menu

Hier kun je zien welke berichten WoNa als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

I Am Oak - Pictures of the Floating World (2017)

4,0
Eind 2016 kwam er een einde aan I Am Oak de tour band of in ieder geval in die samenstelling. Thijs Kuijken ging in 2017 met enkel zijn zachte, ultiem bescheiden stem en een akoestische gitaar op pad langs enkele zalen.

Op dit mini album staat een verslag van 8 nummers, meer niet. Kuijken toont aan dat heel zacht zingen en niets bijzonders doen op een gitaar momenten van pure magie op kunnen leveren. Momenten waar het in een zaal zo stil is dat niemand meer durft te doen dan heel zacht, uiterst voorzichtig te ademen. Momenten waarin het enige geluid dat naast de muziek te horen is, het kraantje van het spoelwater en het aanslaan van de koeling achter de bar is.

I Am Oak lijkt dit effect te hebben bereikt. Ieder ander menselijk geluid zal de magie doorbroken hebben, direct, en de muziek overspoelen als de zee het zandkasteel op het strand.

Hetzelfde geldt voor thuis. Ook hier heeft het geen zin om naar Pictures Of The Floating World te luisteren zonder er aandacht aan te besteden. Dan zijn de 25 minuten die het album duurt al voorbij voordat het duidelijk is dat er een plaat is opgezet. Dit album is een klein stukje rust om in te verdwijnen voor heel even. Trump, Poetin, belastingperikelen en kleinere zaken verdwijnen gegarandeerd allemaal.

Het verhaal rond het artwork is aardig. De LP is in zeer beperkte oplage verkrijgbaar. Mooie bijzaken. De hoofdzaak is een pracht album van ultieme bescheidenheid.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Ian Fisher - Koffer (2016)

3,5
Koffer is een plaat met twee gezichten. Aan de ene kant speelt Ian FIsher een hardere rock kant uit, zoals hij dat live ook kan met zijn band van Duitsers met cowboy outfits, seeing is believing, en anderzijds speelt hij een meer traditioneel singer-songwriter muziek, zoals ook op zijn vorige plaat 'Nero' te vinden is.

Dat pakt heel verschillend uit en maakt Koffer ietwat onevenwichtig, maar het laat wel zien waar Ian Fisher kan staan qua muziek. Het lijkt erop dat hij de songs die voorradig zijn opneemt en uitbrengt en niet opspaart tot dat er meer van hetzelfde is. Van beide kanten staan een aantal prima songs op Koffer, dus daar ligt het echt niet aan.

Centraal staat hoe dan ook de stevige stem van Fisher die uitermate plezierig is om naar te luisteren. Zelfs als hij heel ingetogen in het Duits zingt over zijn Koffer in Berlijn. Van erwinz leer ik dat het een cover is. Dat wist ik niet. Mij lijkt het dat het ook een goede metafoor is voor het muzikanten bestaan. Zeker als de woonplaats ook nog eens (heel) ver weg van huis is.

Met 'Nero' kwam Ian Fisher mijn leven in. Hij heeft daarvoor al veel uitgebracht, maar dat bereikte mij nooit. Met Koffer wordt de relatie op een prettige wijze uitgebouwd.

Zijn tour door Nederland is net voorbij, maar als de kans zich voordoet, is mijn advies te gaan kijken in 2017. Live is Ian Fisher misschien nog wel overtuigender dan op de plaat. Op mij maakte hij indruk in ieder geval.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

Indian Askin - Another Round (2019)

4,0
Na mijn eerste indruk heb ik mijn mening zeker bijgesteld. Na een aantal luisterbeurten valt mij op hoe evenwichtig het album is, maar ook hoe de gekte van 'Sea Of Ethanol' is beteugeld zonder het unieke karakter van Indian Askin weg te nemen.

Dat karakteristieke begint natuurlijk met de stem van Chino Ayala. Geen koor dat hem ooit aan zal nemen. In die stem zit een deel gekte, een deel clownesk en een deel serieusheid op een unieke manier verpakt, wat het telkens intrigerend maakt om naar hem te luisteren.

Daaromheen zit een enorme dosis Frank Zappa. Zowel in de weirde elementen die in de muziek zit verweven, de manier van zingen, spoken word stukken, de (uitwerking van de) onderwerpen als de feel. Met name die van de eerste platen met de Mothers of Invention. Tegelijkertijd heeft Indian Askin een deel eigens wat leidt tot een goede mix van pop, rock en psychedelia. Het maakt ook Another Round tot een luister avontuur.

Live durft de band enorm te experimenteren binnen en buiten de structuur die op de plaat is vastgelegd. Tijdens het concert op het Haarlems Bevrijdingspop leek vrijwel iedere song slechts een excuus om een jam te beginnen, die zonder uitzondering spannend was. Zelfs op een grote grasvlakte. Ik ben dan ook benieuwd hoe het de nieuwe songs live vergaat.

Another Round is het waard om tijd in te investeren om zo de ware kracht te ontdekken.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Indian Askin - Sea of Ethanol (2016)

4,0
Mijn kennismaking met Indian Askin vond plaats in het voorprogramma van De Staat, januari 2014 in Haarlem. Ondanks dat het voorprogramma doorgaans ernstig gehinderd wordt door slecht geluid en zo, sprongen de energie en de kwaliteit van de songs mij tegemoet. Daarnaast vielen de visuele aspecten van de show erg op.

Fast forward. Eerst de prima EP deze winter en nu Sea Of Ethanol. Indian Askin maakt de geschapen verwachtingen helemaal waar, al deed het daar ruim twee jaar over. Het psychedelische, het stevig rockende, het Zappa element en de sterke melodieën zijn allemaal gebleven en zeer overtuigend op de plaat gezet. Aan de bezetting is wel gesleuteld. Van drie naar vier en de zanger zat achter de drums.

Eigenlijk valt het onderscheidende moment voor het album voor de niets vermoedende luisteraar al in het eerste nummer, 'Wake Me Up'. Alle beginselen van Indian Askin zitten in deze bijna instrumentale track verstopt. Trek je deze hardrockende, psychedelische, garage song dan zit je voor de rest van het album gebeiteld en laat je je meevoeren, naar de totale gekte van 'Island' en naar iets rustigere nummers om weer op te veren als de rock rechtdoor gaat, versiert met de meest mooie melodieën en fantasievolklinkende instrumenten; percussie, keyboards of iets met snaren. Als het maar sfeer verhogend werkt.

Sea Of Ethanol valt in een bedje dat is gespreid door o.a. Jacco Gardner en Pauw. Indian Askin kan oogsten, samen met bijvoorbeeld Amber Arcades.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

ISLAND - Feels Like Air (2018)

3,5
Die hoes doet me direct aan een hit van Tom Petty denken. Grappig dat soort dingen. De muziek van Island doet me aan van alles en nog wat ten tijde van de new wave en ver daarna denken. Opnieuw een nieuw bandje van de Britse eilanden dat het lekker doet. Een zanger met een lekker rauw randje op zijn stem, die aan een heleboel zangers uit de rock en Britpop doet denken. Muziek met een badkamer vol galm op de gitaren die lekkere partijen tegen elkaar uitspelen. The Edge voorop en velen daar achter. Heerlijke muted noten en langzaam gespeelde noten en akkoorden. Het klinkt allemaal heel prima.

Maar, er zit heel weinig origineels aan Island en hun album Feels Like Air. Die titel is heel gevaarlijk. Wie heeft weleens lucht gevoeld? Als zodanig helemaal niet. Ja, tegen de wind in fietsen, dat zorgt voor een hoop weerstand.

Gelukkig hoef ik dat pad van vergelijking niet te vervolgen. Daarvoor is Feels Like Air een te leuke plaat. Daar moet ik wel een, nogal aparte, constatering aan toevoegen. Ik vind de plaat beter als ik hem achter elkaar draai. De eerste keer is tot nu toe altijd licht tegenvallend, maar toch leuk genoeg.

De heisa hierboven begrijp ik niet helemaal. De heisa plaat van jong en U.K. is dit jaar toch echt van Shame, 'Songs Of Praise'. Dan is Island toch meer Hurricane 1 en niet Oasis. Heel verdienstelijk, maar (nog) op zoek naar iets eigens.

En ja joko150, die drummer was mij ook opgevallen

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.