Ik verheugde mij erg op een nieuw album van Joe. Op zich al het feit dát hij met een nieuw album kwam na zijn vorige album waarop hij verslag uitbracht van het feit dat hij door een ziekte langs de grens van zijn leven was gescheerd.

Nu vond ik de meeste van zijn albums al van een akelig hoog niveau, en was mijn verwachtingsniveau dan ook best hoog. Maar mijn eerste luisterbeurt was al verpletterend. Iets dat mij in jaren niet meer was gebeurd. En ik luister al ruim 50 jaar intensief naar de serieuze popmuziek en ben dus best wat gewend.

Wat een album! Het mooiste vind ik het gebruik van een keur aan analoge, en veelal akoestische instrumenten, spaarzaam en subtiel ingezet. Over werkelijke iedere noot is nagedacht. En al helemaal over de vele noten die Joe heeft weggelaten. En van begin tot het einde: geen moment zakt het niveau ook maar een beetje in.

Zalf voor mijn oren.

Als ik zin heb in iets van Joe Henry grijp ik meeste naar de albums van Scar (mijn eerste kennismaking met zijn muziek) en alles daarna.

Daarom ditmaal maar weer eens een 'oudje' uit de digitale platenkast gehaald. Bevalt nog altijd prima. Prijsnummer wat mij betreft Ohio Air Show Plane Crash.

Fear Is a Man's Best Friend blijft toch wel een bijzondere opener. Weet je wel gelijk waar je aan begint.
En naast dat The Man Who Couldn't Afford to Orgy erg mooi is, is het verhaal ook wel hilarisch.

Na het iets mindere Slow Dazzle tikt John Cale met Helen of Troy weer het hoge niveau van Fear aan.

Maar meestal draai ik de drie Island-albums achter elkaar.

Ik was erg nieuwsgierig naar dit album. En om de een of andere reden was ik erg hoopvol. Achteraf gezien was deze hoop nergens op gebaseerd: ik ben een grote fan van Cale. Maar dan wel zijn rol in de Velvet Underground, Paris 1919 en de drie daarop volgende albums op het Island label: Fear, Slow Dazzle en Helen of Troy. En da's toch best wel een tijdje geleden. Zelfs zijn algemeen erkende meestwerk Music for a New Society kon mij maar matig bekoren.

Na enkele nummers van Mercy werd mijn hoop aardig de grond ingeboord. De overdaad aan electronica bezorgt me zoveel hinder dat ik de muziek eigenlijk niet eens meer hoor. Na enkele nummers moest ik de muziek afzetten en dat gebeurt mij niet zo vaak. Zelfs albums waar ik niet veel aan vind luister ik de eerste keer meestal wel helemaal uit. Nou ja, ik zal het over een tijdje toch maar weer eens een nieuwe kans geven.

Mijn aversie tegen overmatige inzet van electronica beperkt zich overigens niet tot Cale. Het heeft beslist met mijzelf te maken. Ik luister nu ruim 50 jaar zeer intensief naar muziek, maar met het ouder worden neemt deze irritatie toe en geef ik sterk de voorkeur aan het traditionele instrumentarium in de populaire muziek.

Dat merk ik heel sterk toen ik direct na dit album van John Cale het zojuist verschenen All the Eye Can See van Joe Henry opzette. Qua gebruik van instrumenten het diametraal tegenovergestelde van Mercy. Een keur aan analoge, en veelal akoestische instrumenten, spaarzaam en subtiel ingezet. Zalf voor mijn oren, die na een paar nummers van Mercy geheeld moesten worden.

Ik zit dezer dagen weer eens in een jaren '70-flow. Niet gek, want ik ben - muzikaal gezien - een kind van de jaren '70. En dan heb ik al snel zin in John Cale, en meer specifiek in deze Paris 1919, die ik overigens direct laat volgen door de 3 daarop volgende Island-albums.

Dit is zo'n album waarbij het eigenlijk moeilijk is om 2 favoriete nummers aan te wijzen. Dat heb ik wel gedaan, maar na iedere keer luisteren heb ik weer andere favorieten. Hoewel Andalucia er meestal toch wel bij zit.

Ik denk dat dit een ideaal nummer is om gecoverd te worden door andere artiesten, die er hun eigen draai aan geven. Volgens mij is het zo'n nummer dat dit goed kan hebben.

Tikkeltje minder dan voorganger Fear, maar wel nog heerlijk om te beluisteren. De ode aan Brian Wilson is een fijne opener. Heartbreak Hotel en vooral I'm Not the Loving Kind de toppers.

En hoewel niet storend zou ik The Jeweller niet erg vinden om te missen.

Als ik zin heb in John Cale beluister ik dit album. Geen verzamelaar, maar gewoon de drie albums in de correcte volgorde. En dan moet ik een beetje de tijd hebben, want ergens middenin stoppen: nee, dat kan echt niet.

Heb het album nu enkele keren beluisterd. Wat een tegenvaller. Ik vroeg mij vaak af waarom John na zijn prachtige Songs uit 2014 niet met iets nieuws kwam. Het antwoord (met Liar) is nu duidelijk.

Hij heeft gewoon zijn kruit verschoten en kampt met 'artistieke droogte'. Dit in schrille tegenstelling tot een Ryan Adams, die dit jaar maar liefst 4 (!) albums uitbrengt (en het jaar is nog niet eens voorbij). Die heeft juist een fors overschot aan inspiratie, maar ontbeert het aan een kritische houding ten aanzien van zijn werk. Van hemzelf, maar ook van zijn omgeving.

Wat Liar betreft: ook ik kan me op hoofdlijnen vinden in de recensie van Rein van den Berg. Met mijn kanttekening dat Rein en Lura nog vrij mild zijn. Want op dit album staan best een paar aardige, maar niet bijzondere songs. Maar er staan ook veel domme stampnummers op. Zoals bijvoorbeeld Social Skills; zeg nou zelf, zo'n nummer haalt het gemiddelde niveau van dit album toch flink omlaag.

Staat weer op. En weer is het genieten.

Uit de reacties van MusicMeter's op het oeuvre van John Martyn maak ik op dat er best veel liefhebbers van zijn muziek zijn. Maar hoe komt het dan dat er hier maar 2 stemmen en 1 bericht bij staan? En dan zijn er 2 van die 3 nog van mij.

Wellicht speelt mee dat er geen link naar de streamingdiensten bij staan. Maar het album is sinds enige tijd gewoon op Spotify te beluisteren. Dus gewoon doen!

Was al weer een tijdje geleden dat ik dit album heb beluisterd. Nu wil het nogal eens voorkomen dat ik het vele jaren later een tikkeltje minder vind dan vroeger. Maar bij dit album is dat geenszins het geval. Blijft een heerlijk album.

Ik snap best dat veel mensen bij zo'n artiest afhaken. Je weet gewoon niet waar je aan toe bent: nu eens klassieke folk, dan weer jazzy, soms zelfs een beetje poppy, soms reggae en af en toe weer wat ruiger of experimenteler. In mijn omgeving merk ik dat veel mensen dan liever in een genre willen blijven luisteren.. Maar ik houd best van artiesten die niet onder een hoedje te vatten zijn. Hetzelfde speelt bijvoorbeeld ook bij Lyle Lovett.

Hoera: hij is weer terug! Ik maakte - zoals vele anderen - voor het eerst kennis met zijn muziek via In the Throes. Heel fijn album. Het daaropvolgende High on Tulsa Heat was ook fijn, zij het een tikkie minder. Maar daarna ging het wat mij betreft met John's muziek gestaag bergafwaarts, met als dieptepunt het door allerlei electronica verpestte Birds in the Ceiling. Wat een gruwel.

Goed om te horen dat John daar zelf ook achter is gekomen en dat hij weer terug is gegaan naar dat waar hij zo sterk in is. Pas één luisterbeurt erop zitten, maar nu al een feest! Nog geen enkel matig nummer gehoord. En wat een heerlijk, en toch subtiel snarenwerk.

Het album heeft een lekker laidback sfeertje. Een beetje zoals bij Nels Andrews (Sunday Shoes), Hayward Williams (Another Sailor's Dream) of Justin Rutledge (Devil on a Bench in Stanley Park).

Dit erg fraaie album zal de komende weken nog vaak bij mij langskomen. Ik hoor vooralsnog een kandidaat voor mijn jaarlijstje. Mocht dat anders zijn, dan zal ik hier op dit voorlopig oordeel terugkomen.

Dit album was destijds mijn eerste kennismaking met de muziek van John Smith. Toen wist ik nog niet dat het een 'blijvertje' zou worden. Elk jaar draai ik dit album wel enkele keren. En datzelfde geldt inmiddels ook voor alle albums die in de jaren daarna nog zouden volgen. Fijne artiest, die veel te weinig aandacht krijgt.

Ben de laatste dagen weer wat meer naar de albums van John Smith aan het luisteren. Wat houdt die muziek zich toch goed. Lijkt steeds maar beter te worden en dat kun je van de meeste populaire muziek niet zeggen.

Erg vreemd dat hier al 4 jaar lang niets gepost is. John's fraaie muziek verdient toch echt wel meer aandacht.
Aan de andere kant: als je John Smith heet en geen artiestennaam gebruikt, moet je ook weer niet opkijken als het met de bekendheid niet zo wil vlotten ...

Afgelopen zondag hoorde ik op de radio een nieuw nummer van Katherine Priddy & John Smith. Het nummer heet Talk to Me of Mendocino en is bijzonder fraai. Geen idee op dit gaat verschijnen op een nieuw album van haar, of van hem, of van hen beiden. Maakt verder ook niets uit.

Maar hierdoor ben ik ook weer wat meer naar de albums van John Smith gaan luisteren. Hij bivakkeert ergens in de hoek van Nick Drake, (de vroege) John Martyn, John Renbourne en Bert Jansch, maar heeft tegelijkertijd zijn eigen en zeer herkenbaar sound. En wat is het toch fraaie muziek, van de soort die alleen maar beter wordt hoe meer je hem beluistert.

Zo tegen het einde van het jaar luister ik weer eens naar de albums van de eerste maanden van dit jaar. Ben ik nog steeds zo enthousiast? Of valt dit al met al nu een beetje mee (of tegen)?

Dus na het beluisteren van The Pendulum Swing van Katherine Priddy moest ik dus ook opnieuw weer luisteren naar dit album van John Smith (die associatie heb ik vanwege hun incidentele samenwerking).

En ja, ook over dit album ben ik nog altijd even enthousiast als bij het verschijnen. Het lijkt erop dat John gewoon geen slechte plaat kan maken. En de parallel (qua muzikale ontwikkeling) met John Martyn blijft zich aan mij opdringen.

inmiddels 55 jaar oud, dit album. En nog altijd heerlijk om te horen. Heb hem nu weer opstaan. De klasse druipt van de songs af.

Zo jammer dat dit soort artiesten nu al in de vergetelheid terecht zijn gekomen ...

Enkele weken geleden keek ik op Youtube naar een erg leuke documentaire over The Kingston Trio. "The Kingston wat?" zal je nu denken, "waar heeft die het over? en wat heeft dat te maken met dit album?". Nou alles dus.

The Kingston Trio waren erg populair in de periode van 1957 tot mid jaren '60. Bekend is hier hun grote hit (Hang Down your Head) Tom Dooley. Maar in de States waren ze dus erg groot en verkochten miljoenen LP's. In 1961 vetrok plotseling Dave Guard. Paniek in de tent, want Dave was hun meeste belangrijke lid. Maar de paniek bleek onterecht, want met opvolger John Stewart hadden ze een nog groter talent in huis. De hits bleven wel komen totdat de Beatles en al hun tijdgenoten de muziek van het trio ineens erg oubollig deed klinken.

John zag dat ook en ging in 1967 solo. Hij begon met het schrijven van songs en dat ging hem goed af: zijn Daydream Believer werd door The Monkees tot een nummer 1 hit gemaakt. En voor The Lovin' Spoonful schreef hij het mooie Never Goin' Back. In 1968 deed hij mee met de campagne van Robert Kennedy, samen met Buffy Ford, waarmee hij daarna trouwde. Zijn eerste solo-albums uit de periode 1969-1973 verkochten goed. En eind jaren '70 had hij met Gold nog een grote hit (mede dankzij de inspiratie en medewerking van het duo Buckingham/Nicks).

Veel van de songs uit zijn eerste jaren zijn te horen op het fantastische The Phoenix Concerts uit 1974. John was destijds erg groot en speelde in arena's voor vele tienduizenden, die zijn songs luidkeels meezongen.

En zo kom ik dan op dit album. Want in 2003 was alles anders. John's muziek was niet meer zo populair. Hij speelde op Even the Band Had Fun in een klein zaaltje voor een publiek dat ik (op basis van applaus, reacties en zo) inschat op slechts enkele tientallen. John was toen pas 63 jaar en op zijn stem zat toch al veel sleet. Zeker op de eerste paar songs die hij alleen met zijn gitaar vertolkt. Wanneer zijn stem iets is opgewarmd wordt het wel iets beter, maar niet veel. Het blijft erg onvast. Ik vermoed dat dit het gevolg is van ziekte en medicatie want een paar jaar later overleed hij.

Maar gek genoeg werkt zijn onvaste zang juist prima. Het geeft diepgang en oprechte emotie aan zijn songs. En dat is zijn grote kracht, de songs. Hij kan putten uit een indrukwekkende catalogus van 600 songs, waarvan de meeste van hoge kwaliteit. Zo speelt hij op dit dubbelalbum 21 songs, waarvan geen enkele uit zijn succesvolle periode. Hiermee is het album volledig complementair met het Phoenix-album (met zijn 18 songs). En ook zijn hit Gold staat er niet op.

Na de paar solo songs voegt de band zich beetje bij beetje in. Zij houden het klein en dat zorgt voor een intieme sfeer. Opvallend is de interactie met het klein publiek. Wanneer iemand spontaan "It's Monkees-time" roept begint John aan Daydream Believer, iets dat hij niet vaak live deed.

En in de loop van het concert ontstaat er het besef dat zich die avond iets bijzonders aan het voltrekken was. Niet alleen merkbaar bij het publiek, maar ook bij John zelf. En telkens wanneer ik dit hoor, ook bij mij. En dat niet alleen. Want aan het einde van het concert mag de (uitstekende band) zich wat meer uitleven. Eerst in het prachtige, bijna 13 minuten durende Fire in the Wind, dat aan het einde overgaat in Gimme Shelter van de Stones. John is met zijn onvaste stem beslist geen Mick Jagger, en zeker geen Merry Clayton. Maar vol overgave en met veel plezier weet hij met zijn band erg goed op zijn publiek over te brengen.

En niet alleen het publiek, ik (als luisteraar) en John zelf worden in de loop van het concert meegesleept, maar dus ook de band. Vandaar de treffende titel Even the Band Had Fun.

Op veel plaatsen op dit forum heb ik blijk gegeven van het feit dat ik in het algemeen niet zo'n fan ben van live-albums. Uitzonderingen natuurlijk daargelaten. Zo staat de hierboven genoemde The Phoenix Concerts al een tijd in mijn top 10. Maar dat had dus evengoed Even the Band Had Fun kunnen zijn.

Tja, en tenslotte nog dit. Want op Musicmeter zijn liefhebbers van dit genre helaas dun gezaaid. En zeker John Stewart hoort al snel tot de vergeten artiesten. En mocht iemand desondanks dit lezen en het album eens willen luisteren: niet te vinden op de streamingsdiensten, niet te koop, noch digitaal, noch op vaste media. Hooguit nog een verdwaald exemplaar op eBay, maar dan zijn de verzendkosten weer absurd hoog. Ik ben in het gelukkige bezit van een digitale kopie.

De reden dat ik dit schrijf is gelegen in mijn liefde voor dit soort muziek in het algemeen, en mijn liefde voor de muziek van John in het bijzonder.

Als ik zin heb in John Stewart, draai ik meestal het excellente The Phoenix Concerts uit 1974. Maar ook zijn eerste albums uit de periode 1969-1973 passeren regelmatig de revu.

Maar ook nog deze Punch the Big Guy uit 1987. Een heel fijn album dat mij verraste na een muzikaal armoedige periode (1977-1986). En hoewel ik over het algemeen een hekel heb aan de kille producties van de jaren tachtig, zijn er ook genoeg uitzonderingen. Artiesten die in die jaren een meer organisch, warm geluid in bepaalde mate wisten te behouden, zoals Van Morrison, Sting, Paul Simon en Peter Gabriel. En ik kan mij best voorstellen dat John Stewart de albums van Peter heeft gehoord en dat hem dit heeft geïnspireerd met als resultaat deze Punch the Big Guy. Eindelijk weer prima songs, en een uitvoering die tegen die van Gabriel aanleunt. Fijn om zo af en toe te horen.

Niet zo indrukwekkend als zijn debuut, maar nog altijd een hele fijne plaat om te horen.

Ben een liefhebber van het roots/country/americana-genre. Heb oudere albums van Sturgill Simpson vroeger beluisterd. Waaierde uiteen van country naar bluegrass, met soms wat gospel- en soulinvloeden. En ja, hij heeft een geweldige stem, dat zal ik niet ontkennen. Maar er was altijd iets waardoor de muziek bij mij totaal niet aansloeg. Ik weet niet goed wat het is: te gladjes, te oppervlakkig, geen gevoel, dat soort dingen.

Toch nieuwsgierig geworden door de gunstige recensies over deze Passage du Desir, onder de naam van Johnny Blue Skies. Hij is blijkbaar een tijdje in retraite gegaan. En zo'n periode van herbezinning heeft John Moreland immers onlangs heel erg goed gedaan. Wie weet.

Maar helaas: dit album roept bij mij toch weer hetzelfde op als zijn eerdere albums. Zeker niet slecht, maar ik wordt er letterlijk niet koud of warm van ...

Dankzij een tip van artonna campaign dit album eens beluisterd. En dat was eigenlijk best genoeglijk.

Om te beginnen: als je je band deze naam geeft, en een debuutalbum van zo'n titel en hoes voorziet, dan lijkt het er sterk op dat je niet echt beroemd wil worden . Behalve dan in Glasgow en omstreken. Want ik kan me heel goed voorstellen dat zij live het best uit de verf zullen komen. Beetje vergelijkbaar hoe vroeger de Pogues dat ook hadden.

Ik vind het kwalitatief geen geweldig album, omdat een groot aantal nummers het 'pubniveau' niet echt ontstijgen. Maar daar staat tegenover dat het een heel aanstekelijke plaat is. Ik word er gewoon blij van en dat kan ik van verreweg de meeste moderne muziek niet zeggen.

Of ik het album over een tijdje van meer sterren voorzie durf ik niet te zeggen. Wat ik wél zeker weet is dat ik het album zeker vaker ga draaien.

En wat is het heerlijk om Steve Earle's Galway Girl in deze heerlijke uitvoering te horen; dat zal Steve deugd doen. Bedankt voor de tip, artonna!

Van Jonathan Wilson vond ik Gentle Spirit geweldig, en de opvolger Fanfare een tikkie minder. Maar met Rare Birds haakte ik af, zodat ik Dixie Blur niet eens meer beluisterd heb.

Maar ook mij viel tijdens de laatste nacht van de popmuziek op dat Leo Blokhuis dit album het beste van 2020 vond. Oké, dan moet ik toch nog maar eens luisteren, maar daar kwam vervolgens niks van. Totdat ik een paar weken geleden Leo's vriendin Ricky Koole het nummer '69 Corvette het mooiste nummer ooit hoorde noemen, waarna het nummer gedraaid werd.

Dus heb ik het album eens goed beluisterd. En dat viel mij best mee. Gelukkig waren de psychedelische elementen verdwenen, en laveert de muziek zo'n beetje tussen de Nashville en Laurel Canyon sounds in. En dat is best lekker. Qua instrumentatie en productie valt er niets aan te merken. Die is prima en dat compenseert een beetje de beperkte stem van Jonathan.

Van het niveau van de songs viel ik niet direct van mijn stoel, met uitzondering van '69 Corvette en Korean Tea. Dat zijn erg mooie songs. Hoe de rest op termijn is, daar moet ik het album de komende tijd nog maar eens wat vaker draaien.

En wat philtuper opmerkte, en AOVV bevestigde: ook ik hoor dat het intro van '69 Corvette doet denken aan Johnny Cash' uitvoering van U2's One. Nou ja, eigenlijk iets meer dan 'doen denken aan': het is nog eerder nèt geen jatten. Gelukkig is maar kort en is de rest van het nummer prachtig, dus kan ik het Jonathan dit keer wel vergeven ...

Na het wat meer lichtvoetige karakter van (heerlijke) voorganger Ladies of the Canyon volgde een periode met zelfreflectie. Dat leidde tot het persoonlijke, maar ook iets zwaarmoedig Blue. Niet direct een 'feest' om te luisteren, maar wel erg fraai en heel intens. Albums als deze worden niet meer gemaakt.

De eerste probeersels op For the Roses zijn Joni waarschijnlijk prima bevallen. Reden om haar zoektocht voort te zetten op Court and Spark. Een wat moeilijker te doorgrond album, dat vele luisterbeurten nodig heeft voordat het zijn geheimen prijsgeeft.

Don Juan's Reckless Daughter was in 1977 zo ongeveer mijn eerste kennismaking met Joni Mitchell, afgezien natuurlijk van de folky hitjes uit haar beginperiode: Woodstock en Big Yellow Taxi.

Nou, die eerste kennismaking viel niet mee, want het is natuurlijk best een moeilijk album om mee te beginnen. Maar na een aantal luisterbeurten viel het kwartje en ben ik me in een snel tempo in de eerdere albums gaan verdiepen.

Nu, na vele jaren weer eens het album beluisterd. En dat beviel prima. Afwisselend, uiteraard niet haar beste werk, maar toch erg sterk.

Een wat minder bekend album van Joni. Ook een met wat minder bekende songs, m.u.v. het radiovriendelijke You Turn Me On, I'm a Radio.

Maar wél het album met wat complexere arrangementen en de eerste jazz-invloeden. En daarom zo interessant.

Op zijn tijd luister ik gaat naar de albums van Joni uit de periode 1970-1976. Niet dat ik die daarvoor of daarna minder vind, maar meer omdat ik op deze albums de ontwikkeling van Joni het meest interessant vind. Een artiest die zoekende is, grenzen verkent en daarna verlegt.

Dit album vind ik de beste van haar folky beginperiode. Maar tevens de meest lichtvoetige en zo mag ik maar op zijn tijd graag horen.

Lovende recensies, maar na een eerste luisterbeurt ben ik niet overtuigd.

Oké, er staan best wel lekkere songs op (zoals Tiny Wooden Crosses, Cheyenne, Back East en Building Paradise), maar ook een aantal fillertjes. En het agressieve Money or Blood vind ik zelfs een heuse mispeer.

Ik zal het later nog wel eens beluisteren, maar er zijn andere jonge concurrenten (zoals William Prince, Aaron Boyd, Cody Jinks, Zach Bryan, Sam Burton), die echt veel betere muziek in deze hoek maken.

Na vele jaren weer eens beluisterd. Want in de zomer is Josh Rouse zijn muziek altijd aangenaam om te horen. En dat is nog altijd zo. Fijn album dat - zoals de titel al aangeeft - de muzieksfeer van 1972 oproept. En dat is bepaald niet misselijk.

Invloeden van de Beatles zijn natuurljk nooit ver weg. En klinkt het intro van Slaveship niet een beetje hetzelfde als Let's spend the Night Together van de Rolling Stones? En natuurlijk hoor ik daar ook flarden van Marvin Gaye. En toch is het geen epigonisme en heeft het album toch onmiskenbaar de muzikale handtekening van Josh Rouse.

Josh heeft best veel van dit type albums gemaakt. Soms erg goed, soms een tikkeltje minder. Maar altijd aangenaam om te horen.