De albumcover deed een rockplaat vermoeden, al had ik persoonlijk niet echt een voorkeur voor de richting die Arctic Monkeys zou opgaan. Dankzij The Car ben ik blij dat ze voortborduren op het geluid van Tranquility Base en een extra dimensie daaraan geven. Ditmaal gaan ze nog dieper, met 10 juweeltjes waarbij vooral de prachtige, heldere, knappe, rijke composities opvallen. Een mooie verrijking voor het begrip muziek en met de extra verdieping in dit geluid bewijst de band dat ze in staat waren er nog meer uit te halen. Ook voor henzelf zal het "wat als..."-gevoel waarschijnlijk voldoende beantwoord zijn. Wat mij extra doet uitkijken naar hun volgende worp. Nog een album in deze stijl zou ik echter ook prima vinden.

Turner levert een waardige en zuivere prestatie als zanger en is natuurlijk onlosmakelijk verbonden met de AM-signatuur, maar tijdens het luisteren vroeg ik me wel af hoe werelds dit album had geklonken als Sinatra de zang op zich had kunnen nemen.

Bijzonder om de eerste stem bij Art Blakey's debuut te zijn. Voor het gemak begon ik het doorlopen van zijn oeuvre met The Jazz Messengers uit 1956, maar dit debuut blijkt dus ook gewoon op Spotify te staan.

Al staat op Spotify ''The Complete Art Blakey On EmArcy'', een Japanse heruitgave uit 1987 waar nog 4 nummers voor het reguliere album zijn geplakt. Daarnaast is er in 1999 nog een heruitgave geweest met bonustracks die voornamelijk afkomstig zijn van Joe Gordon - Introducing Joe Gordon (1955). Aldus Discogs/Wikipedia.

Na 42 jazzalbums in anderhalf jaar tijd is het bijna een gewoonte geworden om bij ieder jazzalbum de onderste steen boven te halen, aangezien er van de meeste uitgebrachte platen zoveel verschillende versies en heruitgaven zijn. Gelukkig staat op Discogs vaak een goed overzicht.
Toch luister ik vaak alleen naar de originele uitgave, omdat het album zo oorspronkelijk bedoeld is. Mijn stem van 4 sterren is dus ook gebaseerd op bovenstaande 8 tracks.

Ondanks dat dit nog duidelijk Blakey's beginfase als bandleider is, klinkt zijn bezetting al net zo bezeten als op The Jazz Messengers uit 1956. Bevlogen gespeeld, met aanstekelijke melodieën en vol passie. Eigenlijk krijgt Blakey op het slotnummer pas de gelegenheid om echt uit te blinken, maar het geheel laat duidelijk blijken dat hij in het begin al een groep fijne muzikanten om zich heen had die zonder twijfel ook gehoord mogen worden.

Mijn twee dierbaarste ontdekkingen van 2017, al samen zingend op Would You Rather van Phoebe Bridger's album, nu een volledig album samen. Het zwijmelende openingsnummer met de typisch intrigerende teksten van Conor raakt me al meteen. Naast een experimenteel uitstapje op Exception to the Rule klinken de eerste 6 nummers heerlijk nostalgisch en de kristalheldere stemmen van Conor en Phoebe klinken prachtig samen. My City is iets ruiger en wordt gedragen door een typisch Bob Dylan-riffje. Na wederom een mooi zwijmelliedje, Forest Lawn, zijn de twee afsluitende nummers een mooie combinatie van de uitbundige en ingetogen momenten over het gehele album.

Phoebe en Conor hebben beiden zonder twijfel een inspiratiepiek gehad gedurende het schrijven en opnemen van dit album. Ruim 37 minuten gevuld met passie, oprechtheid en doortastende melodieën
/ instrumentatie. Na een ietwat stroef begin van dit muziekjaar brengt Better Oblivion Community Center voor mij het eerste echt goede album van 2019. Nu is mijn jaar ook echt begonnen!

Fijne plaat hoor. De opener en het titelnummer hebben een iets te stoffige geluidsmuur, maar de overige 10 nummers doen het goed bij mij. Lock and Load tot en met I Wonder is een erg sterk kwartet, allemaal parels. Golden Boy en West of the Moon wil ik daar ook bij noemen. De rockers Revisionism Street en Hands in the Air hebben opvallend een mindere geluidsmuur dan eerstgenoemden, wat ze ten goede komt. Vuurgevecht 16 Shells from a 30-6 is wat mij betreft de climax van het album, op een mooie positie als tweede voorlaatste nummer. Prima gevarieerde plaat, jammer dat hij niet op Spotify staat.

Van de 20 jazzalbums die ik dit jaar heb beluisterd ( jerome988 ) is dit voor mij misschien wel de meest dierbare. Van de beginperiodes van John Coltrane, Miles Davis en Sonny Rollins heb ik inmiddels een vrij goed beeld, bij Charles Mingus had ik nog geen idee wat ik kon verwachten. Ondanks de onbekendheid op MuMe en een gemiddelde van 3,17 uit 3 stemmen is dit 'debuut' van Mingus voor mij een schot in de roos gebleken. Het album staat vol speelse, goed in elkaar stekende composities die sterk tot de verbeelding spreken.

Zo waan ik me bij het openingsnummer al snel in een klassieke spionagefilm uit de jaren 50. In Eulogy for Rudy Williams lijkt een detective uit diezelfde film op een dood spoor beland, en slentert 's avonds over straat op weg naar zijn stamkroeg om zijn gedachten op een rijtje te kunnen zetten.
In Tea for Two waan ik me in een komediefilm uit de jaren 50. Smog L.A. valt daarnaast bijvoorbeeld op door de speelse pianosolo's die in een hoog energiek tempo gespeeld worden.
In Rose Geranium bevind ik me dan weer in een chique grote tuin op een mooie rustgevende zomerdag waar de verzorgd onderhouden bloemen en planten rijkelijk in bloei staan. Midden in die tuin staat een knus tuinhuis, ondanks zijn vrij grote omvang. Waarin ik geniet van een kop koffie, zonder verder ergens aan te hoeven denken.

Met name de levendig bespeelde blaasinstrumenten en piano scheppen die verbeelding. Als ik me niet vergis bespeelt Charles Mingus (als bandleider zijnde) de bas, die (in zeker zin voor de hand liggend) vooral een begeleidende rol heeft. Bij de paar solo's die hij speelt valt al snel op dat het een instrument met een wat 'beperkter' geluid is, die mij zeker niet zo makkelijk in vervoering brengt zoals blazers en piano dat kunnen doen. Als beginnende jazzluisteraar moet ik wellicht nog ontdekken in hoeverre de bas een uitblinkende rol binnen een jazzcompositie kan hebben, of dat Mingus deze solo's voornamelijk speelt omdat de muziek op zijn naam word uitgebracht en ook even wat momenten in de spotlight moet staan.

Voor 2020 was ik nog bijna totaal onbekend met jazzmuziek. Vanaf dit jaar besloot ik om elke 2 weken een jazzalbum te beluisteren, omdat ik naast rock/pop me graag in een nieuw genre wilde verdiepen waarin de focus op instrumenten ligt en vrijwel tot geen zang aan te pas komt. Om het mezelf niet te moeilijk te maken wilde ik me in eerste instantie focussen op de oeuvres van toonaangevende jazzartiesten als John Coltrane, Miles Davis en Louis Armstrong. Als snel voegde Sonny Rollins zich bij dat selecte groepje en nu dus ook Charles Mingus, wiens naam ik steeds vaker terug zag komen tijdens het lezen van berichten bij de andere genoemde artiesten.

Wat me bij dit eerste album van Mingus voornamelijk opvalt ten opzichte van Coltrane/Davis/Rollins is dat instrumenten meer vrijheid krijgen en op momenten ook door elkaar heen soleren, wat af en toe richting het chaotische lijkt te drijven, maar daarna uitmondt in fijn in het gehoor liggende melodieën. Voor mijn gevoel was Mingus wat dat betreft best een beetje voor op zijn tijd, en ik ben benieuwd in hoeverre ik dat terug ga horen in zijn volgende albums.

Purple Heart en Smog L.A. heb ik als favorieten aangevinkt.

De kracht is echt dat het ze zo makkelijk lijkt af te gaan om een energiek en geïnspireerd album af te leveren. Van ervaren bands wordt dit vaak automatisch verwacht, maar in de praktijk is Deftones toch één van de weinigen die keer op keer consistent sterk werk aflevert. Private Music is wellicht één van de fijnste toevoegingen aan hun oeuvre, het klinkt ongedwongen en waar het geluid dit album wat eentoniger is vormt het wel een mooi herkenbaar geheel met een super energieke stijl. Misschien verdienen ze toch wel een beetje hun eigen zomer Juul1998B

Drake is voor mij echt een onmisbare, essentiële gemoedstoestand geworden. Nadat een studievriend hem tipte rondom de release van More Life haalde ik daar na enig doorzetten een 6-tal fijne tracks uit, evenals uit opvolger Scorpion. Maar sinds elke release daarna (Care Package, Dark Lane DT, CLB, Honestly, Nevermind en nu Her Loss) ga ik hard op bijna elke albumtrack. In veel nummers legt Drake het gevoel alsof je de hele nacht op een lege snelweg aan het rijden bent om te reflecteren over de frustraties in je leven. Hoe laag de albums ook scoren, wat ik enigszins wel begrijp, voor mij is het echt een vloedstroom aan zoete koek.

Buiten de sterke opener met tegendraads refrein was A View from the Top of the World de eerste DT die voor mij niet genoeg verfrissends en inspiratie bevatte en een unicum van geen 4+ sterren. Knap dat ze met de terugkomst van Portnoy het tij zo snel alweer hebben weten te keren.

In the Arms of Morpheus staat vooral in dienst van de albumopbouw en laat nog niet veel opzienbarends horen. Daarna is het toch voluit genieten. Had wel graag iets meer virtuositeit van Rudess willen horen, al heeft hij op The Shadow Man Incident een aantal mooie pianopartijen.

De 'epic' van omstreeks 20 minuten of lange nummers in het algemeen zijn voor Dream Theater inmiddels een routineklus geworden en de valkuil ook voor mijzelf is dat het steeds makkelijker wordt om daar gemakzuchtig kwaliteit van te verwachten. Goed besefmomentje dat ze de lat nog steeds heel hoog leggen en er heel weinig bands zijn die dat na 35+ jaar zouden kunnen evenaren.

Vooralsnog ben ik alleen bekend met Björk's Debut, maar met name de eerste helft van Room of Fools voelt voor mij ook als puur Björk.

Zelf hoor ik een samensmelting van de talenten van Radiohead en Billie Eilish, maar FKA twigs mag met dit meesterwerkje vooral ook een eigen status hebben zonder vergeleken te worden met andere artiesten.

Door de vervreemdende albumhoezen (netjes uitgedrukt) had ik in eerste instantie niet het idee dat haar muziek iets voor mij zou zijn. Na de bejubeling hier en dankzij de geweldige videoclip van het titelnummer en commentaren daarbij ben ik toch zodanig onder de indruk geraakt om Eusexua helemaal te willen beluisteren.west deelde hier nog een bijzonder mooi artwork dat ik wellicht liever als albumhoes had gezien en beter aansluit bij wat ik op het album hoor.

Verder ook eens met een aantal uitspraken van yorkethom. Eusexua is overladen met creativiteit en hitpotentie die een 4+ score zeker zou rechtvaardigen en doet in dat opzicht mij ook denken aan Lana's NFR.

Bovenal op veel momenten toch een toegankelijker album dan ik op voorhand had verwacht en ik kan mezelf al beginnend fan of bewonderaar van FKA twigs noemen. Hopelijk gaat haar eerdere werk binnenkort op dezelfde wijze landen.

Wie weet wordt dit voor mij ook nog eens een doorbraak om Madonna te gaan waarderen als ik zonder verwachtingen eens bij haar debuut begin

Daar zit ik weer, tegen half 3 middernacht... nog even Watertown luisteren voor het slapen gaan. Denkend aan de liefde van mijn leven. Ondanks dat het verhaal van dit prachtalbum het verliezen van een minnares beschrijft, blijft dit voor mij de ultieme liefdesplaat. ''I Would Be In Love (Anyway)''. De liedjes zijn met zo ongelofelijk veel bezieling gezongen, begeleid door de prachtige arrangementen. Deze gaat nooit meer uit mijn Top 10

Mij verbaasd het niet echt om eerlijk te zijn. Als je binnen een jaar een mindere kopie van je laatste album uitbrengt haken muziekliefhebbers al snel af denk ik. Met enkel een sterk debuut en een aantal hitsingles bouw je ook niet snel een trouw volgersaantal op binnen een forum. Met dit album halen ze voor de derde keer op rij hetzelfde trucje uit en waar Evolve nog enigszins fris klonk lijken ze er nu bewust voor gekozen te hebben om doorsnee radiomuziek te maken, elk nummer is inwisselbaar. Ik vraag me af in hoeverre hun platenmaatschappij de touwtjes in handen heeft. Van de potentievolle en verfrissende nieuwkomer die ze in 2012 waren is helaas niks meer terug te horen. Het grote publiek bouwt een feestje op dit soort muziek, de band heeft plezier in wat ze doen en het banksaldo is moddervet, maar ik denk dat de gemiddelde muziekliefhebber een beetje Imagine Dragons-moe is. De hoes is wel fantastisch mooi trouwens!

Mijn eerste 1-sterbeoordeling sinds 2014, gelukkig komt dat niet vaak voor bij artiesten die ik al langere tijd volg. Ik schrijf ook zelden negatieve berichten bij albums en focus liever op wat ik wel goed vindt, maar hier moest ik toch even mijn mening kwijt.

Qua geheel, met de albumhoes voorop, en ook de liedjes opzich maken een hippere en meer compacte en uptempo indruk dan zijn voorgaande twee albums, zonder dat Nash zijn authentieke ziel en passie verliest. Iets wat zijn status en misschien ook zijn bekendheid ten goede kan komen. Het was voor mij onontkoombaar om tijdens het luisteren de meest rijke, nazomerachtige roadtrip door Amerika te visualiseren. De liedjes en de opbouw van het album zijn simpelweg zo sterk dat er een film in mijn hoofd afspeelde. Enkel 'Going Back' vindt iets laat de juiste richting, maar dat is een heel klein smetje op een verder prachtige plaat.

Zijn voorgaande twee albums wekte al interesse, maar Ozarker doet Israel Nash gigantisch in mijn waardering stijgen. Zijn oudere albums ga ik nog ontdekken, die extra nieuwsgierigheid maakt dat nu ook een zekerheidje.

Het viel mij ook op hoe makkelijk dit nieuwe werk live aansloot bij het Oasisgeweld. Liam streeft er echt naar om een pure rock 'n roll show neer te zetten, door maar bij een 3-tal nummers even wat gas terug te nemen. Hij zal altijd die 'don't care'-houding blijven houden, maar stiekem werkt hij ploeterend hard om zichzelf te bewijzen als soloartiest. Aan het begin van The River nam een bandlid plaats bij een verkeerd instrument, maar Liam was meteen scherp om dat te corrigeren. Hij weet precies wie er op welk moment welk instrument bespeeld en al dat harde werken en repeteren heeft zich voor mij geuit tot één van de fijnste rockshows van de afgelopen jaren. Na Noel in 2012, 2015 en Beady Eye in 2014 was dit voor mij het eerste Gallagher-concert dat Oasis deed herleven, met Once als sleutelnummer, die de nostalgie van de vroege Oasis-jaren combineert met zijn geluid van nu.

''There's a little bit of confusion in the house tonight, but that's alright.''

Mike's eerste muziek sinds het overlijden van zijn beste vriend. Het zijn zeer persoonlijke liedjes geworden, erg krachtig en overtuigend. Wreed dat de meest oprechte liedjes pas komen na een echte zware persoonlijke tegenslag. De EP-titel spreekt boekdelen wat dat betreft.
Als Linkin Park-fan doet het me goed dat Mike zijn rouw op deze manier verwerkt, door dicht bij de fans blijven en zijn ervaringen te delen. Dat maakt het weer iets draaglijker om het verlies van mijn favoriete frontman te verwerken. Nieuwe perspectieven en inzichten....

De video’s zijn even persoonlijk als de muziek, zeker de moeite waard om ook even te bekijken.

''On this project, I’m trying to work “in the moment.” I record a vocal or shoot a video while I’m feeling something. Grief is so personal, and I thought that a D.I.Y., autobiographical format made the most sense. So I shot & edited everything in the videos myself. I‘m planning to continue doing it this way until it doesn’t feel right anymore, or until the work becomes too much.'' (Twitter)

Wellicht zijn jullie hier ook benieuwd naar The_CrY thunder1 Digi-Djeff InnerFreedomInt Marco1994 Seroja Rudi1984 LinkinPark90 Kelzo rocknrolla

Mijn favoriete Rammstein door de verhalende en melodieuze insteek. De dubbele climax met Angst en Lügen is goud; ik ken weinig andere platen die zo sterk opbouwen en met zoveel overtuiging afsluiten.

Bij het zien van de albumcover een paar weken geleden dacht ik meteen: ''Hoes naar mijn hart.'' Gevangen doch voldaan in klassiek maagdelijk wit. Een stijlvolle en hoffelijke hoes die de zuivere schoonheid van het leven vangt. ROSALÍA'S lange rebelse zwarte golvende haren zorgen voor een intrigerende tweestrijd. Direct genoeg aanleiding om dit album te willen horen, in de hoop en verwachting een rijke variatie aan klassieke elementen, stijlen en instrumenten te horen en een totaalplaatje die een rechtstreekse greep uit het leven zou kunnen nemen. Het genre 'wereldmuziek', de Spaanse cultuur als roots, 15 liedjes naar een in verhouding korte speelduur en de in het oog springende hoes dragen bij aan deze verwachtingen.

Ondanks alle signalen op groen had ik nog totaal geen duiding of ROSALÍA mij als zangeres goed zou liggen. In 2018 heb ik het releaseoverzicht van MuMe volledig binnenstebuiten gekeerd, dus ik moet ongetwijfeld flarden van El Mal Querer gehoord hebben en op dat moment besloten hebben dat ze mij niet positief genoeg opviel om verder in te verdiepen. De heldere piano-intro van Sexo, Violencia y Llantas zet een verwachtingscheppende toon, waarna ROSALÍA eigenlijk maar 6 seconden nodig heeft om mij volledig te overrompelen en overtuigen. Een kristalheldere, hemelse zang met een stembeheersing die heel natuurlijk en overtuigend klinkt. Net zoals west kan ik me moeilijk voorstellen dat dit een stem is die iemand minder zou liggen of raken; deze heeft geen karakteristieke elementen die lelijk in het gehoor zouden kunnen liggen. Smaakkwestie blijft natuurlijk persoonlijk; ieders mening of gevoel telt evenveel.

Voor iemand met tinnitus is het onverwacht omhooggedraaide volume van Reliquia's refrein een eerste onaangenaam opvallend puntje. Bij mij brengt het een korte schrikreactie teweeg terwijl ik in opperste concentratie was gebracht door de fraaie albumopening, dus ik begrijp er de noodzaak ook niet direct van. Wellicht een onzorgvuldigheid in de productie; op de rest van het album hoor ik in ieder geval geen storende volumewisselingen.
Misschien is het de schuld van Daft Punk?!!

Om naar eigen ervaring het gehele album geconcentreerd en met frisse energie te kunnen beluisteren heb ik de 15 liedjes opgedeeld in 3 vijftallen over 3 dagen. Ondanks het schrikmomentje in Reliquia zat ik na het eerste 5-tal op een onaantastbare 5 sterren. Mio Cristo Piange Diamanti is al vaker met lof genoemd, maar toch wil ik ook nog even benadrukken wat een wonderschoon nummer dit is.

Door mijn aanpak heb ik kracht van de overgang naar Berghain enigszins gemist, maar daarmee begint het tweede vijftal duidelijk weer met een hoogtepunt. De kern van Berhain en La Perla zijn prachtig, maar wat ik jammer vind is dat beide liedjes in hun laatste minuut sterk van toon veranderen en beide iets vervallen in iets wat minder mooi is dan de oorspronkelijke kern van de nummers. LUX biedt met 15 liedjes in 49 minuten al ruim voldoende variatie, dus deze afwisseling voelt voor mij iets als overdaad. Ik had liever nog wat sprankelende virtuoze violen gehoord in plaats van het I'll fuck you 'til you love me-gedeelte.

Daarna 3 korte liedjes, Mundo Nuevo, De Madrugá en Dios Es un Stalker, waarmee ROSALÍA de indruk wekt de variatie/afwisselingen en tempo van het album hoog te willen houden. Bij mij heeft het helaas een tegenovergesteld effect, want dit zijn in mijn ogen de 3 minst krachtige liedjes van het album; ze voelen wat onaf en overhaast en vormen daardoor een wat rommelig en overmoedig middenstuk. Daarbij vind ik Dios Es un Stalker een vrij lelijke songtitel.

Ondanks dat Berghain en La Perla in essentie wel echt hoogtepunten zijn, heb ik toch wat moeite met het tweede vijftal en zakt mijn totaalscore naar 4 sterren en ben ik toch wat huiverig welke kant het derde vijftal gaat opvallen.
Deze staande ovatie was wel in mijn achterhoofd blijven hangen en ik putte er vertrouwen uit dat vinylbeleving zijn gelijk ging halen.

Ik ga er verder weinig woorden aan vuilmaken, want het derde vijftal is inderdaad tot in elk detail genieten en doordat het tempo hier over het algemeen wat lager ligt is er extra ruimte voor ROSALÍA'S zang om tot zijn (of haar?) volste recht te komen en krijgt het zelfs wat crooner-elementen, in gewenste zin.

LUX is een artistiek pareltje geworden en mengt moderne muzikale elementen met klassieke elementen. Een authentieke, natuurlijke blauwdruk die de kern van het huidige bestaan vastlegt en het verleden niet vergeet. Bovenal ben ik onder de indruk van ROSALÍA'S vocale kwaliteiten en intensiteit die ze in het gevoel van haar zang legt. Met een iets scherpere selectie van 12 of 13 liedjes (Mundo Nuevo zou een mooie overgang naar La Yugular vormen) was het voor mij een 5-sterrenplaat geweest. De 3 extra tracks centraal in de tracklist van de vinyluitgave veranderen het karakter weer dusdanig dat dat mijn score zou kunnen beïnvloeden en doen mij afvragen wat in ROSALÍA'S ogen haar ultieme versie van LUX zou zijn. Mocht iemand het in de linernotes teruglezen hoor ik het graag


N.b.:

1.
Ondanks de toon en context van je bericht is Oasis altijd de best mogelijke tip die je iemand kunt geven, dus als Oasis-fanboy kreeg je mijn like van harte


west heeft bijna altijd wel gelijk.


2.
Is dit een verwijzing naar het Kasabian-album met dezelfde titel?

@SlowgazeWaarom veranderde je in het opvolgende bericht dat gedeelte in de quote naar 48:31?


3.
Ik vind Juul's vergelijking met songfestivalmuziek niet eens vergezocht. Qua bombastische aard en doeltreffendheid gaan ze hand in hand. Wel vind ik de productie van LUX een stuk natuurlijker en geloofwaardiger dan het gemiddelde songfestivalnummer.


4.
FKA Twigs schoot me ook te binnen bij het beluisteren van LUX. Kijkend naar de ontwikkeling en huidige trends in muziek zou ik LUX zonder moeite de spirituele opvolger van Eusexua willen noemen.


5.
Leuk dat er weer eens een album uitkomt dat een echt groot deel van de MusicMeteraars in verbinding brengt. Veel neuzen dezelfde kant op en een bovengemiddeld aantal users die even zijn/haar zegje komt doen. In mijn beleving was de voorgaande keer bij Bowie's Blackstar in 2016.


6.
Mijn recensie/bericht is veel te lang dus alle begrip als je hem graag even overslaat of niet wil lezen.

Ook op Steppenwolf's derde een fijn speels geluid gedreven door creativiteit en de sterke doorleefde zang van John Kay.

Eén van de meest ondergewaardeerde bands uit hun generatie? Begint er wat mij betreft sterk op de lijken.

Af en toe een 6-tal geluisterd vanwege de hoeveelheid. Met 71 sterke tracks uitgebracht binnen 4 jaar (verspreid over Lover, Folklore, Evermore en Midnights) leek 31 tracks me wat overdadig maar had ik ook stiekem wel enige hoop dat Taylor het wederom volledig ging waarmaken. Echter bij leadsingle Fortnight was die hoop alweer een beetje vervlogen. Een statisch en bovengemiddeld formulematig nummer.

Eigenlijk kom ik bij de eerste 6 nummers niet echt iets tegen dat me raakt. Wat voor mij wel echt full circle is is dat Taylor en Sabrina Carpenter als twee voornaamste sterren van 2024 op hun album verwijzen naar Leonard Cohen. Taylor op haar titeltrack en Sabrina op Dumb & Poetic.

Met een stroef begin keek ik op tegen de rest van het album, maar daarna toch (al bijna onverwacht) een blokje zoals ik Taylor graag hoor, met nummers 7, 9, 10, 11, 13 en 14.

Gelukkig gaat het album dan toch lonen, vooral wanneer de laatste 13 nummers, van The Albatross tot en met The Manuscript, een ononderbroken sterke reeks blijkt te zijn. Daarmee voegt Taylor toch weer 19 krakertjes toe aan haar rijke carrière en voelt 3,5 sterren uitdelen een beetje dubbel, maar door de wisselvalligheid van het geheel kan ik helaas niet hoger uitkomen.

Dankzij The Grammy's ontdekte ik dat Taylor Sabrina ook al langere tijd liefheeft en hopelijk inspireert dat haar om ook nog eens een kort en zoet album uit te brengen.

Op Friday I'm in Love, The Caterpillar en Pictures of You na heb ik nog nooit echt een klik met The Cure gehad, maar dit nieuwe album gaat toch vrij eenvoudig naar 5 sterren. Pictures of You beschouw ik als één van de beste nummers ooit gemaakt en op het middelste tweetal na vallen alle nummers van Songs of a Lost World in deze categorie. Minutenlange intro's die een duidelijke spanningsopbouw en sfeerzetting neerzetten, gevolgd door meesterlijke, melancholische melodieën. Thema's als vergankelijkheid en eindigheid passen daarbij perfect in de huidige levensfase van de band. Warsong en Drone:Nodrone zijn een stuk dreigender en vormen daarmee een gewenst zwaartepunt in het midden van het album. Gevoelsmatig sluit Songs of a Lost World naadloos aan bij het rijtje Blackstar, You Want it Darker, Ghosteen.

Dit is precies wat ik bij de laatste Muse had en daar werd ook over AI gespeculeerd.

Bij de eerste 6 nummers van First Two Pages of Frankenstein vind ik het bijna jammer dat ik ze te goed vind om links te laten liggen, want het begint allemaal voorspelbaar en saaiig te klinken. Bij de laatste 5 nummers hoor ik wel toekomstperspectief voor The National, al is bijvoorbeeld Grease in Your Hair praktisch een Terrible Love 2.0, zoals ik eerder plaatste.

Berninger's teksten zijn voor mij echt de ziel van de plaat, hij blijft een exceptioneel tekstschrijver. Het bijzondere aan deze plaat is denk ik dat het instrumentaal heel hedendaags is, maar de teksten lijken heel retro / jaren '80, met als makkelijkste voorbeelden Once Upon a Poolside, New Order T-Shirt, Tropic Morning News en Ice Machines. Alleen de songtitels al... Berninger haalt denk ik ook veel inspiratie van Japanse schrijvers. Zijn teksten hebben een zelfde soort levendigheid die ik ook bij Haruki Murakami zie.

Zodra we aankomende zomer in een hittegolf terecht komen kan First Two Pages of Frankenstein zomaar de ideale soundtrack blijken. Het betreffende boek zet ik ook weer iets hoger op mijn leeslijst. Stephen King sprak in zijn uiteenzetting over essentiële werken in het horrorgenre tussen 1950-1980 (Danse Macabre) ook uitgebreid over Frankenstein. Met deze gedachten blijkt dit album ineens een stuk spraakmakender dan ik op voorhand dacht.