Als deric raven met een persoonlijke tip komt dan spits ik mijn oren want hij doet het niet vaak, maar als ie het doet dan is het meestal raak.
Vitalis deed wel wat belletjes rinkelen maar verder dan dat ging het niet en daadwerekelijke beluistering gaf geen verdere aanwijzing dit ooit eerder gehoord te hebben.

Zodra Love Callin' inzet krijg ik tijdens het intro een enorm Marc Almond gevoel........... totdat de beste man zijn mond gaat open doen. Mijn favoriet Tom Waits gromt als de beste en is ongeevenaard hierin maar deze zanger (Jos Leo) doet in elk geval zijn best er in de buurt te komen.
Een heerlijk zwieresque nummer waar het goed meedeinen is en dat bevalt me goed. Meer dan goed!
Lushlife gaat wat liever van start op piano en kent een sfeertje dat we ook terughoren bij andere favoriete bands als Tindersticks (deric haalt ze ook terecht aan). Mozeskriebel zou ik dan willen zeggen; als nummer 1 en nummer 2 al zo goed aanslaan wat gaat de rest me dan brengen? En vol ongeduld trappel ik om de rest van de cd uit te gaan zitten, want dat ik dit mooi ga vinden lijkt bijna niet meer stuk te kunnen. Ik ben van plan de verdere rit mee te zwijmelen, mezelf te laten opslokken door de duisternis tegelijkertijd wakker blijvend door de grauw en snauw in deze rokerige nachtclub.....
Ook The Cryin' Game ademt het desolate zeemanskroegengevoel uit dat ik terughoor op mijn o zo geliefde album Mother Fist van Marc Almond. Nog dichter in de buurt komen uiteraard Tindersticks: donkere romantiek in de meest zuiverste vorm zoals ik het zeer graag mag horen. Qua stem denk ik hier opeens aan Claw Boys Claw zanger Peter te Bos.
Can't Be Easen krijgt ineens een sophisticated sausje. Jammer: het haalt me een beetje uit dat donkere, groezelige sfeertje. Dit is mij te netjes. Dit is mij te jaren '80 Mai Tai pop (leuk dat je Mildred even aanhaalt deric: ik kan het nu ook gebruiken). Oei, een eerste smetje op een tot nu geweldig album.
Goed we zijn in deze nachtclub even wezen kijken in de bar-lounge; tijd om de trap downstairs te nemen. Zoekend naar de donkere kelders van het gebouw waar wat eenzame muzikanten hun ding doen voor een klein publiek dat meer aandacht heeft voor elkaar dan voor de optredende band. Upstairs, Downstairs zorgt voor dit beeld. Wederom een jazzy karakter met daaroverheen Tom Waits-zang en gelukkig een stuk minder cocktail nippend publiek. Hier is het whiskey tijd en van een rookverbod heeft men nog nooit gehoord.
He, heerlijk, Open Your Mind ademt weer een Almond sfeertje. Ja, ik noem deze artiest uiteraard om tevens voor hem schaamteloos reclame te maken maar toch voelt het wel zo, alleen qua zang gaat het de andere kant op: lekkere Tindersticks-bombast is misschien meer op zijn plaats. Eigenlijk heb ik Nick Cave nog niet echt teruggehoord tot nu toe. Dit nummer komt weer uit de donkere hoekjes van de club en ik kan van dit soort composities maar geen genoeg krijgen zo heerlijk. Inhaken en meegalmen maar!
Lady of The Night valt enorm op door de soul die in dit nummer zit. Ja dames en heren: soul. Soul, ziel, warmte. Het mengt zich perfect met het groezelige sfeertje en de achtergrondzang is hier behoorlijk verantwoordelijk voor. Er hangt een onderhuidse spanning in dit nummer terwijl het eigenlijk best toegankelijk is, de zang even buiten beschouwing latend. Zeker één van de betere nummers op dit album: opzwepend, meeslepend en vooral verslavend zo mooi.
Bij de allereerste seconden van One of These Days denk ik onmiddellijk: Sign Your Name van Terence Trent d'Arby maar dan eigenlijk een stuk mooier. Een heerlijk desolaat Zuid-Amerikaans tango sfeertje: warm en vooral vol passie. Je ziet zo'n danspaar al gaan over de vloer met zo'n loom bandje live spelend op de achtegrond. Vitalis slaagt er dit hele album al in om uiterst beeldende muziek te maken en dat zijn toch echt de betere bands die dat voor elkaar krijgen bij mij.
Maar dan mogen de voetjes echt goed van de vloer. Time for Rock and Roll: It's Alive is bruisende, knorrende rock and roll met dank aan dat vette orgeltje, strijkers en funky saxofoon. Voel na afloop van dit nummer je hart bonken van het volledig uit je dak gaan (of is het toch het einde van het nummer zelf dat ik hoor?!).
Stuart A. Staples mag trots zijn; Why past perfect in de Tindersticks traditie. Kan ik ook kort over zijn: juweeltje!
Mr. Good Luck ademt weer die zuid-amerikaanse sfeer. Neem je lief bij de hand en dans stijlvol de dans die je nooit eerder gedanst hebt. Passie zul je voelen, passie zul je geven en passie leef je op het moment dat dit nummer voorbij ronkt. Nederland grauw, grijs en somber? Niet meer als je dit gehoord hebt!
Ook nachtclubs sluiten eens hun deuren om zich te kunnen herstellen en opmaken voor een volgende ronde nachtelijk vertier. My One And Only Friend is er de perfecte soundtrack voor. De smokings niet helemaal meer kreukvrij, de jurken niet meer smetteloos, de make-up wat verlopen en de wallen duidelijk zichtbaar gaan we met z'n allen het vroege ochtendgloren tegemoet. Wankelend en niet meer helemaal helder maar uiterst bevredigd door het gebodene van de nacht.
Vitalis heeft voor een schitterende nacht gezorgd en mag snel weer van zich laten horen..... repeat!

Ik dacht dat de rotterdamse band The Bullfight de eerste was die echt serieus in de buurt kon komen van acts als Tindersticks of Nick Cave, maar jaren eerder was er al de uit Hoorn afkomstige Vitalis (last.fm maakt er potdomme Vitalic van, zo onbekend zijn ze blijkbaar).
Dat dit nooit een groter publiek heeft bereikt is een vreselijk groot verlies voor Nederland maar ik hoor zelf ook tot die groep. Hoe is het toch mogelijk?!
Hoe dan ook ben ik reuzeblij dat dit als een persoonlijke tip mijn pm-box binnenkwam, want dit is muziek op mijn lijf geschreven. Het bevat eigenlijk alles wat ik waardeer in muziek. Jammer van slechts 1 smetje op dit album in de vorm van Can't Be Easen (we kunnen ook niet aan alle albums 5* gaan uitdelen natuurlijk),maar tjongejonge wat is dit goed zeg.

Iemand misschien nog een exemplaar onder het stof op zolder over voor mij?

Verenigd Koninkrijk............... ik heb het toch echt een paar gecheckt wilde ik er van overtuigd zijn dat dit geen Spaans gezelschap is.
Natuurlijk is dit niet zo heel vreemd als er heel wat spaanse invloeden doorklinken op dit bijzondere album.
Dat gaat al gelijk in de openingstrack Voz Imagen van start: op een wat duister klinkend tapijt van synths horen we castagnettes, flamenco-gitaar en wat spaans gesproken flarden. Voor mij alle ingrediënten op een rij om eens even heel erg op het puntje van mijn stoel te gaan zitten. User archangel9 had het vermoeden dat ik dit misschien wel eens leuk zou kunnen vinden en met een opener als deze kan ik in elk geval al zeggen dat de interesse naar de rest groot is. Zeer groot!
Genius Never Dies is flamenco op en top. Verenigd Koninkrijk? Ik keek toch maar weer eens voor de zekerheid. Ja, Verenigd Koninkrijk. Phil Von trekt voor het eerst zijn scheur open en blijkt een stem te hebben waardoor ik even in verwarring werd gebracht, maar dat moment was snel voorbij: het is een hoop vocaal donkere dramatiek en de Depeche Mode-achtige electronica die hier doorheen gemengd wordt maakt het allemaal nog eens extra spannend. Ook de vrouwelijke spaanse vocalen mogen uiteraard niet ontbreken in dit fraaie stukje muziek.
Het gaat naadloos over in The Magnet waar ik in het intro toch weer een aardige dosis Depeche Mode terughoor. Qua zang moet ik onwillekeurig denken aan de sfeer die Rammstein soms neerzet. Nu is dat geen perfect vergelijk, maar telkens moet ik daar toch aan denken als ik dit nummer hoor.
Computador is wat puurdere flamenco, alleen kun je de zang van Phil Von daar dan weer niet onder scharen. Ik ben er niet zo heel erg dol op.
Gelukkig is Sur-Realista weer een stuk spannender. Misschien anno nu toch wel wat gedateerd klinkend, maar het is een lekkere rit in de vocale achtbaan.
Todo is wederom electro vermengd met flamenco met meer nadruk op electro. Een uiterst aparte combinatie, maar ik merk ook wel dat het op mij onderhand als een truukje begint over te komen. Spannend, en tegelijkertijd mis ik gevoelsmatig toch wat oprechtheid. Misschien toch wat te gekunsteld.
El Spirito vind ik typisch een nummer uit de donkere electro jaren '80 en dat gaat ook op voor Arabic Typography. Helemaal nieuw is het niet wat ik hier hoor, alleen zijn de spaanse invloeden opmerkelijk (op dit nummer trouwens niet echt nadrukkelijk aanwezig).
Vervolgens zijn er later bonustracks toegevoegd die in de meeste gevallen behoorlijk gejaagd klinken: ze doen me denken aan donkere holen waar de vleermuizen jongentjes en meisjes woest dansen, ver weg van de buitenwereld en geheel in hun eigen wereldje gekeerd.

Ja, ondanks de spannende combinatie en geflirt met spaanse flamenco hoor ik wel degelijk een hoop 'clichés' terug. Of misschien is dat het juiste woord wel niet: het is eerder onderdeel van een bepaald tijdsbeeld en Von Magnet heeft geprobeerd om aan de duistere kant toch wat zonnestralen toe te voegen d.m.v. de warme klanken uit Spanje. Ondanks dat blijft het allemaal erg somber en duister.

Voxtrot is een bandje uit Austin, Texas en heeft wat EP's op naam staan. Alleraardigste overigens.
Nu is er dus een volwaardig debuut op komst met nieuwe nummers.

Introduction opent de cd met mooie indie-pop. Zoetgevooisde stem, sprankelend gitaarwerk en mooie opbouw. Ik heb het al vaker gehoord, maar daarmee zeg ik niet dat het onaangenaam is. Dit is gewoon prima pop-rock.
Kid Gloves verlaat het indie-pad een beetje en verkent de rock wat meer in de vorm van een vrolijk nummer. Toch moet ik zeggen dat ik de zang nogal aan de magere kant vind, evenals de compositie. Wil ik scherpe pop-rock dan zijn daar zoveel andere bands die dit kunstje net even beter beheersen dan Voxtrot.
Piano opent Ghost en je gaat welhaast denken met Coldplay van doen te hebben. Ook hier is het toch de stem van Ramesh Srivastava die echt tekort schiet. Het geluid is wat iel.
En hoe prima dit nummer verder ook klinkt, het wil niet echt beklijven bij mij. Het 'mist' iets. Ik ervaar geen scherpte of spanning en als het dan gewoon mooi moet zijn kies ik wel voor bands als Saybia of Coldplay die dit beter doen.
Stephen is verre van indie. Dit is gewoon wat melige pop en het begint me nu een beetje te vervelen. De toegevoegde strijkers zijn saai i.p.v. sterk aanvullend, het piano-loopje doet me weinig en de zang, tja daar heb ik al opmerkingen over gemaakt.
Gelukkig willen de heren ons niet laten indutten en raggen we even in de eerste tonen van Firecracker. Daar blijft het verder dan wel weer bij, want het blijkt gewoon een popnummertje te worden. Dit vind ik dan weer aardiger dan de vorige nummers.
Brother In Conflict gaat wat meer The Strokes-kant op. En door dit nummer blijf ik mijn aandacht er dan weer bij houden want bijna waren ze me kwijt. Niet dat dit nu zo hemelbestormend is, maar het rockt lekker weg.
Easy is ook wat scherper en opeens moet ik een beetje aan de zanger van Starsailor denken (alhoewel ik die sterker vind). Easy is een aardig nummertje, maar het doet me verder niet zo heel erg veel. Misschien heb ik dit soort nummers al te vaak gehoord.
Future Pt. 1 is ook redelijk soft en gaat een beetje richting The Thrills. Wat me nu ook opeens te binnen schiet is dat ik The Smiths nergens meer in terug hoor; iets wat op de EP's wel het geval was. Hier is wederom sprake van een sprankelende gitaar. Laat de lente maar komen en zet uw ramen wijd open.
Ook Every Day is luchtig van toon. Waar ik normaal dol ben op strijkers daar vind ik het hier de boel wat te zoet en klef maken. Op zich is het een leuk liedje, maar het huppelt me iets te veel door. Zoals ik al zei: leuk voor een heerlijke lente-dag waar je onbekommerd een boekje in de zon wilt lezen en daar een lekker muziekje voor op de achtergrond bij zoekt.
Real Life Version is een mooie piano-ballad. Maar als je een niet al te sterke zanger hebt is het oppassen geblazen want dan is die stem juist zo belangrijk om zo'n nummer net dat extraatje te geven. En ja hoor: hoe mooi dit nummer ook is, met een krachtiger zanger zou het beter uit de verf gekomen zijn. Jammer.
Single Blood Red Blood mag het debuut-album afsluiten. Ook dit nummer heeft een prima up-tempo maar weet mij nergens echt goed te raken. Het heeft de vrolijkheid van een Kaiser Chiefs, alleen klinkt dit allemaal vlakker. Geen slecht nummer hoor, integendeel, maar het is me net even wat te flauwtjes.
Tja en dan moet er met sterren gestrooid gaan worden. Ik zit een beetje tussen 2,5* en 3* in. Maar als ik heel eerlijk ben moet ik concluderen dat dit album me niet veel doet en moet ik streng zijn. Inderdaad: de 2,5* staat er.

Bij de voorganger schreef ik al dat ik meer heb met de aardige jongens. Misschien dat de spruitjeswalm die de Vreemde Kostgangers met zich meebrengt een rol speelt. Ook heb ik het minst met de nummers waar Kooijmans de hoofdrol krijgt.

Op deze snelle opvolger raak ik dat gevoel nog steeds niet helemaal kwijt. Een nummer als Schrijven vind ik haast een ouderwets Songfestival nummer. Hier maak ik geen vrienden mee nee, maar het is een gevoel dat blijft hangen.
Toch heb ik de heren altijd hoog zitten, daar ligt het niet aan.

En...... opener Leven Zat in de Stad is heel sterk. De rest wisselt wat in waardering. Ik heb wel de indruk dat het album meer ademt dan de vorige, en het bevat nummers die ik wel kan waarderen zoals De Afgesproken Plek bijvoorbeeld en de genoemde album opener.
Het lijkt allemaal wat doordachter. Het spontane karakter gaat daarmee misschien wat verloren, maar het wint wat mij betreft wel aan kracht.

Een heel groot fan zal ik niet worden, daarvoor luister ik dan liever naar het solowerk van Vrienten en de Groot en kan ik niet wennen aan Kooijmans (alhoewel Bang wel een zeer sterk nummer is en ik tot de beste nummers van Nachtwerk beschouw). Nachtwerk is een stap vooruit.