Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Bedouine - Neon Summer Skin - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Bedouine - Neon Summer Skin
Het was de afgelopen jaren stil rond Bedouine, maar deze week keert het alter ego van Azniv Korkejian terug met Neon Summer Skin, waarop haar prachtige stem wordt gecombineerd met weelderige arrangementen

De eerste drie albums van Bedouine leken zo weggelopen uit de hoogtijdagen van de Laurel Canyon folk uit de jaren 60 en 70. Het deze week verschenen vierde album van de muzikante uit Los Angeles laat wederom veel echo’s uit het verleden horen, wat ook dit keer herinneringen oproept aan de Laurel Canyon folk. Op het nieuwe album springen echter ook de al even nostalgische arrangementen in het oor, die de muziek van Bedouine wat richting Burt Bacharach of The Carpenters duwen. Het klinkt allemaal prachtig, maar het sterkste wapen van Bedouine blijft de prachtige stem van Azniv Korkejian, die dit keer niet alleen nostalgie maar ook melancholie in haar songs heeft gestopt.

Bedouine, het alter ego van de in het Syrische Aleppo geboren muzikante Azniv Korkejian, leverde tussen 2017 en 2021 drie uitstekende albums af. Na een stilte van vijf jaar keert ze terug met een nieuw album en ook Neon Summer Skin is weer een album om te koesteren.

Azniv Korkejian heeft Armeense wortels en groeide deels op in Saoedie-Arabië, maar toen haar ouders via een loterij een green card wisten te bemachtigen, kwam ze terecht in de Verenigde Staten en uiteindelijk in de stad waarvan ze als kind droomde, Los Angeles.

De liefde voor de Californische stad hoorde je ook terug op de eerste drie albums van Bedouine, waarop invloeden uit de Laurel Canyon folk uit de jaren 60 en 70 duidelijk hoorbaar waren. Je hoort ze ook weer op het nieuwe album van Bedouine, maar op Neon Summer Skin heeft Azniv Korkejian haar geluid ook aangepast.

Haar nieuwe album klinkt misschien nog wel nostalgischer dan de eerste drie albums en neemt je mee langs de plekken waar Azniv Korkejian opgroeide. Een ding is niet veranderd en dat is de prachtige stem van de muzikante uit Los Angeles. Ook de zang op Neon Summer Skin slaat zich direct weer als een warme deken om je heen en is goed voor totale ontspanning.

Ik vergeleek de zachte maar ook warme stem van Azniv Korkejian in mijn bespreking van haar eerste albums vooral met folkies uit het verleden, maar in mijn recensie van haar derde album Waysides noemde ik voor het eerst Karen Carpenter als vergelijkingsmateriaal. Dat is een naam die ook direct opkwam bij beluistering van het nieuwe album van Bedouine. De muziek van The Carpenters verafschuwde ik als kind, maar inmiddels heb ik met name de stem van Karen Carpenter hoog zitten. De stem van Azniv Korkejian doet er niet voor onder en verwarmt de ruimte op wonderschone wijze.

Dat ik bij beluistering van Neon Summer Skin associaties heb met de muziek van The Carpenters ligt niet alleen aan de zang, want in muzikaal opzicht klinkt het vierde album van Bedouine anders dan zijn voorgangers. Invloeden uit de Laurel Canyon folk spelen nog altijd een rol op het album, maar de nieuwe songs van Bedouine zijn ook rijker georkestreerd.

Het roept associaties op met de zoete pop van Burt Bacharach en zeker ook The Carpenters, maar Azniv Korkejian blijft ook een folkie. Ook op Neon Summer Skin werkt de muzikante uit Los Angeles weer samen met producer Gus Seyffert, die precies weet wat haar stem nodig heeft. De prachtige arrangementen van strijkers komen van Drew Erickson, die eerder prachtige dingen deed voor Mitski, Angel Olsen en Lana Del Rey.

De muziek op Neon Summer Skin klinkt echt prachtig en past uitstekend bij de warme stem van Azniv Korkejian, die heerlijk laid-back zingt. Neon Summer Skin is het perfecte album voor een warme zomeravond, zeker als ook nog wat blazers opduiken in de fraaie arrangementen op het album, maar de songs van Bedouine zijn ook intiem en hier en daar niet alleen nostalgisch maar ook melancholisch, zeker als ze terugkijkt op de plekken waar ze opgroeide en op de reis die haar ouders moesten afleggen om haar een goede toekomst te bieden.

Azniv Korkejian slaagt er op haar vierde album bovendien in om haar inmiddels bekende sound te vernieuwen en te verrijken, waardoor ik Neon Summer Skin minstens net zo interessant vind als de drie prachtige voorgangers, die me behoorlijk dierbaar zijn geworden de afgelopen jaren. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Francis of Delirium - Run, Run Pure Beauty - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Francis of Delirium - Run, Run Pure Beauty
Er komt niet veel muziek uit Luxemburg, maar met Francis of Delirium heeft het Groothertogdom een sterke troef in handen, wat goed is te horen op het bijzonder klinkende nieuwe album Run, Run Pure Beauty

Lighthouse, het debuutalbum van de Luxemburgse muzikante Francis of Delirium deed in 2024 volgens mij niet zo heel veel, maar ik vond het een bijzonder album. Dat vond ik vooral vanwege de stem van Jana Bahrich, de vrouw achter Francis of Delirium, die imponeerde met haar stem. Die stem klinkt op Run, Run Pure Beauty nog veel mooier dan op het debuutalbum. De zang is niet het enige dat opvalt bij beluistering van het nieuwe album van Francis of Delirium, want ook in muzikaal opzicht is het een fascinerend album. Jana Bahrich kiest af en toe voor bombast en sleept er van alles bij. Het is soms zwaar aangezet en behoorlijk heftig, maar het is ook van een bijzondere schoonheid.

Achter de bijzondere naam Francis of Delirium gaat de Luxemburgse muzikante Jana Bahrich schuil. Jana Bahrich debuteerde ruim twee jaar geleden met het album Lighthouse, dat kon rekenen op goede recensies. Lighthouse was volgens mij het eerste album van een Luxemburgse muzikant dat ik ooit heb beluisterd en het was tot deze week ook het laatste Luxemburgse album dat ik heb gehoord.

Daar komt deze week verandering in, want Francis of Delirium heeft met Run, Run Pure Beauty haar tweede album uitgebracht. Ik heb voor de beluistering van het nieuwe album het debuutalbum van de Luxemburgse muzikante weer eens beluisterd en mijn recensie van dat album opgedoken.

Ik beschreef Lighthouse ruim twee jaar geleden als een album dat zich vooral laat inspireren door 90s indierock, maar dat zich weet te onderscheiden van de talloze albums in dit genre met het fraaie gitaarwerk op het album en vooral met de sensationele stem van Jana Bahrich, die de twintig nog maar net gepasseerd was toen ze haar debuutalbum opnam.

Alle reden dus om met hooggespannen verwachtingen uit te kijken naar het tweede album van Francis of Delirium. Ook Run, Run Pure Beauty is een album waarop invloeden uit de indierock zoals die in de jaren 90 werd gemaakt een rol spelen en het is wederom een album met fraai gitaarwerk en geweldige zang. Run, Run Pure Beauty zet echter ook flinke stappen, waardoor het album nog een stuk interessanter is dan zijn voorganger.

Die stappen hoor je op alle terreinen, maar om te beginnen in de muziek op het album. Francis of Delirium heeft incidenteel nog altijd een zwak voor 90s indierock, maar Run, Run Pure Beauty is in muzikaal opzicht een stuk veelzijdiger dan het debuutalbum van de Luxemburgse muzikante en kiest in veel songs voor een gevarieerder en soms uitbudiger en soms meer ingetogen geluid, dat zich zelfs richting Laurel Canyon folk kan bewegen.

Jana Bahrich sleept er van alles bij op haar tweede album, waardoor het album de aandacht makkelijk weet vast te houden. Ook als Jana Bahrich zich beperkt tot indierock klinken haar songs nog interessanter dan op het vorige album. Het is de verdienste van het wederom geweldige gitaarwerk, maar ook de songs mogen er weer zijn.

Run, Run Pure Beauty voegt echter nog wat extra dynamiek toe aan de muziek van Francis of Delirium en ook wat meer drama en bombast, wat overigens prachtig contrasteert met de meer ingetogen passages op het album. Veel tracks zijn voorzien van fascinerende en soms georkestreerde arrangementen, die een nieuwe dimensie toevoegen aan het geluid van Francis of Delirium.

De Luxemburgse muzikante deed voor twee tracks een beroep op boygenius producer Catherine Marks, maar de meeste tracks op het album produceerde ze gewoon zelf. Het is allemaal prachtig gedaan, want zeker bij beluistering met de koptelefoon openbaart zich een fascinerend en wonderschoon geluid, dat vaak mijlenver is verwijderd van de indierock die nog domineerde op Lighthouse.

Run, Run Pure Beauty is niet alleen in muzikaal opzicht nog een stuk beter dan het debuutalbum van Francis of Delirium, want ook de zang van Jana Bahrich is nog mooier dan op Lighthouse. De Luxemburgse muzikante beschikt over een hele mooie stem, maar het is ook een stem die zich makkelijk staande houdt in het vaak zwaar aangezette geluid op dit bijzondere album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: REVIEW: Alana Springsteen - I HOPE THIS HELPS - dekrentenuitdepop.blogspot.com

REVIEW: Alana Springsteen - I HOPE THIS HELPS
Na het uitstekende debuutalbum TWENTY SOMETHING laat Alana Springsteen met haar tweede en net iets meer tegen de pop aanleunende album I HOPE THIS HELPS horen dat ze nog veel beter kan

Met haar achternaam trekt Alana Springsteen direct de aandacht, maar de jonge Amerikaanse muzikante heeft geen beroemde vader. Ze probeert al vanaf haar veertiende aan de bak te komen in de muziekscene van Nashville en dat lukte een paar jaar geleden. Haar debuutalbum TWENTY SOMETHING was een uitstekend countrypopalbum, maar haar tweede album I HOPE THIS HELPS is nog een stuk beter. Het is een countrypopalbum zoals er wel meer gemaakt worden, maar Alana Springsteen doet alles beter dan de concurrentie. Op haar tweede album schuift ze af en toe wat op richting pop, maar ze is ook de countrymuziek trouw gebleven op dit uitstekende tweede album.

Alana Springsteen (geen familie van) dook in de zomer van 2023 op in de overvolle vijver van de Nashville countrypop. De jonge Amerikaanse muzikante kleurde op zich keurig binnen de lijntjes van het genre, maar toch vond ik TWENTY SOMETHING een memorabel debuutalbum. Alana Springsteen is al vanaf jonge leeftijd actief in de muziekscene van Nashville, Tennessee, en bracht meerdere EP’s uit voordat haar debuutalbum verscheen.

Er wordt de afgelopen jaren heel veel goede countrypop gemaakt, maar Alana Springsteen doet op haar eerste album alles goed. De songs op het album liggen lekker in het gehoor, de muziek en de productie zijn mooi en de Amerikaanse muzikante beschikt over een aansprekende stem. TWENTY SOMETHING was ook nog eens een persoonlijk ‘coming of age’ album, wat de songs van Alana Springsteen nog wat verder optilde.

Ik voorspelde haar dan ook een hele grote toekomst in de countrypop en ging ervan uit dat ze een aantal grote sterren in het genre voorbij zou streven. Of dat gelukt is weet ik eigenlijk niet zo goed, want het is niet altijd even makkelijk te zien of een countrymuzikante het heeft gemaakt in Nashville of niet. Ze wordt in ieder geval nog altijd een ‘rising countrystar’ genoemd, dus ik ga ervan uit dat Alana Springsteen nog wordt gerekend tot de beloften in Nashville.

De belofte van haar debuutalbum maakt de Amerikaanse muzikante wat mij betreft meer dan waar met haar deze week verschenen tweede album. I HOPE THIS HELPS (Alana Springsteen houdt kennelijk van hoofdletters) is een nog wat persoonlijker album over alle pieken en zeker ook dalen die de muzikante uit Nashville tegenkwam bij het volwassen worden. Alana Springsteen spaart zichzelf zeker niet op haar tweede album, wat haar songs van heel veel emotionele lading voorziet.

TWENTY SOMETHING vergeleek ik drie jaar geleden met de countrypop die een jonge Taylor Swift maakte en dat is nog altijd de blauwdruk voor de betere Nashville countrypop. Ook op I HOPE THIS HELPS kan Alana Springsteen uit de voeten met countrypop, maar ze laat in een aantal songs ook meer invloeden uit de pop toe.

Zeker de eerste tracks op het album doen wederom aan Taylor Swift denken, maar dit keer aan de Taylor Swift van Midnights en The Tortured Poets Department en dat zijn naast folklore en evermore mijn favoriete Taylor Swift albums. I HOPE THIS HELPS klinkt af en toe als een album dat door Jack Antonoff geproduceerd zou kunnen zijn, maar Alana Springsteen vertrouwde voor haar tweede album op topkrachten uit Nashville en nam ook zelf een deel van de productie van haar nieuwe album voor haar rekening.

Door de inzet van topkrachten uit Nashville klinkt het nieuwe album van Alana Springsteen echt geweldig en ook de kwaliteit van de songs, waaraan werd meegewerkt door een aantal gelouterde songwriters uit Nashville, is hoog. Alana Springsteen maakt zelf ook indruk met haar stem, die duidelijk aan diepte en kracht heeft gewonnen.

Liefhebbers van pure countrymuziek zullen I HOPE THIS HELPS wat te veel pop vinden, maar wat mij betreft is de balans tussen country en pop dik in orde. Op haar tweede album laat Alana Springsteen niet alleen horen dat ze sinds haar debuutalbum enorm is gegroeid, maar maakt ze ook duidelijk dat ze binnen de Nashville countrypop van het moment met de allerbesten mee kan. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Greg Mendez - Beauty Land - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Greg Mendez - Beauty Land
Ook met Beauty Land heeft de Amerikaanse muzikant Greg Mendez weer een album gemaakt dat onmiddellijk aan Elliott Smith doet denken, maar het is ook een wonderschoon album van een zeer getalenteerde muzikant

Ik had drie jaar geleden wel wat met het doorbraakalbum van Greg Mendez. Het is een album dat in iedere recensie werd vergeleken met de muziek van Elliott Smith en dat kon ook bijna niet anders, want het album zou niet hebben misstaan in het oeuvre van de betreurde muzikant. Het zal niet anders zijn in de recensies van het deze week verschenen nieuwe album van Greg Mendez, want ook Beauty Land roept associaties op met de muziek van Elliott Smith, of je dat nu wilt of niet. Erg is dat niet, want de muziek van Elliott Smith is nog altijd prachtig en hetzelfde kan gezegd worden van de muziek van Greg Mendez, die overtuigt met intieme en persoonlijke songs.

De Amerikaanse muzikant Greg Mendez zette in 2009 zijn eerste muziek op MySpace, destijds het platform waar je als startende (alternatieve) muzikant moest zijn. Ik keek zelf niet al te vaak op het inmiddels in een andere vorm actieve platform en ontdekte de muziek van Greg Mendez pas veel later. Ik was zeker niet de enige die de muziek van de Amerikaanse muzikant pas later ontdekte, want het in 2023 uitgebrachte titelloze album wordt het doorbraakalbum van Greg Mendez genoemd.

Ik vind het nog altijd een erg mooi album en het is ook nog altijd een album dat me inspireert om weer eens een album van Elliott Smith uit de kast te trekken. Het titelloze album van Greg Mendez klinkt immers in alle opzichten als een verloren gewaand Elliott Smith album, wat de muzikant uit Philadelphia, Pennsylvania, ook wel wat kritiek opleverde.

Ik had en heb persoonlijk geen moeite met het hoge Elliott Smith gehalte op het album. Elliott Smith is door zijn veel te vroege dood blijven steken op een beperkt aantal albums en Greg Mendez vulde met zijn vorige album de enorme leegte die Elliott Smith in 2003 achterliet.

Deze week is de opvolger van het titelloze album van Greg Mendez verschenen en ook Beauty Land is weer een erg mooi album. Ook Beauty Land roept weer associaties op met de muziek van Elliott Smith, maar ik hoor ook wel wat echo’s uit de folkmuziek van de jaren 60 en 70, die overigens ook te horen zijn op de albums van Elliott Smith.

Greg Mendez nam Beauty Land grotendeels in zijn eentje op, waardoor het album behoorlijk Spartaans klinkt. In een van de tracks tekent Veronica Mendez voor achtergrondzang en in een andere track bespeelt Jarret Nathan de “ride bell”, maar verder hoor je alleen Greg Mendez op het album. In de meeste gevallen hoor je niet meer dan de akoestische gitaar en de stem van de Amerikaanse muzikant, maar op een of andere manier hebben de songs van Greg Mendez ook niet meer nodig.

Beauty Land duurt slechts 26 minuten, maar bevat desondanks 14 tracks. Het zijn zoals gezegd tracks met invloeden uit de folk uit de jaren 60 en 70en een flinke dosis Elliott Smith, maar ik hoor ook hier en daar een vleugje van The Beatles. Het zijn songs zonder al te veel opsmuk, maar het zijn ook mooie en sfeervolle songs. Het zijn bovendien songs met een behoorlijk intiem en ook wel wat melancholisch karakter.

Ik heb wel wat met de songs van Greg Mendez, die absoluut bedreven is in het schrijven van songs die wat met je doen en die ook blijven hangen. Ook bij beluistering van Beauty Land heb ik de behoefte om weer eens te luisteren naar Either/Or of XO, mijn favoriete Elliott Smith albums, maar Beauty Land wakkert ook het verlangen naar albums van oude folkies aan.

Al deze albums zullen even geduld moeten hebben, want ik ben na een paar keer horen ook zeer gehecht geraakt aan het nieuwe album van Greg Mendez. Nog meer dan op zijn vorige album overtuigt de Amerikaanse muzikant met persoonlijke songs, wat weemoedige teksten, sobere maar ook sfeervolle muziek en een mooie stem.

Het siert de Amerikaanse muzikant dat hij een album als Beauty Land heeft gemaakt, want hoeveel muzikanten durven nog een album als dit te maken. Ik vraag me ook af hoeveel muzikanten zouden weten te overtuigen met een album als Beauty Land, maar denk dat het er niet veel zijn. Greg Mendez doet het wel en dat is echt heel knap. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: feeble little horse - bitknot - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: feeble little horse - bitknot
De Amerikaanse band feeble little horse groeide drie jaar geleden uit tot de lievelingen van de Amerikaanse muziekcritici en de band uit Pittsburgh bevestigt deze status met het deze week verschenen en nog interessantere album bitknot

Ik heb na de zomer van 2023 niet veel meer geluisterd naar Girl with Fish van feeble little horse, maar toen ik de eerste lovende recensies las over het deze week verschenen nieuwe album van de Amerikaanse band begon het weer te dagen. Drie jaar geleden hoorde ik vooral 90s indierock in de muziek van feeble little horse, maar op bitknot klinkt de band zachter en melodieuzer, al kunnen de gitaren af en toe nog wel ontsporen op het album. De dromerige popsongs van feeble little horse klinken aangenaam, maar de band is gelukkig nog altijd lekker eigenzinnig, waardoor je steeds weer wordt verrast. Het nieuwe album bevat elf ruwe diamanten van gemiddeld net iets meer dan twee minuten en je mag ze zelf slijpen.

Alternatieve Amerikaanse muziekwebsites als Paste en Pitchfork waren in de zomer van 2023 razend enthousiast over het album Girl with Fish van de Amerikaanse band feeble little horse. Dat het album werd geschaard onder de beste albums van de eerste helft van 2023 vond ik wat overdreven, want toen ik voor de eerste keer naar het album luisterde hoorde ik vooral indierock zoals die in de jaren 90 wel vaker werd gemaakt, waar wat mij betreft overigens niets mis mee is.

Uiteindelijk maakte feeble little horse ook op mij meer indruk met het nog geen half uur durende Girl with Fish, want naast indierock hoorde ik ook invloeden uit de lo-fi, slowcore, folk en psychedelica. De twee gitaristen van de band lieten ook nog eens fraaie patronen horen en de band beschikte in persoon van Lydia Slocum bovendien over een prima zangeres.

Het tweede album van de band uit Pittsburgh, Pennsylvania, deed in Nederland niet veel en eerlijk gezegd was ik feeble little horse zelf ook alweer vergeten. Deze week herhaalt de geschiedenis zich. In Nederland is het stil rond het derde album van de Amerikaanse band, maar Paste en Pitchfork namen bitknot op in hun lijstje met de beste albums van deze week. Ik kan de Amerikaanse muziekwebsites alleen maar gelijk geven, want feeble little horse heeft wederom een uitstekend album gemaakt.

Je ziet vaak dat bands na een goed ontvangen album kiezen voor een net wat toegankelijker geluid om een breder publiek aan te kunnen spreken, maar daar doet feeble little horse niet aan mee. Op bitknot kiest de band uit Pittsburgh nog altijd voor een zeer eigenzinnig geluid en het is een geluid dat anders klinkt dan op het vorige album drie jaar geleden.

In de openingstrack Doorway knallen de gitaren uit de speakers, wat wordt gecombineerd met gesproken woord van Lydia Slocum. Het is een behoorlijk heftige openingstrack, maar vanaf de tweede track Poison kiest de Amerikaanse band juist voor bijna lieflijke klanken en hele mooie zang van Lydia Slocum. Op bitknot heeft feeble little horse het geluid van haar vorige album doorontwikkeld en dat schiet vooral de kant op van mooie en wat dromerig klinkende songs, al duikt af en toe nog een gitaarexplosie op.

Met elf songs in maar net iets meer dan 25 minuten heeft de muziek van de band nog altijd een lo-fi karakter, maar de korte songs van de band zijn wat mij betreft af. Veel songs op bitknot klinken zachter en melodieuzer dan we van de band gewend zijn, maar feeble little horse klinkt nooit doorsnee. Vergeleken met het vorige album klinkt de band meer als een band van deze tijd en minder als een band uit de jaren 90 en dat vind ik persoonlijk in het voordeel spreken van de band.

Waar de muziek van feeble little horse me drie jaar geleden vooral intrigeerde, ben ik dit keer geraakt door de ruwe schoonheid van de muziek van de Amerikaanse band. Lydia Slocum zingt prachtig, het gitaarwerk is subtiel en de dromerige klanken voegen iets zachts toe aan de nog altijd ruwe muziek van de band.

Ik denk niet dat feeble little horse de wereld gaat veroveren met dit nieuwe album, maar liefhebbers van eigenzinnige popmuziek met zowel zachte als ruwe randjes horen op bitknot veel moois. Ik ben in ieder geval onder de indruk van dit nieuwe album en het zou ook wel eens een album met heel veel groeipotentie kunnen zijn. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Eleni Mandell - Tailspin - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Eleni Mandell - Tailspin
De muziek van Eleni Mandell is helaas voor velen nog altijd een goed bewaard geheim, maar haar albums zijn stuk voor stuk serieuze aanraders en dat geldt ook weer voor het deze week verschenen album Tailspin

De Amerikaanse muzikante Eleni Mandell heeft inmiddels een dozijn albums op haar naam staan en ze zijn allemaal goed. Met het in 2019 verschenen Wake Up Again leverde ze wat mij betreft haar meesterwerk af, maar deze week keert ze na een stilte van zeven jaar gelukkig weer terug met een nieuw album. Tailspin klinkt weer anders dan de vorige albums van de Amerikaanse muzikante, maar gebleven zijn de uitstekende songs en de bijzonder mooie stem. Tailspin is een behoorlijk veelzijdig album geworden, dat makkelijk schakelt tussen genres, maar het is wat mij betreft ook een typisch Eleni Mandell album. Het is veel te lang stil geweest, maar gelukkig is ze terug met wederom een uitstekend album.

De muziek van de Amerikaanse muzikante Eleni Mandell ken ik inmiddels al meer dan 25 jaar en het is muziek die ik bijzonder hoog heb zitten. Eleni Mandell maakte in 1998 direct een verpletterende indruk met haar door Jon Brion geproduceerde debuutalbum Wishbone en sindsdien levert ze het ene na het andere prachtalbum af. De muzikante uit Los Angeles maakte tussen 2000 en 2019 maar liefst tien albums en ze zijn allemaal van torenhoge kwaliteit.

Ik noemde de albums in mijn recensie van het in 2019 verschenen Wake Up Again een serie klassiekers en daar sta ik nog steeds achter. Als ik in het oeuvre van Eleni Mandell de onbetwiste klassieker moet kiezen kom ik zonder enige twijfel uit bij Wake Up Again uit 2019, want dat is inmiddels een van mijn favoriete albums aller tijden. Ik luisterde deze week weer eens naar het album en was direct weer in katzwijm door de geweldige songs, door de uitstekende stem van Eleni Mandell en vooral door het prachtige gitaarspel op het album van gitarist Milo Jones, die de sterren van de hemel speelt.

Wake Up Again haalde in 2019 de top 10 van mijn jaarlijstje, maar achteraf bezien had het album mijn jaarlijstje moeten aanvoeren. Ik luisterde weer eens naar Wake Up Again vanwege het verschijnen van een nieuw album van Eleni Mandell deze week. De Amerikaanse muzikante was in de eerste jaren van haar carrière uitermate productief, maar tussen Wake Up Again en het deze week verschenen Tailspin zit een gat van maar liefst zeven jaar.

Iedereen die het oeuvre van Eleni Mandell kent weet dat ze op ieder album weer net wat anders klinkt, waardoor het op zich geen verrassing is dat Tailspin anders klinkt dan zijn voorganger. Dat is in dit geval wel jammer, want het geluid van Wake Up Again zal me waarschijnlijk nooit vervelen en had nog best een extra album meegekund. Heel lang hoef ik er niet over te treuren, want Wake Up Again neemt niemand me meer af en ook op Tailspin maakt Eleni Mandell weer indruk met haar songs.

Het vorige album van Eleni Mandell werd gedomineerd door bijzonder mooi gitaarspel, maar op Tailspin kiest ze voor een voller en vooral ook gevarieerder geluid. Een aantal songs op het album is opvallend rijk georkestreerd, maar Tailspin bevat ook een aantal behoorlijk soberder ingekleurde songs. De muziek van Eleni Mandell is bijna nooit in een hokje te duwen en ook Tailspin laat zich weer beïnvloeden door uiteenlopende genres, al past het grootste deel van het album wel onder de noemer van Amerikaanse rootsmuziek.

Ook Tailspin is weer een album dat af en toe herinnert aan muziek uit een ver verleden, maar de songs van Eleni Mandell klinken ook altijd fris. Het doet me soms denken aan de songs van Aimee Mann, maar dat kan een song later weer een totaal onzinnige vergelijking zijn. Tailspin heeft ook wat meer jazzy momenten en ook dat kan Eleni Mandell goed aan met haar stem.

Met haar stem maakte de muzikante uit Los Angeles ruim 25 jaar geleden al heel veel indruk en haar stem is gedurende de jaren zeker niet minder geworden en maakt misschien zelfs nog wel meer indruk dan op de vroege albums van Eleni Mandell.

Na zeven jaar stilte was de muziek van Eleni Mandell bij mij weer wat naar de achtergrond gedrongen, maar dankzij het uitstekende Tailspin staat ze weer in het middelpunt van mijn belangstelling en ga ik ook al die andere prachtalbums er weer eens bij pakken. Erwin Zijleman

stem geplaatst