Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Ibeyi - Offering - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Ibeyi - Offering
De in Parijs woonachtige zussen Lisa-Kaindé en Naomi Diaz maken als Ibeyi muziek die iedere keer weer net iets toegankelijker klinkt, maar ook op hun vierde album Offering hebben ze weer een unieke sound

Offering is alweer het vierde album van Ibeyi en het is wederom een bijzonder klinkend album. Het is knap hoe het duo uit Parijs op ieder album weer anders weet te klinken en dat is ook op het nieuwe album weer gelukt. Lisa-Kaindé en Naomi Diaz verwerken steeds meer pop in hun songs, maar Offering is een totaal ander album dan alle andere popalbums van dit moment. Offering bevat een aantal songs waarin de muziek stevig is aangezet, maar er is ook ruimte voor meer ingetogen songs, waarin de mooie stemmen van de zussen het moeten doen. Ibeyi zit wel wat buiten mijn muzikale comfort zone, maar ook hun vierde album heeft me weer verrassend makkelijk overtuigd.

Ik heb tot dusver wel wat met de muziek van Ibeyi, al is het muziek die behoorlijk ver is verwijderd van de soorten muziek waar ik normaal gesproken naar luister. Ibeyi is een duo dat bestaat uit de zussen Lisa-Kaindé en Naomi Diaz, die zijn opgegroeid in Parijs, maar Cubaanse wortels hebben.

De zussen debuteerden in 2015 als Ibeyi met een titelloos album waarop ze de Afrikaanse wortels van hun vader, die overigens deel uitmaakte van de legendarische bezetting van de Buena Vista Social Club, eerden. Het leverde een bijzondere mix op van traditionele Afrikaanse muziek en de moderne elektronica van de zussen uit Parijs, die ook nog eens bleken te beschikken over prachtige stemmen.

Het debuutalbum van Ibeyi was met geen mogelijkheid in een hokje te duwen, maar het was desondanks een verrassend toegankelijk album vol bijzondere momenten. Op het in 2017 verschenen Ash perfectioneerde het tweetal het unieke geluid van het debuutalbum en werden onder andere zwaar aangezette beats toegevoegd.

Vier jaar geleden verscheen Spell 31, waarop de muziek van Lisa-Kaindé en Naomi Diaz wat opschoof richting pop. Het wederom razend knappe album klonk wat toegankelijker dan de eerste twee albums van Ibeyi, al is toegankelijk in het geval van het duo uit Parijs een zeer relatief begrip.

Ibeyi keert deze week terug met het vierde album van het duo en ook Offering is zeker geen alledaags album. Offering ligt af en toe in het verlengde van Spell 31, maar Lisa-Kaindé en Naomi Diaz slaan ook op hun nieuwe album weer nieuwe wegen in. Offering is net als Spell 31 een wat kort album met net geen half uur muziek, maar in dat half uur gebeurt er van alles.

Offering is een album dat nog wat meer invloeden uit de pop en de R&B verwerkt, maar Lisa-Kaindé en Naomi Diaz geven wel een eigen draai aan hun popmuziek. Dat doen de zussen ook dit keer met invloeden uit de wereldmuziek, die al lang niet meer uitsluitend uit de eigen kring komen.

Ik moet bij beluistering van Offering af en toe aan de Koerdisch-Nederlandse muzikante Naaz denken, maar er is een andere naam die veel vaker opkomt bij beluistering van het vierde album van Ibeyi. De combinatie van invloeden uit de wereldmuziek, zwaar aangezette beats, veel elektronica en de expressieve stemmen van Lisa-Kaindé en Naomi Diaz doet geregeld aan Rosalía denken en dan niet direct de Rosalía van Lux, maar eerder die van MOTOMAMI.

Het is een vergelijking die lang niet altijd opgaat, want zeker in de meer ingetogen songs op het album hebben Lisa-Kaindé en Naomi Diaz een duidelijk eigen geluid en klinken ze weer totaal anders.

Wat ik persoonlijk jammer vind is dat af en toe wordt gekozen voor het vervormen van de prachtige stemmen van de Parijse zussen, maar gelukkig gebeurt dit niet heel vaak. Ik was ook bang dat de keuze voor het Engels in flink wat songs ten koste zou gaan van het eigen karakter van de muziek van Ibeyi, maar dat valt in de praktijk erg mee.

De muziek van Lisa-Kaindé en Naomi Diaz was een paar jaar geleden nog veel te eigenzinnig om een groot publiek aan te spreken, maar met het uitstekende Offering hebben de zussen wat mij betreft wel een album in handen dat in brede kring de aandacht kan trekken en dat zonder veel concessies te doen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Beth Orton - The Ground Above - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Beth Orton - The Ground Above
Beth Orton brengt niet veel albums uit, maar alles dat ze uitbrengt is goed, wat ook weer geldt voor het relatief sobere maar prachtig ingekleurde The Ground Above, waarop de Britse muzikante je bij de strot grijpt met haar doorleefde stem

De Britse muzikante Beth Orton sloeg een nieuwe weg in op haar bijna vier jaar oude vorige album. Op dit album koos ze voor een wat organischer en jazzy geluid en liet ze horen dat haar stem ruwer en doorleefder klinkt dan in het verleden. De lijn van het vorige album wordt doorgetrokken op het deze week verschenen album The Ground Above, dat nog wat subtieler en tegelijkertijd ruwer klinkt. Het klinkt totaal anders dan de muziek waarmee de Britse muzikante ooit doorbrak, maar er valt veel moois te ontdekken in de muziek op het nieuwe album. De stem van Beth Orton weet mij bovendien zeker te raken op het album dat ik nog net wat mooier vind dan Weather Alive vier jaar geleden.

Het is voor mijn gevoel heel lang stil geweest rond de Britse muzikante Beth Orton. Dat valt op zich wel mee, want ze bracht nog geen vier jaar geleden het uitstekende Weather Alive uit, maar dat album kwam ruim zes jaar na het volgens velen niet erg geslaagde Kidsticks.

Heel productief is Beth Orton nooit geweest, want sinds haar officiële debuutalbum Trailer Park uit 1996 (in 1993 verscheen het alleen in Japan uitgebrachte en met William Orbit gemaakte Superpinkymandy) heeft ze slechts zes albums uitgebracht. Daar wordt deze week een zevende album aan toegevoegd, want met The Ground Above laat de Britse muzikante weer van zich horen.

Op Weather Alive verlegde Beth Orton vier jaar geleden haar grenzen met een wat jazzy geluid dat werd verrijkt met atmosferische elektronische klanken. Het meest opvallend vond ik echter de stem van de Britse muzikante, die nog wat rauwer en doorleefder klonk dan op haar vroege albums. Het is een stem waar je van moet houden en dat heb ik niet altijd gedaan, maar op het soms wat aan het late werk van Talk Talk herinnerende Weather Alive vind ik de stem van Beth Orton heel mooi.

De Britse muzikante produceerde haar vorige album zelf en dat heeft ze ook dit keer gedaan. Ook voor haar nieuwe album rekruteerde ze een aantal hele goede muzikanten, onder wie multi-instrumentalist Shahzad Ismaily. Weather Alive deed me zoals gezegd af en toe denken aan het late werk van Talk Talk en dat is een naam die ook bij beluistering van The Ground Above naar boven komt.

Talk Talk koos gedurende haar bestaan voor een steeds subtieler geluid en Beth Orton lijkt dezelfde keuze te maken. The Ground Above klinkt nog wat subtieler en ook intenser dan het vorige album. Dat ligt voor een belangrijk deel aan de stem van Beth Orton, die nog wat rauwer klinkt dan op Weather Alive. De Britse muzikante heeft een stem die ik niet altijd mooi vind, maar de zang op The Ground Above komt keihard binnen.

De stem van Beth Orton klinkt ruw en doorleefd, maar ze zingt ook met heel veel gevoel en legt bovendien heel veel urgentie in haar vocalen. De muziek op het album is minstens even mooi. Het geluid op The Ground Above is vaak behoorlijk subtiel, maar door alle fraaie bijdragen is het zeker geen kaal album. Ik vind het soms wat experimentele gitaarwerk echt heel mooi, terwijl de bijdragen van de trompet veel sfeer toevoegen aan het geluid op het album.

The Ground Above bevat slechts acht tracks, waaronder twee tracks van meer dan zes en één track van meer dan acht minuten. Het zijn songs die de tijd nemen voor het opbouwen van een bijzondere spanning en het creëren van een sfeer die ver verwijderd is van de sfeer op een gemiddeld popalbum. Het doet me af en toe ook wat denken aan de muziek van Marianne Faithfull, maar de stem van Beth Orton is nog zeker niet versleten.

Beth Orton verwerkte op haar vorige album voor het eerst invloeden uit de jazz in haar songs en die invloeden omarmt ze dit keer nog wat steviger, waardoor The Ground Above echt mijlenver verwijderd is van een album als Trailer Park, dat inmiddels ook alweer 30 jaar oud is. Het is op het eerste gehoor niet echt een album voor de zomer, maar zeker wat later op de avond doet het prachtige The Ground Above wonderen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Don McLean - American Pie (1971) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Don McLean - American Pie (1971)
Don McLean scoorde met de single American Pie met afstand zijn grootste hit, maar ook het gelijknamige album uit 1971 is zeer de moeite waard en klinkt inmiddels als een volstrekt tijdloos singer-songwriter album

Het is bijzonder hoe kleine gebeurtenissen de ervaring met een album positief of juist negatief kunnen kleuren. American Pie leerde ik kennen op een moment dat ik niet zo veel had met het soort singer-songwriter muziek dat Don McLean maakt en dat zorgde ervoor dat ik het album sindsdien altijd heb laten liggen. Kort geleden luisterde ik er nog eens naar en mijn ervaring was nu heel anders dan een aantal decennia geleden. Don McLean beschikt over een mooie stem, heeft zijn album sfeervol ingekleurd en heeft bovendien een serie prima songs geschreven. Vergelijkbare albums uit de vroege jaren 70 heb ik heel lang geleden al omarmd, maar eindelijk weet ik ook American Pie van Don McLean op de juiste waarde te schatten.

Als ik de single American Pie van Don McLean hoor moet ik altijd direct denken aan klassenavonden op de middelbare school. Een van mijn klasgenoten had de gelijknamige LP in zijn of haar bezit en om onduidelijke redenen was dit zo ongeveer de enige muziek die gedraaid werd, al kan mijn herinnering wat vertroebeld zijn.

Ik had zelf niets met de muziek van Don McLean, want ik hield destijds van hardrock en symfonische rock en niet van destijds in mijn ogen wat belegen singer-songwriters. Zo belegen was Don McLean overigens niet, want toen het album American Pie in 1971 verscheen was hij pas 26 jaar oud. Feit is wel dat ik door de paar (overigens verder prima) klassenavonden heel lang echt niets van de muziek van Don McLean moest hebben, ook toen ik ergens in de jaren 90 alsnog geïnteresseerd raakte in de muziek van singer-songwriters uit de jaren 70.

Dat American Pie een prima song is moest ik erkennen toen Madonna in de jaren 90 haar versie van de song uitbracht, maar het album van Don McLean liet ik nog altijd liggen. De laatste paar weken luister ik tijdens het wandelen vaak naar een playlist met vooral Amerikaanse muziek uit de jaren 70 en ook Don McLean komt voorbij en uiteraard met zijn grootste hit American Pie. En zo heb ik, decennia na de klassenavonden, toch nog eens geluisterd naar het tweede en volgens mij ook met afstand beste album van de muzikant uit New York, die nog steeds actief is.

American Pie uit 1971 opent met de titeltrack en bevat met de meer ingetogen ballad Vincent nog een tweede hitsingle. De andere songs op het album kwamen me niet bekend voor, al moet ik ze dus wel meerdere malen gehoord hebben. Het zijn vooral folky en ingetogen songs met een enkele keer een net wat uitbundiger klinkende uitschieter. Het zijn songs die het moeten doen zonder de hitgevoeligheid van American Pie en Vincent, maar ik vind American Pie inmiddels een mooi album.

Het is een album met songs zoals die aan het begin van de jaren 70 door meerdere singer-songwriters werden gemaakt, maar het album van Don McLean heeft wel wat. De muziek op het album is vooral ingetogen met voornamelijk een akoestische gitaar en hier en daar wat aanzwellende strijkers, maar het is muziek die warm en sfeervol klinkt.

De belangrijkste kracht van American Pie zit wat mij betreft in de stem van Don McLean. De Amerikaanse muzikant beschikt over een uit duizenden herkenbare stem, maar het is ook een mooie stem, die kleur geeft aan de songs op het album. Bij eerste beluistering sprongen voor mij vooral American Pie en Vincent eruit, maar het album bevat meer uitstekende songs en naarmate je het album vaker beluistert, groeit het aantal memorabele songs, waarvan Empty Chairs en de protestsong The Grave mijn favorieten zijn.

Don McLean brak door met het album waarvan er uiteindelijk meer dan twee miljoen werden verkocht (van de single werden er meer dan 6 miljoen verkocht), maar hij wist het succes van American Pie nooit meer te evenaren. Met American Pie maakte de Amerikaanse muzikant wel een album dat niet misstaat tussen de grote singer-songwriter albums uit de vroege jaren 70 en dat ook goed aansluit op deze albums. Ik moest er heel lang niets van hebben, maar ik ben blij dat ik het beste album van Don McLean toch nog in het hart heb gesloten. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Willow Avalon - Pink Pocket Pistol - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Willow Avalon - Pink Pocket Pistol
Willow Avalon keert redelijk snel na haar debuutalbum Southern Belle Raisin' Hell terug met een nieuw album en laat op Pink Pocket Pistol flinke groei horen in zowel haar songs als met haar bijzondere stem

Liefhebbers van countrymuziek zoals die in het verleden werd gemaakt door onder andere Dolly Parton, Tammy Wynette, Loretta Lynn en Lynn Anderson kunnen waarschijnlijk goed uit de voeten met het nieuwe album van Willow Avalon. Countrymuziek uit de jaren 70 is een belangrijke inspiratiebron voor de in Georgia geboren muzikante, die met haar nieuwe album ver weg blijft van de countrypop zoals die momenteel in Nashville wordt gemaakt. De karakteristieke stem van Willow Avalon zal voor velen even wennen zijn, maar het is een stem die perfect past bij de wat traditioneel klinkende countrymuziek die ze maakt en die op Pink Pocket Pistol echt perfect wordt uitgevoerd.

Ik herinner me mijn eerste kennismaking met de muziek van Willow Avalon nog heel goed. Het is ook nog niet zo lang geleden, want haar debuutalbum Southern Belle Raisin' Hell verscheen aan het begin van 2025. Bij eerste beluistering van het album had ik grote moeite met de stem van de Amerikaanse muzikante, zeker als die wat bibberde, en het duurde even voor ik gewend was aan de zang van Willow Avalon.

Uiteindelijk vond ik de stem van Willow Avalon, overigens de dochter van de eigenzinnige muzikant Jim White, misschien wel het sterkste punt van Southern Belle Raisin' Hell. Het album had meer aansprekende punten, want de muzikante uit Nashville stopte lekker veel traditionele country in haar songs en combineerde in haar teksten de nodige clichés uit de countrymuziek met heel veel humor.

Southern Belle Raisin' Hell zat dichter tegen de albums van de grote countryzangeressen uit de jaren 70 aan dan tegen de countrypop van het moment, maar Willow Avalon was zeker niet vies van pop, waardoor haar songs zich makkelijk opdrongen. Southern Belle Raisin' Hell krijgt redelijk snel een vervolg, want anderhalf jaar na het verschijnen van haar debuutalbum verscheen deze week Pink Pocket Pistol.

Iedereen die de muziek van Willow Avalon niet kent, zal waarschijnlijk even moeten wennen aan de stem van de Amerikaanse muzikante. Ik wist wat ik kon verwachten, waardoor het nieuwe album van Willow Avalon me direct beviel. Ik vind de zang op Pink Pocket Pistol overigens wel een stuk beter dan op het vorige album en denk daarom dat de drempel dit keer minder hoog is.

Willow Avalon zingt net wat meer ingetogen dan op haar debuutalbum, waardoor haar stem wat minder schel klinkt en ook wat minder bibbert, al heeft ze de countrysnik niet helemaal afgezworen. Gebleven is de heerlijke zuidelijke tongval, die haar songs voorziet van iets extra’s.

Pink Pocket Pistol opent prachtig met de titeltrack, waarin de stem van Willow Avalon wordt gecombineerd met beeldende klanken, die niet zouden hebben misstaan in een Amerikaanse western uit de jaren 50. In Easy on the Eyes worden de beeldende klanken vervangen door blazers en een pedal steel en keert Willow Avalon terug naar de countrymuziek van weleer.

Het lijkt af en toe wel wat op de muziek die Sierra Ferrell maakt, maar ook vergelijkingsmateriaal uit een veel verder verleden is relevant. Ook Pink Pocket Pistol raakt in muzikaal opzicht aan de grote countryzangeressen uit de jaren 60 en 70, maar ook in tekstueel opzicht sluit het album makkelijk aan bij countryalbums uit het verleden, al neemt Willow Avalon zeker geen blad voor de mond. Op Pink Pocket Pistol zijn gastrollen weggelegd voor Midland, Kaitlin Butts en Jason Isbell, die alle drie laten horen dat de stem van Willow Avalon zich uitstekend leent voor een duet.

Er verschijnen de laatste jaren heel veel country- en countrypop albums, waardoor verzadiging, zelfs bij mij, op de loer ligt, maar vergeleken met de meeste van haar concurrenten heeft Willow Avalon iets eigenzinnigs en voegt ze iets toe aan alle muziek die verschijnt in deze genres. Het is ook de verdienste van de mij onbekende, maar echt uitstekend spelende muzikanten op het album, die Pink Pocket Pistol hebben voorzien van een veelkleurig geluid dat zowel nostalgisch als eigentijds kan klinken. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review - Chanel Beads - Your Day Will Come - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review - Chanel Beads - Your Day Will Come
Chanel Beads maakte in 2024 met Your Day Will Come een ongrijpbaar en uniek klinkend popalbum en herhaalt dit kunstje met deze week verschenen en wederom Your Day Will Come getitelde nieuwe album

De New Yorkse band Chanel Beads is op haar tweede album Your Day Will Come goed voor flarden van nagenoeg perfecte popsongs, maar het zijn popsongs die zich niet in een keurslijf laten dwingen en volop experimenteren met prachtige en vaak wat zweverige klanken. Ontoegankelijk is de muziek van Chanel Beads zeker niet, maar de songs van de band uit New York lijken niet op de songs van andere bands. Het zijn songs met hier en daar duidelijke echo’s uit de jaren 80 en 90, maar Chanel Beads maakt ook de indiepop van het moment en ook alvast die van de toekomst. Het debuutalbum van de band was al indrukwekkend, maar het tweede album is nog een stuk mooier en interessanter.

In het voorjaar van 2024 wees de Amerikaanse muziekwebsite Pitchfork me op het debuutalbum van de Amerikaanse band Chanel Beads. Pitchfork omschreef Your Day Will Come als “a dreamy and druggy pop album” en dat was een mooie en rake omschrijving van het debuutalbum van de New Yorkse band. Chanel Beads kan op haar debuutalbum niet kiezen tussen dromerige popsongs vol invloeden uit de jaren 80 en 90 en behoorlijk zweverige klanken en geluidstapijten en dat levert een fascinerend album op.

Ik was het album zelf al lang weer vergeten toen ik aan het eind van 2024 mijn jaarlijstje samenstelde, maar toen ik deze week weer eens luisterde naar Your Day Will Come was ik direct weer onder de indruk van de bijzondere sfeer op het album, van de prachtige klanken, van de mooie combinatie van een mannen- en een vrouwenstem en van de songs die zo makkelijk schakelen tussen benevelende klanken en wonderschone popsongs.

Your Day Will Come van Chanel Beads werd in 2024 niet heel breed opgepikt volgens mij, maar de band heeft destijds wel de zaadjes geplant die er, mede dankzij de steun van onder andere Billie Eilish, Rosalía en Lorde, voor hebben gezorgd dat er deze week veel aandacht is voor het tweede album van de band uit New York.

Dat tweede album heeft dezelfde titel gekregen als het vorige album, Your Day Will Come. Het betekent niet dat de band ook in muzikaal opzicht uit precies hetzelfde vaatje tapt, want het tweede album klinkt toch weer net wat anders dan het debuutalbum van de band.

Gebleven is de eigenzinnigheid en de onvoorspelbaarheid van de muziek van Chanel Beads en ook de liefde voor wat zweverige klanken is gebleven. In de sfeervolle openingstrack blijft de band ver verwijderd van de toegankelijke popsong en domineren sprookjesachtige klanken, maar in de tweede track, Song for the Messenger, komt Chanel Beads direct weer met een memorabele popsong op de proppen, al krijgen ook de atmosferische klanken alle ruimte.

De muziek van de band liet twee jaar geleden flink wat echo’s uit de jaren 80 en 90 horen. Die hoor ik ook zeker op het tweede album van de band, dat flarden bevat van de muziek van bands die me dierbaar zijn, maar ik ken geen band uit de jaren 80 of 90 muziek maakte die klinkt als de muziek van Chanel Beads.

Chanel Beads is een project van de Amerikaanse muzikant Shane Lavers, die op het tweede album van zijn band nog wat nadrukkelijker zijn talent laat horen. Het tweede album van Chanel Beads bevat nog altijd wel wat lekker in het gehoor liggende popsongs, maar over de hele linie is er meer ruimte voor experiment of voor wat complexere songs.

Het doet me in muzikaal opzicht af en toe wel wat denken aan The Blue Nile en ook Prefab Sprout is af en toe relevant vergelijkingsmateriaal, maar Chanel Beads klinkt uiteindelijk vooral als zichzelf, waarmee het zich onderscheidt val al die andere bands die de inspiratie vinden in de jaren 80 en 90.

Your Day Will Come is vaak behoorlijk stemmig ingekleurd, wat uitstekend past bij de stemmen van Shane Lavers en Maya McGrory, die ook dit keer worden ondersteund door de fraaie klankentapijten van violist Zachary Paul. Chanel Beads begeeft zich op haar nieuwe album continu buiten de gebaande paden van de popmuziek, maar toch staat Your Day Will Come vol met songs waar je onmiddellijk van houdt. Wat een fascinerend album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Charlie Marie - Signs - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Charlie Marie - Signs
De Amerikaanse muzikante Charlie Marie woont tegenwoordig ver weg van Nashville, maar heeft met Signs een geweldig album gemaakt, dat zeker moet worden opgepikt in de Amerikaanse muziekhoofdstad

Het eerste dat opvalt bij beluistering van het album Signs van Charlie Marie is haar stem. Het is een stem met heel veel kracht, maar de Amerikaanse muzikante zingt ook met veel gevoel en souplesse. Het is een stem die is gemaakt voor countrymuziek en die maakt Charlie Marie dan ook, al is het geen countrymuziek die makkelijk in een hokje is te plaatsen. Signs bevat invloeden uit de traditionele countrymuziek uit het verleden, kan af en toe lekker stevig klinken, maar het album klinkt ook eigentijds. Het is de stem van Charlie Marie die de meeste indruk maakt, maar in muzikaal opzicht staat het album als een huis en ook de songs zijn van hoog niveau. Mis dit geweldige album niet.

Ik was ruim vijf jaar geleden heel enthousiast over Ramble On, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Charlie Marie. Het is een album dat vaak klinkt als een wat traditioneel countryalbum van vele decennia geleden, maar je hoort ook wel dat het een album van deze tijd is. Charlie Marie laat zich op haar debuutalbum begeleiden door een fantastische band en maakt indruk met prima songs, maar ze imponeert met haar buitengewoon krachtige stem, die af en toe met orkaankracht uit de speakers komt, maar ook fraai kan doseren.

Ondanks mijn goede ervaringen met het debuutalbum van Charlie Marie, viel het begin deze maand verschenen Signs bijna tussen wal en schip. Dat was een misser van jewelste geweest, want het tweede album van Charlie Marie is nog een stuk beter dan haar debuutalbum en misstaat zeker niet tussen de beste rootsalbums van het moment.

De muzikante uit Warren, Rhode Island, heeft de tijd genomen voor de opvolger van Ramble On. Na de release van haar debuutalbum reisde ze lange tijd door de Verenigde Staten, waarbij ze werd omringd met heel muziek uit het verleden en het heden. Het leverde heel veel inspiratie op voor haar tweede album, dat voortborduurt op haar debuutalbum, maar ook stappen zet.

Charlie Marie maakte haar tweede album met een compacte band, maar ook Signs klinkt weer geweldig. De ritmesectie speelt degelijk, de steel gitaar zorgt voor mooie accenten, maar het geluid op het album wordt vooral bepaald door de geweldig spelende gitarist Nick Mercado.

Net als Ramble On is ook Signs een album dat ver verwijderd blijft van de countrypop zoals die momenteel in Nashville wordt gemaakt. Ook op haar nieuwe album laat Charlie Marie zich beïnvloeden door countrymuziek uit het verleden, maar het klinkt geen moment als retro. De Amerikaanse muzikante beweert op haar bandcamp pagina dat ze “classic country music for the modern world” maakt en dat is een mooie omschrijving.

Het is muziek die anders klinkt dan de gepolijste countrypop van het moment, maar ik hoor ook niet meer dan wat invloeden van de traditionele countrymuziek uit het verleden. De muziek is soms lekker stevig, maar de band van Charlie Marie laat ook veel ruimte over. Die ruimte vult de Amerikaanse muzikante ook dit keer met haar imposante stem.

Ook op Signs valt op hoe krachtig de stem van Charlie Marie is. Ze kan stevig uithalen met haar stem, maar ik vind de zang op Signs nergens over de top. De zang knalt af en toe uit de speakers, maar Charlie Marie kan ook meer ingetogen en met veel gevoel zingen. Het is knap hoe ze binnen een paar noten kan doseren van orkaankracht naar een subtiel briesje, zonder dat het gekunsteld klinkt. Ook als ze vol uithaalt is de zang van Charlie Marie zuiver en dat is knap. Het is een stem die is gemaakt voor wat traditioneler klinkende countrymuziek en voor wat stevigere countryrock en honky tonk, maar ook als Charlie Marie gas terugneemt met haar stem, maakt ze makkelijk indruk.

Ik kan er nog steeds niet bij dat ik dit album bijna over het hoofd heb gezien en begrijp ook niet dat er tot dusver vrij weinig aandacht is voor Signs, want wat is dit een topalbum. Charlie Marie opereert ver van de spotlights in Nashville, maar ze verdient haar plekje in deze spotlights absoluut. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Alex Amen - Sun of Amen - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Alex Amen - Sun of Amen
De Amerikaanse muzikant Alex Amen heeft een laidback singer-songwriter album gemaakt dat je onmiddellijk mee terugneemt naar de jaren 60 en 70, maar dat ook uitstekend tot zijn recht komt bij de tropische temperaturen van nu

Alex Amen heeft de pech dat ik echt een enorme voorkeur heb voor vrouwelijke singer-songwriters, waardoor zijn debuutalbum Sun of Amen twee weken geleden buiten de boot viel. Ten onrechte, want het debuutalbum van de muzikant uit Los Angeles is een bijzonder aangenaam album. Het is ook een heel goed album, want de laidback songs op het album zijn bijzonder fraai ingekleurd en Alex Amen beschikt over een mooie stem. Het heeft allemaal een hoog jaren 60 en 70 gehalte, maar Sun of Amen roept zo veel associaties op dat ik niet direct een klassieker uit het verleden opzet. Sun of Amen is de perfecte soundtrack voor tropische dagen, maar ook hierna gaat dit album het prima doen.

Het weer heeft absoluut invloed op de muziek waar ik bij voorkeur naar luister. Er is muziek die voor mij het best tot zijn recht komt op koude en donkere winteravonden, er is muziek die uitstekend gedijt bij een voorzichtige lentezon of een aangename zomerzon en er is muziek die de perfecte soundtrack biedt voor een stevige herfststorm. De tropische temperaturen van het moment vragen voor mij weer om hele andere muziek, want het is snel te veel.

Ik heb de afgelopen dagen veel geluisterd naar singer-songwriters uit de jaren 70, want die maakten vaak het soort laidback en zorgeloze muziek die past bij de extreme temperaturen van het moment. Op een gegeven moment vond Spotify kennelijk dat ik lang genoeg in het verre verleden had vertoefd, want het streamingplatform adviseerde me het pas twee weken geleden verschenen Sun of Amen van Alex Amen.

Het is een naam die ik twee weken geleden wel ben tegengekomen, maar ik kwam er toen niet toe om te luisteren naar het debuutalbum van de muzikant uit Los Angeles, California. Inmiddels ben ik behoorlijk gehecht geraakt aan het album, dat het echt geweldig doet bij de code rood van vandaag.

Sun of Amen verscheen zoals gezegd precies twee weken geleden, maar het album klinkt alsof het aan het einde van de jaren 60 of aan het begin van de jaren 70 is gemaakt. Ik denk dat Alex Amen het destijds goed zou hebben gedaan en een geduchte concurrent zou zijn geweest van Jim Croce, Harry Nilsson en Don McLean.

Het zijn drie vrij willekeurig gekozen namen, want Sun of Amen van Alex Amen roept bij mij associaties op met talloze singer-songwriter albums uit deze periode en ook zeker met de eerste albums van The Eagles. Het zijn albums waar ik nog vaak naar luister, maar ook het debuutalbum van de muzikant uit Los Angeles gaat hier nog vaak voorbij komen.

Sun of Amen streelt immers op allerlei manieren het oor en toen ik het album één keer had gehoord was ik verkocht. Alex Amen heeft zijn debuutalbum voorzien van een laidback geluid, maar het is ook een warm en gloedvol geluid. De Amerikaanse muzikant heeft vooral snareninstrumenten ingezet op zijn debuutalbum, dat een fraai gitaargeluid laat horen, verrijkt met bijdragen van onder andere de pedal steel, banjo, mandoline en hier en daar wat violen.

Alex Amen heeft zijn album zelf geproduceerd en dat heeft hij knap gedaan. Sun of Amen klinkt immers als een verloren gewaande klassieker uit de jaren 70 en het is er een die met name bij beluistering met de koptelefoon prachtig klinkt. In muzikaal en productioneel opzicht trok Sun of Amen onmiddellijk mijn aandacht, maar ik was ook direct gecharmeerd van de stem van Alex Amen.

Hij beschikt over het soort stem dat in de jaren 60 en 70 gangbaar was en het is er een die het laidback karakter van zijn muziek versterkt. Ik heb normaal gesproken een enorme voorkeur voor vrouwenstemmen, maar de zang op Sun of Amen is uitstekend en lijkt bij de temperaturen van het moment nog net wat mooier, zeker als op de achtergrond toch nog wat vrouwenstemmen worden toegevoegd.

De jaren 60 en 70 vibe die je hoort in de zang, de muziek en de productie wordt nog wat versterkt door de songs, die volstrekt tijdloos klinken en het debuutalbum van Alex Amen nog wat verder optillen. Echt een heel mooi album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Johnny Blue Skies - Mutiny After Midnight - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Johnny Blue Skies - Mutiny After Midnight
De Amerikaanse muzikant Sturgill Simpson kon niet kiezen op de albums die hij onder zijn eigen naam uitbracht en dat kan hij ook niet op het tweede album van zijn project Johnny Blue Skies, maar wat klinkt het weer lekker

Luister naar Mutiny After Midnight van Johnny Blue Skies & The Dark Clouds en je zou zomaar kunnen vermoeden dat je luistert naar een obscure verzamelaar uit de jaren 70. Dat Sturgill Simpson, de man achter Johnny Blue Skies, een groot liefhebber is van muziek uit de jaren 70 is bekend, maar hij klonk nog niet eerder zo veelzijdig als op zijn nieuwe album. Country, blues, rock, soul, disco, funk, het komt allemaal voorbij op Mutiny After Midnight en alles klinkt even lekker. Het is een bijzonder oeuvre dat Sturgill Simpson de afgelopen vijftien jaar heeft opgebouwd en het fraaie Mutiny After Midnight valt in dat bijzondere oeuvre zeker niet uit de toon.

Mutiny After Midnight, het tweede album van Johnny Blue Skies, verscheen in eerste instantie alleen fysiek en niet op de streamingplatforms, maar daar dook het album eerder deze maand gelukkig alsnog op. Het wachten op het tweede album van het project van de Amerikaanse muzikant Sturgill Simpson is beloond, want Mutiny After Midnight bevat op de streamingplatforms drie extra tracks en heeft een speelduur van ruim 57 minuten. Op de albumcover staat overigens niet alleen de naam van Johnny Blue Skies maar ook die van zijn band The Dark Clouds.

Mutiny After Midnight is de opvolger van het bijna twee jaar geleden verschenen Passage Du Désir, het debuutalbum van Johnny Blue Skies. Voordat Sturgill Simpson opdook met zijn nieuwe project Johnny Blue Skies, maakte hij tussen 2013 en 2021 een aantal opvallende albums onder zijn eigen naam, waarvan ik vooral Metamodern Sounds in Country Music (2014) en A Sailor's Guide to Earth (2016) erg goed vind.

Het zijn albums die laten horen dat Sturgill Simpson muziek maakt die niet in een hokje is te duwen, want tussen maar ook op zijn albums is een enorme variëteit te horen. Dat gold ook weer voor het debuutalbum van Johnny Blue Skies, dat weer wat dichter tegen de countryrock van Metamodern Sounds in Country Music aan zat, maar zich ook in alle richtingen bewoog.

Het is niet anders op Mutiny After Midnight, dat door Sturgill Simpson zijn dansalbum is genoemd. Dat dat niet voor niets is hoor je in de openingstrack Make America Fuk Again, dat is voorzien van een funky beat. Persoonlijk vind ik de muziek van Sturgill Simpson best vaak op het randje, maar hij slaat altijd precies op tijd weer een juiste weg in. Zo verandert de wat mij betreft niet heel overtuigende openingstrack net op tijd in een ZZ Top achtige rocksong, die in muzikaal opzicht niet had misstaan op de albums waarop ZZ Top een hitmachine bleek.

Johnny Blue Skies kan ook op Mutiny After Midnight nog rocken, want na de openingstrack volgt een bluesy rocksong die zo lijkt weggelopen uit de jaren 70. Het wordt gevolgd door een met blazers verrijkte countrysong uit dezelfde periode, waardoor Sturgill Simpson meteen in de eerste drie tracks van het nieuwe album zijn liefde voor muziek uit de jaren 70 weer eens etaleert. Het is niet anders in de tracks die volgen, waarbij het niet zoveel uitmaakt of funk, blues, disco, country, soul of rock ’n roll de basis is.

Het nadeel van de muziek die Johnny Blue Skies maakt is dat het zoveel kanten op schiet dat het een allegaartje wordt en mede hierdoor vond ik Mutiny After Midnight in eerste instantie best lekker klinken, maar deed het album me verder niet zo veel. Dat veranderde toen ik het album meerdere keren had beluisterd, want wat zijn de songs goed en wat is Sturgill Simpson in vorm op het tweede album van Johnny Blue Skies.

De bonustrack A Whiter Shade of Pale leek me op voorhand een vrij overbodige versie van de klassieker van Procol Harum, maar wat is het een goede versie. Dat geldt voor alle songs op het album, dat zich aan de ene kant laat beluisteren als een verzamelalbum met vergeten songs uit de jaren 70, maar dat aan de andere kant ook een typisch Sturgill Simpson album is. Ook voor liefhebbers van bijzondere teksten heeft Mutiny After Midnight nog het een en ander te bieden, maar ik hou het dit keer op de muziek. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Natalie Jane Hill - Hopeful Woman - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Natalie Jane Hill - Hopeful Woman
Ik dacht met Hopeful Woman van Natalie Jane Hill een wat obscuur rootsalbum te hebben ontdekt, maar het album van de Amerikaanse singer-songwriter ligt hier gewoon in de winkel en dat is volkomen terecht

Zonder het halfjaarlijstje van een mij tot voor kort onbekende muziekwebsite was ik nooit op het spoor gekomen van het derde album van de Amerikaanse muzikante Natalie Jane Hill, maar gelukkig heb ik Hopeful Woman toch nog ontdekt. Het is een rootsalbum met mooi verzorgde songs met vooral invloeden uit de folk. Van dit soort albums zijn er heel veel, maar Natalie Jane Hill is de concurrentie in alle opzichten een stap voor. Het album is bijzonder mooi ingekleurd met een tijdloos geluid, haar songs houden de aandacht makkelijk vast en prikkelen de fantasie en Natalie Jane Hill beschikt ook nog eens over een bijzonder mooie stem. Echt een heel mooi rootsalbum.

Bij gebrek aan gloednieuwe albums laat ik me deze weken flink inspireren door de vele halfjaarlijstjes die momenteel worden gepubliceerd. De lijstjes met de beste albums van 2026 tot dusver, die worden gepubliceerd door de bekende en vooral Amerikaanse muziekwebsites, zijn verrassend consistent, maar leveren me eerlijk gezegd niet heel veel interessante nieuwe albums op. De meest interessante ontdekkingen deed ik in de halfjaarlijst van de voor mij tot voor kort onbekende Amerikaanse blog No Expectations, waarop ik een aantal uitstekende recente albums vond.

Een van deze albums is Hopeful Woman van Natalie Jane Hill. Op de streamingplatforms kwam ik nog twee albums van deze Amerikaanse muzikante tegen en ik was er vrij zeker van dat ik haar vorige album, het in 2021 verschenen Solely, had besproken op De Krenten uit de Pop. Dat blijkt niet het geval, maar ik weet wel dat ik het album destijds meerdere keren heb overwogen.

Hopeful Woman, het derde album van de muzikante uit Asheville, North Carolina, heb ik eerder dit jaar niet opgemerkt, maar het is wederom een prima album. Dat ik het vorige album van Natalie Jane Hill niet heb besproken heeft alles te maken met het genre waarin de Amerikaanse muzikante opereert. Natalie Jane Hill maakte op haar tweede album mooi klinkende Amerikaanse rootsmuziek, maar het is ook rootsmuziek van het soort dat momenteel heel veel wordt gemaakt.

Nu ik Solely nog eens heb beluisterd denk ik dat het album zeker een plekje op De Krenten uit de Pop had verdiend en dat geldt ook zeker voor het in het voorjaar verschenen Hopeful Woman, dat ik nog wat hoger aansla. Hopeful Woman is een album dat opvalt door een aangename en wat laidback sfeer. De songs van de Amerikaanse muzikante hebben in de meeste gevallen een laag tempo en zijn voorzien van wat lome klanken en dat klinkt heerlijk bij de temperaturen van het moment.

Natalie Jane Hill nam haar nieuwe album deels op in haar thuisstaat Texas en deels in North Carolina, waar ze momenteel woont. Ze deed dit samen met een aantal prima muzikanten, onder wie haar partner en multi-instrumentalist Mat Davidson, die de muziek op het album voorziet van allerlei fraaie accenten, waaronder bijdragen van de pedal steel en de viool.

De songs van Natalie Jane Hill hebben in de basis genoeg aan haar akoestische gitaar en haar stem, maar de extra inkleuring van de songs zorgt voor een warm en tijdloos geluid. Het begrip tijdloos is ook van toepassing op de songs op Hopeful Woman, dat ook flink wat jaren oud had kunnen zijn, wat overigens zeker niet betekent dat het album ouderwets klinkt.

Ik begrijp inmiddels waarom de blog uit Chicago zo hoog opgeeft over het derde album van Natalie Jane Hill, want de songs zijn aansprekend en de muziek klinkt echt prachtig. Het wordt nog wat mooier door de stem van de Amerikaanse muzikante. Ook de zang van Natalie Jane Hill voorziet haar album van een tijdloos karakter, maar het is ook een mooie, warme en karakteristieke stem, die zich ook makkelijk weet te onderscheiden in de overvolle vijver van de Amerikaanse rootsmuziek van het moment.

Alle reden dus om de muzikante uit North Carolina vanaf nu nauwlettend in de gaten te houden, want ook haar eerste twee albums zijn absoluut de moeite waard. Het zijn net als het nieuwe album allebei albums zonder opsmuk, maar alles dat Natalie Jane Hill toevoegt is raak. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Veils - Fragile World - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Veils - Fragile World
The Veils is inmiddels al een tijdje een soloproject van zanger Finn Andrews, maar ook het wat minder donker en wat voller klinkende Fragile World is weer een uitstekend album van de Nieuw-Zeelandse muzikant

Maar net iets meer dan een jaar na het behoorlijk donkere Asphodels is er alweer een nieuw album van The Veils verschenen. Finn Andrews werkt op dit nieuwe album samen met producer Tom Healy, die Fragile World heeft voorzien van een wat toegankelijker en wat minder donker geluid. De strijkers van het vorige album zijn vervangen door pianoklanken, waardoor de muziek van The Veils nog altijd stemmig klinkt. Dat hoor je vooral in de wat meer ingetogen songs op het album, die aan Nick Cave doen denken, maar Fragile World bevat ook een aantal wat voller klinkende songs, die weer een net wat andere kant van The Veils, of eigenlijk Finn Andrews, laten horen.

De in eerste instantie vanuit Nieuw-Zeeland opererende band The Veils debuteerde in 2004 met het album The Runaway Found, dat in 2006 werd gevolgd door het minstens even goede Nux Vomica. Het zijn volgens de critici en ook wat mij betreft nog altijd de twee beste albums van The Veils, maar ik heb altijd een zwak gehouden voor de band, die inmiddels acht albums heeft gemaakt.

Zanger Finn Andrews, de zoon van XTC en Shriekback toetsenist Barry Andrews, was altijd al het belangrijkste lid van The Veils, maar de laatste albums van de band zijn feitelijk meer soloalbums van Finn Andrews dan albums van een band. Het geldt ook weer voor het deze week verschenen Fragile World, de opvolger van het vorig jaar verschenen Asphodels.

Finn Andrews maakte het in Nieuw-Zeeland opgenomen Fragile World voor een belangrijk deel samen met producer Tom Healy, die onder andere albums van Tiny Ruins, The Chills en Folk Bitch Trio op zijn cv heeft staan. De twee maakten ook vrijwel alle muziek op het album, waarvoor verder alleen drummer Joseph McCallum werd ingeschakeld voor een aantal tracks.

Finn Andrews komt vrij snel op de proppen met de opvolger van het pas vorig jaar verschenen Asphodels en wilde naar verluidt een wat opgewekter album maken na het behoorlijk donkere vorige album. Dat is wat mij betreft gelukt, al is ook Fragile World een album dat het, in ieder geval voor mij, het beste doet wanneer de zon onder is. Zeker in de meer ingetogen songs op het album vind ik het verschil met het vorige album niet eens zo heel groot, maar Fragile World bevat ook een aantal wat voller ingekleurde en meer uptempo songs.

In de ingetogen songs domineert de stem van Finn Andrews en die kan af en toe wat opschuiven in de richting van Nick Cave en daar ben ik persoonlijk geen fan van. Ik vind de muziek van The Veils wel wat minder dramatisch dan die van Nick Cave en de stem van Finn Andrews is de afgelopen twintig jaar mooier geworden.

De net wat voller klinkende songs op Fragile World hebben echter mijn voorkeur en voegen bovendien wat toe aan het oeuvre van The Veils. Het schuift wat op richting een band als The National, maar ik hoor af en toe ook wel wat subtiels van Roxy Music en dat bevalt me wel.

De muziek op Fragile World is warm en sfeervol, maar Finn Andrews en Tom Healy hebben ook een mooi geluid vol fraaie details in elkaar geknutseld, dat van Fragile World ook zeker een koptelefoon album maakt, want met de koptelefoon komen de songs op het album net wat makkelijker tot leven.

De critici zijn dit keer wat verdeeld in hun oordeel over het nieuwe album van The Veils, maar ik ben zelf zeer te spreken over het net wat luchtigere geluid van de band en ook de flirts met toegankelijkere pop en rock spreken me aan, net als de hier en daar toegevoegde dynamiek in de songs waarin drums zijn toegevoegd.

Als ik mijn favoriete albums van The Veils moet kiezen, kom ik nog altijd uit bij de eerste twee albums, maar ook Fragile World is weer een album dat aardig in de buurt komt en iets toevoegt aan de vorige zeven albums van de band. Als ik mag kiezen, schuift het volgende album weer wat meer op richting een wat steviger geluid, maar ook de stemmige klanken op de afgelopen albums laten het talent van Finn Andrews horen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Celine Cairo - Panacea - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Celine Cairo - Panacea
Panacea van Celine Cairo is niet het album dat deze week de meeste aandacht krijgt, maar wat heeft de Amsterdamse singer-songwriter weer een prachtig album gemaakt en wat maakt ze weer indruk met haar wonderschone stem

Met haar vorige album Overflow was Celine Cairo behoorlijk succesvol en daar viel niets op af te dingen. Het album was prachtig geproduceerd en voorzien van fraaie klanken en dan was er ook nog eens de geweldige stem van Celine Cairo. Op het deze week verschenen nieuwe album Panacea klinkt de stem van de Nederlandse muzikante nog wat mooier en ook in muzikaal en productioneel opzicht is het album minstens net zo goed als zijn voorganger. De songs op Panacea kregen vorm nadat Celine Cairo de tijd voor zichzelf had genomen en dat hoor je, want het album heeft een rustgevende sfeer. Ik vond Overflow vijf jaar geleden alleen maar mooier worden naarmate ik het album vaker hoorde en dat is dit keer niet anders. Wat een prachtig album!

Bijna vijf jaar geleden verscheen Overflow, het derde album van de tot dat moment voor mij onbekende Nederlandse singer-songwriter Celine Cairo. Het is een album dat op mij een verpletterende indruk maakte en dat was ik niet vergeten toen ik een paar maanden later mijn jaarlijstje opstelde, al had Overflow achteraf bezien wel een wat hogere plek verdiend.

Toen ik Overflow voor het eerst beluisterde dacht ik nieuw werk van het destijds buitengewoon populaire London Grammar te horen. Dat was deels de verdienste van de kunsten van producer Tim Bran, die ook met de Britse band werkte, maar het was vooral de stem van Celine Cairo die me betoverde en die ik persoonlijk misschien nog wel mooier vond dan die van de stevige bewierookte London Grammar zangeres Hannah Reid.

Celine Cairo heeft de afgelopen jaren de tijd voor zichzelf genomen, maar deze week is haar nieuwe album Panacea verschenen. De Amsterdamse muzikante werkte op Overflow met een buitenlandse producer van naam en faam en dat deed ze ook op haar eerste twee albums, maar Panacea produceerde ze samen met de Amsterdamse muzikant Benjamin Rheinländer.

Het is wat mij betreft een verstandige keuze, want Panacea heeft een meer eigen sound dan Overflow, dat duidelijk het stempel bevatte van Tim Bran. Het betekent overigens niet dat het nieuwe album van Celine Cairo heel anders klinkt dan de succesvolle voorganger. Ook Panacea is voorzien van een sfeervol en vaak sprookjesachtig mooi geluid, waarin een folky basis wordt gecombineerd met fraaie bijdragen van onder andere strijkers.

Het is een geluid dat zich ergens tussen folk en pop beweegt, maar Panacea klinkt anders dan de meeste albums die het etiket folkpop opgeplakt krijgen. Tim Bran speelde dit keer geen rol, maar de van hem bekende spanningsbogen en tempowisselingen die ook de muziek van London Grammar zo bijzonder maken, zijn ook te horen op Panacea.

Het nieuwe album van Celine Cairo is echt bijzonder mooi geproduceerd en ook in muzikaal opzicht is het vakwerk, maar ik word ook dit keer vooral betoverd door de zang op het album. Celine Cairo beschikt over een hele mooie en veelzijdige stem. Het is een stem die echt prachtig klinkt in de wat soberder ingekleurde songs op Panacea.

Het zijn songs die me af en toe wel wat doen denken aan de vroege albums van Sarah McLachlan, maar ook de vergelijking met London Grammar zangeres Hannah Reid is nog steeds relevant, al vind ik de stem van Celine Cairo inmiddels mooier dan die van de Britse zangeres. Nog meer dan op Overflow imponeert de Amsterdamse muzikante met haar stem, die ook prachtig klinkt wanneer het tempo wordt opgevoerd en de muziek wat voller klinkt.

De stem van Celine Cairo voorziet de songs van de Amsterdamse muzikante van een bijzondere en zeker ook intieme sfeer en ze zingt niet alleen mooi, maar ook met veel gevoel. Het komt allemaal samen in een serie geweldige songs, die stuk voor stuk van internationale allure zijn.

Panacea is een album dat je direct bij de eerste kennismaking al eindeloos wilt koesteren, maar de songs van Celine Cairo worden mooier en interessanter wanneer je ze vaker hoort. De Nederlandse muzikante heeft ons lang laten wachten, maar levert wederom een prachtalbum af, dat niet onder doet voor de beste albums van 2026. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Star Moles - Highway to Hell - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Star Moles - Highway to Hell
Volgens met name de alternatieve Amerikaanse muziekpers is Highway to Hell van Star Moles een van de beste albums van 2026 tot dusver en na een paar keer luisteren, hoor ik er inderdaad wel wat bijzonders in

Star Moles is een project van de Amerikaanse muzikante Emily Moanes, die de afgelopen jaren veel albums heeft uitgebracht. Ik heb er niets van meegekregen, maar ik zie het laatste album van Star Moles wel opduiken in de lijstjes met de beste albums van 2026 tot dusver. Dat zijn lijstjes die flink afwijken van mijn eigen lijstje, maar ik heb wel wat met Highway to Hell van Star Moles. Het is aan de ene kant een album dat teruggrijpt op de singer-songwriter muziek uit het verleden, maar het is ook een indie-album met een randje lo-fi. Het is een album waaraan ik moest wennen, maar inmiddels ben ik gecharmeerd van de bijzondere songs van Emily Moanes en haar al even bijzondere zang.

Er verschijnen deze week niet zo heel veel interessante nieuwe albums meer en daarom ben ik eens gaan kijken in de lijstjes met de volgens een aantal muziekwebsites beste albums van 2026 tot dusver. Ondanks het feit dat het in de meeste gevallen gaat om muziekwebsites die ik met grote regelmaat volg, ben ik nog flink wat verrassingen tegengekomen in deze lijstjes.

Highway to Hell van Star Moles is zo’n verrassing. De naam Star Moles is echt nieuw voor mij, maar tot mijn verbazing zag ik al een enorme rij albums op de streamingplatforms. Ik ben niet de enige die al deze albums heeft gemist, want ook voor een aantal van de websites die het album bejubelen is Highway to Hell de eerste kennismaking met de muziek van Star Moles.

Star Moles is een project van de Amerikaanse muzikante Emily Moanes, die op haar bandcamp pagina nog meer releases aanbiedt dan op de streamingplatforms. De muzikante uit Philadelphia, Pennsylvania, maakte haar nieuwe album samen met producer Kevin Basko. Met z’n tweeën bespelen ze de meeste instrumenten die zijn te horen op het album, maar in ongeveer de helft van de tracks wordt ook nog een elektrische gitaar toegevoegd.

Bij de albumtitel Highway to Hell heb ik natuurlijk direct associaties met de legendarische song van AC/DC, maar die verdwijnen onmiddellijk wanneer de eerste noten van de openingstrack The End uit de speakers komen. The End moet het in eerste instantie doen met de piano en de stem van Emily Moanes. Het geluid van de piano doet wat denken aan singer-songwriter albums uit de jaren 70, maar de zang van Emily Moanes is een stuk eigenzinniger.

Op het eerste gehoor vond ik de zang wat onvast klinken en hier en daar op het randje, maar uiteindelijk heeft de stem van de Amerikaanse wel wat bijzonders en zingt ze beter dan ik in eerste instantie dacht. Halverwege de openingstrack duikt een elektrische gitaar op, maar ook dan steekt Star Moles AC/DC niet naar de kroon.

De eerste track op Highway to Hell eindigt na tweeënhalve minuut wat plotseling, wat de muziek van Star Moles een lo-fi randje geeft, maar het draagt ook bij aan zowel de charme als de eigenzinnigheid van de muziek van Emily Moanes. Ik hoorde niet direct wat met name de Amerikaanse muziekmedia zo goed vinden aan het nieuwe album van Star Moles, maar na een paar keer horen heb ik wel wat met dit album.

Emily Moanes slaat op Highway to Hell op knappe wijze een brug tussen de tijdloze singer-songwriter muziek uit de jaren 70 en de indie van het moment. Naarmate ik het album meerdere keren hoorde, raakte ik meer onder de indruk van de stem van de Amerikaanse muzikante en ook de inkleuring van de songs, met hier en daar wat accenten van de saxofoon, spreekt me steeds meer aan.

De gerenommeerde Amerikaanse muziekwebsite Pitchfork noemt onder andere Weyes Blood en Fiona Apple als vergelijkingsmateriaal en met name de vergelijking met Weyes Blood begrijp ik wel en in plaats van Fiona Apple denk ik eerder aan Tori Amos. Het is op het eerste gehoor wel de lo-fi variant van Weyes Blood en Tori Amos, maar niet alleen de zang en de muziek op Highway to Hell worden steeds aansprekender, want ook de tien songs op het album winnen nog lange tijd aan kracht. Ik ben blij dat dit bijzondere album toch nog op mijn weg is gekomen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Hollie Cook - Shy Girl in Dub - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Hollie Cook - Shy Girl in Dub
Hollie Cook wordt nog altijd ‘de dochter van Sex Pistols drummer Paul Cook’ genoemd, maar ze heeft inmiddels zelf ook een oeuvre om trots op te zijn, zeker na de release van het uitstekende Shy Girl in Dub!

Hollie Cook maakt muziek die zich redelijk ver buiten mijn muzikale comfort zone begeeft, maar wanneer de temperaturen tot onaangename hoogten stijgen, groeit mijn liefde voor de reggae die Hollie Cook maakt. Ik vond de dub-versie van haar vorige album Happy Hour een stuk leuker dan het origineel en dat geldt misschien nog wel in sterkere mate voor de dub-versie van haar vorig jaar verschenen album Shy Girl. Shy Girl in Dub is precies wat je van een dub-album verwacht, misschien buiten de zang van Hollie Cook, die haar songs wat mij betreft juist extra aangenaam maakt. Hollie Cook heeft in ieder geval de soundtrack voor een mooie zomer gemaakt en misschien nog wel meer dan dat.

De Britse muzikante Hollie Cook bracht vijftien jaar geleden, nadat ze enige tijd deel had uitgemaakt van de legendarische Britse band The Slits, haar debuutalbum uit en heeft inmiddels acht albums op haar naam staan. De dochter van Sex Pistols drummer Paul Cook heeft een duidelijke voorliefde voor reggae en dat is een genre waar ik niet zo heel vaak naar luister.

Nu doet reggae het bij mij wel een flink stuk beter wanneer de buitentemperatuur boven de 25 graden komt, waarmee het deze week verschenen nieuwe album van Hollie Cook goed getimed is. De Britse muzikante maakte in het verleden al twee keer een dub-versie van een eerder uitgebracht album en de in 2023 verschenen dub-versie van het uit 2022 stammende Happy Hour kwam in een warme zomerweek drie jaar geleden precies op het juiste moment.

Deze week herhaalt de geschiedenis zich, want het vorig jaar uitgebrachte Shy Girl verschijnt deze week in een dub-versie en valt samen met dagen met extreem hoge temperaturen. Ik luister zoals gezegd vrijwel nooit naar reggae en nog minder naar dub, maar Shy Girl in Dub! bevalt me echt uitstekend.

Ik vond de dub-versie van Happy Hour drie jaar geleden leuker dan het originele album en ook Shy Girl in Dub! wint het wat mij betreft van de originele versie van het album. Ik ben zeker geen kenner van het genre, maar het nieuwe album van Hollie Cook klinkt echt fantastisch.

De geweldig spelende ritmesectie zit lekker vooraan in de mix met lome en diepe baslijnen en fantastisch drumwerk. Dit wordt gecombineerd met de voor de reggae en dub zo karakteristieke gitaarakkoorden, maar de gitaren mogen ook af en toe soleren. Het geluid op Shy Girl in Dub! wordt nog wat zompiger door de subtiel ingezette keyboards en krijgt een funky injectie door de inzet van blazers.

Zoals het hoort op een goed dub-album zijn de songs lang uitgesponnen, wordt er veel herhaald in de instrumentatie en is er uiteraard nog flink wat galm, vertraging, echo en vervorming toegevoegd. Het is de perfecte muziek voor een warme zomerdag, maar wat wordt er ook geweldig gespeeld op het nieuwe album van Hollie Cook.

Producer Ben McKone tekende ook voor de productie van het originele album en is geen typische dub-producer, maar hij levert vakwerk met het fantastische geluid op Shy Girl in Dub!, dat op de zomerdagen van het moment echt vrijwel onweerstaanbaar is en de hitte aangenaam in plaats van ondraaglijk maakt.

Het wordt nog wat onweerstaanbaarder door de mooie en soepele stem van Hollie Cook, die zich prachtig om alle muzikale hoogstandjes op het album heen draait. Ik heb voor de zekerheid toch ook nog even naar het vorig jaar uitgebrachte Shy Girl geluisterd, maar ik heb kennelijk toch meer met dub dan met de wat toegankelijker klinkende reggae en rock van het originele album.

Ik ga ervan uit dat het nieuwe album van Hollie Cook het bij mij minder goed gaat doen wanneer de temperaturen weer gaan dalen, maar ik vind het album nu zo geweldig klinken dat ik me daar nog niets bij voor kan stellen. Wie weet wordt het zo’n reggae- of dub-album dat ik wel met enige regelmaat beluister, zoals Tribute to the Martyrs van Steel Pulse, Sinsemilla en Red van Black Uhuru en natuurlijk The Dub Factor van laatstgenoemde band uit 1983. Hoogste tijd dat ik een wat recenter album toevoeg aan dit lijstje. Erwin Zijleman

Recensie op de pop:
De krenten uit de pop: Review: Tommy Bolin - Teaser (1975) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Tommy Bolin - Teaser (1975)
De Amerikaanse gitarist Tommy Bolin werd slechts 25 jaar oud, maar maakte in de laatste twee jaar van zijn leven twee uitstekende albums, die laten horen dat hij veel meer was dan een uitzonderlijk goede gitarist

Ik kocht het album Teaser van Tommy Bolin heel lang geleden in de uitverkoop, maar het album sloot destijds niet aan op mijn smaak en verdween in de kast. Toen ik pas eens naar het album luisterde op de streamingplatforms was ik wel onder de indruk van het debuutalbum van de Amerikaanse gitarist, die op 25-jarige leeftijd overleed aan een overdosis heroïne. Op Teaser hoor je vooral een geweldige gitarist, maar ook een prima zanger, een getalenteerde songwriter en een muzikant die openstaat voor invloeden uit zeer uiteenlopende genres. Teaser is bovendien een album vol belofte voor de toekomst, maar hoe goed Tommy Bolin zou kunnen worden kwamen we helaas nooit te weten.

Het ontdekken van nieuwe muziek is tegenwoordig zoveel makkelijker dan in mijn jeugd. Voor nieuwe albums vertrouwde ik destijds uitsluitend op Muziekkrant OOR en voor het ontdekken van de parels uit de muziekgeschiedenis had ik de popencyclopedie van dezelfde uitgever.

Die parels uit de geschiedenis van de popmuziek kon je vaak redelijk goedkoop te pakken krijgen in de uitverkoop, bijvoorbeeld bij winkels waar geluidsapparatuur werd verkocht. De goedkope uitgaven waren te herkennen aan het knipje in de albumhoes en vaak was luisteren naar albums niet of nauwelijks mogelijk.

Ik heb op basis van het met behulp van de popencyclopedie samengestelde lijstje min of meer blind stapels goedkoop vinyl gekocht en dat was niet altijd een succes. Ik vond de albums van mijn favoriete bands meestal toch beter, waarna ik de goedkoop aangeschafte albums weer verkocht (meestal bij Elpee) of ze op de stapel verdwenen.

Bij het verplaatsen van vinyl dat ik al decennia niet meer had aangeraakt, kwam ik een tijdje geleden het album Teaser van Tommy Bolin tegen. De naam zei me eerlijk gezegd niets, maar naast Teaser bleek ik ook het album Private Eyes nog in de kast te hebben staan. De in 1975 en 1976 uitgebrachte albums zijn de enige twee albums van de Amerikaanse muzikant, die aan het eind van 1976 zou overlijden aan een overdosis heroïne en slechts 25 jaar oud zou worden.

Ik denk dat ik bij aanschaf van de albums rechttoe rechtaan hardrock verwachtte, maar dat is niet het soort muziek dat is te horen op Teaser, dat ik net wat interessanter vind dan Private Eyes. Die associatie met hardrock is niet zo gek, want Led Zeppelin gitarist Jimmy Page was een fan van Tommy Bolin en nam hem enkele keren mee op tournee. Tommy Bolin maakte bovendien kort deel uit van Deep Purple, dat hem op het spoor kwam nadat drummer Billy Cobham Tommy Bolin had gerekruteerd voor zijn succesvolle solodebuutalbum Spectrum.

De Amerikaanse gitarist maakte in zijn veel te korte leven vaak stevige rockmuziek, maar hij vertoefde ook graag in jazzrock-kringen. Op het in 1975 verschenen Teaser is goed te horen hoe veelzijdig Tommy Bolin was. Teaser is een album met echt geweldig gitaarwerk, maar in muzikaal opzicht kan het alle kanten op. Het album bevat een aantal uptempo bluesrock songs, maar ook volop flirts met jazzrock, funk, radiovriendelijke rockmuziek en zelfs een beetje reggae.

Zeker als Tommy Bolin losgaat op zijn gitaren klinkt Teaser fantastisch, maar ook de complexe stukken met invloeden uit de jazzrock spreken 50 jaar later nog steeds tot de verbeelding. De Amerikaanse muzikant is ook nog eens een prima zanger, waardoor met name de wat compactere songs een breed publiek hadden moeten kunnen aanspreken in 1975.

Tommy Bolin dankte zijn status vooral aan zijn bijdragen aan het solodebuut van Billy Cobham, maar die status ging snel rond in de muziekwereld, wat te merken is aan de goed gevulde gastenlijst met de namen van onder andere Phil Collins, David Foster, Jan Hammer, Glenn Hughes, Jeff Porcaro en David Sanborn. Ik vond Teaser van Tommy Bolin na aanschaf heel lang geleden een flinke tegenvaller, maar met de kennis van nu hoor ik een prima album van een echt geweldige gitarist, van wie we waarschijnlijk veel zouden hebben gehoord als hij de heroïne had laten staan. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Dagmar Zuniga - in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Dagmar Zuniga - in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music
Dagmar Zuniga haalt met in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music de lijstjes met de beste albums van 2026 tot dusver en doet dit met hele wonderlijke maar ook mooie en bezwerende songs

Ik geef eerlijk toe dat ik in eerste instantie dacht dat de Amerikaanse muziekcritici die het debuutalbum van Dagmar Zuniga de hemel in hebben geprezen door de hitte waren bevangen, maar op de een of andere manier raakte ook ik in de ban van in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music. Het is een album dat echt aan alle kanten rammelt, dat zeer matig klinkt en dat in muzikaal opzicht behoorlijk eenvoudig en minimalistisch is, maar het album heeft ook wat. Het is een album dat vele decennia oud zou kunnen zijn en niet past in het heden, maar de songs van Dagmar Zuniga dringen zich op een of andere manier toch op en laten vervolgens hun bijzondere schoonheid horen.

Ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren dat ik eerder dit jaar ook maar iets heb gelezen over het album in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music van Dagmar Zuniga, maar ik zie het album de afgelopen weken wel opduiken in meerdere lijstjes met de beste albums van de eerste zes maanden van 2026. Paste Magazine vindt het album zelfs het op één na beste album van de eerste helft van 2026, waardoor mijn interesse definitief was gewekt.

Op basis van de recensies van het album wist ik eerlijk gezegd nog niet wat ik moest verwachten van de muziek van Dagmar Zuniga, maar luisteren naar in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music bleek al snel een unieke luisterervaring. Het debuutalbum van de muzikante uit New York verscheen vorig jaar al eens, maar kreeg eerder dit jaar een nieuwe release.

Het debuutalbum van Dagmar Zuniga zou ook net zo goed een album uit de vroege jaren 60 kunnen zijn, want in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music lijkt meer op de psychedelische folkalbums die aan het eind van de jaren 60 werden gemaakt dan op de folkalbums van dit moment. Er zijn maar weinig muzikanten die in 2026 een album als dit durven maken, maar Dagmar Zuniga heeft het gedaan.

Je kunt tegenwoordig met relatief eenvoudige apparatuur behoorlijk professioneel klinkende opnames maken, maar het eerste album van Dagmar Zuniga klinkt af en toe alsof het met een stokoude cassetterecorder is opgenomen (het is overigens opgenomen met een behoorlijk professionele Tascam tape recorder).

Het album opent met eenvoudige gitaarakkoorden, die ook wel eens mis zitten, en de in meerdere lagen opgenomen stem van de New Yorkse muzikante. Wanneer een fluit wordt toegevoegd klinkt het allemaal nog wat psychedelischer, maar in de tweede track doet Dagmar Zuniga er nog een schepje bovenop en is in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music helemaal niet meer van deze tijd.

Ik kan me goed voorstellen dat het debuutalbum van Dagmar Zuniga negen van de tien keer teveel van het goede is, en dat is bij mij niet anders, maar het album heeft ook wat. In muzikaal opzicht stelt het allemaal niet heel veel voor en ik denk zelfs dat er mensen zijn die pijn aan hun oren krijgen van de eenvoudige klanken op het album, maar het album intrigeert ook.

Bij eerste beluistering werd het debuutalbum van Dagmar Zuniga wat mij betreft gered door de stem van de Amerikaanse muzikante. Ook de zang op het album zit er wel eens naast, maar over het algemeen genomen hou ik wel van de bezwerende vocalen van de Amerikaanse muzikante. Die stem hoor je soms in redelijk toegankelijke folksongs, maar het album is ook vaak ver verwijderd van de song met een kop en een staart.

Het debuutalbum van Dagmar Zuniga is een album waar je even aan moet wennen en vervolgens vind je het verschrikkelijk of doet het album wat met je. Ik kwam al snel terecht in de tweede categorie, al vraag ik mezelf nog met grote regelmaat af wat ik aan moet met dit rare album, dat eigenlijk best beroerd klinkt en in muzikaal en vocaal opzicht geen echte hoogvlieger is en dat qua songs ook maar weinig houvast biedt.

Maar het is ook een album dat iets met me doet en dat me niet alleen blijft verbazen, maar me ook hopeloos intrigeert. Dat in filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music een van de beste albums van 2026 tot dusver is vind ik overdreven, maar het is wel een van de meest bijzondere albums van 2026 tot dusver en een album dat je het ene moment de gordijnen in kan jagen met een brei van klanken en je het volgende moment raakt met prachtige zang of een bijzondere melodie. Fascinerende muziek. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Joan As Police Woman - Real Life Evolution - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Joan As Police Woman - Real Life Evolution
Er zijn wel wat dipjes te vinden in het oeuvre van de Amerikaanse muzikante Joan Wasser, beter bekend als Joan As Police Woman, maar Real Life Evolution, dat nieuwe versies bevat van de songs van haar debuutalbum, is weer uitstekend

Als ik naar de muziek van Joan As Police Woman luister, valt meestal als eerste de stem van de Amerikaanse muzikante me op. Het is een stem die ik niet per se mooi vind, maar het is wel een stem die wat met me doet. Ik was, met name door de zang van Joan Wasser, twee jaar geleden zeer gecharmeerd van het album Lemons, Limes and Orchids en ik ben ook gecharmeerd van het deze week verschenen Real Life Evolution en dat ondanks het feit dat Joan Wasser op haar nieuwe album de songs van haar twintig jaar oude debuutalbum nog eens vertolkt. Het is niet veel muzikanten gegeven om weg te komen met nieuwe versies van oude songs, maar Joan As Police Woman doet het.

Ik had in 2024 al flink wat jaren niet meer geluisterd naar de muziek van Joan As Police Woman, maar met het twee jaar geleden verschenen Lemons, Limes and Orchids wist het alter ego van de Amerikaanse muzikante Joan Wasser toch weer mijn aandacht te trekken. Lemons, Limes and Orchids is in alle opzichten een uitstekend album van Joan As Police Woman en wat mij betreft is het ook haar beste album.

Alle reden dus om met hoge verwachtingen te beginnen aan haar deze week verschenen nieuwe album. De hoge verwachtingen sloegen in eerste instantie direct om in teleurstelling, toen ik erachter kwam dat het deze week verschenen Real Life Evolution nieuwe versies bevat van de songs op het debuutalbum van Joan As Police Woman, het dit jaar precies twintig jaar oude Real Life.

Het opnieuw opnemen van de songs van een eigen album uit het verleden is maar zelden een goed idee en in de meeste gevallen is het zelfs een heel slecht idee. Desondanks laten veel muzikanten zich verleiden tot het opnieuw opnemen van hun oude songs en in veel gevallen gaat het ook nog eens om de songs van het meest populaire album van een muzikant of band.

Het levert regelmatig draken van albums op, zoals de volgende week uitgebrachte remake van het debuutalbum van Placebo laat horen, maar het kan natuurlijk ook wel eens goed gaan. Het gaat wat mij betreft goed op Real Life Evolution, dat ik absoluut een waardevolle aanvulling op het debuutalbum uit 2006 vind.

Als ik beide albums met elkaar vergelijk, hoor ik direct dat ik het geluid op Real Life Evolution veel mooier vind dan het geluid op het debuutalbum van Joan As Police Woman. Toch heeft ook het wat ruwer klinkende debuutalbum wel wat, waardoor het lastig kiezen is tussen beide albums. Kiezen hoeft gelukkig niet, want in veel gevallen klinken de songs zo verschillend, dat je als je het niet zou weten je niet direct door zou hebben dat het om dezelfde songs gaat.

Bijzonder is dat de songs op Real Life in een andere volgorde staan dan op Real Life Evolution, maar dat versterkt ook het gevoel dat het om twee verschillende albums gaat. Ik heb in de meeste gevallen een voorkeur voor de nieuwe versies die Joan As Police Woman heeft opgenomen van haar songs uit 2006, al is het kwaliteitsverschil zeer beperkt.

Van Real Life Evolution hoeft alleen het samen met Iggy Pop vertolkte Save Me van mij niet, maar alle andere songs op het album klinken echt heel mooi. De muzikanten die op het album te horen zijn, hebben de songs van Joan Wasser voorzien van een mooi en sfeervol geluid, maar het is vooral de stem van de Amerikaanse muzikante die ervoor zorgt dat de songs van Joan As Police Woman opvallen. Net als op haar vorige album maakt Joan Wasser makkelijk indruk met haar karakteristieke stem, die op een bijzondere manier mooi is.

Ik had zoals gezegd voor 2024 heel lang niet naar de muziek van Joan As Police Woman geluisterd, waardoor ik de songs van haar debuutalbum niet zo goed meer kende. Real Life Evolution voelt daarom voor mij toch vooral als een nieuw Joan As Police Woman album. Het is een album dat ik niet zo goed vind als het twee jaar oude Lemons, Limes and Orchids, maar de vergelijking met de andere nieuwe albums van deze week kan het album makkelijk doorstaan. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Courtney Hartman - With You: From the Garden Shed - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Courtney Hartman - With You: From the Garden Shed
De Amerikaanse muzikante Courtney Hartman maakte vorig jaar indruk met het bijzonder klinkende album With You, maar ook de sobere versies van de songs van dat album zijn mooi en interessant

Het is dringen binnen de Amerikaanse rootsmuziek en ook aan goede zangeressen is er geen gebrek. Courtney Hartman trok daarom helaas weinig aandacht met het vorig jaar verschenen album With You, maar het was zeker een interessant album, al was het maar vanwege de vele gastzangeressen op het album. Op With You: From the Garden Shed worden de songs van With You nog eens uitgevoerd, maar nu zonder de gastzangeressen van vorig jaar. Ook de muziek en de zang klinken meer ingetogen en soberder dan vorig jaar, maar ook de nieuwe versies van de songs op With You: From the Garden Shed hebben wat mij betreft wat. Interessante muzikante deze Courtney Hartman.

With You, het derde album van de Amerikaanse singer-songwriter Courtney Hartman, viel vorig jaar helaas wat tussen wal en schip, maar ik ben blij dat ik het album zelf uiteindelijk toch nog oppikte. With You is immers een behoorlijk ingetogen maar ook zeer ambitieus en interessant album.

Courtney Hartman schreef de songs voor het album samen met zeer ervaren songwriters als Saran Siskind, Tift Merritt, Ana Egge, Emily Frantz en Dawn Landes en benaderde ook voor de extra vocalen op haar album zangeressen van naam en faam onder wie Tift Merritt, Michaela Anne, Emily Frantz, Phoebe Hunt, Watchhouse en Rachel Sermanni.

With You is een redelijk sober maar ook zeer smaakvol ingekleurd album, dat zich wat mij betreft makkelijk wist te onderscheiden van de meeste andere rootsalbums van dat moment. Courtney Hartman profiteerde flink van de andere vrouwenstemmen die waren te horen op het album, wat zeker voor liefhebbers van vrouwenstemmen als ik een ware traktatie was, maar maakte ook zelf flink wat indruk met haar mooie en emotievolle stem.

Mijn interesse was direct gewekt toen ik de naam van Courtney Hartman zag opduiken in de releaselijsten van deze week. Ik had niet zo goed op de titel van het nieuwe album gelet, maar toen ik de titel zag wist ik direct dat With You: From the Garden Shed niet de volwaardige opvolger van het album van vorig jaar is. Op het deze week verschenen nieuww album komen alle songs van With You nogmaals voorbij, alleen dit keer zonder de extra vrouwenstemmen van vorig jaar en met een duidelijk sober klinkende muzikale begeleiding.

Voordat Courtney Hartman begon aan de tour die volgde op haar vorige album speelde ze de songs van het album in het tuinhuisje bij haar huis voor haar dochter. Het was de plek waar de songs ooit waren ontstaan en het klonk zo mooi dat het idee ontstond voor een album met nieuwe versies van de songs.

De songs klinken maar net een half jaar na de release van With You natuurlijk nog bekend in de oren, maar ze klinken ook duidelijk anders. De smaakvolle instrumentatie van de songs op het originele album heeft plaatsgemaakt voor de akoestische gitaar van Courtney Hartman en de Amerikaanse muzikante zingt ook net wat anders dan op haar vorige album.

Net als de muziek is ook de zang op het album wat meer ingetogen, wat zorgt voor een duidelijk andere sfeer. Een ding is niet veranderd en dat is de hoge kwaliteit van de songs van With You. Bij eerste beluistering van With You: From the Garden Shed vond ik het album wel iets minder sterk dan het album van vorig jaar, maar na een tijdje raakte ik gehecht aan de uiterst sobere vertolkingen van de songs die vorig jaar zoveel indruk maakten.

De songs blijven met de sobere klanken van de akoestische gitaar makkelijk overeind en ook de meer ingetogen zang van Courtney Hartman wist me na enige gewenning weer te raken. De Amerikaanse muzikante is er in geslaagd om twee totaal verschillende albums met dezelfde songs te maken en het zijn albums die allebei hun sterke punten hebben. Iedereen die het album van vorig jaar niet kent, adviseer ik om te beginnen met With You, maar als dat album je eenmaal heeft veroverd zou ik ook zeker With You: From the Garden Shed erbij pakken. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Jess Klein - Dream Aloud - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Jess Klein - Dream Aloud
Ondanks tien uitstekende albums is de Amerikaanse singer-songwriter Jess Klein nog redelijk onbekend, wat vast niet gaat veranderen met het deze week verschenen Dream Aloud, maar dat zou wel verdiend zijn

De naam Jess Klein had ik op een of andere manier opgeslagen en dit ondanks het feit dat ik al heel lang niet meer naar haar muziek had geluisterd. De Amerikaanse muzikante maakt inmiddels meer dan 25 jaar muziek en heeft een fraai oeuvre opgebouwd. Het is een oeuvre dat deze week is uitgebreid met Dream Aloud en het is een album dat niet onder doet voor de beste albums van Jess Klein. Het is een album dat werd gemaakt met een redelijk beperkt budget, maar dat is niet te horen. Het album klinkt in muzikaal en productioneel opzicht prachtig en de stem van Jess Klein klinkt na al die jaren alleen maar mooier. Iedereen die nog nooit van haar gehoord heeft, heeft heel wat te ontdekken.

Ik zag vorige week op de Amerikaanse muziekwebsite No Depression een artikel over het nieuwe album van de Amerikaanse singer-songwriter Jess Klein en vond het direct vanzelfsprekend om haar naam op te schrijven voor een recensie op De Krenten uit de Pop. Zo vanzelfsprekend is dat echter niet, want van de zes albums die ze sinds het bestaan van De Krenten uit de Pop uitbracht besprak ik er niet één.

Dat ik direct enthousiast werd toen ik de naam Jess Klein zag, heeft alles te maken met de albums die ze aan het begin van haar carrière uitbracht. City Garden uit 2006, Strawberry Lover uit 2005 en vooral het geweldige Draw Them Near uit 2000 zijn albums die ik heel hoog heb zitten. Het zijn albums die Jess Klein op de kaart hadden moeten zetten als een van de betere singer-songwriters van deze tijd, maar op een of andere manier verloor ik haar na het album City Garden uit het oog, terwijl ik de verrichtingen van vrouwelijke singer-songwriters toch scherp in de gaten houd.

Ik heb inmiddels naar de vorige albums van de Amerikaanse muzikante geluisterd en ook dat zijn albums die ruimschoots boven het maaiveld uitsteken. Het geldt ook weer voor het deze week verschenen Dream Aloud, dat gerealiseerd kon worden na een geslaagde crowdfundingcampagne. Het is een redelijk bescheiden bedrag dat Jess Klein wist op te halen voor haar nieuwe album, maar dat is niet te horen. Dream Aloud is immers een prachtig klinkend rootsalbum van een hoog niveau.

Voor het opnemen van haar nieuwe album toog Jess Klein naar Austin, Texas, waar ze werkte met producer Mark Addison, ook bekend onder de naam Professor Feathers. De producer nam ook een groot deel van de instrumentatie voor zijn rekening en dat deed ook Jess Klein zelf met haar gitaren, maar ook de geweldige gitarist Luke Leverett werd nog aan de line-up toegevoegd, waarna het geluid op Dream Aloud ook nog werd verrijkt met klanken van de pedal steel en de cello.

Naar verluidt gaf Jess Klein Professor Feathers de opdracht om Dream Aloud te laten klinken als iets tussen Astral Weeks (Van Morrison) en Led Zeppelin II. Dat hoor ik er nog niet direct in, maar ik heb absoluut wat met de sound van Dream Aloud. Met alle instrumenten die te horen zijn op het album en Austin, Texas, als basis voor de opnamen had ik een lekker stevig rootsalbum verwacht, maar de meeste nieuwe songs van Jess Klein zijn warm en niet al te uitbundig ingekleurd.

Dream Aloud is voorzien van een verzorgd en gloedvol rootsgeluid en het is een geluid dat prachtig kleurt bij de stem van Jess Klein. Het is een stem die vergeleken met het alweer ruim 25 jaar oude Draw Them Near net wat ruwer en doorleefder klinkt, maar persoonlijk vind ik de stem van de Amerikaanse muzikante alleen maar mooier worden.

Dat geldt ook voor de songs op het album, die lekker in het gehoor liggen, maar zeker niet klinken als dertien in een dozijn rootssongs. Het zijn songs die zijn voorzien van persoonlijke teksten, die zowel over vreugde als over verdriet kunnen gaan.

Jess Klein heeft met Dream Aloud een album gemaakt dat het wederom zal moeten doen met aandacht in redelijk beperkte kring, maar met het album verdient ze veel meer aandacht. Ik heb vooral het debuutalbum van Jess Klein heel vaak beluisterd, maar ook haar deze week verschenen tiende album gaat hier nog vaak voorbij komen. Luisteren naar Dream Aloud is overigens niet zonder risico, want voor je het weet heb je er tien geweldige albums bij. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Maureens - Don't Give Up - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Maureens - Don't Give Up
De Nederlandse band The Maureens gaat inmiddels vijftien jaar mee en levert met haar vijfde album Don’t Give Up wederom een album af met nagenoeg perfecte popsongs die de zon uitbundig laten schijnen

De ene band heeft wat meer geluk dan de andere. De Utrechtse band The Maureens heeft het geluk niet altijd aan haar zijde, want anders was het al lang een hele grote band geweest. Het onlangs verschenen nieuwe album van de band kan gelukkig rekenen op goede recensies en daar valt niets op af te dingen. De songs van de band roepen associaties op met muziek uit een ver en minder ver verleden, maar Don’t Give Up klinkt op hetzelfde moment fris. The Maureens staat ook op haar vijfde album weer garant voor heerlijke gitaarsongs met mooie harmonieën en melodieën die je voorgoed wilt koesteren. Nu de zomer echt gaat beginnen is er behoefte aan de ultieme soundtrack en die is gemaakt door The Maureens.

Onlangs verscheen Don’t Give Up, het vijfde album van de Nederlandse band The Maureens. Het is een band die tot dusver nog niet veel aandacht heeft gekregen op De Krenten uit de Pop, want ik besprak alleen het in 2013 uitgebrachte debuutalbum van de band. Ook Don’t Give Up liet ik in eerste instantie liggen en niet omdat de muziek van de Utrechtse band me niet aanspreekt.

Bij The Maureens denk ik eigenlijk al sinds het verschijnen van het debuutalbum aan een band die 15 tot 20 jaar te laat is geboren. Het is een gedachte die ook direct weer opkwam bij beluistering van Don’t Give Up. Het is een album dat in de jaren 90 niet had misstaan tussen de geweldige gitaarplaten van het Excelsior label van bijvoorbeeld Johan of Daryll-Ann.

Het is ook een album dat een paar jaar eerder had kunnen concurreren met albums van alt-country pioniers als The Jayhawks en zo kan ik nog wel wat bands van naam en faam noemen die de strijd met The Maureens in de jaren 90 niet zomaar zouden hebben gewonnen, waarbij ik de naam van een Britse band als The La’s nog wel wil noemen.

Dat ik de muziek van The Maureens afreken op de te late geboorte van de band is niet alleen oneerlijk, maar ook best bijzonder. Ik bespreek vrijwel dagelijks albums die teruggrijpen op muziek uit het verleden en vind dat meestal geen enkel probleem. Het is kennelijk het lot van The Maureens, want ik ben zeker niet de enige die de muziek van de band de afgelopen vijftien jaar grotendeels heeft genegeerd.

Ook de grote platenmaatschappijen stonden niet te dringen, waardoor de band voor haar vijfde album is uitgeweken naar een Spaans label. Dat label heeft met Don’t Give Up wel goud in handen, want wat is het een heerlijk album. Het vijfde album van The Maureens is ook precies wat we op dit moment nodig hebben.

Zodra de eerste noten van het album uit de speakers komen begint de zon te schijnen en is de wereld een beetje mooier en zorgelozer dan hij in werkelijkheid is. Ook Don’t Give Up herinnert aan de geweldige gitaarplaten van het Excelsior label en aan de hoogtijdagen van The Jayhawks, zonder onder te doen voor deze albums.

De muziek van The Maureens begint qua invloeden ergens in de jaren 60, is absoluut schatplichtig aan de muziek van The Beatles, maar bezoekt ook met grote regelmaat de Amerikaanse westkust. De band is echter niet blijven hangen in de jaren 60 en 70, maar voegt ook het scherpe randje van de gitaarpop uit de jaren 90 toe aan haar songs.

Don’t Give Up is een album vol sprankelende songs, geweldige harmonieën, prachtig gitaarwerk en heel veel zonnestralen. De ingrediënten zijn in de meeste songs hetzelfde, maar de Utrechtse band varieert meer dan voldoende om de aandacht vast te houden. Toen ik eenmaal werd gegrepen door de schoonheid van en het plezier in de songs hoorde ik echt de ene na de andere 24-karaat popsong en hoe vaker ik ze beluister, hoe dierbaarder ze me worden.

Ik vroeg me wel direct af of The Maureens opeens een enorme sprong heeft gemaakt, maar ook de vorige albums van de band blijken vol te staan met songs die je direct wilt koesteren. The Maureens bestaat inmiddels vijftien jaar, maar de leden van de band timmerden hiervoor ook al aan de weg met bands als Silence Is Sexy en Brown Feather Sparrow. Ook dat zijn bands die uiteindelijk niet de waardering kregen die ze verdienden, maar voor The Maureens is er nog een kans op eerherstel. Luister naar het geweldige album Don’t Give Up en je hebt absoluut een heerlijke zomer. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Conrad Freling - Through the Glass of a Radiostore - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Conrad Freling - Through the Glass of a Radiostore
Conrad Freling bracht vier jaar geleden met Never Gonna Change the World een mooi en bijzonder album uit en overtreft dit album deze week met het nog wat indrukwekkendere Through the Glass of a Radiostore

De Nederlandse muzikant Conrad Freling maakt muziek die niet helemaal in mijn muzikale straatje past, maar het deze week verschenen Through the Glass of a Radiostore wist me toch makkelijk te overtuigen. Net als het debuutalbum is ook Through the Glass of a Radiostore een album dat sfeervol en avontuurlijk is ingekleurd. De mooie klanken worden gecombineerd met de karakteristieke stem van Conrad Freling, die zijn muziek een eigen karakter geeft met zijn stem, die prachtig wordt bijgestaan door de achtergrondzang van Bette Schindler. Liefhebbers van rijk georkestreerde pop komen volledig aan hun trekken met dit fraaie album, maar ook als dit niet precies jouw smaak is zou ik zeker eens luisteren.

De Nederlandse muzikant Conrad Freling bracht bijna vier jaar geleden het album Never Gonna Change the World uit. Het is een album dat zich wat buiten mijn muzikale comfort zone bevond, al is het maar omdat ik een hele duidelijke voorkeur heb voor vrouwenstemmen. Verder maakte Conrad Freling op het eerste onder zijn eigen naam uitgebrachte album (met de band Seven Stars over Sicily maakte hij eerder al twee fraaie albums) rijk georkestreerde en soms wat theatraal aandoende muziek en dat is muziek die ik niet altijd kan waarderen.

In mijn recensie van Never Gonna Change the World noemde ik echter Marc Almond en Gavin Friday als vergelijkingsmateriaal en hoorde ik af en toe ook nog iets van Radiohead, wat iets zegt over de kwaliteit van het album van Conrad Freling. De Nederlandse muzikant, die ook deel uitmaakt van de Nederlandse band The Bullfight, heeft sindsdien hard gewerkt aan de opvolger van Never Gonna Change the World en die opvolger is deze week verschenen.

Aan mijn voorkeuren is de afgelopen jaren niets veranderd. Ik hoor nog altijd veel liever vrouwenstemmen dan mannenstemmen en rijk georkestreerde muziek vind ik maar af en toe mooi. Conrad Freling beschikt over een stem die af en toe wat kan schuren, maar de zang op het album staat me zeker niet tegen. Integendeel zelfs, want de zang op Through the Glass of a Radiostore is voor een belangrijk deel verantwoordelijk voor de bijzondere sfeer op het album.

De stem van Conrad Freling geeft Through the Glass of a Radiostore een wat nostalgisch tintje, maar heeft ook het licht theatrale maar tegelijkertijd kwetsbare van de stemmen van Gavin Friday, Marc Almond en Thom Yorke, waardoor ik ook bij beluistering van het nieuwe album van Conrad Freling weer uitkwam bij het vergelijkingsmateriaal dat ik ook bijna vier jaar geleden noemde.

Het is nog altijd vergelijkingsmateriaal dat slechts ten dele zinnig is, want de muziek van de Nederlandse muzikant heeft een duidelijk eigen sound, met af en toe ook nog een randje David Sylvian. Mijn voorkeur voor vrouwenstemmen wordt overigens niet helemaal genegeerd op Through the Glass of a Radiostore, want in veel songs duikt de prachtige stem van Bette Schindler op als tweede stem.

Conrad Freling heeft ook zijn tweede album grotendeels in zijn eentje in elkaar geknutseld en levert knap werk. Naast de zeer rijke orkestraties van Theo Olsthoorn in twee tracks heeft Conrad Freling zijn songs voorzien van fantasierijke en sfeervolle klanken. Through the Glass of a Radiostore is niet vies van weidse klankentapijten, maar er gebeurt ook altijd wel iets spannends in de muziek op het album.

De songs op het album klinken af en toe voorzichtig theatraal, maar het slaat wat mij betreft nergens door in de richting van holle bombast. De songs van Conrad Freling klinken soms groots en meeslepend, maar hebben ook altijd iets kwetsbaars. Vergeleken met het debuutalbum hebben de songs wat mij betreft aan kracht gewonnen. Ze zijn mooier en spannender ingekleurd, maar het zijn ook songs die zich makkelijker opdringen en die de competitie met de internationale concurrentie makkelijk aan kunnen.

Conrad Freling promoot zijn muziek enthousiast op het Nederlandse muziekplatform MusicMeter, maar Through the Glass of a Radiostore verdient het ook om veel breder opgepikt te worden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Kelsey Lu - So Help Me God - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Kelsey Lu - So Help Me God
Kelsey Lu debuteerde zeven jaar geleden met het buitengewoon fascinerende album Blood en komt nu op de proppen met een nieuw album dat wat toegankelijker klinkt, maar je ook blijft verrassen met bijzondere muziek

Blood van Kelsey Lu kreeg in het voorjaar van 2019 een aantal lyrische recensies, maar al snel was iedereen het album alweer vergeten. Ik ontdekte het album zelf pas aan het eind van 2019 en was diep onder de indruk. Dat ben ik ook weer van het deze week dan eindelijk verschenen tweede album van Kelsey Lu. So Help me God lijkt een stuk toegankelijker dan Blood, maar schijn bedriegt. Ook de songs op het nieuwe album van Kelsey Lu zitten weer vol bijzondere klanken en wendingen en ook de zang van de Amerikaanse muzikant weet te verrassen. So Help Me God is een album waarover je niet te snel moet oordelen, want daarmee doe je dit fascinerende album waarschijnlijk tekort.

Blood, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikant Kelsey Lu, die zichzelf identificeert als non-binair persoon, besprak ik op de allerlaatste dag van 2019 op De Krenten uit de Pop. Het is een album dat ik met het nodige geluk uit een wat obscuur R&B jaarlijstje had gehaald en dat me vervolgens onmiddellijk betoverde.

Blood bevat inderdaad wel wat invloeden uit de R&B, maar met alleen het etiket R&B doe je het debuutalbum van Kelsey Lu echt flink tekort. Kelsey Lu is een klassiek geschoolde cellist die allerlei invloeden verwerkt. Ik noemde in mijn recensie invloeden uit de chamber pop, R&B, folk, avant-garde, ambient en elektronica, maar dat was zeker geen uitputtende lijst.

Op 31 december was mijn jaarlijstje over 2019 al lang gepubliceerd, maar met de kennis van nu had Blood van Kelsey Lu absoluut een plek in de top 10 van mijn jaarlijstje verdiend. De Amerikaanse muzikant maakte de afgelopen jaren twee filmsoundtracks, maar met So Help Me God is deze week de echte opvolger van Blood verschenen.

Met het debuutalbum wist Kelsey Lu flink de aandacht op zich te vestigen, waardoor er dit keer voor een deel van de productie van het nieuwe album een beroep kon worden gedaan op niemand minder dan Jack Antonoff en gastmuzikanten als Sampha, Kamasi Washington en Kim Gordon konden worden uitgenodigd in de studio.

Op bandcamp heeft Kelsey Lu zelf een mooie omschrijving bedacht van het nieuwe album: “Across the record, Lu blends distorted guitars, choral swells and dark electronic pulses into a sonic landscape that moves between devotional intensity and cinematic scale. So Help Me God expands Lu’s singular creative universe - where music, visual art and performance converge into one multidisciplinary project.”

Dat klinkt behoorlijk pretentieus, maar ik vind So Help Me God zelf een verrassend toegankelijk album. Het tweede album klinkt wat voller en warmer dan het debuutalbum van de Amerikaanse muzikant en is ook wat minder zweverig. De openingstrack Reaper klinkt als een soulsong uit de jaren 60 of 70 en dat is een associatie die vaker terugkomt, maar in Portrait Of A Lady On Fire duiken ook de orkestraties van het vorige album weer op en hoor ik ook weer wat van het zweverige van Blood.

So Help Me God klinkt wat conventioneler dan het debuutalbum van Kelsey Lu, maar de tegenwoordig vanuit Londen opererende muzikant maakt nog altijd bijzondere muziek, zeker wanneer wordt geëxperimenteerd met ritmes en invloeden uit de jazz. Het grootste verschil met Blood hoor ik in de zang, die een stuk ijler en atmosferischer klonk op het debuutalbum.

In de muziek op het album is nog altijd ruimte voor experiment en voor invloeden uit verschillende genres, maar Kelsey Lu heeft op So Help Me God ook nadrukkelijker gekozen voor popsongs met een kop en een staart. Ik vond So Help Me God daarom in eerste instantie een minder bijzonder album dan Blood, maar nu ik het album meerdere keren heb gehoord ben ik toch weer onder de indruk van de muzikaliteit van Kelsey Lu, die overigens ook in tekstueel opzicht diep graaft op het album.

Hoe vaker je naar het nieuwe album van Kelsey Lu luistert, hoe mooier en interessanter het wordt en hoe meer dimensies je ontdekt in de bijzondere songs en ik heb het idee dat So Help Me God nog heel lang blijft doorgroeien. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Ryan Adams - The Suicide Handbook (2001) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Ryan Adams - The Suicide Handbook (2001)
Ryan Adams nam na zijn fantastische debuutalbum Heartbreaker een aantal zeer ingetogen en melancholische songs op, die helaas op de plank bleven liggen, maar deze week alsnog zijn uitgebracht als The Suicide Handbook

De Amerikaanse muzikant Ryan Adams heeft de afgelopen vijf jaar een enorme stapel albums uitgebracht. Ik heb ze allemaal laten liggen. Deels omdat de kwantiteit het wint van de kwaliteit en deels omdat Ryan Adams een paar jaar geleden in opspraak is geraakt. Hoe goed hij 25 jaar geleden was is te horen op het deze week uitgebrachte The Suicide Handbook. Het is een album dat werd opgenomen na Heartbreaker, het solodebuut van de Amerikaanse muzikant. De uiterst sobere songs op The Suicide Handbook konden niet rekenen op de sympathie van de platenmaatschappij, maar 25 jaar later is te horen dat de platenbazen van Ryan Adams het in 2001 bij het verkeerde eind hadden.

Er kan veel veranderen in 25 jaar tijd. De Amerikaanse muzikant Ryan Adams werd 25 jaar geleden een muzikaal wonderkind genoemd en groeide snel uit tot de lieveling van zowel de critici als een grote groep liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek. 25 jaar later weten we dat ook een wonderkind te veel muziek kan uitbrengen en dan een gewoon mens blijkt te zijn. Ryan Adams werd bovendien door meerdere vrouwen beschuldigd van seksueel wangedrag, wat tot de dag van vandaag een flinke smet op zijn reputatie is.

Terug naar het begin van deze eeuw. Ryan Adams had een aantal jaren aan de weg getimmerd met de alt-country band Whiskeytown, maar koos aan het eind van de jaren 90 voor een solocarrière. Dat leverde in de herfst van 2000 het werkelijk prachtige Heartbreaker op.

Voor zijn eerste soloalbum dook de Amerikaanse muzikant de studio in met Gillian Welch en David Rawling en met producer Ethan Johns, die op dat moment vooral bekend was als de zoon van de legendarische producer Glyn Johns, maar snel zou uitgroeien tot een zeer gewilde producer. Heartbreaker is wat mij betreft een van de mooiste rootsalbums van dit millennium. Het is een album met vooral ingetogen folk- en countrysongs en het wonderschone duet met Emmylou Harris (Oh My Sweet Carolina) als hoogtepunt.

Ryan Adams begon na Heartbreaker aan het opnemen van nieuwe songs en koos in eerste instantie voor een serie uiterst ingetogen songs. Zijn platenmaatschappij zag echter geen heil in het sobere en wat sombere album, waarna Ryan Adams samen met Ethan Johns voller ingekleurde versies van een aantal van de songs opnam. Deze songs vormden uiteindelijk het in 2001 uitgebrachte en ambitieuze Gold, dat net als Heartbreaker warm werd onthaald door de critici.

De sobere songs van de eerdere sessie kwamen op de plank terecht en belandden deels in een nieuwe versie op Gold en op het teleurstellende derde soloalbum Demolition. De opnames die op de plank terecht kwamen werden bekend onder de naam The Suicide Handbook. De opnames uit 2001 circuleren al vele jaren op het internet, maar deze week is het verloren album alsnog officieel uitgebracht.

The Suicide Handbook neemt je mee terug naar de jaren waarin Ryan Adams nog werd gezien als wonderkind en terecht. Ik kan me voorstellen dat de platenmaatschappij van de Amerikaanse muzikant niet direct de commerciële potentie van The Suicide Handbook zag, maar in artistiek opzicht is het album prachtig.

Naar verluidt werden de songs vooral in de nachtelijke uren opgenomen en daar kan ik me iets bij voorstellen. De songs op het album zijn sober ingekleurd met de akoestische gitaar van Ryan Adams en hier en daar de pedal steel van Bucky Baxter en daarnaast is er de weemoedig klinkende stem van de Amerikaanse muzikant.

Een aantal songs van The Suicide Handbook kwam zoals gezegd terecht op de albums Gold en Demolition, maar ik vind de sobere akoestische versies veel mooier en indringender. Ik heb Ryan Adams zelf ook gecanceld de afgelopen jaren, want de beschuldigingen tegen hem zijn heftig, maar met The Suicide Handbook keer ik nog even terug naar de jaren waarin de Amerikaanse muzikant niet stuk kon en bovendien zijn beste werk afleverde. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Zoh Amba - Eyes Full - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Zoh Amba - Eyes Full
Zoh Amba timmert al een aantal jaren aan de weg als jazzsaxofonist, maar kiest op het deze week verschenen Eyes Full voor een totaal andere weg met ruwe folksongs vol stevig gitaarwerk en bijzondere zang

Ik heb het vorige week even geprobeerd met Eyes Full van Zoh Amba, maar het was niet het juiste moment voor het album. Het is een album dat ver is verwijderd van de muziek die Zoh Amba tot dusver heeft gemaakt. Samen met gitarist Kevin Hyland en drummer Jim White maakt Zoh Amba ruwe songs met een mix van folk en rock. Het zijn songs die associaties oproepen met de muziek van Big Thief of de albums van frontvrouw Adrianne Lenker, maar Eyes Full is rauwer en intenser. Toen ik er een paar dagen geleden naar luisterde was het wel het juiste moment voor de nieuwe muziek van Zoh Amba en kwam het album wel binnen. Vervolgens begreep ik opeens alle superlatieven die de Amerikaanse muziekpers erover heeft opgeschreven.

De albums van de Amerikaanse muzikant Zoh Amba, die zichzelf overigens identificeert als non-binair persoon, zijn me in het verleden meer dan eens aangeprezen, maar na even luisteren was ik er snel uit dat het niets voor mij was. Op deze albums maakt de muzikant uit New York jazz en ook nog eens het soort jazz waar ik vooral heel erg nerveus van word.

Het vorige week verschenen Eyes Full is een heel ander soort album, maar wederom waren de Amerikaanse muziekcritici eensgezind en waren de superlatieven niet van de lucht. Het nieuwe album van Zoh Amba opent met een folky song en het is er een die me niet direct overtuigde. De nerveuze jazz is in de openingstrack OCD verruild voor stevig aangezet en wat eclectisch akoestisch gitaarspel en de stem van Zoh Amba en ik werd er wederom wat nerveus van.

Het is een stem waar ik een paar jaar geleden waarschijnlijk enorm aan had moeten wennen, maar de stem van Zoh Amba lijkt nogal op die van Big Thief zangeres Adrianne Lenker en ook de manier van zingen is vrijwel identiek. Daar moet je tegen kunnen, maar sinds Big Thief me van mijn sokken blies met haar eerste paar albums heb ik wel wat met het soort zang op Eyes Full van Zoh Amba.

Na de wat onrustige openingstrack gooit de muzikant uit New York er ook nog wat invloeden uit de indierock tegenaan en worden de associaties met de muziek van Big Thief alleen maar sterker. Zowel de zang als de gitaren klinken wel wat ruwer en compromislozer dan in de muziek van Big Thief, wat Eyes Full een wat lo-fi karakter geeft.

Het nieuwe album van Zoh Amba is een album dat je na een paar tracks snel opzij schuift en nooit meer beluistert of het is een album dat je maar blijft intrigeren. Net als de Amerikaanse muziekcritici was ik direct onder de indruk van het album en pakte ik het album er steeds weer bij.

In muzikaal opzicht rammelt het behoorlijk en ook op de onvaste zang van Zoh Amba kun je heel veel aanmerken, maar op een of andere manier klopt het. Wanneer je vervolgens vaker naar het album luistert worden de songs van de muzikant uit New York beter en grijpen ze je nog wat steviger bij de strot met de ruwe zang. Ook het gitaarwerk op het album overtuigt dan nog wat makkelijker, zeker in de meest rauwe passages.

Zoh Amba keerde voor het nieuwe album terug naar het platteland van Tennessee, waar de wortels van de Amerikaanse muzikant liggen en waar Zoh Amba niet paste, en dat hoor je in de songs, die worden gedomineerd door invloeden uit de folk, met hier en daar een randje blues en country. Het is ver verwijderd van de muziek die Zoh Amba als saxofonist maakt, maar geef mij maar Eyes Full.

Als Big Thief niet had bestaan en Adrianne Lenker een ander beroep had gekozen zou Eyes Full uit kunnen groeien tot een sensationeel album, maar nu klinkt het uiteindelijk vooral als het album dat Adrianne Lenker nog niet heeft gemaakt. Dat doet niets af aan de prestatie die Zoh Amba levert, want als ik moet kiezen tussen de soloalbums van Adrianne Lenker en dit album kies ik met veel overtuiging voor Eyes Full.

Ook de muzikanten die Zoh Amba begeleiden zijn overigens geen koekenbakkers, want gitarist Kevin Hyland speelde in de band van MJ Lenderman en drummer Jim White behoeft geen nadere introductie. Het levert een album op dat je verafschuwt of dat je grijpt en als het je grijpt houdt het je voorlopig in een stevige wurggreep. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Olivia Rodrigo - You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Olivia Rodrigo - You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love
Olivia Rodrigo schaarde zich met Sour en Guts onder de grootste popsterren van het moment en die status bevestigt ze met You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love dat nieuwe dimensies toevoegt aan haar herkenbare geluid

Olivia Rodrigo verkocht onlangs in een vloek en een zucht vier keer de Ziggo Dome uit en brengt deze week het album dat hoort bij haar wereldtour uit. You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love laat deels het inmiddels bekende Olivia Rodrigo geluid horen, maar de Amerikaanse muzikante legt ook andere accenten en heeft nieuwe muzikale helden ontdekt. De invloeden uit de indierock zijn verdwenen en hebben plaatsgemaakt voor een vleugje jaren 80 hier en daar, maar Olivia Rodrigo maakt ook nog altijd de popsongs en ballads van deze tijd. Op You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love klinkt ze volwassener dan op haar eerste twee albums en bevestigt ze haar status als een van de grootste popsterren van het moment.

Olivia Rodrigo is nog altijd pas 23 jaar oud, maar heeft met het deze week verschenen album You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love alweer haar derde album uitgebracht. De Amerikaanse popster is actief in een genre waarin de concurrentie moordend is en de waan van de dag soms regeert, maar ze liet op haar debuutalbum Sour uit 2021 direct al horen dat ze iets speciaals heeft.

Sour is nog altijd een bijzonder knap popalbum, zeker als je je bedenkt dat Olivia Rodrigo de meeste songs voor het album schreef toen ze pas 17 jaar oud was. De belofte van Sour werd in 2023 volledig ingelost met Guts, waarna de jonge popster liet zien dat ze ook op het podium goed uit de voeten kan. En nu is er dus You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love, dat extra punten verdient voor de titel van het album.

Olivia Rodrigo schakelde op haar vorige albums tussen aanstekelijke popsongs, mooie ballads en wat flirts met indierock en dat leek een inmiddels beproefd recept. Ook dit keer werkte ze met haar vaste producer Dan Nigro, die ook tekent voor een groot deel van de muziek op het album, terwijl voor het schrijven van de songs wederom een beroep werd gedaan op de hulp van Amy Allen.

Alle reden dus om te veronderstellen dat You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love in het verlengde zou liggen van Sour en Guts, maar dat is slechts ten dele het geval. Veel songs op het derde album van Olivia Rodrigo zijn verrassend sober en ingetogen en invloeden uit de indierock zijn vrijwel verdwenen uit het geluid van de Amerikaanse popster.

De invloeden uit het verleden komen dit keer vooral uit de jaren 80 met subtiele vleugjes new wave en postpunk. Olivia Rodrigo stond vorig jaar op het Britse festival Glastonbury op het podium met Robert Smith en The Cure zanger duikt ook op in What’s Wrong with Me. Ook op Sour en Guts eerde Olivia Rodrigo zo af en toe haar muzikale helden en dat doet ze ook op You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love, dat meerdere verwijzingen bevat naar de muziek van The Cure.

Dat betekent niet dat ze opeens een new wave of postpunk album heeft gemaakt, want ook het derde album is weer een 100% popalbum. Het is wel een popalbum van een muzikante die inmiddels haar tienerjaren achter zich heeft gelaten en zich knap staande houdt in een harde wereld, al is er wel een gebroken hart bij gekomen, wat je terug ziet in de teksten van de songs.

Ik vind You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love in muzikaal opzicht interessanter dan Sour en Guts en ook de songs vind ik beter. Ik heb vooral een zwak voor de ingetogen en sober ingekleurde songs op het album als Stupid Song, Honeybee, The Cure, Begged, Less en Cigarette Smoke, maar ook de uptempo songs op het album met vaak een jaren 80 vibe mogen er zijn.

Zeker in de wat meer ingetogen songs op het album hoor je dat Olivia Rodrigo beter is gaan zingen. Haar stem klinkt warmer en volwassener dan op haar eerste twee albums en heeft bovendien een groter bereik, maar heeft nog altijd een karakteristiek en herkenbaar geluid.

Olivia Rodrigo heeft er de afgelopen jaren nog flink wat grote popsterren als concurrent bij gekregen, maar ze kiest op You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love voor haar eigen weg. Het siert haar dat ze niet kiest voor de wat eendimensionale elektronische pop die momenteel zo succesvol is en ze heeft in Dan Nigro een geweldige producer gevonden.

De Amerikaanse producer, die ook werkt met Chappell Roan, heeft You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love voorzien van een mooi geluid, waaraan af en toe strijkers zijn toegevoegd en waarin de stem van Olivia Rodrigo soms in meerdere lagen is opgenomen. Het is een geluid zonder opsmuk, wat de kracht van de songs versterkt Iedereen die nog twijfelde aan het talent van de Amerikaanse muzikante moet echt eens naar dit album luisteren. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Liz Lawrence - Vespers - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Liz Lawrence - Vespers
Liz Lawrence maakte op haar vorige albums grotendeels elektronisch ingekleurde en lekker in het gehoor liggende popmuziek, maar verwerkt op Vespers de dood van haar zus met ruwe, ingetogen en emotievolle folksongs

Iedereen die de eerste vier albums van Liz Lawrence kent zal verrast worden door het nieuwe album van de Britse singer-songwriter. In mijn geval is het een aangename verrassing, want ik kon niet zo heel goed uit de voeten met haar vooral met elektronische popmuziek gevulde vorige albums, al heb ik die albums niet helemaal op de juiste waarde geschat. Het deze week verschenen album Vespers is een album dat is getekend door verlies en rouw. Liz Lawrence geeft op het album de dood van haar zus een plek en doet dit met uiterst ingetogen en ruwe folksongs. Het zijn sober ingekleurde songs die het vooral moeten hebben van de stem van Liz Lawrence en die stem is op Vespers echt prachtig.

De Britse muzikante Liz Lawrence brengt inmiddels een kleine 15 jaar albums uit. Het zijn albums waarvan ik er in het verleden drie (van de vier) heb beluisterd en dat zijn alle drie albums die ik in eerste instantie had geselecteerd voor een plekje op de krenten uit de pop, maar die uiteindelijk toch afvielen. Het zijn alle drie albums die ik wel interessant vond, maar bij herhaalde beluistering toch niet goed genoeg vond voor een recensie.

Pity Party uit 2020 vond ik uiteindelijk net wat te wisselvallig, The Avalanche uit 2021 wat te veel catchy elektronische pop en Peanuts uit 2024 wat te eentonig. Ik heb de albums deze week nog eens vluchtig beluisterd en denk dat Liz Lawrence ook gewoon pech heeft gehad met mijn oordeel, want ik hoorde deze week wel degelijk het talent van de Britse muzikante op alle drie de albums.

Het is deze week tijd voor eerherstel, want Liz Lawrence levert met Vespers een album af dat ik nog veel beter vind dan zijn voorgangers. De Britse muzikante was in het verleden niet vies van lichtvoetige elektronische popmuziek, maar Vespers ligt flink zwaarder op de maag. Liz Lawrence pakte op haar vorige albums vaak uit met elektronica en een vol geluid, maar kiest op haar nieuwe album voor behoorlijk sobere en vooral akoestische klanken.

In de openingstrack Mt. Nephin hoor je alleen een subtiel laagje elektronica en de stem van Liz Lawrence, die vervolgens in de tweede track Where Did You Go vooral door de akoestische gitaar wordt begeleid. De akoestische gitaar domineert ook in de tracks die volgen, waarna de slottrack met strijkers afsluit.

Op het nieuwe album van Liz Lawrence vallen me een aantal dingen op. Het eerste dat opvalt is dat ze de pop van haar vorige albums heeft verruild voor muziek met flink wat invloeden uit de folk, al is Vespers zeker geen dertien in een dozijn folkalbum. Het tweede dat opvalt is hoe mooi de stem van Liz Lawrence is op haar nieuwe album.

Haar stem viel me op haar vorige albums niet zo op, maar op Vespers is de zang echt prachtig. Het is zang met een behoorlijk bezwerend karakter, wat ervoor zorgt dat de songs van de Britse muzikante best stevig binnenkomen. Vespers is zoals gezegd een wat zwaar album. Dat hoor je in de teksten waarin vooral de dood van haar zus centraal staat, maar je hoort het ook zeker in de stem van Liz Lawrence, die haar zang soms redelijk zwaar aanzet en heel veel gevoel heeft gelegd in haar zang.

Dat is ook niet zo gek, want de Britse muzikante schreef de songs voor haar nieuwe album slechts een paar maanden nadat haar zus was overleden na een noodlottig ongeval. Het zorgt ervoor dat Vespers doet wat de vorige albums van Liz Lawrence bij mij niet lukte. De songs op het nieuwe album van Liz Lawrence weten me te raken met al het gevoel dat er in zit en met de schoonheid van de zang.

De songs op Vespers werden in een korte periode geschreven en opgenomen en dat hoor je. De Britse muzikante sleutelde in het verleden flink aan haar songs, maar de songs op Vespers zijn ruw en hebben een wat lo-fi karakter. Het siert Liz Lawrence dat ze iedere keer weer een andere weg inslaat op haar albums, die ik inmiddels hoger aansla dan in het verleden, maar de weg die ze heeft gekozen op Vespers bevalt me duidelijk het best. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: zzzahara - Distant Lands - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: zzzahara - Distant Lands
De Amerikaanse muzikante Zahara Jaime, oftewel zzzahara, heeft al een aantal albums op haar naam staan die me stuk voor stuk zijn ontgaan, maar het deze week verschenen Distant Lands is echt een geweldig indiepopalbum

Het nieuwe album van zzzahara laat flarden uit de jaren 80 horen, maar bevat veel meer invloeden uit de lo-fi en dreampop uit de jaren 90. Hier blijft het niet bij, want het project van Zahara Jaime vindt ook makkelijk aansluiting bij de indiepop en indierock van het moment. De songs van de muzikante uit Los Angeles zijn lekker eigenzinnig en voldoende stekelig, maar het zijn ook songs die zich genadeloos opdringen. Voor liefhebbers van pure pop is de muziek van zzzahara waarschijnlijk wat te ruw, maar liefhebbers van even eigenwijze als eigenzinnige popmuziek vol invloeden uit het verleden en het heden hebben er met Distant Lands een heerlijk album bij.

Alternatieve Amerikaanse muziekwebsites als Paste en Pitchfork waren de afgelopen week zeer te spreken over het album Distant Lands van zzzahara. Dat verbaast me niets, want dit is nou typisch zo’n album dat zeer in de smaak valt bij twee van mijn favoriete tipgevers. Het is ook het soort tip dat bij mij in de smaak valt, want zzzahara doet op Distant Lands zo ongeveer alles dat ik leuk vind.

Het project van de uit Los Angeles afkomstige Zahara Jaime, die zowel Filippijns als Mexicaans bloed heeft, strooit op haar vierde album in vier jaar tijd met popliedjes waarvan ik alleen maar heel vrolijk kan worden. Het zijn popliedjes die lekker eigenwijs zijn en aangenaam rammelen, maar ondertussen verleiden ze meedogenloos en blijven ze ook nog eens makkelijk hangen. De vorige drie albums van zzzahara moet ik nog eens beluisteren, maar als ze net zo goed zijn als Distant Lands heb ik iets gemist de afgelopen jaren.

Zahara Jaime vond de inspiratie voor haar nieuwe album in het werk van David Lynch, wiens oeuvre ze pas na zijn overlijden leerde kennen. Ik zeg met enige regelmaat over albums dat ze goed zouden kunnen dienen als soundtrack bij een vergeten David Lynch film, maar bij Distant Lands van zzzahara kan ik nog niet direct een David Lynch film bedenken.

De muzikante uit Los Angeles maakt op haar nieuwe album muziek die past in de hokjes indiepop en indierock, maar het is indiepop en indierock met veel echo’s uit de jaren 80 en 90. Af en toe hoor ik duidelijke invloeden uit de dreampop, maar het is wel betrekkelijk ruwe dreampop, die makkelijk buiten de lijntjes van het genre kleurt.

Het nieuwe album van het project van Zahara Jaime verdient ook zeker het etiket lo-fi, al zijn de songs op Distant Lands wel wat beter uitgewerkt en wat langer dan op een gemiddeld lo-fi album. Ik vond het nieuwe album van zzzahara bij eerste beluistering nog wel behoorlijk rammelen, maar inmiddels hoor ik een selectie geweldige popsongs, die op bijzondere wijze zijn geproduceerd door Casey Lagos, die in het verleden onder andere werkte met Cold War Kids.

De popsongs van zzzahara zijn allemaal redelijk rechttoe rechtaan, maar ze zijn mooi ingekleurd met zowel gitaren als synths. De muzikante uit Los Angeles beschikt niet over een hele bijzondere stem, maar het is wel een stem die uitstekend past bij de aanstekelijke popsongs op Distant Lands. Het zijn songs waarin steeds weer wat anders opvalt en het is bijna altijd onweerstaanbaar lekker.

De ene keer is het heerlijk basloopje, de volgende keer zijn het wonderschone gitaarakkoorden of catchy synths, of toch weer de stem van Zahara Jaime, die af en toe met haar zang en muziek ook op kan schuiven richting de muziek van Beach House. Distant Lands bevat 13 songs en hoe vaker ik ze hoor, hoe verslavender ze worden.

Ik kan er nog altijd geen David Lynch film bij bedenken, maar ik vind Distant Lands van zzzahara inmiddels zo goed dat het album wat mij betreft een David Lynch film verdient. In de tussentijd kan het album ook zomaar uitgroeien tot de indiesoundtrack van de zomer van 2026, want als de songs van zzzahara eenmaal in je hoofd zitten krijg je ze niet meer uit je hoofd. Ik denk soms dat ik wat minder moet vertrouwen op Pitchfork en Paste, want veel tips komen ook niet aan, maar Distant Lands van zzzahara is absoluut een voltreffer. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: A.A. Williams - Solstice - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: A.A. Williams - Solstice
Solstice is alweer het vierde album van de Britse muzikante A.A. Williams en het is net als haar eerste en derde album een album vol flinke spanningsbogen, af en toe hoge gitaarmuren en een echt bijzonder mooie stem

De muziek van A.A. Williams was in 2020 moeilijk te plaatsen. De klassiek geschoolde muzikante was goed voor prachtig opgebouwde songs en klassiek aandoende klanken, maar ze kon ook overweg met gruizige gitaarmuren en een vleugje metal en postrock. Het is inmiddels een beproefd recept, maar het is ook een recept dat nog steeds werkt. Op het deze week verschenen album Solstice, het vierde album van A.A. Williams, heeft ze het geluid van de geweldige voorganger As the Moon Rests uit 2022 nog wat verder geperfectioneerd. De songs zijn nog wat mooier opgebouwd, het contrast tussen ingetogen passages en gitaargeweld is nog wat groter en A.A. Williams zingt echt prachtig. Een bijzonder album weer.

Zes jaar geleden debuteerde de Britse muzikante A.A. Williams met een album dat absoluut een vat vol tegenstrijdigheden mag worden genoemd. De klassiek geschoolde muzikante uit Londen verloochent haar opleiding als celliste en pianiste niet op haar debuutalbum, maar laat ook een onverwachte voorkeur voor totaal andere genres horen, waaronder metal.

Het zorgde ervoor dat Forever Blue werd voorzien van het etiket “death gospel”, maar dat bleek een behoorlijk onzinnig label. Op Forever Blue kan de muziek van A.A. Williams af en toe uitbarsten, maar ik hoorde zelf vooral invloeden uit de postrock en nauwelijks metal en al helemaal geen gospel.

Forever Blue is een album dat invloeden uit de neoklassieke muziek vermengd met rockmuziek en doet dit in songs waarin de spanning steeds weer prachtig wordt opgebouwd en waarin van alles gebeurt. De spanningsbogen op Forever Blue zijn bij vlagen torenhoog, zeker wanneer ingetogen passages uitmonden in hoge gitaarmuren.

Die spanningsbogen hoor je ook in de stem van A.A. Williams, die ingetogen en bezwerend kan klinken, maar ook flink kan uithalen. Het geweldige debuutalbum van de Britse muzikante werd in 2021 gevolgd door het uiterst sobere pandemiealbum Songs from Isolation, waarop de muzikante uit Londen op uiterst sobere wijze songs van anderen vertolkte.

Het album miste de magie van het debuutalbum, maar die magie was gelukkig weer helemaal terug op het in 2022 uitgebrachte en echt geweldige As the Moon Rests, waarop A.A. Williams het geluid van haar debuutalbum verder perfectioneerde. Op haar derde album zoekt de Britse muzikante de uitersten nog wat meer op, waardoor het album aan de ene kant subtieler, maar aan de andere kant grootser klinkt dan het debuutalbum.

As the Moon Rests, dat mijn jaarlijstje haalde, krijgt deze week een vervolg met Solstice. Het is een ambitieus album met 11 tracks en bijna een uur muziek. De ingrediënten in de muziek van A.A. Williams zijn inmiddels bekend. Je hoort nog altijd haar klassieke achtergrond, maar ook de liefde voor gruizige gitaarmuren is gebleven.

Ook op Solstice bouwt A.A. Williams haar songs weer prachtig op, waarbij ze dit keer nog meer aandacht heeft besteed aan contrast en dynamiek. Het klinkt bij vlagen behoorlijk bombastisch, maar A.A. Williams schakelt makkelijk van hoge gitaarmuren naar ingetogen passages, waarin alles aankomt op haar stem en wat piano- of gitaarakkoorden.

De stem van de Britse muzikante klinkt ook op haar nieuwe album weer prachtig, zeker in de meer ingetogen passages op het album. Het knappe van de muziek van A.A. Williams is dat het, ondanks het feit dat de combinatie van een mooie vrouwenstem en veel gitaargeweld een beproefde combinatie is, muziek is die anders klinkt dan andere muziek die zich in de genres beweegt waarin A.A. Williams actief is.

Dat heeft alles te maken met de kwaliteit van haar stem en met haar muzikaliteit. Die muzikaliteit zorgt er ook voor dat Solstice makkelijk een uur kan boeien en dit ondanks het feit dat je de spanningsbogen in de muziek van A.A. Williams na een paar tracks wel kent. Het is muziek die inmiddels vooral postrock wordt genoemd en dat is een label dat misschien niet helemaal op zijn plaats is, maar beter past bij de muziek van A.A. Williams dan het label ‘death gospel’ dat ooit werd bedacht voor haar debuutalbum. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Alyssa Bonagura - America’s Backroads - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Alyssa Bonagura - America’s Backroads
Alyssa Bonagura is een grote naam in Nashville, Tennessee, maar ik had nog niet eerder kennisgemaakt met haar muziek tot het deze week verschenen album America’s Backroads, dat in alle opzichten kwaliteit ademt

Ik heb al een aantal jaren een zwak voor countrypop en heb inmiddels een enorme stapel favoriete albums in het genre. Het is een stapel waar America’s Backroads van Alyssa Bonagura wel eens op terecht zou kunnen komen, want de Amerikaanse muzikante doet alles goed. Ze beschikt over een aansprekende stem en schrijft songs waarin country en pop fraai in balans zijn. Het klinkt af en toe als de countrypop uit de jaren 90, maar niet veel later als de countrypop zoals die momenteel in Nashville veel wordt gemaakt. Het klinkt soms wat gepolijst, maar America’s Backroads heeft ook zeker ruwere momenten. In Nashville weten ze het al lang, maar ook hier verdient Alyssa Bonagura de aandacht.

Ik hou de ontwikkelingen binnen de countrypop inmiddels enkele jaren goed bij, maar de naam Alyssa Bonagura was ik nog niet eerder tegengekomen. Dat kan op zich kloppen, want haar vorige album is inmiddels tien jaar oud. Een nieuwkomer is Alyssa Bonagura zeker niet, want ze bracht tussen 2010 en 2016 al drie albums uit.

Ze was al veel eerder actief in de muziek, want volgens haar biografie zingt ze al vanaf haar kleuterjaren en kon ze op hele jonge leeftijd uit de voeten op onder andere de gitaar. Alyssa Bonagura groeide op in een muzikantengezin en nam op haar tiende een duet op met Kenny Rogers.

Ook in Nashville ging het haar voor de wind, want naast haar drie soloalbums schreef ze ook flink wat songs voor anderen in de Amerikaanse muziekhoofdstad, waaronder een aantal hits. Waarom ze de afgelopen tien jaar zelf geen muziek uitbracht weet ik niet, maar met America’s Backroads heeft Alyssa Bonagura een prima album afgeleverd.

Het is een album dat ze zelf produceerde en waarop ze ook zelf als muzikante is te horen, maar voor het schrijven van de songs deed ze ook deels een beroep op een aantal gelouterde songwriters uit Nashville. Naast een aantal prima vaste muzikanten zijn er ook een aantal gasten te horen op het album, van wie stergitarist Joe Bonamassa, die in een van de tracks opduikt, de bekendste is.

Het levert een kwalitatief hoogstaand album op, dat in de smaak moet vallen bij liefhebbers van goed gemaakte countrypop. Het is het soort countrypop waar ik van hou, wat betekent dat de country het net wint van de pop. America’s Backroads opent met lekker veel stevige gitaren, maar Alyssa Bonagura laat ook direct horen dat ze niet vies is van pop.

Ze schrijft zoals gezegd al jaren songs voor anderen en dat hoor je op haar nieuwe album, dat vol staat met aansprekende popsongs. Het zijn popsongs die soms behoorlijk stevig klinken, maar de Amerikaanse muzikante kan ook duidelijk kiezen voor de pop of juist richting de wat traditioneler klinkende countrymuziek bewegen.

Alyssa Bonagura weet hoe een countrypop album uit Nashville moet klinken en maakt wat mij betreft indruk met een even smaakvolle als hitgevoelig klinkende productie. Het doet me af en toe wel wat denken aan de countrypop die Shania Twain in de jaren 90 op de kaart zette en die sindsdien een blauwdruk is geweest voor talloze albums in het genre, maar de Amerikaanse muzikante vindt ook aansluiting bij de countrypop van het moment.

Voor liefhebbers van pure traditionele rootsmuziek klinkt het allemaal vast veel te geproduceerd en is het popgehalte waarschijnlijk ook aan de hoge kant, maar voor liefhebbers van goed gemaakte countrypop, en daar reken ik mezelf ook toe, is America’s Backroads een prima album.

Ik ben zelf zeer te spreken over de songs op het nieuwe album van Alyssa Bonagura en ook de muziek en de productie van het album bevallen me uitstekend. De muzikante uit Nashville beschikt ook nog eens over een prima stem en het is het soort stem dat het goed doet in de countrypop uit de Amerikaanse muziekhoofdstad.

Alyssa Bonagura doet nog niet hetzelfde met me als persoonlijke favorieten als Megan Moroney, Ella Langley, Morgan Wade en Carly Pierce, maar America’s Backroads is wel een album dat me steeds net wat beter bevalt en de rek is er volgens mij nog niet uit. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Haylie Davis - Wandering Star - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Haylie Davis - Wandering Star
De Amerikaanse singer-songwriter Haylie Davis klinkt op haar debuutalbum Wandering Star als een aantal grote vrouwelijke singer-songwriters uit de late jaren 60 en vroege jaren 70, maar wat klinkt het ook in 2026 lekker

Bij beluistering van Wandering Star vallen een aantal dingen op. Haylie Davis combineert op haar debuutalbum meerdere genres, waaronder de Laurel Canyon folk, de countrymuziek en de singer-songwriter muziek uit de vroege jaren 70. In muzikaal en productioneel opzicht weet de muzikante uit Los Angeles de sfeer van deze tijd goed te vangen. Dat doet ze ook met haar stem, die ook zo lijkt weggelopen uit een ver verleden. De zang op Wandering Star klinkt anders dan die op de meeste andere singer-songwriter en rootsalbums van het moment, maar als je vatbaar bent voor de stem van Haylie Davis pakt ze je met haar debuutalbum genadeloos in. Wat is dit een geweldig album.

Wandering Star is het deze week verschenen debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Haylie Davis. Als iemand me had verteld dat Wandering Star een vergeten album is uit de late jaren 60 of vroege jaren 70 had ik het echter ook direct geloofd. Wandering Star deed me immers direct vanaf de eerste noten aan Tapestry van Carole King denken.

Dat is wat mij betreft een van de beste vrouwelijke singer-songwriter albums aller tijden en misschien zelfs wel het beste album ooit door een vrouwelijke singer-songwriter gemaakt. Het uit 1971 stammende album heeft tot op de dag van vandaag invloed op vrouwelijke muzikanten, maar ik hoorde nog niet zo vaak echo’s van het album als bij beluistering van Wandering Star van Haylie Davis. Dat is nogal een vergelijking voor een debuutalbum, maar Haylie Davis kan de vergelijking wat mij betreft aan.

De muzikante uit Los Angeles beschrijft haar debuutalbum op haar bandcamp-pagina als volgt: “Los Angeles–based singer-songwriter Haylie Davis presents Wandering Star, a coming-of-age debut that unfolds like a Townes Van Zandt tale set in a deserted diner off a re-routed interchange: intimate, cinematic and quietly fearless”. Dat is ook een mooie omschrijving, maar ik zou zelf eerder een mooi citaat met een hoofdrol voor de klassieker van Carole King hebben bedacht.

Dat Wandering Star klinkt als een vergeten klassieker uit de jaren 60 of 70 heeft alles te maken met de muziek op en de productie van het album. Het door piano en gitaren gedomineerde geluid op het album ademt de sfeer van de jaren 60 en 70 en klinkt totaal anders dan singer-songwriter albums van het moment, zeker als de gitaren mogen soleren.

Haylie Davis kan op haar debuutalbum uit de voeten met de tijdloze singer-songwriter muziek van Carole King uit de vroege jaren 70, maar ik hoor ook veel raakvlakken met de Laurel Canyon folk van Joni Mitchell uit dezelfde periode. Hier blijft het niet bij, want Wandering Star bevat ook een aantal pure countrysongs, die ook afkomstig lijken uit een ver verleden.

De productie van het album, waarvoor naast Haylie Davis zelf ook Sam Burton tekent, is echt een kunststukje, want wat weet het album de sfeer van de jaren 60 en 70 goed te vangen. Als Wandering Star in 1971 zou zijn verschenen had het de geschiedenis van de popmuziek kunnen veranderen, want de songs van Haylie Davis zijn absoluut aansprekend net als het geluid op het album.

Nog wat aansprekender vind ik haar stem, die anders klinkt dan alle andere vrouwenstemmen van het moment. Het is een stem met flarden Carole King, Linda Ronstadt, Emmylou Harris en Joni Mitchell, maar Haylie Davis heeft ook een bijzonder eigen geluid. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen de stem van de muzikante uit Los Angeles mooi vindt, maar ik vind het echt een geweldige stem. Het is voor mij vooral de zang van Haylie Davis die van Wandering Star zo’n bijzonder album maakt, al doet de Amerikaanse muzikante op haar debuutalbum ook verder alles goed.

Op basis van alle omschrijvingen wist ik niet zo goed wat ik moest verwachten van Wandering Star, maar ik werd eigenlijk direct weggeblazen door het album, dat ik zelf zou omschrijven als een imponerend country-getint singer-songwriter album dat in 1971 mee had gekund met de beste singer-songwriter en rootsalbums van dat moment en dat ook in 2026 nog fris en urgent klinkt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Widowspeak - Roses - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Widowspeak - Roses
De Amerikaanse band Widowspeak is met Roses alweer toe aan album nummer zeven en het is een album dat dankzij het prachtige gitaarwerk van Robert Earl Thomas en de bedwelmende zang van Molly Hamilton tot grote hoogten stijgt

Luister naar de muziek van Widowspeak en associaties met de muziek van Cowboy Junkies en met name Mazzy Star zijn nauwelijks te onderdrukken. Wat mij betreft is dat geen probleem, want ik kan slechtere voorbeelden bedenken. Widowspeak maakt geen geheim van haar inspiratiebronnen, maar werkt ook steeds nadrukkelijker aan een eigen geluid. Het is een geluid dat op Roses is verrijkt met nog wat meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en dat zijn invloeden die prachtig kleuren bij de lome stem van Molly Hamilton. Ik ben zeer gecharmeerd van de vorige albums van de Amerikaanse band, maar het sfeervolle en veelzijdige Roses bevalt me nog net wat beter.

Het deze week verschenen album Roses is alweer het zevende album van de Amerikaanse band Widowspeak. Ik ontdekte de band uit New York zelf pas in 2017, toen het vierde album van de band verscheen. Ik vergeleek Expect the Best, dat in 2017 mijn jaarlijstje haalde, afwisselend met Mazzy Star en Cowboy Junkies en dat zijn twee van mijn favoriete bands aller tijden.

Sinds Expect the Best kan ik ook de nieuwe muziek van Widowspeak zeer waarderen, maar op een of andere manier is het ook een band die ik telkens weer vergeet, tot een nieuw album opduikt. Na Expect the Best was ik ook zeer positief over Plum uit 2020 en The Jacket uit 2022 en ook deze albums hadden zeker een plekje in mijn jaarlijstje verdiend. Maar ik vergeet Widowspeak zoals gezegd snel helaas.

Ook Plum en The Jacket vergeleek ik trouwens met zowel Mazzy Star als Cowboy Junkies, maar ik hoorde ook een steeds duidelijker eigen geluid van Widowspeak. Deze week verscheen zoals gezegd het zevende album van de New Yorkse band, die in de basis bestaat uit Molly Hamilton en Robert Earl Thomas.

Ook bij beluistering van Roses kwamen de namen van twee van mijn favoriete bands aller tijden weer op. Dat heeft voor een belangrijk deel te maken met de stem van Molly Hamilton, die met haar verleidelijke vocalen ergens tussen Mazzy Star zangeres Hope Sandoval en Cowboy Junkies zangeres Margo Timmins in zit. Ook het gitaarwerk van Robert Earl Thomas draagt overigens bij aan de vergelijking met Mazzy Star en Cowboy Junkies, maar het is toch vooral de zang die zorgt voor de meeste associaties.

Op haar vorige album liet Widospeak wat meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek toe in haar muziek en dat is een lijn die wordt doorgetrokken op Roses, dat in het verlengde van het uitstekende The Jacket ligt. De invloeden uit de folk en de country combineren prachtig met de lome en zwoele vocalen van Molly Hamilton, die steeds beter gaat zingen en hier en daar de genoemde inspiratiebronnen naar de kroon steekt.

In het verleden was de muziek van Widowspeak net wat steviger en dat is de band uit New York niet helemaal vergeten. In een aantal songs op het album klinkt het gitaarwerk net wat gruiziger, maar Robert Earl Thomas kan ook prachig akkoorden uit de jangle pop spelen, waarbij het bijna lijkt of R.E.M.’s Peter Buck is aangeschoven in de studio.

Soms schuift Widowspeak juist weer wat dichter tegen de muziek van Mazzy Star of Cowboy Junkies aan, zoals in het werkelijk prachtige Wondering, dat niet had misstaan op een van de albums van Mazzy Star. De combinatie van de extreem dromerige zang van Molly Hamilton en de wat psychedelisch aandoende gitaarakkoorden van Robert Earl Thomas tillen mijn favoriete track van Roses flink op, maar het is zeker niet de enige prachtige track op het zevende album van Widowspeak, dat wederom laat horen dat het nog niet is uitgegroeid.

Roses werd trouwens opgenomen op het Griekse eiland Hydra, waar Leonard Cohen ooit een tijd lang woonde. De locatie heeft zeker bijgedragen aan de ontspannen sfeer op het album, dat van de juiste mix werd voorzien van Alex Farrar, die de muziek van Widowspeak heeft voorzien van een subtiel ruw randje. Ik verloor Widowspeak in het verleden vaak snel weer uit het oog, maar Roses is een album dat ik vanaf nu koester en niet zomaar ga vergeten. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Linda Ronstadt - Heart Like a Wheel (1974) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Linda Ronstadt - Heart Like a Wheel (1974)
Ik had tot voor kort een blinde vlek voor het oeuvre van Linda Ronstadt, die ook heel veel matige albums heeft gemaakt, maar ook een aantal hele goede, met wat mij betreft Heart Like a Wheel uit 1974 als uitschieter

Linda Ronstadt kondigde ruim 15 jaar geleden haar pensioen aan, maar maakte in de decennia dat ze actief was in de muziek een flinke stapel albums. Halverwege de jaren 70 maakte ze haar beste albums en van deze albums springt Heart Like a Wheel er wat mij betreft uit. Het album werd gemaakt met een ware sterrencast en bevat een serie fraaie songs van anderen. Toch is Linda Ronstadt zelf de ster op het album, want ze zingt echt geweldig op Heart Like a Wheel. Het is een album dat ontbreekt in de meeste lijstjes met de beste singer-songwriter albums uit de jaren 70, maar ik ben aangenaam verrast door het album, dat Linda Ronstadt voor mij alsnog op de kaart heeft gezet als interessante muzikante.

Ik had me tot voor kort nog nooit verdiept in de muziek van Linda Ronstadt. Ik kende hooguit een paar singles van de in Tucson, Arizona, geboren singer-songwriter, maar dat was het dan ook wel. Ik ben me op een gegeven moment gaan verdiepen in flink wat tijdgenoten van Linda Ronstadt, maar ik liet haar albums tot voor kort altijd liggen. Ten onrechte, want het rijke oeuvre van de Amerikaanse muzikante bevat een aantal prima albums.

Linda Ronstadt studeerde nog toen ze haar eerste stappen in de muziek zette met de band The Stone Poneys, maar aan het eind van de jaren 60 begon ze aan een solocarrière. In eerste instantie liet Linda Ronstadt zich vooral door traditionele countrymuziek beïnvloeden, maar het succes kwam met het in 1971 verschenen titelloze album, waarop naast country ook wat West Coast pop invloeden zijn te horen. Fun fact is dat de band die op het album is te horen niet veel later zou doorbreken onder de naam The Eagles.

Linda Ronstadt maakte tussen 1967 en 2006 ruim 25 albums. Ik heb er inmiddels flink wat beluisterd en ben eigenlijk alleen gecharmeerd van de albums die ze in de jaren 70 maakte. In de jaren 80 maakte ze overigens wel een prima album als onderdeel van het trio dat ze vormde met Dolly Parton en Emmylou Harris, maar de meeste soloalbums uit de jaren 80 en 90 zijn wat mij betreft albums om snel te vergeten.

Dat geldt zoals gezegd niet voor haar albums uit de jaren 70 en van deze albums vind ik het in 1974 uitgebrachte Heart Like a Wheel met afstand het beste album. Het is het album dat opent met de single You’re No Good, een van de weinige songs van Linda Ronstadt die ik voor mijn ontdekking van haar oeuvre kende.

Het is overigens een song die ze niet zelf schreef en dat geldt ook voor alle andere songs op Heart Like a Wheel. Het album bevat songs van onder andere Phil Everly, James Taylor, Lowell George, Anna McGarrigle en J.D. Souther, maar Linda Ronstadt maakt er op het album haar eigen songs van.

Het zijn songs die zich bewegen tussen aan de ene kant Amerikaanse rootsmuziek en aan de andere kant de pop en rock die in de eerste helft van de jaren 70 in Los Angeles werd gemaakt. Het album bevat een aantal songs die niet eens zo ver verwijderd zijn van de muziek die Fleetwood Mac een paar jaar later op Rumours zou maken, maar Linda Ronstadt blijft ook de country en de folk van haar eerdere albums trouw en laat horen dat ze ook uit de voeten kan met soul.

In de credits van het album duiken bekende namen op als Andrew Gold, David Lindley, Cissy Houston, Don Henley, Emmylou Harris, Glenn Frey, J.D. Souther, Sneaky Pete Kleinow en Timothy B. Schmit, waardoor het geen verbazing wekt dat het album in muzikaal opzicht makkelijk indruk maakt.

Heart Like a Wheel maakt echter vooral indruk met de stem van Linda Ronstadt. Ik had op voorhand geen idee dat Linda Ronstadt zo’n goede zangeres was, maar de zang op Heart Like a Wheel is echt geweldig. De Amerikaanse muzikante beschikt over een hele krachtige stem die flink kan uithalen, maar die ook meer ingetogen kan klinken. Het is een stem die het goed doet in het country-getinte repertoire op het album, maar ook in de wat stevigere songs en in de songs met een randje soul imponeert Linda Ronstadt als zangeres.

Ik dacht eerlijk gezegd dat ik de beste singer-songwriter albums uit de jaren 70 zo langzamerhand wel kende, maar Heart Like a Wheel van Linda Ronstadt hoort daar wat mij betreft zeker bij. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Bella White - A Sign in the Weather - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Bella White - A Sign in the Weather
De Canadese muzikante Bella White maakte een onuitwisbare indruk met haar vorige album Among Other Things, maar imponeert als zangeres en songwriter op het werkelijk prachtig klinkende A Sign in the Weather

Bella White is pas 25 jaar oud, maar haar stem klinkt veel ouder. Het is een stem met heel veel emotie en doorleving, waardoor ieder woord dat ze zingt hard binnenkomt. Dat was ook al zo op haar vorige album, dat terecht werd geprezen door de critici. Ik vind Among Other Things nog altijd een geweldig album, maar het deze week verschenen A Sign in the Weather is wat mij betreft nog wat beter. Bella White maakte haar album in New Orleans met lokale muzikanten, die tekenen voor een tijdloos folk- en countrygeluid. Het is een geluid dat heel goed past bij de stem van Bella White, die laat horen dat ze sinds haar zo bejubelde vorige album alleen maar beter is geworden.

Just Like Leaving, het debuutalbum van de Canadese singer-songwriter Bella White, sneeuwde in de eerste herfst van de coronapandemie helaas wat onder, maar haar in het voorjaar van 2023 verschenen tweede album kreeg gelukkig wel flink de aandacht die het verdiende.

Bella White was pas 22 jaar oud toen Among Other Things verscheen, maar het album maakte wat mij betreft een verpletterende indruk. Dat Bella White voor de productie van haar album niemand minder dan Jonathan Wilson had weten te strikken en ook nog onder andere Buck Meek en Drew Erickson naar de studio haalde hielp zeker, maar ze maakte vooral zelf indruk met haar songs en haar stem.

In mijn recensie van Among Other Things noemde ik Bella White een van de beste zangeressen binnen de rootsmuziek van dat moment en dat was zeker niet overdreven. De zang op Among Other Things is echt bijzonder mooi, maar ook het brede palet aan invloeden en de fraaie klanken en productie tillen het album ver boven het maaiveld uit.

Bella White heeft de lat hoog gelegd met haar tweede album, waardoor ik met hoge verwachtingen begon aan de beluistering van haar deze week verschenen nieuwe album. Bella White kreeg na de release van haar tweede album te maken met pieken en dalen in haar leven en verruilde Canada na een verbroken relatie voor de Verenigde Staten.

Voor het opnemen van haar nieuwe album A Sign in the Weather streek ze neer in New Orleans, Louisiana, waar ze samen met producer en muzikant Ross Farbe haar nieuwe album produceerde. Ik ken Ross Farbe eigenlijk alleen van de albums van Esther Rose, maar A Sign in the Weather is net als het vorige album een prachtig klinkend album.

Bella White deed voor haar vorige album een beroep op een aantal grote namen, maar op haar nieuwe album zijn vooral lokale muzikanten te horen. Het zijn muzikanten die overigens prima spelen en onder andere sfeervolle bijdragen van de viool en de pedal steel toevoegen aan het geluid van Bella White.

De Canadese muzikante maakte op haar debuutalbum nog Appalachen folk, maar op A Sign in the Weather hoor ik vooral invloeden uit de folk en de country, met hier en daar uitstapjes naar de kosmische country. Zeker als de pedal steel invalt klinkt de muziek op het album echt prachtig, waardoor ik A Sign in the Weather in muzikaal opzicht nog interessanter vind dan het vorige album.

Bella White heeft indringende songs geschreven over de voorspoed en tegenspoed in haar leven en het zijn stuk voor stuk aansprekende songs. Het mooist op A Sign in the Weather is echter de stem van Bella White, die nog maar eens laat horen dat ze een van de beste zangeressen in het genre is. De Canadese muzikante is nog altijd piepjong, maar heeft een stem die overloopt van gevoel en doorleving.

Het is een stem die je op A Sign in the Weather song na song bij de strot grijpt en die alleen maar mooier wordt wanneer je het album vaker hoort. Het is ook een stem die prachtig past bij de sfeervolle rootsklanken op het album en die de meeste indruk maakt wanneer de muziek behoorlijk sober is.

Zeker in de meest melancholische momenten op het album snijdt de stem van Bella White dwars door de ziel en klinkt ze niet als een jonge singer-songwriter, maar als een oude ziel. Het vorige album van Bella White was prachtig, maar A Sign in the Weather is als je het mij vraagt nog wat indrukwekkender. Wat een talent deze Bella White. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Bedouine - Neon Summer Skin - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Bedouine - Neon Summer Skin
Het was de afgelopen jaren stil rond Bedouine, maar deze week keert het alter ego van Azniv Korkejian terug met Neon Summer Skin, waarop haar prachtige stem wordt gecombineerd met weelderige arrangementen

De eerste drie albums van Bedouine leken zo weggelopen uit de hoogtijdagen van de Laurel Canyon folk uit de jaren 60 en 70. Het deze week verschenen vierde album van de muzikante uit Los Angeles laat wederom veel echo’s uit het verleden horen, wat ook dit keer herinneringen oproept aan de Laurel Canyon folk. Op het nieuwe album springen echter ook de al even nostalgische arrangementen in het oor, die de muziek van Bedouine wat richting Burt Bacharach of The Carpenters duwen. Het klinkt allemaal prachtig, maar het sterkste wapen van Bedouine blijft de prachtige stem van Azniv Korkejian, die dit keer niet alleen nostalgie maar ook melancholie in haar songs heeft gestopt.

Bedouine, het alter ego van de in het Syrische Aleppo geboren muzikante Azniv Korkejian, leverde tussen 2017 en 2021 drie uitstekende albums af. Na een stilte van vijf jaar keert ze terug met een nieuw album en ook Neon Summer Skin is weer een album om te koesteren.

Azniv Korkejian heeft Armeense wortels en groeide deels op in Saoedie-Arabië, maar toen haar ouders via een loterij een green card wisten te bemachtigen, kwam ze terecht in de Verenigde Staten en uiteindelijk in de stad waarvan ze als kind droomde, Los Angeles.

De liefde voor de Californische stad hoorde je ook terug op de eerste drie albums van Bedouine, waarop invloeden uit de Laurel Canyon folk uit de jaren 60 en 70 duidelijk hoorbaar waren. Je hoort ze ook weer op het nieuwe album van Bedouine, maar op Neon Summer Skin heeft Azniv Korkejian haar geluid ook aangepast.

Haar nieuwe album klinkt misschien nog wel nostalgischer dan de eerste drie albums en neemt je mee langs de plekken waar Azniv Korkejian opgroeide. Een ding is niet veranderd en dat is de prachtige stem van de muzikante uit Los Angeles. Ook de zang op Neon Summer Skin slaat zich direct weer als een warme deken om je heen en is goed voor totale ontspanning.

Ik vergeleek de zachte maar ook warme stem van Azniv Korkejian in mijn bespreking van haar eerste albums vooral met folkies uit het verleden, maar in mijn recensie van haar derde album Waysides noemde ik voor het eerst Karen Carpenter als vergelijkingsmateriaal. Dat is een naam die ook direct opkwam bij beluistering van het nieuwe album van Bedouine. De muziek van The Carpenters verafschuwde ik als kind, maar inmiddels heb ik met name de stem van Karen Carpenter hoog zitten. De stem van Azniv Korkejian doet er niet voor onder en verwarmt de ruimte op wonderschone wijze.

Dat ik bij beluistering van Neon Summer Skin associaties heb met de muziek van The Carpenters ligt niet alleen aan de zang, want in muzikaal opzicht klinkt het vierde album van Bedouine anders dan zijn voorgangers. Invloeden uit de Laurel Canyon folk spelen nog altijd een rol op het album, maar de nieuwe songs van Bedouine zijn ook rijker georkestreerd.

Het roept associaties op met de zoete pop van Burt Bacharach en zeker ook The Carpenters, maar Azniv Korkejian blijft ook een folkie. Ook op Neon Summer Skin werkt de muzikante uit Los Angeles weer samen met producer Gus Seyffert, die precies weet wat haar stem nodig heeft. De prachtige arrangementen van strijkers komen van Drew Erickson, die eerder prachtige dingen deed voor Mitski, Angel Olsen en Lana Del Rey.

De muziek op Neon Summer Skin klinkt echt prachtig en past uitstekend bij de warme stem van Azniv Korkejian, die heerlijk laid-back zingt. Neon Summer Skin is het perfecte album voor een warme zomeravond, zeker als ook nog wat blazers opduiken in de fraaie arrangementen op het album, maar de songs van Bedouine zijn ook intiem en hier en daar niet alleen nostalgisch maar ook melancholisch, zeker als ze terugkijkt op de plekken waar ze opgroeide en op de reis die haar ouders moesten afleggen om haar een goede toekomst te bieden.

Azniv Korkejian slaagt er op haar vierde album bovendien in om haar inmiddels bekende sound te vernieuwen en te verrijken, waardoor ik Neon Summer Skin minstens net zo interessant vind als de drie prachtige voorgangers, die me behoorlijk dierbaar zijn geworden de afgelopen jaren. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Francis of Delirium - Run, Run Pure Beauty - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Francis of Delirium - Run, Run Pure Beauty
Er komt niet veel muziek uit Luxemburg, maar met Francis of Delirium heeft het Groothertogdom een sterke troef in handen, wat goed is te horen op het bijzonder klinkende nieuwe album Run, Run Pure Beauty

Lighthouse, het debuutalbum van de Luxemburgse muzikante Francis of Delirium deed in 2024 volgens mij niet zo heel veel, maar ik vond het een bijzonder album. Dat vond ik vooral vanwege de stem van Jana Bahrich, de vrouw achter Francis of Delirium, die imponeerde met haar stem. Die stem klinkt op Run, Run Pure Beauty nog veel mooier dan op het debuutalbum. De zang is niet het enige dat opvalt bij beluistering van het nieuwe album van Francis of Delirium, want ook in muzikaal opzicht is het een fascinerend album. Jana Bahrich kiest af en toe voor bombast en sleept er van alles bij. Het is soms zwaar aangezet en behoorlijk heftig, maar het is ook van een bijzondere schoonheid.

Achter de bijzondere naam Francis of Delirium gaat de Luxemburgse muzikante Jana Bahrich schuil. Jana Bahrich debuteerde ruim twee jaar geleden met het album Lighthouse, dat kon rekenen op goede recensies. Lighthouse was volgens mij het eerste album van een Luxemburgse muzikant dat ik ooit heb beluisterd en het was tot deze week ook het laatste Luxemburgse album dat ik heb gehoord.

Daar komt deze week verandering in, want Francis of Delirium heeft met Run, Run Pure Beauty haar tweede album uitgebracht. Ik heb voor de beluistering van het nieuwe album het debuutalbum van de Luxemburgse muzikante weer eens beluisterd en mijn recensie van dat album opgedoken.

Ik beschreef Lighthouse ruim twee jaar geleden als een album dat zich vooral laat inspireren door 90s indierock, maar dat zich weet te onderscheiden van de talloze albums in dit genre met het fraaie gitaarwerk op het album en vooral met de sensationele stem van Jana Bahrich, die de twintig nog maar net gepasseerd was toen ze haar debuutalbum opnam.

Alle reden dus om met hooggespannen verwachtingen uit te kijken naar het tweede album van Francis of Delirium. Ook Run, Run Pure Beauty is een album waarop invloeden uit de indierock zoals die in de jaren 90 werd gemaakt een rol spelen en het is wederom een album met fraai gitaarwerk en geweldige zang. Run, Run Pure Beauty zet echter ook flinke stappen, waardoor het album nog een stuk interessanter is dan zijn voorganger.

Die stappen hoor je op alle terreinen, maar om te beginnen in de muziek op het album. Francis of Delirium heeft incidenteel nog altijd een zwak voor 90s indierock, maar Run, Run Pure Beauty is in muzikaal opzicht een stuk veelzijdiger dan het debuutalbum van de Luxemburgse muzikante en kiest in veel songs voor een gevarieerder en soms uitbudiger en soms meer ingetogen geluid, dat zich zelfs richting Laurel Canyon folk kan bewegen.

Jana Bahrich sleept er van alles bij op haar tweede album, waardoor het album de aandacht makkelijk weet vast te houden. Ook als Jana Bahrich zich beperkt tot indierock klinken haar songs nog interessanter dan op het vorige album. Het is de verdienste van het wederom geweldige gitaarwerk, maar ook de songs mogen er weer zijn.

Run, Run Pure Beauty voegt echter nog wat extra dynamiek toe aan de muziek van Francis of Delirium en ook wat meer drama en bombast, wat overigens prachtig contrasteert met de meer ingetogen passages op het album. Veel tracks zijn voorzien van fascinerende en soms georkestreerde arrangementen, die een nieuwe dimensie toevoegen aan het geluid van Francis of Delirium.

De Luxemburgse muzikante deed voor twee tracks een beroep op boygenius producer Catherine Marks, maar de meeste tracks op het album produceerde ze gewoon zelf. Het is allemaal prachtig gedaan, want zeker bij beluistering met de koptelefoon openbaart zich een fascinerend en wonderschoon geluid, dat vaak mijlenver is verwijderd van de indierock die nog domineerde op Lighthouse.

Run, Run Pure Beauty is niet alleen in muzikaal opzicht nog een stuk beter dan het debuutalbum van Francis of Delirium, want ook de zang van Jana Bahrich is nog mooier dan op Lighthouse. De Luxemburgse muzikante beschikt over een hele mooie stem, maar het is ook een stem die zich makkelijk staande houdt in het vaak zwaar aangezette geluid op dit bijzondere album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: REVIEW: Alana Springsteen - I HOPE THIS HELPS - dekrentenuitdepop.blogspot.com

REVIEW: Alana Springsteen - I HOPE THIS HELPS
Na het uitstekende debuutalbum TWENTY SOMETHING laat Alana Springsteen met haar tweede en net iets meer tegen de pop aanleunende album I HOPE THIS HELPS horen dat ze nog veel beter kan

Met haar achternaam trekt Alana Springsteen direct de aandacht, maar de jonge Amerikaanse muzikante heeft geen beroemde vader. Ze probeert al vanaf haar veertiende aan de bak te komen in de muziekscene van Nashville en dat lukte een paar jaar geleden. Haar debuutalbum TWENTY SOMETHING was een uitstekend countrypopalbum, maar haar tweede album I HOPE THIS HELPS is nog een stuk beter. Het is een countrypopalbum zoals er wel meer gemaakt worden, maar Alana Springsteen doet alles beter dan de concurrentie. Op haar tweede album schuift ze af en toe wat op richting pop, maar ze is ook de countrymuziek trouw gebleven op dit uitstekende tweede album.

Alana Springsteen (geen familie van) dook in de zomer van 2023 op in de overvolle vijver van de Nashville countrypop. De jonge Amerikaanse muzikante kleurde op zich keurig binnen de lijntjes van het genre, maar toch vond ik TWENTY SOMETHING een memorabel debuutalbum. Alana Springsteen is al vanaf jonge leeftijd actief in de muziekscene van Nashville, Tennessee, en bracht meerdere EP’s uit voordat haar debuutalbum verscheen.

Er wordt de afgelopen jaren heel veel goede countrypop gemaakt, maar Alana Springsteen doet op haar eerste album alles goed. De songs op het album liggen lekker in het gehoor, de muziek en de productie zijn mooi en de Amerikaanse muzikante beschikt over een aansprekende stem. TWENTY SOMETHING was ook nog eens een persoonlijk ‘coming of age’ album, wat de songs van Alana Springsteen nog wat verder optilde.

Ik voorspelde haar dan ook een hele grote toekomst in de countrypop en ging ervan uit dat ze een aantal grote sterren in het genre voorbij zou streven. Of dat gelukt is weet ik eigenlijk niet zo goed, want het is niet altijd even makkelijk te zien of een countrymuzikante het heeft gemaakt in Nashville of niet. Ze wordt in ieder geval nog altijd een ‘rising countrystar’ genoemd, dus ik ga ervan uit dat Alana Springsteen nog wordt gerekend tot de beloften in Nashville.

De belofte van haar debuutalbum maakt de Amerikaanse muzikante wat mij betreft meer dan waar met haar deze week verschenen tweede album. I HOPE THIS HELPS (Alana Springsteen houdt kennelijk van hoofdletters) is een nog wat persoonlijker album over alle pieken en zeker ook dalen die de muzikante uit Nashville tegenkwam bij het volwassen worden. Alana Springsteen spaart zichzelf zeker niet op haar tweede album, wat haar songs van heel veel emotionele lading voorziet.

TWENTY SOMETHING vergeleek ik drie jaar geleden met de countrypop die een jonge Taylor Swift maakte en dat is nog altijd de blauwdruk voor de betere Nashville countrypop. Ook op I HOPE THIS HELPS kan Alana Springsteen uit de voeten met countrypop, maar ze laat in een aantal songs ook meer invloeden uit de pop toe.

Zeker de eerste tracks op het album doen wederom aan Taylor Swift denken, maar dit keer aan de Taylor Swift van Midnights en The Tortured Poets Department en dat zijn naast folklore en evermore mijn favoriete Taylor Swift albums. I HOPE THIS HELPS klinkt af en toe als een album dat door Jack Antonoff geproduceerd zou kunnen zijn, maar Alana Springsteen vertrouwde voor haar tweede album op topkrachten uit Nashville en nam ook zelf een deel van de productie van haar nieuwe album voor haar rekening.

Door de inzet van topkrachten uit Nashville klinkt het nieuwe album van Alana Springsteen echt geweldig en ook de kwaliteit van de songs, waaraan werd meegewerkt door een aantal gelouterde songwriters uit Nashville, is hoog. Alana Springsteen maakt zelf ook indruk met haar stem, die duidelijk aan diepte en kracht heeft gewonnen.

Liefhebbers van pure countrymuziek zullen I HOPE THIS HELPS wat te veel pop vinden, maar wat mij betreft is de balans tussen country en pop dik in orde. Op haar tweede album laat Alana Springsteen niet alleen horen dat ze sinds haar debuutalbum enorm is gegroeid, maar maakt ze ook duidelijk dat ze binnen de Nashville countrypop van het moment met de allerbesten mee kan. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Greg Mendez - Beauty Land - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Greg Mendez - Beauty Land
Ook met Beauty Land heeft de Amerikaanse muzikant Greg Mendez weer een album gemaakt dat onmiddellijk aan Elliott Smith doet denken, maar het is ook een wonderschoon album van een zeer getalenteerde muzikant

Ik had drie jaar geleden wel wat met het doorbraakalbum van Greg Mendez. Het is een album dat in iedere recensie werd vergeleken met de muziek van Elliott Smith en dat kon ook bijna niet anders, want het album zou niet hebben misstaan in het oeuvre van de betreurde muzikant. Het zal niet anders zijn in de recensies van het deze week verschenen nieuwe album van Greg Mendez, want ook Beauty Land roept associaties op met de muziek van Elliott Smith, of je dat nu wilt of niet. Erg is dat niet, want de muziek van Elliott Smith is nog altijd prachtig en hetzelfde kan gezegd worden van de muziek van Greg Mendez, die overtuigt met intieme en persoonlijke songs.

De Amerikaanse muzikant Greg Mendez zette in 2009 zijn eerste muziek op MySpace, destijds het platform waar je als startende (alternatieve) muzikant moest zijn. Ik keek zelf niet al te vaak op het inmiddels in een andere vorm actieve platform en ontdekte de muziek van Greg Mendez pas veel later. Ik was zeker niet de enige die de muziek van de Amerikaanse muzikant pas later ontdekte, want het in 2023 uitgebrachte titelloze album wordt het doorbraakalbum van Greg Mendez genoemd.

Ik vind het nog altijd een erg mooi album en het is ook nog altijd een album dat me inspireert om weer eens een album van Elliott Smith uit de kast te trekken. Het titelloze album van Greg Mendez klinkt immers in alle opzichten als een verloren gewaand Elliott Smith album, wat de muzikant uit Philadelphia, Pennsylvania, ook wel wat kritiek opleverde.

Ik had en heb persoonlijk geen moeite met het hoge Elliott Smith gehalte op het album. Elliott Smith is door zijn veel te vroege dood blijven steken op een beperkt aantal albums en Greg Mendez vulde met zijn vorige album de enorme leegte die Elliott Smith in 2003 achterliet.

Deze week is de opvolger van het titelloze album van Greg Mendez verschenen en ook Beauty Land is weer een erg mooi album. Ook Beauty Land roept weer associaties op met de muziek van Elliott Smith, maar ik hoor ook wel wat echo’s uit de folkmuziek van de jaren 60 en 70, die overigens ook te horen zijn op de albums van Elliott Smith.

Greg Mendez nam Beauty Land grotendeels in zijn eentje op, waardoor het album behoorlijk Spartaans klinkt. In een van de tracks tekent Veronica Mendez voor achtergrondzang en in een andere track bespeelt Jarret Nathan de “ride bell”, maar verder hoor je alleen Greg Mendez op het album. In de meeste gevallen hoor je niet meer dan de akoestische gitaar en de stem van de Amerikaanse muzikant, maar op een of andere manier hebben de songs van Greg Mendez ook niet meer nodig.

Beauty Land duurt slechts 26 minuten, maar bevat desondanks 14 tracks. Het zijn zoals gezegd tracks met invloeden uit de folk uit de jaren 60 en 70en een flinke dosis Elliott Smith, maar ik hoor ook hier en daar een vleugje van The Beatles. Het zijn songs zonder al te veel opsmuk, maar het zijn ook mooie en sfeervolle songs. Het zijn bovendien songs met een behoorlijk intiem en ook wel wat melancholisch karakter.

Ik heb wel wat met de songs van Greg Mendez, die absoluut bedreven is in het schrijven van songs die wat met je doen en die ook blijven hangen. Ook bij beluistering van Beauty Land heb ik de behoefte om weer eens te luisteren naar Either/Or of XO, mijn favoriete Elliott Smith albums, maar Beauty Land wakkert ook het verlangen naar albums van oude folkies aan.

Al deze albums zullen even geduld moeten hebben, want ik ben na een paar keer horen ook zeer gehecht geraakt aan het nieuwe album van Greg Mendez. Nog meer dan op zijn vorige album overtuigt de Amerikaanse muzikant met persoonlijke songs, wat weemoedige teksten, sobere maar ook sfeervolle muziek en een mooie stem.

Het siert de Amerikaanse muzikant dat hij een album als Beauty Land heeft gemaakt, want hoeveel muzikanten durven nog een album als dit te maken. Ik vraag me ook af hoeveel muzikanten zouden weten te overtuigen met een album als Beauty Land, maar denk dat het er niet veel zijn. Greg Mendez doet het wel en dat is echt heel knap. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: feeble little horse - bitknot - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: feeble little horse - bitknot
De Amerikaanse band feeble little horse groeide drie jaar geleden uit tot de lievelingen van de Amerikaanse muziekcritici en de band uit Pittsburgh bevestigt deze status met het deze week verschenen en nog interessantere album bitknot

Ik heb na de zomer van 2023 niet veel meer geluisterd naar Girl with Fish van feeble little horse, maar toen ik de eerste lovende recensies las over het deze week verschenen nieuwe album van de Amerikaanse band begon het weer te dagen. Drie jaar geleden hoorde ik vooral 90s indierock in de muziek van feeble little horse, maar op bitknot klinkt de band zachter en melodieuzer, al kunnen de gitaren af en toe nog wel ontsporen op het album. De dromerige popsongs van feeble little horse klinken aangenaam, maar de band is gelukkig nog altijd lekker eigenzinnig, waardoor je steeds weer wordt verrast. Het nieuwe album bevat elf ruwe diamanten van gemiddeld net iets meer dan twee minuten en je mag ze zelf slijpen.

Alternatieve Amerikaanse muziekwebsites als Paste en Pitchfork waren in de zomer van 2023 razend enthousiast over het album Girl with Fish van de Amerikaanse band feeble little horse. Dat het album werd geschaard onder de beste albums van de eerste helft van 2023 vond ik wat overdreven, want toen ik voor de eerste keer naar het album luisterde hoorde ik vooral indierock zoals die in de jaren 90 wel vaker werd gemaakt, waar wat mij betreft overigens niets mis mee is.

Uiteindelijk maakte feeble little horse ook op mij meer indruk met het nog geen half uur durende Girl with Fish, want naast indierock hoorde ik ook invloeden uit de lo-fi, slowcore, folk en psychedelica. De twee gitaristen van de band lieten ook nog eens fraaie patronen horen en de band beschikte in persoon van Lydia Slocum bovendien over een prima zangeres.

Het tweede album van de band uit Pittsburgh, Pennsylvania, deed in Nederland niet veel en eerlijk gezegd was ik feeble little horse zelf ook alweer vergeten. Deze week herhaalt de geschiedenis zich. In Nederland is het stil rond het derde album van de Amerikaanse band, maar Paste en Pitchfork namen bitknot op in hun lijstje met de beste albums van deze week. Ik kan de Amerikaanse muziekwebsites alleen maar gelijk geven, want feeble little horse heeft wederom een uitstekend album gemaakt.

Je ziet vaak dat bands na een goed ontvangen album kiezen voor een net wat toegankelijker geluid om een breder publiek aan te kunnen spreken, maar daar doet feeble little horse niet aan mee. Op bitknot kiest de band uit Pittsburgh nog altijd voor een zeer eigenzinnig geluid en het is een geluid dat anders klinkt dan op het vorige album drie jaar geleden.

In de openingstrack Doorway knallen de gitaren uit de speakers, wat wordt gecombineerd met gesproken woord van Lydia Slocum. Het is een behoorlijk heftige openingstrack, maar vanaf de tweede track Poison kiest de Amerikaanse band juist voor bijna lieflijke klanken en hele mooie zang van Lydia Slocum. Op bitknot heeft feeble little horse het geluid van haar vorige album doorontwikkeld en dat schiet vooral de kant op van mooie en wat dromerig klinkende songs, al duikt af en toe nog een gitaarexplosie op.

Met elf songs in maar net iets meer dan 25 minuten heeft de muziek van de band nog altijd een lo-fi karakter, maar de korte songs van de band zijn wat mij betreft af. Veel songs op bitknot klinken zachter en melodieuzer dan we van de band gewend zijn, maar feeble little horse klinkt nooit doorsnee. Vergeleken met het vorige album klinkt de band meer als een band van deze tijd en minder als een band uit de jaren 90 en dat vind ik persoonlijk in het voordeel spreken van de band.

Waar de muziek van feeble little horse me drie jaar geleden vooral intrigeerde, ben ik dit keer geraakt door de ruwe schoonheid van de muziek van de Amerikaanse band. Lydia Slocum zingt prachtig, het gitaarwerk is subtiel en de dromerige klanken voegen iets zachts toe aan de nog altijd ruwe muziek van de band.

Ik denk niet dat feeble little horse de wereld gaat veroveren met dit nieuwe album, maar liefhebbers van eigenzinnige popmuziek met zowel zachte als ruwe randjes horen op bitknot veel moois. Ik ben in ieder geval onder de indruk van dit nieuwe album en het zou ook wel eens een album met heel veel groeipotentie kunnen zijn. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Eleni Mandell - Tailspin - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Eleni Mandell - Tailspin
De muziek van Eleni Mandell is helaas voor velen nog altijd een goed bewaard geheim, maar haar albums zijn stuk voor stuk serieuze aanraders en dat geldt ook weer voor het deze week verschenen album Tailspin

De Amerikaanse muzikante Eleni Mandell heeft inmiddels een dozijn albums op haar naam staan en ze zijn allemaal goed. Met het in 2019 verschenen Wake Up Again leverde ze wat mij betreft haar meesterwerk af, maar deze week keert ze na een stilte van zeven jaar gelukkig weer terug met een nieuw album. Tailspin klinkt weer anders dan de vorige albums van de Amerikaanse muzikante, maar gebleven zijn de uitstekende songs en de bijzonder mooie stem. Tailspin is een behoorlijk veelzijdig album geworden, dat makkelijk schakelt tussen genres, maar het is wat mij betreft ook een typisch Eleni Mandell album. Het is veel te lang stil geweest, maar gelukkig is ze terug met wederom een uitstekend album.

De muziek van de Amerikaanse muzikante Eleni Mandell ken ik inmiddels al meer dan 25 jaar en het is muziek die ik bijzonder hoog heb zitten. Eleni Mandell maakte in 1998 direct een verpletterende indruk met haar door Jon Brion geproduceerde debuutalbum Wishbone en sindsdien levert ze het ene na het andere prachtalbum af. De muzikante uit Los Angeles maakte tussen 2000 en 2019 maar liefst tien albums en ze zijn allemaal van torenhoge kwaliteit.

Ik noemde de albums in mijn recensie van het in 2019 verschenen Wake Up Again een serie klassiekers en daar sta ik nog steeds achter. Als ik in het oeuvre van Eleni Mandell de onbetwiste klassieker moet kiezen kom ik zonder enige twijfel uit bij Wake Up Again uit 2019, want dat is inmiddels een van mijn favoriete albums aller tijden. Ik luisterde deze week weer eens naar het album en was direct weer in katzwijm door de geweldige songs, door de uitstekende stem van Eleni Mandell en vooral door het prachtige gitaarspel op het album van gitarist Milo Jones, die de sterren van de hemel speelt.

Wake Up Again haalde in 2019 de top 10 van mijn jaarlijstje, maar achteraf bezien had het album mijn jaarlijstje moeten aanvoeren. Ik luisterde weer eens naar Wake Up Again vanwege het verschijnen van een nieuw album van Eleni Mandell deze week. De Amerikaanse muzikante was in de eerste jaren van haar carrière uitermate productief, maar tussen Wake Up Again en het deze week verschenen Tailspin zit een gat van maar liefst zeven jaar.

Iedereen die het oeuvre van Eleni Mandell kent weet dat ze op ieder album weer net wat anders klinkt, waardoor het op zich geen verrassing is dat Tailspin anders klinkt dan zijn voorganger. Dat is in dit geval wel jammer, want het geluid van Wake Up Again zal me waarschijnlijk nooit vervelen en had nog best een extra album meegekund. Heel lang hoef ik er niet over te treuren, want Wake Up Again neemt niemand me meer af en ook op Tailspin maakt Eleni Mandell weer indruk met haar songs.

Het vorige album van Eleni Mandell werd gedomineerd door bijzonder mooi gitaarspel, maar op Tailspin kiest ze voor een voller en vooral ook gevarieerder geluid. Een aantal songs op het album is opvallend rijk georkestreerd, maar Tailspin bevat ook een aantal behoorlijk soberder ingekleurde songs. De muziek van Eleni Mandell is bijna nooit in een hokje te duwen en ook Tailspin laat zich weer beïnvloeden door uiteenlopende genres, al past het grootste deel van het album wel onder de noemer van Amerikaanse rootsmuziek.

Ook Tailspin is weer een album dat af en toe herinnert aan muziek uit een ver verleden, maar de songs van Eleni Mandell klinken ook altijd fris. Het doet me soms denken aan de songs van Aimee Mann, maar dat kan een song later weer een totaal onzinnige vergelijking zijn. Tailspin heeft ook wat meer jazzy momenten en ook dat kan Eleni Mandell goed aan met haar stem.

Met haar stem maakte de muzikante uit Los Angeles ruim 25 jaar geleden al heel veel indruk en haar stem is gedurende de jaren zeker niet minder geworden en maakt misschien zelfs nog wel meer indruk dan op de vroege albums van Eleni Mandell.

Na zeven jaar stilte was de muziek van Eleni Mandell bij mij weer wat naar de achtergrond gedrongen, maar dankzij het uitstekende Tailspin staat ze weer in het middelpunt van mijn belangstelling en ga ik ook al die andere prachtalbums er weer eens bij pakken. Erwin Zijleman

stem geplaatst