Ben nu een paar weken verder. Dacht toen dat het een mooi album is, maar niet bijzonder.

Toch moet ik vaststellen dat de liedjes - en dan zeker de eerste 6 songs - onder de huid zijn gekropen. Ik weet niet of je dat kent: niet écht goed, maar waarom blijven de liedjes dan toch in mijn hoofd rondzingen, of ik nu aan het wandelen ben, onder de douche sta, of bij het boodschappen doen.

En precies dát had ik ook met een aantal songs van zijn albums Dressed Up Like Nebraska, 1972 en Nebraska. ...

Ben dit album gaan luisteren vanwege enthousiaste recensies. En hoewel ik meer neig naar roots, americana, folk- en countryrock en dergelijke kan ik de wat meer klassieke country af en toe best 'hebben'.

En hoewel ik de kwaliteit van de muziek van Joshua herken, is dit toch teveel country en western voor mij.

En vanwege de titel van het tweede nummer had ik eigenlijk al gewaarschuwd moeten zijn

Tjonge, tjonge. Album weer eens beluisterd. Wil dit graag delen. Maar zie dat er na mijn enige post niemand meer gepost heeft. En ook maar 3 stemmen, waaronder de mijne. Jammer, want dit album verdient het om gehoord te worden.

Al een tijdje niet meer gedraaid. Ik vind het nog hetzelfde als destijds. Niet zo goed als The Devil on a Bench in Stanley Park, maar toch nog aangenaam genoeg.

Enig minpuntje is Snowmen. Om iets meer pit op het album te krijgen heeft hij hier gebruik gemaakt van een vrouwelijke zangpartij zoals op Running Stones' Gimme Shelter of Pink Floyd's Great Gig in the Sky. Ik begrijp het wel, maar deze jas past Justin echt niet.

Maar afijn, het nummer daarna maakt weer veel goed.