La Luz is een album dat er bij mij heel makkelijk ingaat. Zang als van The Rolling Stones in '2000 Light Years From Home' maar dan gezongen door vrouwen, laten we zeggen zoals Warpaint in dat ene echt goede nummer van die band, 'Love Is To Die', met de plop bas van Airs 'Moon Safari'. Psychedelica met veel (dream)pop dus. Het trio heeft meer dan voldoende aandacht besteed aan de arrangementen, zodat er telkens wel iets interessants te horen is. Dat in het laatste nummer een stukje instrumentale muziek voorbij komt dat wel heel erg lijkt op 'I Want You (She's So Heavy)' kan de pret dan niet meer drukken. Heerlijk album met andere woorden.

Nog geen enkel bericht en een gemiddelde score? Onbegrijpelijk. Met News Of The Universe heeft La Luz een geweldige plaat afgeleverd. Een van de beste in dit jaar tot op heden. Of La Luz nog echt een band is, is een andere vraag. Na mooie en zeer moeilijke tijden heeft Shana Cleveland heel diep in zichzelf gegraven en daar prachtige parels opgediept, die met de wereld zijn gedeeld. Een must hear in mijn oren.

Een voorzichtige opening met drie sterren. Het album valt in een rij van releases, zoals bv Ohmme, ook op dit album aanwezig, of Midnight Sister, zodat het minder verrassend is dan het, voor mij, dik een jaar geleden geweest zou zijn. Toch doet Lillie West veel goed op haar derde album. Het biedt alle kans voor groei, als ik het album vaker blijf spelen. De vraag is wel of dat gaat gebeuren. De twee ook genoemde acts is dat wel gelukt.

Na een aantal luisterbeurten in de afgelopen twee weken ben ik tot de conclusie gekomen dat Chemtrails de essentie van Lana del Reys muziek is. Dat is een gevaarlijk punt, maar op dit moment in de tijd valt het kwartje volkomen de juiste kant op. Het zou kunnen dat als ik dit album vaker ga spelen in de nabije toekomst, dat ik het zelfs hoger ga waarderen dan NFR!. Juist om wat hierboven al eerder is gememoreerd, NFR! wel heel lang duurt voor een luistersessie. Dat doe ik dus nooit.

Alles wat ik aan Lana del Rey ben gaan waarderen, komt hier in zijn schoonheid, onthaasting en vamping terug. Kortom, het is de muziek die ik verwacht te horen van haar. En daarin schuilt nu juist het gevaar. Want hoeveel meer albums als dit wil de wereld horen? Nog een? Nog twee? Daarna "heb ik al een boek", om het maar zo te zeggen.

Voor nu ben ik echter volkomen tevreden en luister met groot plezier naar de heerlijk voortkabbelende nummers die Lana en producer Jack Antonoff me voorschotelen. Met haar stem als uit een film uit de jaren van voor dat ik op deze aardkloot mijn eerste stapjes zette en mijn ouders nog los van elkaar naar de bioscoop gingen. Zoiets stel ik het mij voor althans. Moderne muziek die Doris Day en Debbie Reynolds als basis hebben, zonder er ook maar voor een seconde naar te klinken. (Al klinkt 'Tammy' wel opeens prettig ergens diep in mijn geheugen.) Kortom, Chemtrails is een album zoals we mogen verwachten, misschien wel wilden krijgen,, maar op de volgende plaat zou een verrassender producer, zoals met Dan Auerbach op 'Ultraviolence', wonderen kunnen doen.

Het bovenstaande is een volledige alternatieve versie van mijn recensie op WoNoBloG.

Een hele mooie plaat, met heel merkwaardige interludes. Wat ze daarmee bedoelt, gaat totaal langs me heen. Luisterend gebeurt er heel iets anders dan ik in eerste instantie dacht: een dominee belachelijk maken? In de V.S.? Zo klinkt het wel als je niet luistert naar de gedeclameerde tekst en Lana die stoned lacht en uh uht.

Verder is mevrouw Del Rey bijzonder op dreef. Waar ik van alle andere popdiva's geen enkele plaat in huis heb, mis ik er hier maar een, waar ze m.i. de Pinks teveel achterna reist en zichzelf niet is. (Oei, dat klinkt erg David Geffen vs Neil Young.)

Ik draai deze plaat ook nog steeds met veel plezier, maar plaat van het jaar, dat wordt het net niet. Wel een hoge notering. Vooral de eerste trits nummers is van een heel hoog niveau. Daarna duurt het mij iets te lang, maar dat neemt de eerste helft van het album niet meer van mij af.

'Ultraviolence' was een album dat ik tot mijn verrassing nogal hoog had zitten. De invloed van Dan Auerbach? Zeker, maar niet helemaal. Het nummer 'Ride' ving me als eerste. Opvolger 'Honeymoon', mocht ik ook graag horen.

Het wekt dus geen verbazing dat ik met aangename verwachtingen ging zitten voor Lust For Life. Al snel werd ik uit mijn dromen geholpen, want ik vind hier vrijwel zonder uitzondering niets aan. De Lorde achtige benadering van veel nummers, vind ik hier vreselijk, laat staan als er rappers gaan bijdragen over bitches, dan ben ik er helemaal klaar mee. Het album stond op 1 in de VS, dus zal aan vele verwachtingen hebben voldaan. Ik was er naar twee luisterbeurten klaar mee. Dit is gewoon niet voor mij gemaakt. En dat geeft niet. Jammer is het wel. Er is dit jaar al zoveel moois uitgekomen, dus het komt wel goed.

Het hele verhaal staat hier op WoNoblog.

Na de toch wel domper van haar vorige album, 'Lust For Life', had ik Lana Del Rey eigenlijk afgeschreven. De overstap naar de categorie popmeisjes leek te zijn gezet en Lana werd volgster in plaats van leidster. Want als mij de afgelopen jaren iets is opgevallen, dan is het hoeveel producties Lana's 'Ultraviolence' als uitgangspunt nemen.

Het is des te verrassender dat Lana teruggrijpt op haar eerdere stijl, maar nog meer dat zij hier nog een aantal stappen in weet te zetten. Alles klinkt superieur en dat is de winst die zij behaalt samen met producer Jack Antonoff. Samen tekenen zij voor vrijwel alle liedjes. (Een nummer heeft liefst negen "vaders" waaronder vele verrassende namen. Het is dan ook een supercover, als variant of supergroep.)

Norman fucking Rockwell! Een plaat titel die in de V.S. doorgaans tot het einde van een carrière leidt en de plaat dan ook nog beginnen met het woord 'Goddamn'. Voor de zekerheid toch enkel NFR! op de hoes gezet, zo blijf je in Walmart in de Midwest in de schappen en als grap LDR er naast.

Natuurlijk, het moet nog blijken of dit album echt beklijft en een klassieker wordt zoals 'Ultraviolence', maar de voortekenen zijn goed. Het album heeft het in zich om het beste van Lana Del Rey te worden. De blauwdruk waarmee alles in de toekomst vergeleken gaat worden en instappers als eerste zullen aanschaffen.

Een nieuw album staat al aangekondigd voor volgend jaar. Voor iemand die qua uitstraling het idee wekt altijd in de Californische zon te zitten, dan wel er voor te schuilen met een zonnebril op en een jaren 50 sjaal over haar haar, maar altijd met een cocktail in de hand, heeft ze een bijzonder hoog werkethos.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Nog nul opmerkingen? Dat is opvallend bij een artieste die toch alweer wat jaartjes meedraait. De zangeres/gitariste van Blood Red Shoes komt met een solo plaat, die met recht een solo plaat genoemd kan worden, omdat ze echt iets totaal anders doet hier. Een referentie aan Lana del Rey is enkel terecht als je direct twee dingen meeneemt:
a) de invloeden op Lana uit de jaren 50, zoals Doris Day en Debbie Reynolds en;
b) de gitaren noemt die best wel aanwezig zijn op Bye Bye Jackie (alleen veel subtieler).
Alleen al de titel 'Pillow Talk' van een van de nummers geeft het allemaal weg.

Als solo album is dit project volledig geslaagd te noemen. Ik begrijp dat Blood Red Shoes niet uit elkaar is, dus hebben we zo the best of both worlds, om Robert Palmer eens te citeren.

De eerste single. 'A Lake' was mijn kennismaking met de muziek van James Milne. Een kennismaking die direct naar meer smaakte. Dat meer kwam in de vorm van het album Absolute Truth. Voor een artiest op zoek naar publiek is het een gevaarlijk album. Iemand die slechts oppervlakkig luistert, zal er volkomen aan voorbij gaan. Die 34 minuten zijn over voordat je het in de gaten hebt. Zodra ik mijn oren op luisteren zette, openbaarde zich een waaier aan subtiele wendingen en toevoegingen, in de aan de basis eenvoudig lijkende songs. Het knappe van Absolute Truth is dat Lawrence Arabia deze effecten weet te bereiken met een minimum aan middelen.

Als ik het album ergens mee moet vergelijken, kom ik uit bij Crowded House en Paul McCartney, maar dan met alle op de voorgrondtredende effecten er van afgestript. Dat Absolute Truth desalniettemin weet te overtuigen, is des te knapper.

Zoals gezegd, is Absloute Truth mijn kennismaking met Lawrence Arabia. Dat geeft weer iets om te ontdekken.

Je kunt het hele verhaal hier lezen op WoNo Magazine.

Bij de eerste beluistering vond ik deze plaat uitzonderlijk eendimensionaal. De doom en gloom van de vroege 80s in het post-apocalyptische landschap van na de bom, die gelukkig nog steeds niet gevallen was. De muzikanten trokken zich daar echter niets van aan en ik haakte toen muzikaal totaal af.

Die vooroordelen bleven wel. Daardoor hoorde ik de prettige kanten van Hymn To The Silence dan ook totaal niet. Die kwamen wel naar voren bij de volgende beluistering en die daarna. Ik merkte de momenten dat Lea Porcelain de danskant van The Cure toelaat in het Joy Division landschap en zij de muziek van Tubeway Army wonderwel vermengt met de popkant van Soft Cell, tot wonderlijke popmelodieën. Daarnaast is een groot gedeelte van het album dansbaar, duister, maar zeker dansbaar. Wat in eerste instantie helemaal wegviel, waren de momenten van contemplatie, waarin zelfs een band als Alphaville doorschemert.

Het contrast tussen de hoes enerzijds en de titel en de muziek anderzijds is zo heerlijk groot. Het dekt de lading volledig niet, maar is wel echte kunst. Valt direct op. De muziek is meer van het soort dat graaf Dracula op doet staan. Het licht betekent zijn directe einde. Een teken dat er ook niet echt iets is om bang voor te zijn bij Lea Porcelain. Flirten met het duister terwijl we feesten op hun muziek.

Het blijft altijd fijn om te merken dat afgaan op de eerste indruk lang niet altijd verstandig is. Feit is wel, dat die er altijd is. Soms heeft het instinct gelijk, maar maar al te vaak is toegeven aan de eerste impuls een garantie om heel veel fijns te missen. Ik ben dan ook blij dat ik Hymns To The Night nog eens heb opgezet.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Resistor is voor mij de kennismaking met de muziek van Lera Lynn. De tip van erwinz heb ik voorbij laten gaan. Je kunt niet alles horen.

Resistor is voor mij een plaat met twee gezichten. Enerzijds vind ik de Lana Del Rey onderkoelde zang van Lera Lynn geweldig. Ze zingt iets hoger, maar net zo onderkoeld. Gecombineerd met de ouderwetse twang uit de rock en roll van Chris Isaak en het mysterie van 'Twin Peaks' heeft ze mij snel te pakken. Echter naar mate de plaat vordert, wordt ik getroffen door de eenvormigheid. Er zit mij te weinig variatie in de plaat. Als Lera Lynn dit een stap weet te verbeteren op een volgende plaat, dan heb ik heel weinig te klagen over. Nu duurt de, op zich korte, plaat mij net te lang. Dat kost een half punt.

De productie is wel goed. Zij weet met producer Joshua Grange een paar sferen uitstekend te treffen. Daar zit niets origineels bij, maar het geheel is wel gewoon heel goed gebracht. De stem van Lynn is hoe dan ook erg prettig. Die kan pleasen, verleiden en straffen in een. Gewoonweg spannend.

Misschien ben ik niet helemaal tevreden met deze plaat, er zijn genoeg aanknopingspunten om de carrière van Lera Lynn te gaan volgen en achterwaarts te gaan luisteren.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Vanochtend de plaat maar eens gedraaid. 40 Jaar oud en geen kraakje te horen. Het helpt vast dat hij zeker 30 jaar in de kast heeft gestaan. Wat me opviel, met de kennis die ik nu heb, is dat Ghost Town Parade mooi valt in de overgang van classic rock naar, laat ik het maar Toto rock noemen. Een plaat ook waar Dudek zich niet per sé aan genres houdt. Santana, classic rock, gladde Californische rock, bluesrock en zelfs reggae kwamen voorbij. En ik moet zeggen dat ik het allemaal een stuk beter trek dan, in mijn herinnering, 40 jaar geleden.

Een en ander muzikaal in perspectief zettend. De punk was in 1978 mainstream geworden. Hoe verkeert getimed kan een plaat zijn? Niet dus, want dit soort platen begon in dat jaar aan een stevige opmars. V.S. rock werd booming.

Kant 1 is inderdaad zo goed als ik mij herinnerde. 'Central Park' begint met een "no rain" percussie zoals op Woodstock valt te horen, waarna de band in een licht funky stijl in valt. Wie schetst mijn verbazing als ik Jack Bruce overduidelijk hoor zingen in de background vokalen van het refrein. Heb ik dat ooit geweten? Jeff Porcaro is een van de twee drummers blijkt. Daarnaast heeft Andy Johns de plaat opgenomen en Bruce Botnick hem geproduceerd. Namen die mij toen niets of nauwelijks iets zeiden. Overigens, wie wat Jimi inspired gitaar werk wil horen, zit ook heel goed hier. Dudek kent meerdere klassiekers.

Met 'Bound To Be A Change', nog steeds mijn favoriet van het album blijkt, trekt Les Dudek het niveau flink omhoog. Wat een heerlijk rocknummer met een sterk refrein met een hoog pop gehalte. 'Gonna Move' heeft een heerlijk shuffle. Op 'Friend Of Mine' knalt Dudek er in met een heerlijk slide partij, en trekt de blues zijn album in. Daar wist ik 40 jaar geleden nog niets van af, een paar echt traditionele Stones bluesnummers daargelaten, zoals 'You've Gotta Move' en 'Little Red Rooster'. Nu hoor ik dat Dudek deze stijl behoorlijk onder de knie heeft.

Kant twee start met een reggae beïnvloedde track. Daar had ik toen helemaal niets mee. Nu nog steeds niet veel, maar door iets latere blootstelling aan de hits van Bob Marley en UB40 kan ik er voor een paar nummers naar luisteren. Het is wat er verder plaats vindt op Ghost Town Parade dat ik het album een flinke voldoende kan geven. Met het titelnummer eindigt de plaat ook op een goed niveau. Mijn oren zijn inderdaad anders dan 40 jaar geleden. Zoals met veel dingen in het leven, vallen zaken pas op hun plaats met de jaren en de inzichten opgedaan. Ja, het is vrij glad hier en daar, maar wel heel lekker gedaan. Misschien wel beter dan Toto, waar ik overigens geen groot fan van ben, juist door die variatie tussen de nummers. Minpuntje is dat Les Dudek geen geweldige zanger is, maar wel een adequate. Daar wint Toto duidelijk op hun eerste plaat.

Waarom ik gisteren besloot op deze plaat hier te zoeken? Echt geen idee. Het kwam in mijn hoofd om de een of andere reden. Het resultaat is dat ik naar een heel prettige plaat heb zitten luisteren jaren en jaren na de laatste keer.

Het is wel een vraag of ik dezelfde ervaring ga hebben met albums van bands als The Photo's, Ultravox, John Foxx, etc.

Broer Liam komt met een zeer aardige plaat, na toch matige Beady Eye platen. Wat hij slim heeft gedaan, is een aantal getalenteerde mensen om zich heen verzamelen, die prima bijdragen aan het geheel. Dat levert een aantal heel erg lekkere Oasis achtige nummers op. Toch heb ik een flink bezwaar tegen As You Were. Het blijft allemaal wel heel erg in het midden segment hangen en dreigt zelfs saai te worden, tot dat in de tweede helft van de plaat Liam eindelijk een schop onder zijn kont krijgt en de vaart er terug in wordt gebracht.

Op As You Were blijft Liam Gallagher heel dicht bij het geluid van zijn eerste bandje. Dat levert heel prettige en vooral herkenbare momenten op, met de nodige The Beatles referenties. Dat is nog niet hetzelfde als een goede plaat. Vrijwel geen van de nummers op dit album zou mogen staan op de eerste twee Oasis albums en dat is uiteindelijk de maat der dingen. Simpelweg omdat de opwinding ontbreekt. (En als er iets staat op 'Who Built The Moon?' van broer Noel...) Dat tekort aan opwinding moet dan gecompenseerd worden met de kwaliteit van de songs en dat is geen onverdeeld feest. Het is niet slecht, maar ook niet uitzonderlijk wat hier gebeurt.

Wel een compliment voor de schrijverskwaliteiten van Liam zelf. 'I Got By' is de song die het album redt van de saaiheid en dat is helemaal van hem alleen. Daarin laat hij horen, dat hij inmiddels zelf ook een prima songwriter is geworden.

As You Were is een prima album voor iemand die "gewoon" de zanger van Oasis was. Wat Noel inmiddels al weer drie albums op zijn eentje doet, heeft inmiddels weinig meer met Oasis te maken. Dus in die zin ben ik het eens met een aantal bovenstaande opmerkingen dat dit het beste "Oasis" album van 2017 is. Toch kan ik mij niet onttrekken aan de vraag hoe goed beide heren nu zouden zijn als ze de kinderlijke nonchalance respectievelijk jaloezie eens opzij konden zetten.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Vlak voor de zomervakantie van 2019 werd 'Mateo' uitgebracht. Een single zo mooi dat ik er een post aan weidde, in de de verwachting dat er snel een plaat zou volgen. Zoals Lura al aangaf, duurde het wat langer dan gepland, terwijl de plaat al vanaf 2013 op de plank lag. Voor mij heeft dat een voordeel: ik had hem toen waarschijnlijk nooit gehoord. En nu wel, in volle glorie, want wat is Rose mooi.

Het trieste is dat datgene dat het leven van de singer-songwriter Lian Ray totaal van de rails gooide, mij zo intens laat genieten van al deze mooie liedjes. Dat heeft iets wrangs in zich, maar dat is hoe het is. Het maakt overigens ook benieuwd naar wat er inmiddels in het vat zit, want ook Lian Ray is zeven jaar verder met zijn leven.

De zachte en licht weifelende stem van de zanger zet de sfeer op Rose neer. Dit gaat nooit vrolijk of uitbundig worden, dat is direct duidelijk. Tegelijkertijd spreekt er berusting uit. Dit is wat het is, niet mooier en niet lelijker. Alles is stuk en de scherven worden in het oor van de luisteraar gewreven. Waarbij de eerste single 'Mateo' de standaard voor alle verdriet is.

Bij een eerste, oppervlakkige beluistering van Rose mag alles nog normaal lijken. Stem, gitaar, bas, drums. Een keyboard voor een accent of tapijt. Een gitaar om een punt te maken door een venijnige slag. Maar bijna altijd op de achtergrond. Luister daar doorheen en de wereld van Rose openbaart zich pas echt. Absolute schoonheid in volle glorie.

Zeven jaar heeft de wereld op Rose moeten wachten. Dat was het meer dan waard.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Na mijn kennismaking met Margo Guryan dit voorjaar, nu al het tribute album. Ik kende 'Take a Picture' helemaal niet en had nog nooit van Guryan gehoord, maar de tweede cd van de verzamel box beviel goed. Zo ook dit tribute album. De meeste nummers zijn erg braaf, zoals het origineel, maar uiterst prettig luisterbaar. De verrassing zit op het einde. De laatste drie artiesten gaan aan de haal met hun nummer en laten invloeden van de laatste paar decennia toe. Dat maakt hun bijdrage verrassend, goed en dus bijzonderder. Al met al een waardig eerbetoon van artiesten die voor mij allemaal onbekend zijn, als het niet van naam is, dan wel qua muziek. Het maakt eigenlijk dat ik Margo Guryan's 'Take A Picture' weer wil opzetten.

De plaat werd in België al in november uitgebracht, maar het duo wilde zich eerst op België zelf richten en daarna de grens overtrekken, al is dat vandaag de dag enkel in overdrachtelijke zin mogelijk. Silhouette begint heel traditioneel als in hoe kamerorkest in popmuziek traditioneel is sinds 'Eleanor Rigby' en 'She's Leaving Home'. Prachtige liedjes, tweestemmig gezongen.

Al snel komen er barstjes in de normaliteit, want Lili Grace besluit zich aan geen enkele conventie te houden en vol voor het experiment te gaan. Eigenlijk viel ik van de ene verbazing in de andere. En nee, ik vind het niet allemaal even mooi, maar mijn aandacht wisten de zussen Bogaerts wel te trekken.

Ik schreef eerder dit jaar dat Midnight Sister op 'Painting The Roses' conventies op wist te rekken, nou die plaat is kinderspel vergeleken met Silhouette. Wel makkelijker te verhapstukken. Silhouette weet me te verbazen, zoals Kate Bush deed op 'The Dreaming', al wist ik die plaat toen maar matig te waarderen na het prachtige 'Never For Ever'. Lili Grace weet dezelfde emoties op te roepen en gevoelens van aantrekken en afstoten net zo gracieus te presenteren.

Als er een beschrijving is die recht doet aan deze plaat, dan is het avontuur. Lili Grace neemt haar luisteraars bij de hand en voert hen langs allerlei prachtige vergezichten, enge kliffen, diepe afgronden en blauwe luchten. Geniet ervan, ril desnoods, maar geef niet direct op. Daarvoor gebeurt er teveel moois en spannends op Silhouette.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Tape Recorder is een album dat de nodige aandacht vergt. Als ik die er niet aan besteedt, dan daalt mijn waardering voor de plaat direct. Accurater is dat hij dan niet tot nauwelijks opvalt en ronduit saai klinkt. Zodra ik de plaat echte aandacht schenk, slaat mijn waardering direct om. Echte luistermuziek dus, waar direct de prachtigste dingen naar voren komen uit die aanvankelijke saaiheid.

Het eerste dat opvalt aan Tape Recorder, is de abstracte hoes met heel veel Oost-Indische inkt gekriebel. Eigenlijk alles wat de plaat niet is: druk. De inhoud waar het om draait, is uiterst serieus, gedragen zelfs.

Lionlimb is een duo uit Nashville (nu New York) dat uit de tour band van Angel Olsen voortkomt. Ik heb de heren dan ook zeer waarschijnlijk zien spelen in de bovenzaal van Paradiso in 2014. Gitarist en zanger Stuart Bronaugh en drummer Joshua Jaeger sloegen de handen in een om Lionlimb te beginnen.

Op Tape Recorder leidt deze samenwerking tot gedragen muziek waar veel klassieke instrumenten en de piano een rol spelen bij de invulling van de zes nummers. Bij de eerste beluistering spookte steeds een andere stem door mijn hoofd. Het bleek Elliot Smith te zijn die mij aanvankelijk niet te binnen wou schieten. Niet alleen de manier waarop Bronaugh zingt, zacht, hees, maar deels ook de muziek. De regel "four leaved clover" uit 'Clover' zou zo van een Smith plaat afkomstig kunnen zijn.

Lionlimb weet een hybride muziekvorm te presenteren waarin serieuze pop vermengd wordt met kamermuziek waarin de cello en violen een belangrijke muziek spelen. De drums is eigenlijk het enige instrument dat deze rust verstoort. Voor mij in een positieve zin overigens, omdat het de muziek van Lionlimb een duidelijke ruggengraat geeft.

Het album is zes, langere nummers groot en een fraaie eenheid. Er is duidelijk gekozen om een bepaalde sfeer neer te zetten en daar is het duo volkomen in geslaagd. Tape Recorder zal niet iedereen bekoren, maar zij die van serieuze popmuziek houden en tegen de wat hijgerige stem van Stuart Bronaugh kunnen, gaan hier veel van hun gading vinden.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Een interessante vraag die album titel en voor mij niet te beantwoorden. Geeft niet, want de muziek op Do You Know How We Got Here is interessant genoeg om tijd aan te spenderen. Kennelijk heeft Little Dots een aantal veranderingen ondergaan in de jaren sinds het debuut. Nu is het een duo, Sophia Ammann en Pablo Casella dat zich baseert op elektronica en beats, waarover Ammann zingt.

Dat is normaal gesproken niet zo mijn ding, maar ik trof op dit album genoeg dingen aan die mijn aandacht vasthielden. De uiterst rustige beats worden aangelengd met sound scapes, maar ook omgekeerd waar de geluiden uiteindelijk het ritme aangeven. Soms metaal klinkend, dan een synthetische hi-hat. Daar overheen ligt soms een gitaar of ander instrument. Waar het doorgaans echt interessant wordt als Sophia Ammann gaat zingen. Zij maakt zoveel meer van de muziek. Het lijkt alsof ze de originele compositie zingt, die volledig is weggestript door Casella en vervangen door zijn aandeel.

Het is die wisselwerking die maakt dat dit album voor mij werkt en goed beluisterbaar is. Er is geen poespas, geen effecten die de zaak oppompen tot iets wat er niet is en, zeer waarschijnlijk ook, niet hoort. Alhoewel ik Do You Know How We Got Here zou moeten vergelijken met Portishead, kom ik in de intentie van de muziek eerder uit bij 'Veggie Patch In The Desert' van Elenne May. De verrassing wint het van de beats en elektronica.

Deze bijdrage is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Moving On is een prachtig album, waar Litzberg twee kanten van zichzelf laat horen: de alternatieve rockband die ook nog eens een zijpad of twee durft in te slaan en alternatieve ballads, wat samenkomt in een bijna traditionele ballad op het einde van de plaat, inclusief akoestische gitaar. Een echte aanrader van eigen bodem, van een band die grote(re) zalen zou moeten kunnen vullen, zoals een Strand of Oaks wel doet. Litzberg is directer en heeft de betere songs.

Hoe ontdekte ik platen rond 1980? Ik weet het niet zeker meer. De radio in ieder geval, via vrienden en door in mijn favoriete platenzaak in Breda, Bullit, goed mijn oren de kost te geven. Dus hoe ik Live Wire ontdekte, ik heb geen idee meer. Feit is wel dat deze plaat een enorme indruk op me maakte en ik hem nog steeds met een zekere regelmaat uit de kast trek. De plaat er voor en die erna, toen was het op, deden dat niet in dezelfde mate.

Toen ik hem redelijk recent weer eens opzette, viel me wel op hoe de band aan de ene kant meelift met het new wave geluid van toen en anderzijds Dire Straits duidelijk wel eens had horen spelen. Grappig hoe ik dat daarvoor nooit hoorde. Dit besef heeft niets weggenomen van de kwaliteit van No Fright. Live Wire is volkomen in balans op deze plaat. Er zit lucht in het geluid, terwijl het geheel stevig is op al de juiste plaatsen. Wel moet ik toegeven dat het geluid gedateerd is, juist omdat het meelift op de new wave van toen. Dat laatste wordt gecompenseerd door de kracht van de composities. In tegenstelling tot de Gangs of Fours van de tijd, kon deze band wel goede melodieën toevoegen aan de soms hoekige songs of gewoonweg een fantastisch nummer neerzetten. Daarmee blijft het een voor mij althans relevante plaat, die ook 39 jaar later niets aan kracht heeft ingeboet. Ik vind hem beter dan de door de meesten genoemde topalbums uit deze jaren. Juist door de melodische kracht die deze band in zich had. Met Mike Edwards had de band een begenadigd componist in zijn midden.

Van de vier muzikanten is alleen van de bassist Jeremy Meek nog iets vernomen, bijvoorbeeld in The The en bij Paul Carrack.

Een aantal jaren geleden schreef ik een uitgebreide, Engelse post op WoNoBloG.

Waar het album bij eerste beluistering aanvoelde als en 21e eeuwse update van Peter Gabriel, kwamen bij verdere luistersessies heel veel verschillende invloeden vrij. Van City and Colour to jaren 80 synthpop bands uit het V.K. Eigenlijk van alles behalve Amerikanen. Dat alles maakt het moeilijk om te concluderen of Lo Moon een eigen geluid heeft. Niet dat het album een hoog aantal prettig in het gehoor liggende songs bevat. Er zijn goede arrangementen en de zanger durft zich zeer kwetsbaar op te stellen. Ik sluit een hogere waardering zeker niet uit.

P.S. De zoon van Dave A, Stewart en Siobhan Fahey speelt gitaar in deze L.A. band.

Nu Fountains of Wayne niet meer bestaat, wat mij niet helemaal verbaast gezien de relatief mindere kwaliteit van de laatste twee studio albums, moet ik het doen met Look Park, een album van FoW zanger Chris Collingwood. Met zijn uit duizenden herkenbare stem is hij de frontman van Look Park en de liedjessmid. Samen met twee anderen maakt hij liedjes die op iedere FoW plaat hadden kunnen staan.

Net als AstroStart mis ik de inbreng van de andere FoW leden en dan met name de harmonieën en de gitaar uithalen van Jody Porter. Mijn herinneringen komen steeds helpen bij deze liedjes en willen dingen invullen die er niet meer zijn. Dat maakt Look Park inderdaad een ietwat vlak album.

Er staat geen slecht lied op Look Park, maar ze zijn allemaal 'Sick Day' en geen een 'Survival Car' om het maar zwart wit te stellen. Sterker, ik heb heel sterke associaties met de covers op het eerste The Beatles album, liedjes uit het jaren 50 songbook. Brave, sugarcoated, songs uit musicals e.d. Tegelijkertijd klinkt het allemaal extra makkelijk, alsof het schrijven en uitwerken van de liedjes geen enkele moeite heeft gekost, terwijl er waarschijnlijk maanden, zo niet jaren in zitten om ze zo te krijgen. Dat maakt dat Look Park goed scoort, niet perfect, maar dat had het wellicht kunnen zijn als mijn brein niet steeds een harmony vocal of spetterende gitaarsolo invult op de plaatsen waar ze ontbreken.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Waar zou ik zijn zonder erwinz, die mij met zekere regelmaat wijst op Franse zangeressen. Een daarvan was Lou Doillon in de zomer van 2013. 'Places' is nog steeds een prima album. Dat werd opgevolgd door 'Lay Low', een van mijn favoriete platen van 2015. Nu is het 2019 en is er de derde worp. Wat een plaat! Ik durf wel te stellen dat dit een van mijn favorieten van 2019 gaat worden en zelfs dat dit de eerste super release van 2019 is.

Soliloquy is een enorm gevarieerde plaat. Er gebeurt zoveel (verschillends) en toch is het een geheel. Doillon koos ervoor met vier producers te werken, wat ook echt verschillende songs, sferen en geluiden oplevert. En toch is het een geheel.

Daar zorgt de licht ruige stem van Lou Doillon voor. Een Marianne Faithfull light, dus ongebroken. Haar stem heeft een gevaarlijk randje, iets dat de suggestie geeft dat je op het verkeerde moment niet in haar omgeving moet verkeren. Dat hoef ik ook niet, anders dan naar haar muziek en stem luisteren.

Soliloquy is een plaat vol van geluiden. Ik sluit niet uit dat ik jaren van nu nog nieuwe dingen ontdek. Een van de dingen die razend kanp gedaan is, is de manier waarop moderne geluiden en lichte beat, moeiteloos vervloeien met jaren 60 elementen en jaren 70 tv serie melodieën. Een echte luisterervaring.

Soliloquy is een album dat een heel groot publiek buiten Frankrijk verdient. Of dat ook gaat gebeuren? Ik heb mijn best gedaan. Nadat halfzus Charlotte Gainsbourg in 2017 het zeer verdienstelijke 'Rest' uitbracht, is in 2019 de kroon in de Birkin dynastie weer stevig op het hoofd van Lou Doillon gedrukt. WAT EEN PLAAT!!

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Het was een hele tijd geleden dat ik New York afgespeeld heb. Zoals misschien voor meer mensen was het nieuws dat de plaat een re-release heeft gekregen een reden om hem weer eens af te spelen. De herkennismaking was een uitermate plezierige. Zoals meer mensen hebben aangegeven was New York een terugkeer naar een vorm die Reed lang niet had gehaald, Op 'The Blue Mask' deels en een van mijn favorieten, 'Coney Island Baby' 100%. Daar kon ik mij helemaal in vinden, al vond ik de up tempo nummers veruit de beste op het album.

Wat mijn waardering voor New York heeft verhoogd, is dat eigenlijk alle nummers mij nu goed tot uitzonderlijk goed bevallen. In 2020 ging het album opnieuw voor me open en dat was een verrassing. De harde nummers vind ik nog steeds even goed, maar juist nummers als 'Xmas In February' en 'Dime Store Mystery' vind ik nu ook enorm goed.

Op New York creëert Lou Reed een geluid, waarachter niemand zich kan verschuilen. Ook de songs zelf niet. Zwakke broeders zouden direct door de mand vallen. Of een song nu refereert aan The Velvet Underground of een meer jazzy invulling krijgt, er zit, vrijwel, geen ballast in. Droge drums, zalvende bas en in en uit elkaar meanderende gitaren. Dat is het. Alle songs zijn zo goed dat er geen enkele keer een wens is om naar iets anders te luisteren of gedachten die afdwalen.

Is New York het beste album van Lou Reed? Dat durf ik niet te zeggen. Daarvoor zou ik de andere kandidaten allemaal eens achter elkaar moeten beluisteren. 'The Velvet Underground', 'VU', 'Transformer', 'Lou Reed Live', 'Coney Island Baby', 'Magic and Loss', 'Songs For Drella' en natuurlijk 'New York'. 'The Blue Mask' zit daar niet bij, maar daar staan een paar geweldige nummers op. 'Berlin' is zo donker dat ik daar niet goed naar kan luisteren.

Moest ik ouder worden om het album echt te kunnen waarderen? Het heeft er alle schijn van.

En dan. In 'Sick Of You' figureren Donald Trump, wie kende hem in 1989 in Nederland?, de U.S. president zonder hoofd en Rudy Giuliani. Lou Reed als Nostradamus? Maar ook de tekst van 'Common Ground', is nu zo enorm actueel. De tekst spreekt nu veel meer tegen mij nu dan toen. Dat is redelijk uitzonderlijk.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

erwinz heeft de geschiedenis van de drie muzikanten in Loupe al ruimschoots uit de doeken gedaan. Dat scheelt weer. Ik liep Dakota tegen het lijf toen ik een uitnodiging ontving van Roelof Scherff, toen gitarist bij Elenne May, om zijn afstudeeroptreden van het conservatorium bij te wonen. Die avond gold dat ook voor een lid van Orange Skyline en voor toen Jasmine van der Waals van Dakota. Ik was direct onder de indruk van de vier dames en dat bleef zo door de jaren heen.

Met Oh, To Be Home (vreemd genoeg heb ik hierdoor al een paar weken 'Oh, To Be In Love' van Kate Bush in mijn hoofd zitten. Nee, dat is niet erg) zet Loupe een enorme stap voorwaarts. Dat komt wellicht deels door de beperking die band zichzelf oplegde bij het opnameproces. Live, geen overdubs, wel wat hulp bij de samenzang en een extra instrument, tweede gitaar of keyboards, hier en daar. Dat maakt het geluid iets leger dan voorheen, ook omdat de extra gitaaroceanen die Abel van der Waals weet te creëren er nu meestentijds niet zijn. Daarnaast klinkt alles volwassener. Daar precies een vinger opleggen is moeilijk, merkte ik. De muziek klinkt serieuzer, de twijfel lijkt eruit verdwenen. Dat kan te maken hebben met de stem van Nina Ouattara, maar ook met de "legere" muziek,

Met een nieuw album is het altijd afwachten hoe het beklijft op de langere termijn, maar de eerste indruk was bijna overweldigend. Echt op het puntje van mijn stoel. Dat gebeurde voor het laatst met 'Wild God' van Nick Cave en consorten. Als dat het referentiepunt is, zal het met 'Oh, To Be Home wel goed zitten die toekomst.

Gisteren trok ik blind een LP uit mijn kast. Het lukte niet 100% de plaat blind te draaien, maar er was niets, maar dan ook niets dat ik herkende van wat voorbij kwam.

Er staat me bij dat midden jaren 70 ineens het gerucht ging dat The Beatles weer bij elkaar waren, maar onder de naam Loving Awareness. Een enkel nummer werd kort op de radio gedraaid, maar dat was het wel.

De LP moet ik rond 1990 2e hands gekocht hebben en ik schat niet meer dan een keer gedraaid. Een flink aantal verhuizingen later komt de plaat op mijn draaitafel terecht. Er blijken zelfs twee posters bijgeleverd, waaronder een met een in de jaren 70 bijna onvermijdelijke blote dame er op.

Wat hoorde ik in 2019? Een mengeling van blanke funk en soul, een enkel Beatlesachtig nummer of in ieder geval een niet onverdienstelijke poging tot Beatles samenzang, wat softe rock. Maar voornamelijk de middelmatigheid zelve.

Alleen al de kwaliteit van het aangebodene had weg moeten geven dat dit onmogelijk The Beatles konden zijn. Niet een enkel nummer heeft ook maar een paar seconden de brille die The Beatles in hun meest matige songs tijdens de studiojaren produceerden. Dus ja, dit verhaal kan alleen maar uit de mond van een platenbaas of -ondergeschikte marketingmanager gekomen zijn. (En grif opgepikt door HIlversum 3 of Mi Amigo wat toen meestal in huis aanstond.)

De verrassing gaat verder. De namen van de bandleden? Die doken later op in Ian Durys Blockheads. En dat is, zeker waar het de singles betreft, een heel ander verhaal.

Het enige moment dat ik zelf ooit getwijfeld heb of The Beatles weer bij elkaar waren of er een nummer bestond dat ik niet kende, was bij ELO. Ik dacht bij het intro van 'Tightrope van 'A New World Record'. Die kwaliteit ligt ook een paar plaatsen hoger dan Loving Awareness. Mosterd na de Summer of Love.

Voor mij de kennismaking met Low Roar en zijn muziek die gevaarlijk makkelijk wegkabbelt. Vaak blijkt bij herbeluistering toch net meer aan de hand dan in eerste instantie vermoed. Het is bovenal serieus. Er kan geen lachje vanaf bij de Amerikaan Ryan Karazija die naar IJsland verhuisde om een muzikale carrière op te bouwen. (Meestal gaat zoiets andersom, maar waarom niet. Iedere IJslander maakt succesvol muziek, lijkt het wel.) Dat serieuze maakt ook dat In A Long, Long While niet voor alle gelegenheden is. Eigenlijk alleen voor die momenten dat ik alleen met Low Roar kan doorbrengen en dan doet zich een keuze voor: vind ik de plaat daar interessant en vooral goed genoeg voor? Ik ben bang dat dat antwoord op de iets langere termijn nee gaat zijn.

Deze plaat is mooi gemaakt, sfeervol en schuwt het experiment niet (al is dat niet mijn favoriete stuk). Er staan zelfs een aantal nummers op van enorme schoonheid, zoals 'Poznan'. Ik merk wel dat het moeilijk beklijft. Vraag ondanks diverse luisterbeurten niet ook maar een nummer in te zetten bijvoorbeeld.

De naam van het project is overigens perfect gekozen. Nergens hoeft Ryan Karazija zijn stem te verheffen om indruk te maken. De Low Roar kan zelffs achterwege blijven in deze zee van intimiteit.

Voor nu luidt de conclusie: mooie plaat, maar meer geschikt voor intieme, donkere herfst- en winterdagen.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Lucinda Williams is ergens voor 2010 van mijn radar verdwenen. Teveel hetzelfde en net minder goed. Ik mis daarom een aantal albums. Kennelijk dus ook een verandering in aanpak. Door de recensie van erwinz ben ik Good Souls Better Angels gaan luisteren op Spotify en het album kort daarna gekocht bij mijn eerste trip naar een platenzaak sinds begin maart. Sinds een paar dagen schalt de plaat door het huis en bevalt prima.

Haar stem blijft voor mij een mysterie. Hoe kan een vrouw met zo'n geweldige, gruizige stem, soms zo vlak zingen? Dat antwoord heb ik wel. Gewoon omdat de compositie te eenvormig is en vaak daaraan gekoppeld, onder de maat. Zo'n nummer staat ook op deze plaat, maar er is een verschil met vroeger: de rauwheid en de emoties die beter doorklinken. Het maakt dat een nummer dat maar in een akkoord blijft hangen, toch te verhapstukken is.

Voor mij is duidelijk dat de rauwheid van de productie, waar maar liefst drie mensen voor nodig zijn, inclusief Lucinda zelf, Good Souls Better Angels maakt. Vanaf een afstand bekeken, is het razendknap dat alle drie de neiging om violen, toeters en wat nog meer toe te voegen en nummers in algemene zin "mooier" te maken, hebben kunnen onderdrukken. Het doet de muziek van Lucinda Williams enorm veel goed.

De rauwheid die het album uitstraalt, weerklinkt ook nog eens in de kwaliteit. De zangeres zit volkomen in haar element. Ze kan haar boosheid, emoties volledig in songs leggen, waarbij haar stem, die menige gravel- en stofwolk voorbij heeft zien komen, optimaal tot zijn recht komt. Zij kan volledig floreren. De band om haar heen speelt 100% elementair. Meer dan een enkel orgel of een viool is niet toegevoegd en dan nog zeer spaarzaam ook.

Op de dubbel LP staan op kant vier vijf demo opnames. Daaruit blijkt al hoe goed de nummers zijn. Ik sluit dan ook niet uit dat er later een volledige demo plaat uitkomt of wordt toegevoegd. Die is op zichzelf al geweldig. Het rauwe elektrische geluid doet de rest. Voor mij is Good Souls Better Angels op dit moment mijn favoriete Lucinda Williams plaat. De toekomst zal leren of dat zo blijft.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Ik was Lucius na het debuut 'Wildewoman' eigenlijk helemaal uit het oog verloren, behalve dat de twee dames optraden met Roger Waters in zijn 'Is This What We Really Want? tour.

Omdat ik niet zo heel veel interessants hoorde tussen de meer recente albums keek ik eens wat ik nog had liggen van de weken ervoor en trof daar deze bekende naam aan. Het aanklikken van de bestanden bleek een zeer goede keuze. 'Lucius' is een plaat die op verschillende (muzikale) niveaus tot tevredenheid leidt. De band rockt,speelt goede alternatieve ballads/dreampop en brengt zelfs folk in het palet. Boven dat alles zingen de dames Laessig en Wolfe de sterren van de hemel.

Totaal verrast zegt men dan, want ik verwachtte helemaal niets.

Baker, Bridgers, Dacus, drie namen die vaak samen worden genoemd, maar ik had er helemaal niets mee. En toen kwam Home Video voorbij. Niet dat ik het een superbriljant album vind, daarvoor klinken de meeste nummers me "te bekend" in de oren. Dacus schaart zich in een lange traditie en voegt daar een zeer prettig beluisterbare plaat aan toe.

Wat me opvalt, is haar manier van zingen. Ze heeft een koele stem, waar emoties goed in verborgen kunnen blijven. Ze lijkt graag in een lager register te zingen, niet fluisterend, maar wel een register dat het lastiger maakt om veel te variëren. Dat blijkt wel als in 'Christine' haar stem wel wat hoger is. De emoties komen over het algemeen meer naar voren in de bijdragen van toegevoegde instrumenten dan in de vocalen. Mijn indruk is dat Lucy Dacus haar diepste wezen zo afschermt, ondanks de soms zeer persoonlijk klinkende teksten.

Qua muziek is het een grote pré dat het album zeer gevarieerd is. Stukken met een volledige band en rustigere songs die een moderne, qua geluid, singer-songwriter setting krijgen. De variatie maakt zelfs dat het album telkens weer weet te verrassen, ook na meerdere luisterbeurten. De Slayer grap, waarin het even lijkt alsof een van mijn boxen het begeeft, is goed gedaan.

Ik sluit niet uit dat dit album zal groeien. Het heeft even geduurd, maar er is eindelijk een Baker, Bridgers, Dacus album dat mij wel bevalt.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

De definitieve onthaasting. Ik denk dat dit Slow Healer het beste omschrijft. Wie dit album opzet zonder de intentie echt te gaan luisteren, zal merken dat het voorbij is zonder het opgemerkt te hebben. Wie zich de tijd gunt, zal er volledig in opgaan. Met de premisse dat iemand van dit soort muziek moet houden, anders wordt het natuurlijk niets. Mijn indruk is dat mensen die houden van Nils Frahm, Silmus, Antony, etc. hun draai echt kunnen vinden bij Lyenn. Ik doe dat niet, maar heb mijn draai toch gevonden. Dit album is namelijk pure schoonheid. Een monument van uitermate bescheiden proporties. Laat los en je zult worden geraakt door de mystiek van Lyenn.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine