Gisteren speelde Octave Lissner in de goedgevulde Kleine Zaal van Paradiso. Waar hij op de plaat mooi verzorgde singer-songwriter pop speelt, met veel keyboard begeleiding, staat op het podium een trio dat een geweldige groove weet neer te leggen. Alle nummers van zijn meer dan verdienstelijk debuut kwamen voorbij, maar ook de vier nieuwe nummers beloven wat voor wat er nog gaat komen. Lissner is een jonge knul met een enthousiaste uitstraling, goede stem en de charme die hoort bij deze muziek. Zijn nummers krijgen stuk voor stuk een stuk extra mee op het podium, waarmee hij de zaal moeiteloos meekreeg. Die invloeden E-Clect-Eddy bleken uit de twee covers: 'Dead Flowers' van de Stones en 'Kissing My Love' van Bill Withers. Als het team om hem heen Lissner hier op de radio en tv kan krijgen, is er niets wat een flinke groei in de weg moet zitten. Deze knul heeft het volgens mij allemaal. Dat meende ik al te horen op basis van de muziek op Wildflower, hoewel wat braaf. Live komt het echt tot leven.

Er is een nieuwe versie op de markt gekomen met een aantal akoestische bonustracks. Ik kende het album niet, al was de naam Oh Susanna wel eens voorbij gekomen in de afgelopen jaren (de zangeres en niet het vaak gecoverde banjonummer). Zover ik weet, heb ik nooit iets van haar gehoord en zeker niet in bezit.

Eigenlijk beviel Sleepy Little Soldier me vanaf de eerste noot. Niet dat het album uitzonderlijk bijzonder is of Oh Susanna een zangeres die ver boven het maaiveld uitsteekt. Nee, gewoon omdat de plaat bij mij de juiste snaren raakt. De composities zijn prettig, de zang goed en de begeleiding steeds met de juiste accenten.

Ik kan niet uitleggen waarom de ene zangeres in het country/singer-songwriter/folk segment me bevalt en veruit de meeste niet. Natuurlijk, stem, de persoonlijke perceptie van kwaliteit en te country, maar dat verklaart lang niet alles. Oh Susanna, of eigenlijk Suzanne Ungerleiter, valt zonder moeite naar de juiste kant.

Ik begrijp dat het bovenstaande nu niet hemeljuichend uitnodigt om te gaan luisteren, maar als je van dit soort muziek houdt zou ik het zeker doen. Sleepy Little Sailor is gewoon een heel prettige plaat, met een zeer smaakvolle cover van Otis' 'I've Got Dreams To Remember' als kers op de taart.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Het album is inmiddels in huis en de waardering direct gestegen. Ik vind het heerlijk hoe af en toe ontregelende muziek samen gaat met prachtige harmonieën, de momenten waar beide samenkomen om vervolgens weer te scheiden. Op het instrumentale nummer na en het einde van de tweede song, waar het de andere kant opvalt. Al moet ik zeggen dat ik er aan begin te wennen. Voor mijn gevoel duurde 'Sturgeon Moon' eeuwig, dat blijkt inmiddels best mee te vallen. Grappig hoe zo'n indruk kan wijzigen na meerdere luisterbeurten.

De dames Ohmme hebben een echt opvallende plaat gemaakt en wijken af van vrijwel alles wat ik doorgaans hoor. En nog goed gedaan ook, want meestal kan ik niet zoveel met muziek die afwijkt van waar ik graag naar luister. Het geheim is natuurlijk dat Ohmme op Fantasize Your Ghost voor een heel groot deel onder mijn smaak valt en voor de rest mij uitdaagt om mee te gaan in de manier waarop de muziek zich ontwikkelt. Missie grotendeels geslaagd dus.

Op dit moment heb ik nog geen definitief oordeel over Flamingo. Alhoewel het de vraag is of dat er ooit zal komen, want is de plaat echt de investering waard?, kan ik wel duidelijk aangeven waar de schoen wringt en waar hij goed past.

Wat me bevalt aan Flamingo is de zang van Olympia of Olivia Bartley zoals haar ouders haar kennen. Zij weet met haar stem een balans te creëren tussen onschuld en stevigheid die heel goed weet te overtuigen. Dat deel scoort ze goed. Ook waar ze steviger rock weet te vermengen met elementen van 60s girlpop, gaat dit vaak goed.

Het is op de momenten waarop ze naar een artiest of Pink doorschuift, dat de twijfel toe slaat. Is dat wel wat ik wil horen? Samen met producer Burke Reid heeft ze een paar maanden gesleuteld aan het geluid van haar tweede plaat. Misschien gewoonweg iets te lang? De plaat blijft te alternatief voor een mainstream pop publiek dat naar Pink trekt, maar is te netjes voor het alternatieve publiek dat naar Courtney Barnett et al luistert. Een geval van wal en schip? Het zou zo maar kunnen.

En toch luisteren delen van Flamingo goed weg, met nummers die gewoon goed in elkaar zitten en is het beslist geen straf om het album in een keer uit te luisteren. Daarom (voor nu?) zeker meer dan gemiddeld, maar nog even niet meer.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Geen woorden aan vuil maken. Dit punky rock album is gewoon super o.k. Lekkere melodieën, prima gitaarwerk en een stuwende begeleiding. Totaal niets nieuws onder de zon, maar 12 nummers vol jeugdig enthousiasme gespeeld door 4 jonge Ierse gastjes, die de wereld willen veroveren.

Er staan nog een paar zinnen meer hier op WoNoBlog,