Palio Superspeed Donkey is dood, lang leve Canshaker Pi? Het heeft er alle schijn van. Als de uitkomst platen met de kwailiteit van Canshaker Pi zijn, dan kan ik er alleszins mee leven.

Verschillende songs op het album zitten uitermate ingenieus in elkaar. Het lijkt aan alle kanten te rammelen, maar voordat er iets ontspoort, vinden de vier elkaar moeiteloos terug in een strakker stuk. De nonchalante manier van zingen van Willem Smit, wekt de indruk dat het er allemaal niets toe doet, maar het is heel makkelijk voor iemand om zich daarin te vergissen. Wat daaronder gebeurt in de muzikale uitvoering, kan enkel het resultaat zijn van heel veel afspraken en oefenen op details, tenzij we hier van doen hebben met vier super talenten. Dat sluit ik overigens niet uit, maar dan nog moeten de afspraken kloppen.

Het hoogtepunt van alles kan, alles mag en we doen ook alles, is 'The U In My Dog'. Hier zitten genoeg ideeën in om tien songs mee in te vullen, die waarschijnlijk alle tien ook goed zijn. Hiet zitten de ideeën allemaal in één song. Van een Lou Reed riff naar totale gekte en terug en alles daar tussen in. Heel knap.

Zodra ze in de buurt zijn, ga ik dit zeker live uitchecken. Net als dat vorige, toch ook heel fijne bandje.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

De derde van Canshaker Pi is er eentje om in te lijsten. De plaat is een next level waar de stekeligheid en alternatieve rock samenvloeit met een pop feel om u tegen te zeggen. De plaat begint met een enorme bak herrie die over de luisteraar wordt uitgestort alsof dat er even uit moest, waarna de plaat echt kan beginnen.

oftwel's benaming "volwassen" wil ik wel onderschrijven. Dat is hier zeker het geval, maar inderdaad zonder het eigene van de band te verliezen. Daarvoor zit er teveel tegen het dissonante aan in het geheel verwerkt, terwijl het allemaal blijft werken. Een mooie balans tussen behagen en de kat tegen de haren instrijken. Daarmee sluit Canshaker Pi aan bij een heleboel dat uit België komt, terwijl de dynamiek binnen veel nummers op Okay Decay heel erg Nirvana is. Omdat de band zoveel eigens meebrengt, stoort dat niet alleen niet, het is een wezenlijk onderdeel van het eigen geluid dat Canshaker Pi heeft.

In reactie op een recensie van mij over de Schotse band Garlands (even checken mensen) schreef de lead man dat hij in het voorprogramma van Canshaker Pi ging spelen en daarna dat hij ze zo ontzettend goed vond. Dat live deel moet ik nog eens mee gaan maken. Okay Decay is na het iets mindere 'Naughty Naughty Violence, de tweede voltreffer. Met de Palio Super Speed Donkey plaat er bij is dat drie voor Willem Smit.

Dit bericht is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Een diepe zucht, een welgemeende wow, hoofd in eer gebogen en de pet af. Dat is de juiste omschrijving van mijn gevoel na de derde luisterbeurt op rij van Anaana. Het Oostenrijkse Cari Cari brengt op haar debuutplaat een karrenvracht aan invloeden mee, allemaal direct herkenbaar, en smelt deze om tot iets zo krachtigs dat stille verering resteert.

Mijn eerste indruk was, o, wat had dit mooi gestaan op een nieuw album van The Walkabouts, de tweede, het beste nummer van The xx tot op heden. Dat kruispunt, de alternatieve Americana (rock) van The Walkabouts en de verstilling van het Londense trio, is een goed uitgangspunt om Anaana te beschouwen, ware het niet dat er vervolgens een Pandora's Box open gaat die Anaana tot een muzikaal avontuur maakt. John Lee Hooker boogie, the Shadows meet Dick Dale, Blood Red Shoes alternative rock, het is er allemaal en meer. Wat het daarom zo knap maakt dat Anaana toch prachtig als een geheel klinkt. Ware het niet dat dit alles slechts het vertrekpunt is van Cari Cari. Het mysterieuze wordt omgevormd tot een monument van muzikaliteit en klasse. De stiltes tot gebedshuizen van muziek. De rock and roll een ongetemd beest dat je wang likt. Zacht en schurend tegelijk.

Het van origine Weense duo reisde de afgelopen jaren de halve wereld rond en leefde in diverse steden, onderwijl werkend aan haar nieuwe album. Het heeft even geduurd, vier jaar, maar het resultaat mag er zijn. Zonder meer een van de intrigerendste, maar ook beste platen van 2018. Ik moet nog even kijken hoe de plaat rijpt, maar de sterren lijken gunstig te staan voor een notering bij de beste platen van de jaren 10. (Die al weer bijna voorbij zijn.) Wat is het toch mooi om zo vanuit het niets verrast te worden met prachtige muziek. Nota bene uit Oostenrijk, waar ik, zeer waarschijnlijk nog nooit iets positiefs over geschreven heb, de gezellig novelty hits 'Codo' en 'Major Tom' ten spijt.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloGg.

Met Anaana blies Cari Cari mij vier jaar geleden van de sokken. Dat gebeurde live nog een keer in de bovenzaal van Paradiso. Daarna werd het stil en verdween de plaat langzaam naar de achtergrond.

De eerste beluistering van Welcome To KooKoo Island viel ronduit tegen. Tegen de herinnering viel niet op te boksen. Opgeven was ook hier geen optie. Bij de tweede beluistering hoorde ik al iets meer in de plaat en nu is hij niet uit mijn speler weg te branden. Alles waar Cari Cari zo goed in is, komt terug en met uitzondering van het laatste, wat te ingekakt nummer, is alles 100% raak. Een heerlijke plaat waar de surf gitaar met veel reverb prachtig geplaatst wordt in iedere setting. De man-vrouw zang afwisseling doet de rest. Hier schrijft een volkomen tevreden mens (die ook nog eens voor het eerst luistert naar de nieuwe The Beths, man!)

Bij de eerste beluistering van Leather Teeth, zonder enige achtergrond te kennen, kon ik geen keuze maken tussen of dit alles een grap was of uiterst serieus. Lang geleden gaf iemand mij een cassettebandje om naar te luisteren. "Omdat het zo enorm grappig is". Als ik het me goed herinner, betrof het een parodie die The Hee Bee Gee Bees heette. Na een paar nummers was ik er voor altijd klaar mee. Niet leuk en vreselijke muziek.

Daar deed Leather Teeth mij aan denken, behalve dat mij opviel dat hier eigenlijk echt prima gemusiceerd wordt. Het was de combinatie van techno en hardrock die mij op het verkeerde been zette. Deze, toch wel ongebruikelijke combinatie zorgde voor de aanvankelijke verwarring. De uiterst lelijke hoes van de plaat deed de rest om het idee van een parodie te vergroten.

Eigenlijk is horen geloven waar het Carpenter Brut betreft. Het tempo ligt hoog, de gitaar en synthesizers razen rond boven een strakke begeleiding. Wat ronduit zwak is, is de zang, maar dat kan dit album zelfs hebben.

Het album raakt aan vele elementen uit de (synth)pop en rock van de afgelopen bijna 40 jaar. Op het ene moment kan ik de neiging on "The chances of anything coming from Mars" mee te zingen echt niet onderdrukken. Even later zit ik in gedachten zo bij die paar singles van Yazoo, Pet Shop Boys, etc. uit de jaren 80 die ik wel leuk vond, om headbangend op de bank te eindigen, mijn haar met veel lak touperend. En dit alles wordt op een uiterst overtuigende wijze gebracht en vooral gemixt. Franck Huesco uit Poitiers is de naam: Carpenter Brut.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog

Luctor et emergo. De lijfspreuk van Zeeland is zeker van toepassing op mij en dit album. De eerste beluistering leverde niets anders dan vervreemding op. Ik had het gevoel dat Cate le Bon niets anders aan het doen was dan mij buitenduwen, weghouden en vervreemden. Telkens als ik iets aardigs hoorde kwam er weer een dissonant tussen mij en het nummer, opgeworpen door de muzikante zelf.

Omdat ik, in de aanzet, mooie dingen hoorde, heb ik het een tweede en derde kans gegeven. Met als gevolg dat ik in een aantal nummers door de vervreemding heen kon luisteren. Ineens ging er een wereld open. Ja, haar stem speelt ook een rol in die vervreemding, maar dat kan Cate le Bon ook uitzetten, waardoor een wereld zich opent van bescheiden schoonheid. En ja, soms klinkt iets heel raar, maar blijkt het wonderwel te passen met de achtergrond.

Kortom, ik sluit niet uit dat deze plaat nog kan groeien. Wonderlijk wat er kan gebeuren als ik mijzelf de kans geeft voorbij mijn eerste indruk te gaan. In dit geval ging er een wereld open. Het lijkt wel een beloning. Of die conclusie de titel van het album verklaart, durf ik niet te stellen. Voor mij persoonlijk in ieder geval wel.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Met deze omschrijving van E-Clect-Eddy ben ik het helemaal eens

Ik zie het artwork dan ook als een mooie analogie. Een paard, dat de kijker niet aankijkt, helder op de voorgrond, daar achter mist. Is er gevaar, door mist vervormd geluid of gewoon niets? In de muziek op dit album is het precies hetzelfde. De stem van Chantal Acda, vaak de drums en de lead gitaar zijn het paard. De rest is de mist, atmosfeer waaruit af en toe heel mooie dingen opklinken, die weer in de soep verdwijnen. Wie niet oplet, mist het allemaal. Het is een plaat voor twee: de luisteraar en de plaat, met bij voorkeur een goede koptelefoon als doorgeefluik. Wie niet oplet, hoort niets.

Dat alles maakt Bounce Back een wat mysterieuze plaat, waar ik al een aantal malen met veel plezier naar geluisterd heb. Daar staat tegenover dat ik mooiere en veel spannendere platen ken dan deze. Dat neemt niet weg dat Bounce Back een heel prettige toevoeging is aan mijn collectie.

Acda zegt zelf dat ze zich zorgen maakt over de distantie die social media tussen mensen creëert. Dat zij die zelf heeft willen opheffen door huisconcerten te gaan geven. Daaruit is deze plaat ontstaan. In de relatie die zij met deze plaat tot stand brengt is zij volledig geslaagd, maar in tweede instantie is de plaat een een-op-een relatie en geen feestje voor meerdere personen. Zelf opdracht geslaagd? Zeg het maar.

Alle details die deric raven geeft, ken ik niet. Ik zal niet zeggen dat ik bio's helemaal niet lees. Wel wil ik voorkomen beïnvloed te raken in mijn mening. Ik weet dan ook niet wie er meespelen, maar geef mijn eigen emoties, interpretaties, etc. weer. Wel las ik in de woorden van Chris Eckman, ex-The Walkabouts en samen met Acda en haar partner Eric Thielemans het trio Distance, Light & Sky vormend, dat Chantal Acda in eerste instantie een solo album wilde de maken. Als in alleen. Pas toen ze gezelschap van anderen begon te missen, ontstond Saturday Moon zoals wij de plaat nu kunnen horen.

Dat kan verklaren dat in mijn oren de plaat twee gezichten heeft. Een met kale, weinig ingekleurde nummers en nummers met een volledig, breed bandgeluid. Natuurlijk zitten er vervolgens variaties in klankkleur verwerkt, waardoor het ene nummer iets meer pop gericht klinkt en een andere sobere folk als basis heeft. Het gevolg is wel, dat dit album een zeer persoonlijk document is. Een plaat waarop Chantal Acda haar kwaliteiten ongefilterd kan laten zien. Er was niemand die haar een bepaalde kant uit wilde duwen, behalve zichzelf.

Het titelnummer is niet voor niets strategisch geplaatst aan het begin van het album. Hierin maakt ze haar statement en trekt ze de luisteraar de plaat in, die afgaande op het titelnummer een aantal verrassingen zal brengen. Als het goed is, is de stemming van de luisteraar dan al zover, dat hij mee zal gaan. De overgang naar het tweede nummer is dan ook groot. Het is de absolute schoonheid die blijft.

Het prijsnummer is het zeven minuten lange 'Disappear'. Hierin wordt een muzikale wereld verplaatst. Er gebeurt zoveel en telkens maakt het 'Disappear' nog sterker, nog gevarieerder, nog boeiender. (Vooruit, het einde is wel heel vreemd, maar daarom niet minder intrigerend.) Het toont in mijn beleving aan dat Chantal Acda bereid en in staat was alle conventies los te laten en puur te gaan voor wat haar gevoel aangaf.

Verder is de invloed van Britse folk van circa 1970 onmiskenbaar aanwezig. Het wordt echter uitgevoerd op een manier die niemand uit de tijd zou herkennen als Britse folk. Met deze nummers slaat zij een brug die 50 jaar overbrugt. Saturday Moon is een even innovatief als mooi album. Een van de beste tot op heden in 2021.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.

Bill Frisell speelde al een rol op Chantal Acda's laatste plaat 'Bounce Back'. Hier staan ze samen op het podium in een Antwerps park. Voor het publiek moet het iets zo ontzettend prachtigs zijn geweest. De manier waarop Frisells spel zich vormt om Acdas stem is simpelweg meesterlijk. Als muziek een rol kan hebben in meditatie en het volledig tot rust brengen van geesten, dan is het gevangen op dit album. De atmosfeer op dit album is bijna sacraal. Muziek als een nieuwe religie en mis of dienst. Tegelijkertijd draait het bij deze nummers telkens om melodie en schoonheid. Dat laatste woord vat het hele album mooi samen: schoonheid. Meer woorden zijn ook niet nodig.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Wat een prachtige plaat van een zuchtmeisje op leeftijd. In de zang wordt van alles gevangen dat tegenstrijdig is en vandaag de dag zelfs bijna niet meer naast elkaar opgeschreven mocht worden. Dan te bedenken dat haar vader Serge met dat alles en nog veel meer wegkwam door hard tegen alle huisjes te schoppen.

Rest opent met het prachtige 'Ring-A-Ring O' Roses'. Een liedje met zoveel pop gevoel, met zoveel sensualiteit, met diep gevoel. Het komt het dichtst bij haar uitzonderlijk prettige plaat met de heren van Air, '5.55'. Dit liedje brengt eenieder die het hoort in een andere stemming. Er is geen tussenweg. Het heeft de stijl van John Barry, de vader van haar betreurde zus Kris. De sfeer, klasse en de stijl van 'The Persuaders Theme' wordt perfect gevangen. (En dé hit van pa en ma samen natuurlijk. Luister maar eens naar die bas later in het nummer.)

Daarmee houdt het gelukkig niet op. Met uitzondering van het titelnummer scoort het hele album goed. Één Daft Punk op je album garandeert nog geen topnummer.

Samen met producer en schrijver SebastiAn heeft Charlotte Gainsbourg een prima album afgeleverd. Dat hij voor het grootste deel verantwoordelijk is voor het geluid, net als Beck en Air hier voor, is logisch. Gainsbourg vertrekt naar een studio zonder muziek, wellicht met ideeën en met een gevoel, maar is geen muzikant. Wel is zij sterk verantwoordelijk voor de keuzes die ze maakt. Zij wil een plaat maken en daarin is ze veel meer dan een zangeresje dat de studio in wordt gehaald.

Tot diep in het album blijven prima songs staan. Het eindigt met de disco track 'Les Oxalis', dat een staartje krijgt. Wordt hier de derde generatie klaargestoomd? Het heeft er alle schijn van. Een kind dat "mama" zegt ergens, gaat het alfabet liedje zingen, dat vervolgens op een geweldige manier van muziek wordt voorzien. Het album gaat op een grootse en statige manier uit.

Ja, dit is het beste album van Charlotte Gainsbourg tot dusverre. Op de titeltrack na, klopt alles. Nu ****, maar op weg naar meer. Rest mij enkel te verwijzen naar de prachtige plaat van halfzus Lou Doillon, 'Lay Low'. Ook al zo mooi.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Lang geleden las ik mijn eerste Agatha Christie. Op een gegeven moment loopt de hoofdpersoon een straat af en uit de andere richting komt de mooiste vrouw aangelopen die hij ooit heeft gezien. Tot dat ze haar mond opendoet en er een vreselijk stemgeluid uit komt. Ik was het boek al jaren geleden vergeten, laat staan dat ik weet waar het over gaat (ja, een moord). Deze scène kwam echter direct bij op op het moment dat Eva Hendricks begon te zingen in het eerste nummer van Young Enough. What a turn off!

Toch is het vrijwel goed gekomen tussen Charlie Bliss en ondergetekende. De band speelt lekkere alternatieve rock. O.k., het is allemaal bijzonder netjes binnen de gangbare lijntjes ingevuld, maar zit verdomd lekker in elkaar. De mensen in Charlie Bliss weten hoe ze een nummer in elkaar zetten. Die stem is in een aantal nummers zelfs bijna genietbaar, want Ms. Hendricks heeft toch een paar klankvormen in haar uiterst merkwaardige strottenhoofd. Vooral in 'Under You' komt het heel goed uit allemaal. Daar lopen een aantal heerlijke melodielijnen door elkaar.

In algemene zin weet deze band hoe ze binnen een nummer met dynamiek kunnen spelen, wat Young Enough een eigen karakter geeft, naast fraaie klankkleuren. De band is uiterst strak en gaat daarna pas spelen. Het gevolg is dat de meeste nummers als een huis staan. Frivoliteiten kunnen zeker aangetroffen worden, maar zijn duidelijk bijzaak. Het gaat om het liedje en dat zit vaak goed bij Charlie Bliss.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Een plaat die begint als een eerbetoon aan Iggy Pop, die bijgestaan wordt door The Ramones, die bijzonder goed geworden zijn in The Velvet Underground ritmes, dat is een aanbeveling die staat. Mits de nummers goed zijn natuurlijk en dat zijn de nummers van Cheap Gunslingers. (Een lelijke naam, maar goed, ik leef dan ook niet in de V.S. laat staan Florida.)

Zoals vele acts op Rum Bar zijn ook Cheap Gunslingers veteranen van het garage/punk/rock circuit, die in het verleden misschien lokale faam hebben bereikt, maar zelden meer dan dat. Nu op een zekere leeftijd geraakt, krijgen deze muzikanten de gelegenheid om nog een keer uit te pakken. Ik merk dat velen van hen dit doen met het beste dat ze in zich hebben en waarin de invloeden van 60 plus jaren van rock en roll verweven worden tot een prachtige mix, met gewoon ronduit sterke songs. Zo ook Cheap Gunslingers. Ik vrees het ergste waar het het bereik betreft, maar Rum Bar heeft een nagenoeg onvoorwaardelijke fan in mij gevonden.

Zo ook dus dit album. Het knettert en dat geknetter wordt afgemaakt door de juiste stem. Vies en smerig, ruig en zonder compromissen. Het maakt de songs af. Een stevige ritmesectie, een slaggitaar en wat overdubs in de solo's. Alles wat een nummer dan nog nodig heeft, is een goede melodie. Ook daar scoort Cheap Gunslingers een ruime voldoende en als het gas er dan twee keer afgaat, overtuigt de band wederom.

Kortom, als je houdt van garage rock met een juiste verhouding 60s pop en punkrock dan zit je met dit album gebakken.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Out of sight or hidden is wat Chelou vertaald naar het Engels betekent. Adam Gray zoals Chelou in het echt heet, komt juist met deze release voor het eerst naar buiten met foto's. Een nieuw begin van zijn carrière, die met deze eerste volledige plaat echt van start gaat.

Het is geen makkelijke plaat. Chelou hult zich graag in de duisternis, zo lijkt het. Als zijn muziek de spiegel is van zijn zielenroerselen, dan kan hij wel wat donkerte hebben. Dat neemt niet weg dat de muziek bij vlagen betoverend en ontroerend kan zijn. Muziek die een balans vindt tussen moderne elektronica en ouderwetse singer-songwriter man met gitaar invloeden. Chelou weet ze kunstig te smeden tot een geheel.

Met Out Of Sight in de hand is er geen enkele reden meer te verzinnen om zich te verstoppen. Adam Gray heeft dat begrepen en treedt de wereld tegemoet. Intrigerende plaat.

Chicago, begonnen met Transit Authority erachter, debuteerde in de Top 40 eind 1969 met de alarmschijf, toen nog heel nieuw, 'I'm A Man'. Die hit staat vreemd genoeg niet op deze compilatie. Die zal ik rond 1980 gekocht hebben en aan de sticker te zien bij V&D voor een leuke prijs. Deze omissie is een gemis. Geweldige single, ook al bleek het later een cover. Dat wist ik toen nog niet.

Verder was Chicago voor mij tot 1976 vooral band van twee knallende singles, '25 or 5 to 4' en 'Feeling Stronger Everyday'. Die laatste heb ik op single uit die tijd. De rest kende ik eigenlijk niet. Ik had tot in de jaren 10 of 20 ook geen andere plaat, totdat ik '1' tweedehands aanschafte.

Recentelijk kwam IX weer eens uit de kast. Het toont aan dat de band twee gezichten heeft. De ballads en de, incidentele rockers. Inmiddels kan ik beide categorieën goed waarderen. Al blijft het intro van '25 or 6 to 4' onovertroffen. Er zijn weinig nummers die er direct zo stevig inknallen. 'Rock And Roll' van Led Zeppelin is er nog zo een.

Na 1975 begon het echt grote succes pas voor de band, maar daar vond ik toen in ieder geval een stuk minder aan. Anno 2025 is IX een echt goed verzamelaar of beter een heel goede plaat.

Chicago was mijn band niet, behalve die drie geweldige singles, 'I'm A Man', '25 Or 6 To 4' en 'Feeling Stronger Every Day'. Tegen de tijd dat ik geld begon te krijgen om af en toe een LP te kopen speelde Chicago 'If You Leave Me Now' en 'Baby What A Big Suprise' en verdween de band van mijn radar.

Een paar jaar terug kocht ik deze plaat tweedehands voor €4 in een prima conditie en er ging best wel een wereld voor me open. Bedenk, dit is een debuutplaat van een tot dan toe volslagen onbekende band, die een zekere reputatie in een bescheiden live circuit genoot. Het grote label Columbia staat toe om aan de hand van een jonge producer niet een, maar twee platen uit te brengen met daarop voor zeker één LP kant van de vier instrumentaal gefreak.

Mijn theorie is dat vanaf circa 1966 de bazen van platenmaatschappijen, vaak heren van een zekere leeftijd, werkelijk geen idee meer hadden wat de jeugd bewoog en wat muzikanten brachten. In een korte periode konden bands eigenlijk doen waar ze zin in hadden. Dat verandert weer in de eerste jaren van de jaren 70. Het keurslijf wordt weer aangetrokken door jongere managers.

Een krachtig resultaat is dit dubbel album met daarop een aantal prachtige nummers, waarin alle sterke kanten van Chicago Transit Authority naar voren komen, hierboven al meermalen aangehaald. Ook ik geniet van de toeters, van de verschillende stemmen en het scheurende gitaarwerk. Wat mij treft, is de verscheidenheid van het album. Het instrumentale gefreak, waar ik overigens best doorheen kom, is afgewisseld met een aantal prachtige, jazzy ballads, die zover afstaan van wat dit band in de 2e helft van de jaren 70, laat staan 80 laat horen. Songs als 'Beginnings' en 'Does Anybody Really Know What Time It Is?' hebben een heerlijke bite, juist door de ongepolijste toeters en stem. Alles kan niet verder van het Peter Cetera/David Foster geluid afliggen.

Dit najaar is het 50 jaar geleden dat ik 'I'm A Man' voor het eerst op de radio hoorde (zelfs wist dat het een cover was, voordat ik dit woord kende overigens). Een van de eerste Alarmschijven bij de Top 40. Sinds een jaar of drie ken ik ook de LP. Daarover schreef ik ooit een Engelstalige post op WoNoBloG.

De wijze waarop de dames samen zingen in 'Secrets' is hemels. De plaat van dit duo is niet hemelbestormend nieuw. Daarvoor brengen de nummers teveel herinneringen boven. Maar deze dreamrock werkt op alle fronten. Gewoon een heerlijk plaat.

In november 2020 kwam er een box set uit met de titel 'Velvet Fog' met daarin de drie studio albums van Chris & Carla. Daardoor ben ik recentelijk weer eens naar dit album gaan luisteren. Het heeft er alle schijn van dat ik het destijds ernstig heb onderschat. The Walkabouts waren bezig in een paar jaar tijd zich te transformeren van een stevige folkrock band naar een paradijs van verstilling; niet geheel naar mijn wensen. Swinger 500 was nog eens experimenteel ook, al lag het redelijk in het verlengde van de tweede plaat vol covers die The Walkabouts rond die tijd uitbracht en ook geen favoriet van mij werd.

Anno 2021 bevalt de plaat een stuk beter merk ik. De composities zijn vrijwel allemaal geslaagd, de zang tussen de twee zoals altijd meer dan gewoon goed en met dat experiment valt het 23 jaar later best mee. Gewoon een hele degelijke plaat, waar prima muziek op staat die het waard is om te worden gehoord.

We worden ouder, dus ook Chris Eckman. Zijn werk is introspectiever dan in zijn wilde The Walkaboutsjaren met stevige rockers als 'Old Crow Lied' en 'Jack Candy'. Niet zozeer de teksten, die zijn nog steeds verhalend en rapporterend. Het zit in de sfeer van het album en in hoe de muziek.wordt uitgevoerd. Verstilling is het verkeerde woord. Daar dreigde hij rond 2000 totaal in te verdwijnen. Dat is hier niet het geval. Het is rustig en contemplatief en bloedmooi.

Mijn twee favorieten op dit album 'Haunted Nights' en 'Last Train Home' onderstrepen dit. Prachtige, zeer rustige nummers die toch het hele verhaal vertellen onder de huid blijven sluimeren en grote indruk maken met relatief weinig middelen.

Ik was een grote The Walkabouts fan en dacht de doorbraak mee te gaan maken toen de grotere zalen in Nederland begonnen uit te verkopen rond 1995/6, maar het ging juist naar beneden naar de bovenzalen. Eeuwig zonde want het was een grootse band die meer had verdiend. Met The Land We Knew Best toont Chris Eckman wederom zijn talent als songwriter.

Wat is het toch mooi als een artiest, opnieuw, volledig verrast. Ik ontdekte The Walkabouts in 1993 met het album 'New West Motel'. The Walkabouts stopten definitief in 2012 of zo en ik was de solo verrichtingen van Chris Eckman al enige tijd uit het oog verloren. De laatste blijkt overigens uit 2013 te stammen. Een album dat ik niet eens van een recensie voorzag. Samenwerkingen daargelaten, is het al lang stil dus.

Enter Where The Spirit Rests. Een album gebouwd rond Eckmans stem en akoestische gitaar. Twee Sloveense muzikanten spelen bas en drums. Dat was echter niet genoeg. Eckman liet de controle los en stuurde individuele nummers naar bevriende muzikanten. Zij kleurden de nummers in zoals zij goed achtten. De vraag was ook: "speel naar wat je hoort".

Het resultaat is een prachtig album dat kan wedijveren met het beste werk van The Walkabouts, allemaal stammend uit het midden van de jaren 90. Sfeervol, gedragen, prachtig. Vol verhalen van en over het kleine leven, ergens onderweg opgedaan, al dan niet persoonlijk. Voor het eerst sinds decennia ben ik weer onder de indruk van een plaat met het werk van Chris Eckman. Heerlijk, zulke muzikale verrassingen.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Voor mij is het de kennismaking. Ik begrijp dat zij al behoorlijk groot is, in een muzieksoort die doorgaans langs mij heen gaat. Deze plaat heb ik nu een aantal keren beluisterd en dat bevalt goed. Het lukt haar heel goed om de uiteindelijk kille elektronica een hart te geven en er mooie melodieën overheen te leggen. Ook de samples, die ik vaak storend vind afleiden van waar het om zou moeten gaan, het liedje, zinvol te incorporeren. Sterker, sommige nummers zijn ronduit mooi. in geen van de nummers gebeurt meer dan noodzakelijk. Alle bijdragen zijn smaakvol en ontdaan van effectbejag.

Zelf ben ik enigszins verrast door mijn conclusie, want zoals ik begon, dit is mijn muziek echt niet. Dat gaat ook niet veranderen. Deze dosis van vijf songs werkte echter prima. Wie weet kan het groeien.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Dit is het soort album dat allerlei plaatjes bij me oproept. Het is donker, vol mysterieuze atmosfeer, sprookjesachtig, met andere woorden het hoeft niet persé met iedereen goed af te lopen. Roodkapje zingt monter door het bos lopend een duet met de Grote Boze Wolf, Mark Lanegan, voordat het zeker slecht af loopt. Onschuld en slechtheid lossen op in elkaar, maar wat houd je dan over? Geen idee.

Christine Owman komt uit Malmö is Zweden. De ijzige kant van dat land komt zeker uit, net als de mysterieuze kant van mythische wezens als trollen, etc. When on Fire is zeer onderkoelt. In de muziek en de zang. Die is zoals meer vrouwelijke zangeressen klinken in de jaren 10. Lana del Rey moet ik het meeste aan denken, maar ook Warpaint, bijvoorbeeld. Dat dromerige, quasi-onschuldige. Daar doet Owman zeker aan mee, maar in de muziek houden al die vergelijkingen op. Daarin is Christine Owman superieur. Met haar cello als basis krijgen de nummers een eigen klankkleur die haar geluid iets zeer eigens geeft.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Echt een plaat die met de luisterbeurt groeit en prachtige dingen toont, die ik net daarvoor nog niet hoorde. Een plaat ook vol met verwijzingen die wijzen naar het rijke pop- en rockverleden, die op kunstige wijze in zijn eigen muziek zitten verwerkt.

Allereerst vind ik de blasfemie in de plaattitel en van het 7e nummer heel erg grappig. Of dat tot een boycot leidt in vele Amerikaanse staten, valt nog te bezien. Tot mijn verbazing is Bobby Fuller al meer dan 50 jaar dood. Uitlaatgassen in zijn auto. Waarschijnlijk zelfmoord, maar er zijn vele theorieën, zo blijkt uit Wikipedia.

Bobby Fuller ... is een plaat waarop Chuck Prophet een aangename rocksound neer zet, met af en toe een ballad. Van heel veel van deze nummers hoop ik later deze maand een live uitvoering te horen als ik de man en band weer eens live gaan zien. Altijd een feestje en zeker in zo'n bescheiden zaaltje als in Leiden.

Het knappe aan dit album is dat het regelmatig een urgentie weet uit te stralen zonder zaken overdreven of veel bombarie aan te pakken. 'Your Skin' is uitermate gedreven, richting new wave gebracht. Een van de vele pareltjes op dit album. Dat wisselt Prophet of met zo'n typische Chuck Prophet ballad als 'Open Up Your Heart', die zijn andere kant laat zien. Samen met een andere ballad op de plaat, doet het me heel erg denken aan 'Don't Forget To Dance, van The Kinks.

Hierboven vraagt de site altijd de beste (drie) nummers in te vullen. Dat is eigenlijk niet nodig hier. Op een heel enkele dip na, is dit een uitzonderlijk consistent album. Chuck Prophet toont opnieuw aan een groot talent te hebben om goede, lekker in het gehoor liggende nummers te schrijven en deze prima op te nemen. De arrangementen zorgen voor veel variatie, zoals spelen met tempo en dynamiek een aantal nummers een tweede leven binnen de song zelf schenken. Er is geen moment waarop verveling of afleiding wordt toegestaan.

Conclusie: opnieuw een prima album van Chuck Prophet. Laat dat concert maar komen.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Soms glippen albums er tussen door. Night Surfer is er zo een. Ik wist toen in 2014 dat er een nieuw album was, maar het kwam er niet van om er naar te luisteren. 2017, 'Bobby Fuller' kwam uit, Prophet gaf een concert in Q-Bus in Leiden en daar kocht ik de LP bij de stand. Nu vind ik 'Temple Beautiful' (2012) en 'Bobby Fuller' beide prima albums, maar dit album knalde er heerlijk in. Geen zwakke broeder op te vinden en hij rockt voluit. Bij het concert zijn er ook behoorlijk wat nummers van gespeeld merkte ik toen ik hem thuis opzette. Chuck Prophet wordt duidelijk alleen maar beter met de jaren. Zijn eerste solo platen vind ik eigenlijk maar zo zo, dat verandert langzaam in de jaren 00 en in dit decennium is alles 100% raak. Zijn concerten zijn altijd geweldig. Met andere woorden, Chuck Prophet is langzaam uitgegroeid tot een van mijn favoriete artiesten.

5* geef ik niet snel, maar Night Surfer verdient deze kwalificatie volkomen. Wat een plaat, wat een urgentie, wat een lol.

Maakt Chuck Prophet ooit nog een slechte plaat? Ik durf het wel aan deze routineus te noemen, maar dan op zo'n geweldig niveau dat die constatering helemaal niets uitmaakt. Op The Land That Time Forgot doet Prophet waar hij heel goed in is, liedjes met een kop en een staart maken. Daar de juiste loopjes bij vinden, samen zingen met zijn vrouw en verhaaltjes vertellen. Zelfs voor voormalig president Richard M. Nixon kan mededogen getoond worden; voor hen die in Nixonland willen leven.

Chuck Prophet's stem klinkt altijd wat triestig. Dat is een gegeven. Dat maakt het extra knap dat hij toch verschillende gemoedstoestanden prima over kan brengen. Op die stem zit geen sleet. Waarschijnlijk omdat hij zich nooit overmatig in hoeft te spannen bij het zingen.

Één ding ontbreekt op dit album: een echte knaller, een song die zich boven alles verheft, zoals 'Jesus Was A Social Drinker' op zijn vorige album. Een nummer dat in alle opzichten direct de aandacht trekt. Dat is eigenlijk de enige kritiek die ik hier kan geven. Ik sluit niet uit dat als ik de plaat vaker ga draaien in de nabije toekomst, dat een dergelijk nummer zich alsnog presenteert. De verdieping moet immers nog komen.

30 jaar solo, met veel ups en downs kan ik mij zo voorstellen. Qua muziek bevindt Chuck Prophet zich inmiddels op een zeer hoog niveau. Een van de grote songsmiths van onze tijd.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Met de EPs van twee jaar geleden maakte de (toen) Engels-Nederlandse band, maar inmiddels een duo gevestigd in Brighton, een flinke belofte. Die wordt nagenoeg nagekomen. Ciel presenteert een overtuigende mix van alternatieve rock, elektronica en 80ties doom, maar ook een paar rustigere nummers. Veruit de meeste songs zijn geslaagd en bevatten een goede drive. Gewoon een lekker album.

Dat een reactie op president Donald Trump niet persé hoeft te leiden tot een vlammend album onderstreept Dallas Green op deze registratie van zijn Canadese tour enige tijd terug. Dat de man prachtige nummers kan schrijven, heeft hij voor mij bewezen met het laatste City and Colour album, 'If I Should Go Before You'. Daarvan komen er een paar nummers terug op Guide Me Back Home.

Luisterend naar de plaat slaat de verveling echter wel heel snel toe. Alles kabbelt maar voort, de stem van Green toont wel heel weinig variatie en de somberheid en de sobere instrumentatie helpt daar niet bij, sterker, werken zwaar tegen.

Er bestaat zoiets als teveel van het goede en dit album is daar een overtuigend bewijs van. Ja, hier staan prachtige nummers tussen, maar die verdwijnen volledig in de overkill. De plaat in tweeën delen, zoals mijn recente advies luidde bij het ook topzware 'We're Your Friends, Man' van The Bevis Frond, werkt ook niet, omdat na een paar nummers de verveling al toeslaat.

Dit alles kan, gezien de zeer enthousiaste reacties uit de zalen, aan mij liggen, maar City And Colour zal mij niet gauw in een zaal aantreffen waar het speelt. Een nieuw studio album? Dat zou zo maar welkom kunnen zijn.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Een aantal luisterbeurten verder en de nieuwe Clinic is prettig geland. Net als erwinz was ik de band volledig uit het oog verloren. Al vrij snel na 'Walking With Thee' (2002) is mijn inschatting. Ik kan mij verder geen album herinneren. Als ik er een gehoord heb, heeft het totaal geen indruk gemaakt.

Zoals ik al schreef, klinkt Wheeltappers And Shunters direct vertrouwd. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de wat vreemde stem van zanger Ade Blackburn en het (regelmatige) gebruik van een melodica als lead instrument. Beide zetten de toon nogal op het geluid van Clinic. Het zorgt voor een vervreemdend element, iets klinisch zelfs. Blackburn kan zingen alsof hij er niets mee te maken heeft, op een steriele manier die emoties uitsluit. Ook de melodica zorgt voor afstand. Tegelijkertijd intrigeert het mij mateloos, want het is zo vreemd en tegelijkertijd goed.

Met 12 liedjes in nog geen 27 minuten heeft Clinic er flink de sokken in. Toch stoort dit geen moment. Dit zijn geen schetsjes, maar uitgewerkte gehelen. Meer hoefde niet, verhaal verteld. Zelfs als in het maar 1.12 minuut durende D.I.S.C.i.P.L.E. de punkkant van Clinic alsnog even uit de kast wordt gehaald. Voor mijn gevoel duurt het liedje veel langer. Opzet geslaagd dus.

Resteert die album titel. Wat zijn dat wheeltappers en shunters? Het antwoord valt te vinden in de wereld van het treinonderhoud. De zen is ver te vinden op dit album.

Dit is een bewerking van een post op WoNoBloG.

Een plaat die ik niet direct op waarde schatte. Niet onaardig, maar ook niet meer dan dat. Uiteindelijk was het ook weer leuk genoeg om toch eens serieuzer naar te luisteren. Dat openbaarde een aantal dingen. Close Talker heeft met Lens een meer gevarieerde plaat gemaakt dan ik aanvankelijk dacht. Met een goed oor voor details heeft zij de plaat met name meer kleur gegeven dan mij aanvankelijk opviel.

Lens is een plaat die als alles de revue gepasseerd is een soort mix is van de Cold War Kids en The Boxer Rebellion. Het is serieuze muziek, die ook nog eens serieus wordt gespeeld. Het is gedragen, bij vlagen uitgesmeerde composities met een aantal lagen in de opbouw. En, op de juiste momenten komt er een nummer dat net even afwijkt. Het zijn die onderdelen dat mij overhaalden, waar de twee eerder genoemde bands dat toch nooit echt voor elkaar hebben gekregen. Samen met de prima (samen)zang zorgt dat voor een gemiddeld album van een band waarvan ik vermoed dat het beter kan worden. Close Talker is het dus waard om in de gaten te houden.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Gift Horse is echt een prima debuut van deze Amsterdamse band. Waar Big Thief duidelijk door de debuut EP heenwaarde vorig jaar, is dit nu veel minder. Sterker, een flink aantal nummers is veel consistenter dan die van de Amerikaanse band. Dat geldt ook voor de stem van Tara Wilts overigens. Wat opvalt, is hoe gevarieerd Gift Horse is. De band verkent succesvol een aantal muzikale invalshoeken, waar indierock, dreampop en een vleug country/folk vermeld kunnen worden. Dat maakt het album verrassend, maar ook duidelijk beter. Belofte voor de toekomst zegt men dan.

In mijn oren is New Age Norms 1 gewoon een lekker album, waar niet heel veel mis mee is. Met de Cold War Kids van de jaren 00 had ik vrijwel niets, dus neem ik die bagage niet mee. Ik zie het maar als een geval van Bowie die ineens met 'Fame' aan komt zetten en The Stones met 'Miss You'. Dat was even slikken, maar daarna was het een kwestie van meegroeien met de muzikanten.

Cold War Kids brengt hier een aantal genres, waaronder "dikke disco". Daar is weinig mis mee. Op mijn favoriete nummer van het album 'Fine Fine Fine' is dat zeker het geval. Wel moet ik zeggen dat als ik het nummer kritisch beluister en niet voor de lol ga, er wel wat op aan te merken valt. Echt vloeiend is het niet tussen de verschillende stukken en Cold War Kids benadert het The Scissor Sisters camp gehalte wel heel dicht. Misschien vind ik het nummer wel leuk juist doordat The Scissor Sisters toen deze muziek speelden, waardoor het nu normaal is om het te horen. Iets wat de tijd met vrijwel alle muziek doet. Het klinkt bekend en triggert daarom al een respons in de hersenen.

De variatie van deze plaat is voor mij het boeiende er aan. Cold War Kids laat een aantal kanten van zichzelf zien en doet dat prima. Het ene nummer overtuigt mij meer dan het ander, maar een zeperd zit er niet tussen. Kortom, geen hoogvlieger, maar zeker meer dan voldoende om uit te kijken naar deel 2 en dan zien we wel verder.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.