menu

Hier kun je zien welke berichten jerome988 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Art Blakey - Blakey (1954)

4,0
geplaatst:
Bijzonder om de eerste stem bij Art Blakey's debuut te zijn. Voor het gemak begon ik het doorlopen van zijn oeuvre met The Jazz Messengers uit 1956, maar dit debuut blijkt dus ook gewoon op Spotify te staan.

Al staat op Spotify ''The Complete Art Blakey On EmArcy'', een Japanse heruitgave uit 1987 waar nog 4 nummers voor het reguliere album zijn geplakt. Daarnaast is er in 1999 nog een heruitgave geweest met bonustracks die voornamelijk afkomstig zijn van Joe Gordon - Introducing Joe Gordon (1955). Aldus Discogs/Wikipedia.

Na 42 jazzalbums in anderhalf jaar tijd is het bijna een gewoonte geworden om bij ieder jazzalbum de onderste steen boven te halen, aangezien er van de meeste uitgebrachte platen zoveel verschillende versies en heruitgaven zijn. Gelukkig staat op Discogs vaak een goed overzicht.
Toch luister ik vaak alleen naar de originele uitgave, omdat het album zo oorspronkelijk bedoeld is. Mijn stem van 4 sterren is dus ook gebaseerd op bovenstaande 8 tracks.

Ondanks dat dit nog duidelijk Blakey's beginfase als bandleider is, klinkt zijn bezetting al net zo bezeten als op The Jazz Messengers uit 1956. Bevlogen gespeeld, met aanstekelijke melodieën en vol passie. Eigenlijk krijgt Blakey op het slotnummer pas de gelegenheid om echt uit te blinken, maar het geheel laat duidelijk blijken dat hij in het begin al een groep fijne muzikanten om zich heen had die zonder twijfel ook gehoord mogen worden.

Better Oblivion Community Center - Better Oblivion Community Center (2019)

4,5
Mijn twee dierbaarste ontdekkingen van 2017, al samen zingend op Would You Rather van Phoebe Bridger's album, nu een volledig album samen. Het zwijmelende openingsnummer met de typisch intrigerende teksten van Conor raakt me al meteen. Naast een experimenteel uitstapje op Exception to the Rule klinken de eerste 6 nummers heerlijk nostalgisch en de kristalheldere stemmen van Conor en Phoebe klinken prachtig samen. My City is iets ruiger en wordt gedragen door een typisch Bob Dylan-riffje. Na wederom een mooi zwijmelliedje, Forest Lawn, zijn de twee afsluitende nummers een mooie combinatie van de uitbundige en ingetogen momenten over het gehele album.

Phoebe en Conor hebben beiden zonder twijfel een inspiratiepiek gehad gedurende het schrijven en opnemen van dit album. Ruim 37 minuten gevuld met passie, oprechtheid en doortastende melodieën
/ instrumentatie. Na een ietwat stroef begin van dit muziekjaar brengt Better Oblivion Community Center voor mij het eerste echt goede album van 2019. Nu is mijn jaar ook echt begonnen!

Charles Mingus - Jazz Composer's Workshop (1955)

4,5
Van de 20 jazzalbums die ik dit jaar heb beluisterd ( jerome988 ) is dit voor mij misschien wel de meest dierbare. Van de beginperiodes van John Coltrane, Miles Davis en Sonny Rollins heb ik inmiddels een vrij goed beeld, bij Charles Mingus had ik nog geen idee wat ik kon verwachten. Ondanks de onbekendheid op MuMe en een gemiddelde van 3,17 uit 3 stemmen is dit 'debuut' van Mingus voor mij een schot in de roos gebleken. Het album staat vol speelse, goed in elkaar stekende composities die sterk tot de verbeelding spreken.

Zo waan ik me bij het openingsnummer al snel in een klassieke spionagefilm uit de jaren 50. In Eulogy for Rudy Williams lijkt een detective uit diezelfde film op een dood spoor beland, en slentert 's avonds over straat op weg naar zijn stamkroeg om zijn gedachten op een rijtje te kunnen zetten.
In Tea for Two waan ik me in een komediefilm uit de jaren 50. Smog L.A. valt daarnaast bijvoorbeeld op door de speelse pianosolo's die in een hoog energiek tempo gespeeld worden.
In Rose Geranium bevind ik me dan weer in een chique grote tuin op een mooie rustgevende zomerdag waar de verzorgd onderhouden bloemen en planten rijkelijk in bloei staan. Midden in die tuin staat een knus tuinhuis, ondanks zijn vrij grote omvang. Waarin ik geniet van een kop koffie, zonder verder ergens aan te hoeven denken.

Met name de levendig bespeelde blaasinstrumenten en piano scheppen die verbeelding. Als ik me niet vergis bespeelt Charles Mingus (als bandleider zijnde) de bas, die (in zeker zin voor de hand liggend) vooral een begeleidende rol heeft. Bij de paar solo's die hij speelt valt al snel op dat het een instrument met een wat 'beperkter' geluid is, die mij zeker niet zo makkelijk in vervoering brengt zoals blazers en piano dat kunnen doen. Als beginnende jazzluisteraar moet ik wellicht nog ontdekken in hoeverre de bas een uitblinkende rol binnen een jazzcompositie kan hebben, of dat Mingus deze solo's voornamelijk speelt omdat de muziek op zijn naam word uitgebracht en ook even wat momenten in de spotlight moet staan.

Voor 2020 was ik nog bijna totaal onbekend met jazzmuziek. Vanaf dit jaar besloot ik om elke 2 weken een jazzalbum te beluisteren, omdat ik naast rock/pop me graag in een nieuw genre wilde verdiepen waarin de focus op instrumenten ligt en vrijwel tot geen zang aan te pas komt. Om het mezelf niet te moeilijk te maken wilde ik me in eerste instantie focussen op de oeuvres van toonaangevende jazzartiesten als John Coltrane, Miles Davis en Louis Armstrong. Als snel voegde Sonny Rollins zich bij dat selecte groepje en nu dus ook Charles Mingus, wiens naam ik steeds vaker terug zag komen tijdens het lezen van berichten bij de andere genoemde artiesten.

Wat me bij dit eerste album van Mingus voornamelijk opvalt ten opzichte van Coltrane/Davis/Rollins is dat instrumenten meer vrijheid krijgen en op momenten ook door elkaar heen soleren, wat af en toe richting het chaotische lijkt te drijven, maar daarna uitmondt in fijn in het gehoor liggende melodieën. Voor mijn gevoel was Mingus wat dat betreft best een beetje voor op zijn tijd, en ik ben benieuwd in hoeverre ik dat terug ga horen in zijn volgende albums.

Purple Heart en Smog L.A. heb ik als favorieten aangevinkt.

Frank Sinatra - Watertown (1970)

5,0
Daar zit ik weer, tegen half 3 middernacht... nog even Watertown luisteren voor het slapen gaan. Denkend aan de liefde van mijn leven. Ondanks dat het verhaal van dit prachtalbum het verliezen van een minnares beschrijft, blijft dit voor mij de ultieme liefdesplaat. ''I Would Be In Love (Anyway)''. De liedjes zijn met zo ongelofelijk veel bezieling gezongen, begeleid door de prachtige arrangementen. Deze gaat nooit meer uit mijn Top 10

Imagine Dragons - Origins (2018)

1,0
Pinsnider schreef:
Toch wel opmerkelijk dat één van de grootste bands van dit moment hier werkelijk nog geen één bericht bij de vandaag uitgekomen plaat heeft staan.

Mij verbaasd het niet echt om eerlijk te zijn. Als je binnen een jaar een mindere kopie van je laatste album uitbrengt haken muziekliefhebbers al snel af denk ik. Met enkel een sterk debuut en een aantal hitsingles bouw je ook niet snel een trouw volgersaantal op binnen een forum. Met dit album halen ze voor de derde keer op rij hetzelfde trucje uit en waar Evolve nog enigszins fris klonk lijken ze er nu bewust voor gekozen te hebben om doorsnee radiomuziek te maken, elk nummer is inwisselbaar. Ik vraag me af in hoeverre hun platenmaatschappij de touwtjes in handen heeft. Van de potentievolle en verfrissende nieuwkomer die ze in 2012 waren is helaas niks meer terug te horen. Het grote publiek bouwt een feestje op dit soort muziek, de band heeft plezier in wat ze doen en het banksaldo is moddervet, maar ik denk dat de gemiddelde muziekliefhebber een beetje Imagine Dragons-moe is. De hoes is wel fantastisch mooi trouwens!

Mijn eerste 1-sterbeoordeling sinds 2014, gelukkig komt dat niet vaak voor bij artiesten die ik al langere tijd volg. Ik schrijf ook zelden negatieve berichten bij albums en focus liever op wat ik wel goed vindt, maar hier moest ik toch even mijn mening kwijt.

Interpol - Marauder (2018)

3,5
Na een eerste luisterbeurt de plaat lange tijd links laten liggen vanwege het vuige, ondoorgrondbare, dichte geluid. Enkel opener If You Really Love Nothing vaak opgezet, heerlijk nummer met dezelfde drive als Love Will Tear Us Apart. Nu bij herbeluistering vind ik het nog steeds moeilijk om door de dichte geluidsmuur heen te komen, maar heb ik er wel bewondering voor. In het begin dacht ik aan een slechte productie of overproductie. Artiesten streven tegenwoordig naar een zo helder en schoon mogelijk geluid dat er vaak overuren in de productie gaan zitten. Interpol heeft precies het tegenovergestelde gedaan door een vuile schurende plaat af te leveren. Gewaagd anno 2018, maar ik wordt er blij van. Eindelijk iets anders/ unieks / opvallends dan de talloze platen die tegenwoordig worden uitgebracht. Een tegengeluid, waar je geduld voor moet hebben en voor open moet staan, maar uiteindelijk vaker naar teruggrijpt. Simpelweg omdat ze de mainstream tegen gaan en een eigen weg kiezen, iets wat zelden meer gebeurd in de muziekindustrie.

Liam Gallagher - Why Me? Why Not. (2019)

4,5
Het viel mij ook op hoe makkelijk dit nieuwe werk live aansloot bij het Oasisgeweld. Liam streeft er echt naar om een pure rock 'n roll show neer te zetten, door maar bij een 3-tal nummers even wat gas terug te nemen. Hij zal altijd die 'don't care'-houding blijven houden, maar stiekem werkt hij ploeterend hard om zichzelf te bewijzen als soloartiest. Aan het begin van The River nam een bandlid plaats bij een verkeerd instrument, maar Liam was meteen scherp om dat te corrigeren. Hij weet precies wie er op welk moment welk instrument bespeeld en al dat harde werken en repeteren heeft zich voor mij geuit tot één van de fijnste rockshows van de afgelopen jaren. Na Noel in 2012, 2015 en Beady Eye in 2014 was dit voor mij het eerste Gallagher-concert dat Oasis deed herleven, met Once als sleutelnummer, die de nostalgie van de vroege Oasis-jaren combineert met zijn geluid van nu.

''There's a little bit of confusion in the house tonight, but that's alright.''

Linkin Park - Meteora (2003)

5,0
Meteora is een monument.

Mike Shinoda - Post Traumatic (2018)

4,5
Mike's eerste muziek sinds het overlijden van zijn beste vriend. Het zijn zeer persoonlijke liedjes geworden, erg krachtig en overtuigend. Wreed dat de meest oprechte liedjes pas komen na een echte zware persoonlijke tegenslag. De EP-titel spreekt boekdelen wat dat betreft.
Als Linkin Park-fan doet het me goed dat Mike zijn rouw op deze manier verwerkt, door dicht bij de fans blijven en zijn ervaringen te delen. Dat maakt het weer iets draaglijker om het verlies van mijn favoriete frontman te verwerken. Nieuwe perspectieven en inzichten....

De video’s zijn even persoonlijk als de muziek, zeker de moeite waard om ook even te bekijken.

''On this project, I’m trying to work “in the moment.” I record a vocal or shoot a video while I’m feeling something. Grief is so personal, and I thought that a D.I.Y., autobiographical format made the most sense. So I shot & edited everything in the videos myself. I‘m planning to continue doing it this way until it doesn’t feel right anymore, or until the work becomes too much.'' (Twitter)

Wellicht zijn jullie hier ook benieuwd naar The_CrY thunder1 Digi-Djeff InnerFreedomInt Marco1994 Seroja Rudi1984 LinkinPark90 Kelzo rocknrolla