Tussen Popular en The Stars Are Indifferent To Astronomy zit niets bij mij. Never Not Together vond ik zelfs nog beter en nu dus Moon Mirror. Alweer een prima album. Je kunt zeggen het klinkt allemaal wel heel bekend, maar ik zeg: wat een consistente kwaliteit waar het heel prettig naar luisteren is. Het ene nummer is nog beter dan het andere, waarbij de band niet schuwt om met het startpunt van een song variëren. Een hele dikke voldoende dus.

De vraag is of dit album door kan groeien tot heel bijzonder. Dat is iets dat enkel de tijd kan gaan bepalen. Tot 'Stars Are Indifferent To Astronomy', prachtige titel overigens, was mijn Nada Surf experience beperkt tot 'Popular' en een enkele beluistering van 'High/Low'. Dus alles daar tussen in, is aan mij voorbij gegaan.

Daarbij is het mooi om te merken hoe ver de muziek van de band verwijderd is van die een totale slacker hit, die de band eigenlijk tot een one-hit-wonder heeft gemaakt. Alles aan Never Not Together ademt de slogan van die oude Grolsch reclame uit. Aan ieder nummer is ongetwijfeld geschaafd tot het perfect klinkt en is. Het moment waar songwriting skills overgaat in arrangeerkunst is Nada Surf niet vreemd.

Met Never Not Together, een onderstreping van het spelen in een toerende band?, viert de band het 25 jarige bestaan op grootse wijze. Eigenlijk laat de band nog eens zien waar het allemaal goed in is. Indierock ballads en prachtige indiepop nummers al dan niet voorzien van een powerpop Weezer randje. De mooie melodieën vliegen me om de oren, terwijl de de aan de ene kant beperkte, maar precies juiste stem van Matthew Caws daar overheen ligt.

Zelfs het nummer met heel veel spoken word verveeld niet. Sterker ik vind het een van de beste nummers op het album. Dat verbaast me, want na de eerste beluistering verwachte ik er daarna niet veel meer van. Vele luisterbeurten verder, is het een sterk en solide onderdeel van Never Not Together.

Met dit album staat Nada Surf, nog steeds in dezelfde bezetting, op de toppen van hun kunnen. Van dromerig tot puntig, de band kan het allemaal, vol overtuiging. Prachtig album.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Tussen 'High/Low' en 'The Stars Are Indiffererent To Astronomy' zit voor mij niets (wat Nada Surf betreft). Langs me heen gegaan en na die prachtige laatste plaat, 'High/Low' vond ik helemaal niets, gewoon vergeten terug te graven. Na de woorden van thetinderstick en Elbow hierboven, moet ik dat toch maar eens gaan doen.

Dit album begint met een geweldige popsong. 'Cold To See Clear'. Een song zo licht dat hij kan zweven. De stem van Matthew Caws is dromerig, het start allemaal heel bescheiden om los te barsten in een hemels refrein. Die kwaliteit houdt Nada Surf moeiteloos vast op You Know Who You Are. Soms wat meer in mineur, dan wat meer up. In alle gevallen tikt Nada Surf het predicaat perfecte popsong (bij benadering) aan. Op een manier waar mijn jaren 90 helden Fountains of Wayne al een decennium niet meer aan toekomen.

Toch is dit album net een slagje minder dan haar voorganger "Astronomy". Misschien net teveel een herhalingsoefening. Net iets braver. Echter, als een herhaling op dit niveau plaatsvindt, mag er niet al teveel geklaagd worden. De term hemelse popmuziek is toch wel uitgevonden voor dit soort muziek.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Op dit moment nog een conservatieve score. Ik sluit niet uit dat er een moment komt, dat ik het album genoeg heb gehoord. Het kan ook zijn dat het tot een absolute favoriet uit kan groeien. Het is nog niet te zeggen.

Wat enorm positief is. Er gebeurt zoveel op dit album. Telkens weer een verrassing van klein naar groot en terug. Van elementaire muziek, jonge vrouw met gitaar, naar de meest weelderige arrangementen. Alles komt voorbij. Haar stem mag dan niet optimaal zijn, ten opzichte van 'Giant Palm' is er duidelijk groei waarneembaar. Dat geldt voor mij zeker ook voor de muziek. Hoe dan ook, dit album staat op het lijstje aan te schaffen.

Tsja, drie jonge knullen op een plee. Dat geeft weinig hoop voor een goede afloop, eerlijk gezegd. Toch is die er in het geval van dit Amerikaanse trio er wel. Verwacht geen grote originaliteit. Het trio raast langs het bekende punkrock- en punkpoppad en slaat diverse zijweggetjes in om steeds op het hoofd pad uit te komen. De invloeden zijn dan ook zeer divers.

Bij het eerste nummer miste ik direct een "one, two, three, four" als begin, maar kwam er al snel achter dat het tempo daarvoor toch echt veel te laag ligt om zo überhaupt te mogen beginnen en dat daarna alles veel te divers wordt.

Dat neemt niet weg dat SLUFF vol staat met prettig in het gehoor liggende liedjes, waar net voldoende variatie en melodie in zitten om de songs vrijwel stuk voor stuk interessant te houden. Het is een vraag in hoeverre de producer van dienst daar verantwoordelijk voor is, maar dat is de mans taak, nietwaar?

Naked Giants is op haar eerste plaat weinig consistent en op zoek naar een eigen identiteit -jongens, die vindt je doorgaand niet op een toilet- maar heeft wel degelijk door wat een goede song nodig heeft. Dat geeft volop hoop voor de toekomst en potentie voor groei.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Better Late Than Never werd voorafgegaan door een single, die mijn interesse direct wekte. 'Devil Rockin' Man' heeft veel wat een rock song met een 1979 touch erg lekker maakt om naar te luisteren. Het is niet voor niets ook de openingstrack van dit album.

Wel vroeg ik me af of de, laten we wel wezen, beperkte stem van Nat Freedberg een heel album lang zou kunnen boeien. Afgezien van een kleine dip in het album rond nummer 5 is dat antwoord positief bevestigd. Ja, hij klinkt overal hetzelfde, maar weet toch ieder nummer weer te boeien, juist omdat de variatie in de muziek op het juiste moment komt. En dat is wat Better Late Than Never een sterk album maakt.

Freedberg is, zo begrijp ik, als 38 jaar actief in de Boston muziek scene als frontman van vele bandjes die mij allemaal niets zeggen. Wat dat betreft is de titel van zijn eerste solo album voor hem en voor mij van toepassing. Dankzij Rum Bar Records ben ik het laatste half jaar bekend geraakt met allerlei artiesten uit de Boston scene, die de muzikale boot 30 jaar geleden al gemist hebben, maar in de late jaren 10 prachtige, zij het zwaar gedateerde platen maken. Watts, Justine and the Unclean, Stop Calling Me Frank, allemaal prima (punk)rock platen. Dus ook Nat Freedberg die de late jaren 70 nog eens dunnetjes overdoet en daarbij alle Amerikaanse punkrockers in herinnering brengt zonder hen muzikaal na te doen. Hij speelt zijn eigen rock. In de basis drums, bas, gitaar en een enkele keer een extraatje. Het levert een aantal pracht nummers op.

Better Late Than Never is een mooie titel voor een solo debuut op deze leeftijd. Better safe than sorry slaat op de luisteraar die dit snoepje laat liggen.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Nat Freedberg komt met zijn derde plaat in iets meer dan een jaar. Deze veteraan van de Boston rock en punk scene had een lading inspiratie en moest iets kwijt. Gelukkig heeft hij een label waarop dat kan. Wat mij heel erg bevalt, is de veelzijdigheid die Freedberg aan de dag legt op #3. Van rock, naar een country duet, soul en ballads. Het komt allemaal voorbij.

Ik weet zeker dat Nat Freedberg weet dat hij geen geweldige zanger is en niet de allerbeste songs van iedereen schrijft. Hij laat zich daar weinig aan gelegen liggen en geeft simpelweg het beste wat in hem zit. Wat hij wel heeft namelijk, is een gehoor dat hem in staat stelt met schijnbaar een eenvoudige wending zijn songs een twist te geven, die ze uitermate prettig maken om naar te luisteren. Dat kan een tweede stem of tweede gitaar zijn. Meer is niet nodig om een paar sparks te laten flyen.

Doordat veel songs wat meer laidback zijn, zingt Freedberg net relaxter. Dit maakt dat zijn stem minder afgeknepen klinkt en daardoor prettiger is om naar te luisteren. Toch is dit niet mijn favoriete plaat van de drie. Dat is het album, #2, onder de naam Freeloader. Die rockte echt heel lekker. Hier hoor ik een andere kant van hem en die bevalt prima. En iemand die zijn laatste nummer op de plaat 'Ode To A Ham Sandwich noemt' moet gevoel voor humor hebben.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloGg.

Wat een prachtig mini album. Nu heeft Natalie Ramsay mij in de afgelopen anderhalf jaar al een paar maal aangenaam verrast. Niet alleen met haar eigen album 'Fly To Home' en nu Setting Sail, maar ook door me te introduceren bij Tim Claridge en zijn band Death Goldbloom, bij een vroegere stadsgenoot die muziek maakt onder de naam King Karoshi en haar duo Hymalayan samen met Tim Claridge.

Daar vallen een paar dingen op. Ten eerste de kwaliteit van het gebodene en de obscuriteit waarin een en ander in plaatsvindt. Ik heb heel sterk het idee dat Natalie Ramsay zowel een enorme output heeft, maar dat in alle anonimiteit wil blijven maken. Veel meer dan optredens in een meditatiecentrum en reclame voor het aanbrengen van henna tattoos zie ik niet op haar website.

Goed, terug naar Setting Sail. Het mini album is gemaakt met een vriendin, Jasmin Lynn Frederickson. Over de plaat kun je het volgende vinden op Bandcamp waar de plaat wordt aangeboden: Het prachtige geluid doet anders vermoeden.

De songs bevinden zich in het moderne, hippie folk segment, terwijl een paar songs me in gedachten zo terugvoeren naar de sterke folkkant van Jefferson Airplane van 1967-1968. Songs als 'Triad' en 'Coming Back To Me' kunnen zeker als invloed genoemd worden. De samenzang op Setting Sail is zeker zo mooi.

Voor mij is Natalie Ramsay een van de meest pure talenten die op dit moment platen uitbrengen. In meer samenstellingen dan ik bij kan houden. De lijst boven is verre van uitputtend. Het wordt tijd dat meer mensen dat gaan opmerken, ook al doet men daar Natalie Ramsay misschien niet direct een plezier mee.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine. Voor wie dat leuk vindt, staat elders daar een interview met haar.

Niet ieder album hoef je 100% serieus te nemen, zelfs niet als de muzikanten alles geven wat ze hebben. Natalie Sweet en de door haar samengestelde band bestaande uit leden van andere Rum Bar Records bands, doen dat met volle overgave. Het spettert, het knettert en Blondie, met een stevige injectie garage rock, is terug tot leven gewekt. Dat is eigenlijk de hele boodschap van Oh, By The Way ... It's Natalie Sweet. De manier waarop dat gebeurt, is echter zo prettig dat ik de plaat ongeveer op dezelfde hoogte durf te zetten als 'Plastic Letters', behalve dat de impact die die plaat op mij als late tiener had nooit hetzelfde kan zijn. Natalie Sweet zelf deed me denken aan een zin uit 'Superfreak', "the kind of girl you don't take home to mother'. Dat zou bijna 40 jaar later wel eens heel anders kunnen zijn natuurlijk. De wereld is zo enorm veranderd. Als je van vrolijkstemmende punk-garage-rock houdt, is dit je plaat wel. Echt prima gedaan.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Postpunk is de makkelijke omschrijving voor de muziek op deze plaat, maar voeg daar zeker ook noise en goed verstopte alternatieve pop- en balladelementen aan toe. Eigenlijk verrast de Rotterdamse band de gehele plaat door en doet telkens datgene wat je niet verwacht. Dat maakt Burning Neighbours een veel gevarieerdere en muzikaal rijkere plaat dan ik op basis van het voorgaande had verwacht.

Voor mensen met sensitieve oren gaat dat niet helpen, maar iedereen die tegen een muzikaal stootje kan, zou ik aanraden om te luisteren, In postpunk Nederland wordt het niet veel beter dan dit, al gebeurt dat wel. (Tramhaus) Neighbours Burning Neighbours heeft mij zeer positief verrast.

Hitchhiker kan gezien worden als iets wat Bob Dylan al sinds begin jaren 90 doet, bootlegs legaal alsnog uitbrengen. Er is een verschil, een enorm verschil, Neil Young bracht zijn beste werk wel uit. Dylan soms niet. Ik luister naar Hitchhiker en zit zonder moeite in mijn favoriete Young jaren en probeer me voor te stellen hoe ik het had beleefd als ik het album dus rond 1979-1980 had gekocht.

'American Stars 'n' Bars' was mijn eerste Neil Young album in 1977 en het country deel kon ik heel weinig mee. 'Comes A Time' heb ik dan ook pas jaren later aangeschaft. Kortom, in die tijd had Hitchhiker mij niet heel veel gedaan. Een paar jaar later waarschijnlijk al wel, maar tegen die tijd kende ik vrijwel alle songs op dit album al in hun definitieve versie. Dan is er geen vergelijking meer mogelijk.

In 2017 is Hitchhiker een prachtig tijdsmonument met een collectie van Young's sterkste akoestische songs van die tijd en één nummer dat in een zwaar rockende versie nog steeds als een huis overeind staat, 'Powderfinger'.

Uiteindelijk maakte Reprise de juiste afweging in 1976: dit album is niet af. Dat neemt niets weg van de duidelijke kwaliteit van alle tien de songs. Dat staat hier niet ter discussie. Als chevy93 schrijft dat hij niet precies kan omschrijven wat hij mist, zou ik zeggen dit: Neil Young nam demos voor zichzelf op en dat hoor je. Hij geeft niet alles. Dit is Neil in zijn eigen huis onder het genot van een hapje, een drankje en misschien nog iets meer. Totaal relaxt, gefocust op het vastleggen van nieuwe songs voor later gebruik. Dat is wat ook is gebeurd.

In 2017 een prima album om uit te brengen in 1976 niet. **** zijn dan ook volkomen terecht, ook al ben ik ook een beetje ome Neil moe. Toch verbaast hij me zeer vaak weer hoe goed zijn nieuwe platen zijn, ook al draai ik ze niet vaak. Over een paar weken ligt er al weer een in de winkel.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

"The one that got away", heeft Neil Young zelf over deze plaat gezegd. De wereld kreeg 'Tonight's The Night' in 1975, een andere plaat die op de plank was blijven liggen. Met 45 jaar vertraging hebben we nu Homegrown. Vooropgesteld, dit is een prachtig cadeau dat ik met veel genoegen in ontvangst heb genomen. Toch, een kanttekening.

Veel van de nummers zijn demo's, hele goede, maar in veel gevallen niet de versie die Young op plaat zou hebben uitgebracht toen. Daarvoor is het te vrijblijvend. Daarnaast geldt voor een aantal nummers iets anders. Ze halen het niet bij nummers die hij niet lang daarvoor had uitgebracht en gewoonweg beter zijn. Dus kwaliteit kan wel degelijk een factor geweest zijn bij zijn afweging wat uit te brengen. 'After The Goldrush', 'Harvest' (niet mijn favoriet) en vooral 'On The Beach' zijn topplaten uit zijn oeuvre en daar voldoen de nummers op Homegrown niet aan.

Wel is het album veel consistenter dan het rommelige 'American Stars 'N' Bars (met 'Like A Huricane', het beste NY nummer ooit) en beter dan 'Zuma'. Juist door de enorme tijdspanne, 45 jaar, is Homegrown zo interessant. Het laat de Neil Young horen waar velen naar smachten sinds de jaren 70, al vind ik persoonlijk dat een aantal van zijn meest recente platen heel goed zijn. Ik koop ze alleen niet meer.

Als ik, net als 99,99% van de Neil Young fans, 'Florida' weg denk, dan blijft er een prachtig, losjes gemusiceerd album over, dat een prima inkijkje geeft in het opname proces van Neil Young in het midden van de jaren 70, met een aantal prima muzikanten om hem heen. Alleen al die droge tikken van Levon Helm weer te mogen horen, maakt Homegrown, het titelnummer is veel beter dan de in 1977 uitgebrachte versie, al bijna alleen de moeite waard. De vraag is enkel of het album nog doorgroeit. Dat ik hem ga aanschaffen, dat staat nu al vast.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Dit zal wel voor altijd mijn favoriete Neil Young plaat blijven. Op de een of andere manier komt alles bij elkaar, terwijl het een allegaartje van opnames is met verschillende producers en deels andere muzikanten. Stilistisch is het bijna nihilistisch. De ruwe bodem van het bestaan schraapt Young leeg op On The Beach. "A barrel of laughs...", maar dan in de opgetelde som van alle boeren met kiespijn. "...with mij carbine on", zoals hij zelf zingt. Het zijn bijzonder rauwe emoties ondergedompeld in antidepressiva en sloten alcohol/stapels drugs.

Toen tijdens het concert in de Ziggo Dome in 2016 ineens 'Vampire Blues' voorbij kwam, iets waar ik gezien de repertoirekeuze al stiekem op hoopte, was mijn hele avond dubbel goed. Deze song is, zoals diverse andere op de plaat, kaal. De naakte essentie van nummers worden door Neil en begeleiders gespeeld. "Geen noot teveel hoor!"; het zou zo muziek van de familie van Zeeuws Meisje kunnen zijn. Tegelijkertijd is het zo spannend. De onderhuidse spanning in de nummers is fenomenaal ingehouden. Nooit ontploft er iets, of het zou de diepe e-snaar van de akoestische gitaar moeten zijn in 'Ambulance Blues', die telkens hard wordt aangeslagen en na trilt. Verder is het tandenknarsend mooi.

In de spaarzame lichte momenten, dat is overigens een bijzonder subjectief begrip op On The Beach, komt een verwrongen schoonheid tevoorschijn. 'For The Turnstiles, 'See The Sky About To Rain', 'Moving Pictures', zijn zo mooi. Dat zijn de andere nummers ook, maar hier sluimert de woede, het ongeloof, de depressies, het diep donkere zwart. op een alles consumerende wijze. In de andere drie zit nog enige acceptatie van de situatie opgesloten, een weten dat het niet beter gaat worden.

Ironisch genoeg begint het album met 'Walk On', het meest optimistische nummer. Gelukkig kon Neil Young zich daar niet toe aanzetten, met dit prachtige album als resultaat. Neil Young heeft nog vele platen sindsdien gemaakt, maar nooit meer kwam alles zo perfect samen als op On The Beach.

Mooi om te lezen hoe deze plaat in de waardering op en neer schiet. Bij mij valt het volkomen positief uit. Neil Young doet weer eens iets heel anders dan verwacht, een plaat met Promise of the Real maken en brengt een low fi plaat uit, waarin hij zichzelf centraal stelt. Zijn ouder geworden stem en zijn gruizige gitaarwerk, dat een enkele keer weer heerlijk als onweer in de verte uit mijn boxen rolt, het is er allemaal. Aan de andere kant, borduurt hij wel verder op de 'Earth' tour, want alle nummers zitten in het mid-tempo met een mix van Americana, blues en rock, zoals vrijwel alle nummers tijdens het Ziggo Dome concert van juli 2016.

Meteen bij 'Peace Trail' heeft hij me te pakken. Een song zoals ik ze wil horen. Scherend langs de afgrond met zijn geluid, gemeen slepend, smerig als een mijnwerker aan het einde van zijn shift. Vintage Neil Young.

Dit niveau houdt ome Neil niet vast, maar de meeste nummers zijn gewoon goed. Met 'Texas Rangers' voegt hij iets heel merkwaardigs aan zijn oeuvre toe, maar goed, ook Neil Young mag experimenteren. Zet daar 'Terrorist Suicide Hang Gliders' tegenover en dan is die rare song direct vergeven. Zelfs 'My Robot' komt hij mee weg. 'Trans' all over again, maar dan met prettige muziek er onder. En super actueel. Young kijkt de privé verzorging van de toekomst recht in de ogen.

Al met al is Peace Trail een waardige aanvulling op zijn imposante oeuvre en zeker een subtopper te noemen.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

'Tonight's The Night' is met 'Berlin' van Lou Reed waarschijnlijk hem meest onbeluisterbare, geweldige album dat er bestaat. (Allebei uit 1973.) Zij storten zoveel pijn en ellende over me heen, dat ik er niet naar kan luisteren. Ik stond dan ook niet vooraan op het moment dat ik las dat deze liveshow uitgegeven ging worden. Het is echter ome Neil, dus ik zal altijd luisteren, ook al is het maar één keer.

Meteen in het eerste nummer, 'Tonight's The Night' zelf, viel me op hoe goed het nummer kan zijn. Doordat de intensiteit wegvalt, blijft er ruimte over om emoties werkelijk te tonen en die komen dus ook te voorschijn. De ruimtes die de compositie in zich heeft, worden hier echt benut, waardoor de song tot leven komt en tot volle bloei.

Daarna meteen een mysterie. Op de plaat staat een nummer dat 'Roll Out The Barrel' heet, maar dat wij als 'Rosamunde' kennen. Beide nummers blijken gebaseerd op een Tsjechische polka. Dank Wikipedia.

In het vervolg van het album spelen de muzikanten soms te los. Vooral Young is niet altijd in topvorm waar het zijn zang betreft. Dit compenseert de band als geheel echter meer dan voldoende, zodat de kwaliteit van het gebodene alleen maar verder stijgt.

Ik ben er nooit een geweest die alle bootlegs moest hebben, dus ken ze ook gewoon niet. Nu Neil Young optredens legaal uitbrengt, zet ik Spotify geregeld aan om er eens voor te gaan zitten. Ook deze show in het Roxy theater in september 1973 verdient het volkomen om zo te horen te zijn. Met een carrière van zovele jaren kunnen we nog jaren, na Neils en mijn dood, voort.

Het hele verhaal staat op WoNoBlog:

WoNoBloG: Roxy: Tonight's The Night Live. Neil Young - wonomagazine.blogspot.nl

Mooi hoe de meningen scherp uiteenvallen hier boven.

Voor mij is het heel makkelijk. Ik zit a) te luisteren naar een plaat van ome Neil met Crazy Horse zoals ik hem wil horen en b) hij bevalt gewoon heel erg goed, maar c) ook deze ga ik (weer) niet kopen.

Neil Young heeft er een straf tempo in zitten de laatste jaren en ja, dat heeft ook heel matige platen opgeleverd, maar ook een aantal die beslist en goede aanvulling van oeuvre zijn. Het feit dat ik genoeg platen van hem in huis heb, waar onder heel matige uit de jaren 80, wil niet zeggen dat ik zijn recente output niet waardeer. 'The Monsanto Years' vond ik heel sterk zelfs. Bevlogen en op dreef. Dat geldt ook voor Colorado. De man heeft wat te zeggen en rommelt heerlijk in de mid-tempo rock waarop hij toch een soort van patent heeft gevestigd. De verrassingen zitten aan de twee uiteinden van de plaat, waar hij atypische Crazy Horse muziek uitbrengt, maar van niveau.

Zijn stem, ja, die is duidelijk "roadworn" om het zo maar te noemen. Nu is Neil Young nooit een kandidaat voor het kerkkoor geweest, maar zijn stem is hier en daar uiterst dun. Dat past bij Colorado. Het album rammelt, soms lijken het meer repetities dan nummers. Dat doet niets af aan de kracht er van. Colorado straalt iets uit, wilskracht en dat komt bij mij positief over. Zelfs die 13 minuut zoveel van 'She Showed Me Love' vervelen geen seconde. Geen idee waarom, want helemaal niemand anders komt bij mij met zoiets weg. Ome Neil wel.

Misschien zit het ook in het feit dat ik 's mans best gewaardeerde platen minder hoog inschat. Hele delen van 'Harvest' kom ik niet door heen en 'Tonight's The Night' kan ik nauwelijks naar luisteren. 'Colorado' wel, graag zelfs, merk ik. Sterker, als de LP niet zo achterlijk geprijsd was, € 60,=, had ik hem waarschijnlijk gekocht vandaag. Nu niet dus. (Het werd daarom 'Ode To Joy' van Wilco.)

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Voor het eerst sinds jaren weer eens uit de kast getrokken. Deels voor 'Cortez The Killer' die ik dit weekend op de 'Live Rust' dvd hoorde, maar ook omdat ik zin had om 'On The Beach' weer eens te draaien. Dat blijft mijn favoriet en daar zit Zuma direct achter in mij platenkast.

'Zuma' kwam met beetjes tegelijk in mijn leven. Met de cassetterecorder in de aanslag op dinsdagmiddag bij de LP top 20. Als ik hard fietste was ik precies voor vier uur thuis uit school. Zo leerde ik 'Drive Back' en 'Looking For A Lover' kennen. Dat laatste nummer is als ik me goed herinner ook op single uitgebracht.

Waarschijnlijk heb ik rond 1980-81 Zuma op LP gekocht. een mid price aanbieding. Het album was zeker o.k., maar na alle hype vond ik 'Cortez' erg tegenvallen vergeleken met 'Like A Hurricane' en het album is 'On The Beach' niet.

Anno 2025 heb ik er van begin tot eind van zitten genieten. Vooral mijn appreciatie voor 'Cortez' is enorm toegenomen. Het ligt ook meer in het verlengde van 'Ambulance Blues' en 'Revolution Blues' dan 'Like A Hurricane' weet ik nu. Alle andere nummers zijn gewoon prima. Zuma is een classic Neil Young album en hoort in het rijtje met grote platen thuis van de (nu) oude meester thuis.

Het voordeel van het feit dat ik mijn LPs niet aan de kant van de weg heb gezet eind jaren 80/begin 90, zoals velen wel hebben gedaan, is dat ik ze af en toe uit de kast kan trekken en opzetten. Zo ook Rust Never Sleeps. Als ik het me goed herinner, is dit de tweede plaat van Neil Young die ik kocht, na 'American Stars 'n' Bars'.

Wat direct opvalt is de muzikale schizofrenie van de man. Normaal is dat verdeeld over albums, maar nu over twee plaatkanten. Daar had ik het in 1979 moeilijker mee dan in 2019. Daar stopte de plaat voor mij ook na 'Powderfinger'. Op zich vreemd, want 'Like A Hurricane', was en is mijn favoriete Neil Young song.

Kant 1 is fenomenaal. Alle vijf de nummers zijn raak en de een nog mooier dan de ander. 'Thrasher' en 'Pocahontas' stijgen daar dan weer bovenuit en zijn van een perfecte schoonheid. Ook nu, na zoveel jaar, zat ik ademloos geboeid te luisteren. Niet vers, omdat ik iedere wending ken, maar wel fris na vele jaren het album niet gespeeld te hebben. Daardoor kwam ik tot een nieuw inzicht. Het is zo goed, omdat hij niet voor een bepaald genre kiest. Hij lijkt hier 100% zichzelf en puur. Iets wat ik mij niet eerder realiseerde.

'Powderfinger' heeft nog steeds de kracht die ik toen hoorde, met zijn fraaie gitaarwendingen inclusief de typische Neil Young howl en diepe growl. Janken en ronken, het zit allemaal in dit nummer, met zijn epische verhaal. Het waren de andere drie nummers die mij ontzettende meevielen. Het verhaal van toen, dit is Neils reactie op de punk, waarmee hij zijn credibility wilde bevestigen, is een beetje onzin, maar heftige rock is het zeker. "Welfare mothers make better lovers" is een tekst die anno 2019 natuurlijk niet meer kan, maar dat hij toen lekker bekte kan ik mij voorstellen. De storm die Neil samen met zijn Crazy Horse opwierp, gaat pas op de allerlaatste noot liggen. De enorme strakheid van Frank Sampedro's gitaarwerk valt extra op als Neil loos gaat in 'Hey, Hey, My, My (Into the Black)'.

Ik bedenk me opeens dat de eer die Crazy Horse gegund wordt, eigenlijk voor 50% onterecht is. Het geldt alleen voor kant 2. Ach, kniesoor.

Nee, om in te haken op de discussie hierboven, ik vind Rust Never Sleeps niet zijn beste plaat. Dat is 'On The Beach' en nee, het is niet zijn laatste meesterwerk. Er zitten genoeg toppers tussen de draken in de jaren daarna. Zelfs 'Monsanto' reken ik er toe. Verrassend goede plaat.

Zonder de film gezien te hebben, hoor ik de band met Neil Young samen op een ongelofelijk relaxte manier muziek maken. Nummers worden verkend, maar soms wordt er een enorme punt gezet. Young freakt wat op zijn gitaar in de instrumentele tussendoortjes. Dan weer heel indrukwekkend, dan een allegaartje feedback en soms een mengeling van beide.

Er staat veel ouder materiaal op deze plaat, dat gespeeld wordt met zijn nieuwe begeleidingsband, wat dat mogen we Promise of the Real inmiddels toch wel noemen. Het concert nu ongeveer twee jaar geleden in Amsterdam, duurde meer dan 3 1/2 uur, maar was niet alleen daarom geweldig. Ondanks dat Young zich beperkte tot met name mid tempo nummers uit zijn oeuvre, had het concert een enorme diepgang en verveelde geen moment. Mijn indruk is dat ik de reden waarom dat zo was, terug hoor op Paradox. Hier leggen zij de basis om dat live te kunnen doen. Misschien vergis ik mij volkomen en als ik de film nog eens zie, zal dat duidelijk worden, maar dat is wat mij de muziek vertelt. Uiteindelijk is dit muziek met een grote M.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog:

http://wonomagazine.blogspot.com/2018/06/paradox-original-music-of-fim-neil.html

Inderdaad brengt Neil Young zoveel uit, dat van naar iets toeleven geen sprake meer kan zijn. Nu doe ik dat wat de man betreft al een paar decennia niet meer. Eigenlijk heb ik genoeg gehoord. Toch beluister ik in de jaren 10 eigenlijk weer alles wat hij uitbrengt, i.t.t. de jaren 00. En eigenlijk bevalt ieder album me wel. Niet dat ik, met uitzondering van 'The Monsanto Years', echt een band krijg met de albums. Die tijd is geweest. Iedere noot van 'On The Beach' kan ik dromen, van The Visitor nul en dat zal wel zo blijven.

Toch is The Visitor een plaat die de moeite waard is om af en toe op te zetten. Samen met Promise of the Real, wat zijn nieuwe Crazy Horse lijkt te worden, weet ome Neil een heerlijke lome sfeer neer te zetten waarin het lekker (country)rocken is. Dat er daarnaast ook rare dingen gebeuren als 'Carnival' en gerammel met ketenen verder op op het album, allez. Een beetje experiment moet kunnen, zeker als er verder een heerlijk nummer als 'Forever' op het album staat. Zo'n typisch Neil Young nummer waarin niets lijkt te gebeuren, maar ook soort van voor altijd door mag gaan zonder ook maar een moment te vervelen.

Alles bij elkaar maakt het The Visitor geen hoogvlieger, maar een goede subtopper is het zeker. Vooral omdat het bij mij alle juiste Neil Young punten lekker indrukt.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Engeland gaat gebukt onder een epidemie van jongeren die elkaar doodsteken. Een van die jongeren is de kleinzoon van The Specials legende Neville Staple. 21 jaar en een steekpartij niet overleefd.

Deze plaat was al klaar toen dit tragische incident plaatsvond. Staple heeft dit voorjaar een single uitgebracht 'Put Away Your Knives' vergezeld van een stevig persbericht in de hoop een verschil te kunnen maken.

Staple is ook niet van de partij bij The Specials reünie die op dit moment succesvol door Europa toert. Hij werk hier samen met vrouw Sugary, een fantastische band en gitarist Roddy Radiation van The Specials. Samen maken ze er een enorm feestje van. Iets wat zeker voor een stevig deel op het conto van Sugary Staple geschreven kan worden. Zij lijkt me een enorm feestbeest als ze op het podium wordt losgelaten. Deze energie naar opnames vertalen, kan ze ook nog eens.

Door de eclectische mix van de ska invloeden op Rude Rebles is de uitkomst in 2019 gewoonweg beter dan het origineel. Toen was het nieuw, jong, enthousiast, nu is het de totale, losse perfectie. Deze band weet hoe het een skafeestje bouwt. Dit klinkt zo lekker. Blijven zitten is geen optie. Stilstaan nog minder.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Verrassend goed en echt geen country, zoals ik had verwacht. Perfecte, alternatieve pop, geweldige 70s-achtige luisterliedjes en het epische 'The Garden'. Variatie en kwaliteit worden geboden door New Earth Farmers. En als kers op de taart, een heerlijke rockende cover van World Party.

Wat luisterbeurten verder kan ik alleen maar concluderen: wat een geweldige plaat. Hier wordt heerlijk hard gerockt en Cave heeft zoals Dylan in (een van) zijn topjaren enorme stukken tekst nodig om zijn verhaal te vertellen. Qua muziek zijn er steeds vondsten die er bij mij goed ingaan, terwijl de gitaar in tegenstelling tot de drie laatste platen, echt zijn werk mag doen. Ja, gouden greep deze aanschaf.

En zo bouwt Nick Cave zijn eigen kathedraal. Zo'n middeleeuwse, gothische waar bij de juiste lichtinval prachtige kleuren op de grond vallen van de glas-in-lood-ramen. Ghosteen is een monument. Ergens las ik dat dit Cave's laatste plaat is. Of dat klopt weet ik niet. Hij heeft in ieder geval geen Bowie gedaan, al is de plaat nog niet fysiek uit. Als het zo is, dan mag dit zeker als Cave's Blackstar gelden.

Hoe vaker ik de plaat draai, hoe imposanter hij wordt. Tegelijkertijd verdwijnt Cave langzaam in zijn eigen muziek. De Bad Seeds zijn een voetnoot op de plaat. Het is Warren Ellis die een grote rol speelt in het creëren van de atmosfeer rond Cave. Cave is in volle vaart op weg om het zwarte gat van zijn muziek ingezogen geworden om daarin voor altijd te verdwijnen. Wat hij met Ghosteen achterlaat is prachtig. Een plaat om alleen mee te zijn en om iedere noot op te zuigen. Om ieder geheim van te willen ontdekken.

'Skeleton Tree' is al een paar maal genoemd op deze pagina's. Een prachtig album, maar niet van dit niveau. Ik had eigenlijk verwacht dat voornoemd album het moment was voor Cave om zijn muziek een andere richting uit te duwen, maar hij heeft het nog een slag verfijnt en met groot succes.

Zoals ik al eens eerder heb geschreven, kwam ik laat tot Nick Cave. Gezien de kwaliteit van zijn laatste drie albums, moet ik misschien toch maar eens het verleden in. Tips met welk album te beginnen?

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Van de persoon die Nick Cave nooit trok. Al twee albums weet de man me te boeien en raken. Hoe zwart, desolaat en angstaankagend Skeleton Tree soms ook mag klinken, schoonheid is zelden muzikaal zo trefzeker uitgedrukt. Ondanks het feit dat het album voor ongeveer de helft uit non-songs, mijn term voor songs die meer atmosfeer dan melodie in zich hebben, bestaat, overtuigt het zo sterk dat al mijn bezwaren tegen non-songs verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Dit album is als een opbouwende onweersstorm, die vrijwel al het licht dooft, maar uiteindelijk niet echt losbarst. Als dan in het laatste nummer 'Skeleton Tree', Cave zijn troost over de luisteraar uitstort, is het moeilijk om de ogen droog te houden. Het is zalvend als een perfect koor in een kathedraal, als de zon na de regen en de storm. Samen bieden zij hoop, leven.

Waar ik 'Push The Sky Away' tot mijn verbazing erg goed vond, is Skeleton Tree de overtreffende trap. Ja, de albums liggen in elkaars verlengde, maar deze nieuwe plaat kent nog zoveel lagen dieper. Het is verleidelijk om veel in het album leggen, met de persoonlijke tragedie die Cave trof, maar veruit het meeste stond al op de band/computer. Wellicht dat het stukje extra er aan te wijten is.

Skeleton Tree is een modern klassieke plaat. Dit is voorbij rock, pop, punk, noem het maar op. Cave is definitief gearriveerd op zijn eigen planeet. En die schijnt heel helder en groot aan het firmament.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Zo juist er een halfje bij gedaan. Deze plaat is monumentaal. Zelfs een enkele dip is volledig vergeven. Wat ik merk, is dat bij iedere beluistering de muziek en zang zo diep binnen komen. Dat is voor het eerst tussen de heer Cave en mij. De zang en de gospel- om niet te zeggen kerkzang van het koor is zo hemelschreiend mooi. Het kan goed zijn dat de herders in Bethlehem dit hebben mogen horen op die kerstavond.in het jaar 1.

Geen The Bad Seeds meer in de credits. Heeft Warren Ellis dan iedereen uit het warme nest weten te drukken? Of toch gewoon de consequentie van corona?

Bij de eerste beluistering sloeg dit album in als een bom. Ik vond 'Ghosteen' al indrukwekkend, maar daar is Carnage nog de overtreffende trap van. Het is een album dat op diverse lagen direct doordrong. Muzikaal raakt het me volkomen. Spiritueel drong het tot me door dat samen met de studio voorganger Nick Cave kerkmuziek maakt voor een geseculariseerde samenleving. De muziek is doordrongen van religie, waar die niet meer aanwezig is. Filosofisch omdat Carnage me op diepere gedachten bracht over de zin van alles, maar ik me ook realiseerde dat Nick Cave op zoek is geweest naar antwoorden, maar die in de chaos die een leven is, niet bestaan. Zijn kind is dood, door een achtelijk toeval en dat is wat het is. Hoe zwaar dat ook is.

Wel komt het mij voor dat het diepste dal voorbij is. Op Carnage staan stukken die lichter zijn, die voorbij de diepste tragiek kijken, die vooruit zien. (Die deels met de hele band gemaakt hadden kunnen worden.) Dat maakt dit album ook zo boeiend om naar te luisteren.

Als late Nick Cave fan, pas bij 'Push The Sky Away' kwam ik er bij, dacht ik met 'Ghosteen' de top bereikt te hebben. Een loodzwaar album, waar ik beslist niet altijd naar kan luisteren, maar wel steeds op terug grijp. En toen kwam Carnage. Natuurlijk, ik zit nu op een beperkt aantal luisterbeurten, maar wat ik wel weet, is dat ik bij wijze van spreke, als dat in mei weer kan en mag, voor de deur van mijn platenzaak ga liggen om de LP aan te schaffen.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Vandaag het album weer eens gedraaid van LP die nu toch minimaal 40 jaar in mijn kast staat. Wat mij opvalt, opnieuw, is hoe goed het album klinkt. Dit is een debuutplaat van een toen onbekende band, maar alles grenst aan perfectie. Alsof iedereen rond Nina Hagen wist dat dit de plaat van hun leven zou worden. Van band tot producers, managers en label. Er is geen pfennig bezuinigd, zodat ieder geluidje perfect opgenomen werd. Eindeloze overdubs toe te voegen en aan perfectie grenzende opnames te maken. Alles klinkt zo helder, zo diep, zo vet, om eens een modern woord te gebruiken. Nina zelf mocht haar totale gekte inzetten, zonder ergens tegen gehouden te worden.

Het resultaat is de beste Duitse plaat ooit, de beste plaat uit de punkjaren 1977 en 1978 en een van de beste platen ooit gemaakt. Dit album is punk en geen punk. Voor punk speelt/is de band veel te goed. Het is Nina die Johnny Rotten doet verbleken en Iggy Pop naar de kroon steekt.

Het is voor mij duidelijk, de liefde tussen deze plaat en mij gaat nooit meer over. Heerlijk precies midden tussen mijn boxen gezeten en de plaat geluisterd met het tekstvel op schoot, waarvan ik vergeten was dat die er bij zat. Alle golven kwamen heerlijk over me heen. Zo lekker.

(Over Duitse punk gesproken. Recentelijk kreeg ik de plaat 'Frau Gott' van Trixsi toegestuurd. Staat nog niet op Musicmeter (en nu geen tijd). Voor Punkfans, dit is een aanrader!)

Dit is het soort plaat dat in ieder nummer een nieuwe verrassing openbaart. Alsof de twee makers, zanger /gitarist Marty Willson-Piper, vooral bekend uit zijn The Church tijd en producer Dare Mason zichzelf uitdaagden vooral niet met meer van hetzelfde te komen. Niet dat The Afterlife spectaculair ontploft, nee, juist in het maken van liedjes die mooi zijn leefden de twee heren zich uit, met wat hulp van vrienden en de vrouw van Marty. Met uitzondering van het uitermate melige 'In A Field Full Of Sheep', slagen ze daar volkomen in. (Nu heb ik lang geleden, op een ander continent, weken in velden achter schapen aangerend, en stront en distels uit de geschoren vachten geplukt, dus is de meligheid rondom schapen ook wel weer goed getroffen.)

Er vallen twee dingen echt op op The Afterlife. Een is dat de zang ouwig klinkt, hier is duidelijk geen jonge man aan het zingen en hij doet er ook niets aan om dat te verbloemen. Tegelijkertijd compenseert de muziek dat volkomen. Ieder interessant zijweggetje in een song wordt geïnspecteerd en waar zinvol ingezet, hetgeen duidelijk prachtige vondsten oplevert en soms klaterende popmuziek. Juist dat is het sterke punt van The Afterlife. Als zodanig doet het album mij daarom denken aan de laatste plaat van Robin Hitchcock uit 2017.

Het kan daarom gebeuren dat waar in de ene song singer-songwriters uit Westcoast van de VS jaren 70 in herinnering roepen, de andere rockt en een derde progrock elementen te horen zijn, waar Chris Koerts zo maar zijn medewerking aan had kunnen verlenen. Alle songs, op die ene na dus, hebben speelsheid als overkomst. Alsof de heren zich steeds weer verwonderen over wat er nu toch weer gebeurde in de studio van Mason in Cornwall. Een aanstekelijkheid die zich duidelijk uitstrekt naar deze luisteraar.

Zonder het album direct een hoogvlieger te willen noemen, schenkt de plaat veel, instant luistergenot en dat is heel veel waard. Ik sluit een extra halve * daarom niet uit.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Bij de eerste beluistering had ik het idee in een achtbaan te zitten waar geen einde aan kon komen. Het denderde maar door met een energie en felheid die mij aan mijn introductie met de eerste twee Oasis platen deed denken. Waar Liam met zijn beste (solo)plaat tot op heden komt, slaan bij Noel alle stoppen door. Ik vond 'Chasing Yesterday' al erg goed. Who Built The Moon? is een overrompeling.

Ja, de plaat is overvol, dichtgekit en massief. Het mooie is dat er uit die massa steeds de meest leuke dingen naar voren geschoven worden, die de plaat haar eigens meegeven. Daar omheen heeft de producer van dienst Noel overgehaald om allerlei moderne ritmes en geluiden toe te passen. Dat maakt Who Built The Moon niet zo zeer eigentijds, daarvoor blijven Noels songs te eigen, maar wel enorm urgent. Noel speelt alsof er iets hem op de hielen zit. Waarschijnlijk zijn broer en hun geestverleden. "There is no easy way out", liet Noel Liam ooit zingen en dat pad neemt Noel ook niet. Er is duidelijk sprake van geldingsdrang op deze plaat (op beide platen). Misschien is de muziekwereld wel beter af zonder Oasis.

Het resultaat is een plaat die zich kan meten met het beste werk, maar geen klassiekers meer gaat opleveren. Daarvoor zijn de tijden teveel veranderd sinds 1994. Te genieten valt er meer dan genoeg. Echt een prima album.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.