Het geluid op dit album is heel herkenbaar. Grunge in de Nirvana variant. Dan moet het toch behoorlijk goed zijn, wil ik er nog naar luisteren. Het goede nieuws is dat dit over het hele album het geval is. Deze Nederlandse band, door de naam dacht ik eerst naar iets als surfrock te gaan luisteren, trekt stevig van leer, weet telkens weer met een interessante dan wel elegante melodie te komen en houdt de vaart er stevig in. Eigenlijk is dat alles wat iemand over dit album moet weten. Beluister de plaat met een nostalgische bril op, zeker, maar de energie trekt je beslist naar het heden toe. Een lekker feestje!

Met maar een paar regels meer staat het ook hier op WoNo Magazine

Een album uit de categorie waarin de V.S. een oneindig aantal artiesten heeft en dus het risico groot is dat het album er een is uit de serie 13 in een dozijn. Nu heeft Sweany al een stapeltje platen uit, die ik allemaal niet ken. Dat maakt mij totaal onbevooroordeeld. Met die frisse oren hoor ik Ancient Noise geweldig van start gaan, met zang waarin Patrick Sweany klinkt alsof de duivel hem op de hielen zit. Wilson Pickett is er niets bij.

Eigenlijk weet ik bij het intro van 'Old Time Ways' al dat dit album goed moet gaan zitten. Die twee gitaren, die strot, wat moet zo iemand doen om slecht te scoren? Heel erg slechte nummers opnemen en daar is hier helemaal geen sprake van. Juist de variatie die het album biedt, met ballads en soul, maken dat ik niet na een paar nummers al gevloerd op de grond lig wegens een overdaad aan energieuitbarstingen.

Ja, het klinkt zeker allemaal bekend. Weinig, misschien wel niets is niet eerder gedaan op Ancient Noise, zeer waarschijnlijk ook beter, maar de liefhebbers van goede blues en country rock vinden hier beslist iets van hun gading. Ik in ieder geval wel, al blijft in dit genre 'Full Tilt Boogie' van James Scott Bullard mijn favoriet van 2018 tot op heden.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog:

WoNoBloG: Ancient Noise. Patrick Sweany - wonomagazine.blogspot.com

Uh Oh heeft mij buitengewoon verrast. Ik was Watson tijdens covid uit het oog verloren en draaide mijn favoriete albums al een tijdje niet meer. Door een aantal singles was ik wel benieuwd geworden naar Uh Oh; en terecht. De manier waarop dit album productioneel en qua arrangementen in elkaar steekt is ronduit intrigerend. Soms klinkt het als een in duizend stukken gefragmenteerde spiegel die nog in de lijst zit, maar bij iedere beweging schuurt en knispert. Daaronder of -boven legt Watson een slome mariachi of een bossa nova ritme, terwijl een gastzanger in het Portugees zingt. Het mysterieuze en mijmerende van vroeger is ook nog steeds aanwezig, maar slechts een onderdeel van een veel groter geheel.

Ik geef op dit moment ****, maar de ware beleving van deze plaat moet nog komen. Eerlijkheid gebied te zeggen dat het beide kanten op kan. Voor nu, een zeer positieve ontvangst.

Met vier **** een voorzichtige eerste schatting. Het is mij onmogelijk om dit album na een paar draaibeurten volledig op waarde te schatten. Er gebeurt heel veel. Patrick Watson zweeft en zwerft weer over de muziek van zijn band heen, die met mate meer aards klinkt dan op 'Love Songs For Robots'. Zijn stem kan zo ijl klinken, dat het is alsof hij vanuit een andere dimensie komt, niet bestemt voor mijn oren, maar toch bij me geraakt door een gat in tijd en ruimte. Om mij vervolgens, bij vlagen diep te raken. Maar wat gebeurt hier nu echt? Dat is met een paar luisterbeurten niet te beantwoorden. Dat moet de toekomst gaan uitwijzen, maar dat ik deze plaat op LP ga aanschaffen, dat staat wel bijna vast. LP kwaliteit noem ik dat tegenwoordig.

Neem nu 'Broken'. Wat maakt dat nu tot zo'n mooi nummer? De basis is een pianonoot die maar herhaald wordt. Daar overheen klinken spaarzame piano akkoorden, synthesizerklanken en wat ik maar atmosfeer noem. Daar weer overheen zweeft de stem van Patrick Watson, vele, vele malen. Alles te samen is het pure magie.

Daarom dus is Wave zo intrigerend en soms bloedstollend mooi. Maar om nu te zeggen dat ik de plaat nu al echt op waarde kan schatten, nee, daarvoor is het nog veel te vroeg.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Mijn favoriet van Ms Smith. De meeste nummers op dit album kloppen helemaal, alsof haar Group eindelijk echt is ingespeeld en het niveau heeft bereikt dat Patti recht doet. Mijn favorieten zijn dezelfde als hierboven worden genoemd. Het ijzersterke 'Dancing Barefoot' had een veel hogere notering verdiend, maar ja dat vind ik van wel meer nummers.

Wat ik ook 40 jaar later nog steeds jammer vind, is dat zij na dit nummer als zangeres met pensioen ging. Wat had hier nog meer ingezeten als ze direct had doorgepakt? We zullen het nooit weten. Ze werd Mrs. Smith en hopelijk gelukkig.

Bij 'Wave' moet ik altijd denken aan 'Coney Island Baby' van Lou Reed. Ook zo'n lang neuzelnummer, nog titelnummer ook op een ijzersterke plaat.

Na de plaat jarenlang op een cassette te hebben gehad, ligt vast nog op zolder en daarna cd, heb ik vrij recentelijk de plaat 2e hands gekocht voor €3. Wat een prijs voor een van de betere platen van de jaren 70. Hij klinkt geweldig.

Ram, ooit tweedehands op LP gekocht. Ik denk aan het begin van het cd tijdperk, voor mij. Ik luisterde op dat moment heel weinig Beatles meer en ik schat na een luistersessie was ik klaar met Ram. Tot dit weekend, mijn zoon belde en beschuldigde me van een ernstig fout in zijn opvoeding, omdat ik hem Ram nooit had laten horen. Hij was door mij een enorme Beatles (en Kinks) fan geworden in de jaren 00. Ik moest toch beslist een keer gaan luisteren en inderdaad hij heeft helemaal gelijk. Een paar van de nummers kwamen me toch wel bekend voor en het landde allemaal prima.

De hele Beatles discussie, wat als, is natuurlijk zinloos, maar ik zal toegeven daar ook wel eens mee bezig geweest te zijn. Feit is dat als The Beatles vanaf 1972 weer platen waren gaan uitbrengen, ze a) geen super grote hits meer hadden gescoord en b) ons heel veel filler bespaard was gebleven. Alleen de beste nummers hadden het immers gehaald. c) Ze waren ook weer op gaan treden. d) De kans was een stuk kleiner geweest dat John was vermoord op dat moment.

Ram is echter een meer dan prima plaat.

Ronduit geweldige plaat van dit trio dat algauw onder de naam Jefferson Starship verder zou gaan. Er staat geen zwak nummer op en de verschillende stijlen werken allemaal. Het is mij op latere platen altijd een beetje een mysterie wat Freiberg's contributie is. Hij mag altijd het instrument spelen waar de actie niet is. Hier is dat anders. Zelfs Kantner's "schreeuwnummers" doen het hier goed. Grace Slick is natuurlijk het echte talent hier.

Via een verzamel LP 'Flight Log' leerde ik 'Sketches Of China' kennen. Daardoor was Baron Von Tollbooth ongeveer het eerste album dat ik daarna kocht. 'Quah' van Jorma Kaukonen de laatste en dat bleek wel terecht.

Na een aantal luisterbeurten ben ik al klaar met dit album. Het klinkt geregeld fris, Paul heeft inspiratie, maar het komt maar niet echt tot leven. Eigenlijk heb ik dit met al zijn platen sinds 1979, met kortstondige uitzonderingen er tussen. Ja, er springen een paar nummers tussen uit, maar de show vanuit Grand Central Station liet zien waar die echt thuishoren: 'Come On To Me' sloeg volledig dood tussen alles wat er voor en na gespeeld werd. Nee, ik mag niet vergelijken, maar dat is ondoenlijk met deze back catalogue. Een uur in de show merkte ik dat ik het wel genoeg vond.

Heel misschien als ik meer tijd in het album zou steken, bestaat de kans dat het album de middelmaat zou ontstijgen, maar waarom zou ik, als ik de nieuwe Arctic Monkeys me volledig eigen maak of me wel verdiep in de nieuwe Anna Calvi?

Misschien dat het tijd wordt in te zien dat ik eigenlijk geen Paul McCartney fan meer ben, maar een nostalgische zwelger in The Beatles en dan vooral vanaf 1967 (met al die leuke hits van daarvoor die altijd wel ergens voorbij komen en zorgen voor een grote lach op mijn gezicht).

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Prima plaat van Paul McCartney, sterker, de eerste die ik heb gekocht sinds 'Flaming Pie'. Alles daarna heb ik rustig aan me voorbij laten gaan. Daarvoor ook al een aantal. Zijn stem is inderdaad aan vervanging toe. Het is duidelijk dat dat eigenlijk niet meer kan. Binnen die beperking levert hij echter een prima album op dat gevarieerd, levendig en goed klinkt. Alle nummers zijn lekker om naar te luisteren en laten een aantal, bekende kanten van Macca zien. McCartney III vind ik, in tegenstelling tot I en II, bijzonder goed te pruimen.

Ik zal dit album niet gaan kopen en draai geen enkel Wings album nog geregeld. Als ik dan een keuze moet maken, dan valt de keuze doorgaans toch op 'Band On The Run', maar ik ben ook een beetje uitgekeken op dit album. 'Venus And Mars' bevalt soms net iets beter. Ook 'London Town' wil ik nog wel eens uit de kast trekken, als in eens in de paar jaar. De rest, mwah. 'Red Rose Speedway' moet ik nog eens uit een tweedehands bak trekken. Het is er nog nooit van gekomen dit album te beluisteren. Natuurlijk zijn een aantal van de singles geweldig.

Over de Paul en John discussie hierboven. Wie 'Get Back' heeft gezien, weet wat er gebeurde als die twee lockten. In een minuut of vijf (op het scherm dan) werd 'Get Back' ineens het nummer zoals wij het kennen. John en Paul koppen tegenover elkaar en gaan. Dat hebben beiden nooit meer gehad. Dus ja, ik ben het wel eens. Ze hadden beter in 1971-72 een album op kunnen nemen als The Beatles en op toer gaan. Maar, ja, niet gebeurd.

Recent was een tweedelige Paul Simon docu op tv over de opnames van zijn laatste album en een stuk geschiedenis vanaf de jaren 50. Opnieuw werd voor mij duidelijk waarom ik altijd worstel met de muziek van de man. Als ik de zeer goed in het gehoor liggende hits en zeker de duo hits, even apart zet, dan hoor ik nummers die moeilijk in het gehoor, maar razendknap gemaakt zijn. Toch nam ik mij voor, dat als ik weer eens een platenzaak in loop, gebeurt minder vaak tegenwoordig moet ik toegeven, ik eens in de tweedehandsbakken zou kijken onder de S.

Gelukkig keek ik eerder in mijn platenkast, want deze wilde ik eerst aanschaffen en bleek hem al tweedehands gekocht te hebben. Meteen opgezet en ja. hij bevalt heel goed, maar mijn tweestrijd is niet veranderd. Wellicht mijn welwilligheid om er serieus naar te luisteren wel.

De hit single is 'Kodachrome'. Die staat al 50 plus jaar in mijn singlesbak. Eigenlijk een raar nummer, maar zo aanstekelijk. Het valt mij op dat er in het ritme een paar keer een heel rare hik zit. Kan iemand dat uitleggen? Ik heb geen idee hoe ik dat na zou moeten spelen. (Niet dat dat aan de orde is.) Verder valt me op hoe ontzettend mooi 'American Tune' is. Daar vallen die twee werelden in Paul Simons muziek ineens samen voor me. De tweede single 'Love Me Like A Rock' springt er als laatste volkomen uit. Ook door de achtergrondkoortjes. Paul knoopt hier succesvol muzikale werelden aan elkaar, iets wat hij eigenlijk zijn hele muzikale carrière is blijven doen.

Uitslag. Mooie soms heel knappe plaat, maar moeizaam voor mij om naar te luisteren.

Tot en met begin maart was ik geen fan van de muziek van Jelle Paulusma. Ondanks dat Daryll Ann in principe alles deed wat ik in indie pop/rock lekker vind, raakte haar muziek mij nooit, zoals veel tijdgenoten dat wel deden en nog steeds doen. Mijn eerste reactie tijdens de beluistering van Somehow Anyhow was dan ook een automatische reflex: daar gaan we weer. Ik zette de plaat halverwege ergens uit.

In de herkansing ging het al een stuk beter. Er begonnen mij aantal fraaie harmonische stukken op te vallen, prachtig gearrangeerde stukken, mooie samenzang en muzikale puzzelstukjes. Ik ga de puzzel hier niet uitleggen, maar een paar hints, vooruit. Een stukje Bowie, Ron Sexsmith, Tim Knol, maar ook iemand als Augie Myers. Jelle Paulusma heeft een aantal prachtige liedjes geschreven en deze van mooie versieringen voorzien, die soms bekend klinken, maar vooral als een heel sterk iemand die muzikaal heerlijk in zijn vel zit. Als er iets doorklinkt in dit album, dan is dat het en een liefde voor perfecte popsongs. Dan weer zachter, subtieler, dan weer steviger aangezet.

Somehow Anyhow kent geen reserves, is gemaakt door iemand die niets meer te bewijzen heeft en op een ogenschijnlijk relaxte manier zijn kunnen tentoonspreidt. Na een Daryll Ann reünietour, de triomftocht met Her Majesty is het nu weer tijd voor Paulusma zelf. En terecht. Het resultaat is weer een prachtig product uit dit land.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Dit is de eerste plaat van The Peawees uit 2001, die opnieuw is uitgebracht. (Nee, ik kende hem toen niet.) Er zijn niet veel woorden nodig. Houd je van garagerock, dan zit je met deze plaat helemaal goed. Gouden melodieën, ruige strot, spetterend gitaarwerk. Met twee covers geeft de band ook nog eens aan waar het vandaan komt. Spelen in de kroegen en zaaltjes rond La Spezia met lekkere sixties covers die een extra stukje peper in de kont hebben gekregen. Daarnaast schrijven deze mannen ook nog eens lekkere eigen nummers. Prima dus. Geen pretenties. Wat je ziet (en hoort) is wat je krijgt.

Het album is een onderdeel van een box set met drie cds en een met extra's, genaamd 'Drive. 1994 - 2002', die ik onlangs kreeg toegestuurd. Heel voorzichtig heb ik af en toe wat gespeeld. Het is voor het eerst dat ik de stem van David Thomas verdraag en daar doorheen luister. Dat werd een uiterst boeiende ervaring met een band die uiteindelijk de rock en roll hoog in het vandaal heeft staan. Daarvoor moet soms heel veel gekte opzij geschoven worden, maar juist die basis nodigde mij uit om beter te gaan luisteren. Dan vallen steeds meer details op en zelfs die stem deed het steeds beter bij me. Een grote verrassing, dat wel.

In het verleden heb ik een nummer geregeld gehoord, het titelnummer van de eerste plaat. Een poging om dat uit te breiden stiet op DE STEM. Die hoorde is genomen. Op weg naar meer.

Overigens dix, geen kip gehoord. Ik ga opletten.

Meer dan een vage herinnering aan een enkel nummer heb ik niet van The Only Ones. Er staat een song op de verzamelaar genaamd 'Stepping Into The 80s', maar iets meezingen?, nee. Dus Spotify maar eens opgezet.

Na jaren van voornamelijk stilte is Perrett terug met zijn tweede solo album binnen twee jaar. Deze tweede moet ik zeggen bevalt me heel erg goed. Dat zijn stem klinkt in 2019, zoals hij klinkt is niet verwonderlijk nu ik The Only Ones' debuut album aan het beluisteren ben. Rauw op het dak, vroeg ik me af wat er allemaal mee gebeurd had kunnen hebben om dit effect te hebben. Het is wel een horde om te nemen, kan ik me voorstellen.

Toch is het een makkelijke om overheen te stappen. Muzikaal zitten zoveel nummers zo lekker in elkaar. Hier is duidelijk een songsmith aan de slag gegaan om alle mogelijke sterke momenten van de plaat nog beter uit te laten komen. Een koortje hier, een viool daar. Het klinkt allemaal zo volkomen organisch.

Met de hulp van twee zonen en een paar dames heeft Perrett de ideale band achter zich staan die hem op het juiste pad houdt. Het resultaat is een plaat die mij enorm prettig verrast met iedere draaibeurt. Mooi dat deze man op zijn 66e de inspiratie hervonden heeft, die hem kennelijk meer dan 30 jaar ontvloten was. Alcohol en drugs zijn niet altijd de juiste manier om inspiratie te vinden.

De muziek slaat een mooie brug tussen de new wave waarbinnen hij enige bekendheid kreeg en de bands die in dit en het vorige decennium hun inspiratie haalden uit deze periode. Hij weet beide invloeden te verknopen tot muziek die in 2019 gewoon ronduit goed klinkt en indruk maakt. Met Domino lijkt hij ook nog eens op het juiste label te zitten.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Phoebe Bridgers is een groot talent, althans dat lees ik heel vaak de laatste paar jaar. Ik hoorde het tot nu toe niet, maar besloot deze plaat daarom een echte kans te geven. Na diverse luisterbeurten blijf ik bij mijn standpunt: ik hoor het niet. Wat ik wel hoor, is een plaat die in een permanente depressie zit zonder een sprankje hoop en licht. Over vrijwel alles ligt een grauwsluier waaronder de al dan niet inventieve arrangementen en zanglijnen verscholen liggen. Zelden mag er iets naar de oppervlakte komen, zelden mag iets uit het keurslijf ontsnappen.

Het zou kunnen dat als ik de plaat in huis zou halen en mezelf er mee "opsluit", kop telefoon op en geconcentreerd ga luisteren zonder afleiding, dat ik het dan wel hoor. Maar waarom zou ik? Er zijn zoveel leukere platen waarvan ik nu al weet dat ik er veel plezier aan ga beleven, die ik eerder wil aanschaffen. Kortom, kansloze missie voor Punisher. Wie weet bij de volgende plaat. Dan is Phoebe Bridgers iets ouder en liggen de teenage frustraties verder achter haar. Ik ben zeker wel benieuwd naar haar nieuwe ervaringen en muziek.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Cosmonaut is een bescheiden album. Alles aan de songs is klein, misschien wel zoals een muzikaal slaapkamerproject betaamt. Heel veel elektronica, vervormde stemmen en een banjo. Dat is de basis waarop Lukas Mayo uit Christchurch zijn muziek maakt. Vergelijking zijn, Astral Swans, Carol Cleveland Sings, ons eigen Moon Moon Moon en Sparklehorse.

Pickle Darling trok mijn aandacht met de single 'Blushing'. Het nummer duurt nog geen twee en een halve minuut en toch keert het zichzelf succesvol totaal binnenstebuiten. Pickle Darling doet dat een paar keer op de plaat, die daarom niet snel verveelt. Er vallen ook heel veel geluidjes te ontdekken en nog een extra vervorming van de stem van Mayo. Het maakt Cosmonaut een weliswaar bescheiden album, maar niet waar het ambitie betreft.

Wel vroeg ik me af of Mayo zich schuil houdt achter alle elektronica, maar wie naar de teksten luistert, weet wel beter. Er is weliswaar een scherm opgetrokken hier en daar, maar de teksten laten weinig aan onduidelijkheid over. Conclusie, alweer een topplaat uit Nieuw Zeeland.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Future Echoes is opnieuw uitgebracht op Fire Records als een dubbel LP met veel extra's. Voor mij is het een kennismaking met muziek die bij iedere beluistering weer iets nieuws prijs geeft. Een plaat die blijft groeien. Wie de *** ook gegeven heeft (de enige stem tot nu), had gelijk; bij de eerste beluistering. Daar haalde ik weinig bijzonders uit. De plaat klonk, zonder meer, aangenaam, maar niets blonk uit of klonk uit. De plaat is bij een oppervlakkige beluistering vlak en zeer eenstemmig.

Dit veranderde pas nadat ik Future Echoes echt aandacht schonk. Vanaf dat moment kwamen allerlei details naar boven, die de rijkdom van deze plaat tot wasdom lieten komen. Dat zit in kleine sfeerveranderingen tussen en binnen nummers. De toevoeging van een bescheiden melodie of hoe onder een simpele 'ooh' de dynamiek wordt aangesproken.

Als geheel heeft Future Echoes iets magisch. Het bijgeloof uit de tijd van de Pictish trails omgezet in 21e eeuwse muziek, met vleugjes psychedelica, maar toch voornamelijk veel sfeer verweven in de muziek. Johnny Lynch heeft veel zelf gedaan, zo lijkt het, op zijn laptop en daaroverheen, als hij het nodig vond, gewerkt met "echte" instrumenten. Vaak vind ik dat maar zo zo, hier is het echt zo smaakvol gedaan, dat het (als) geheel zeer in de smaak valt.

Zoals gezegd, heb ik geen aandacht geschonken aan plaat 2. De liefhebber treft daar live opnames, remixen en b-kantjes aan, die eveneens zeer aangenaam klinken. Een ontdekking durf ik Future Echoes wel te noemen.

Het hele verhaal staat op WoNoBlog:

WoNoBloG: Future Echoes. Pictish Trail - wonomagazine.blogspot.com

Dit is het tweede album van Pictish Trail dat mij goed bevalt. Mijn indruk is dat Thumb World subtieler is dan zijn voorganger, maar ook gelaagder. De muziek roept een beeld op bij me van iemand die in zijn eentje muziek maakt en alles alleen doet. Of dat klopt, weet ik niet. Zo voelt het in ieder geval.

Pictish Trail is de Schot Johnny Lynch. In zijn werk weet hij muziek te combineren die dat in mijn belevenis niet kan en toch doet. Sombere liedjes onder een zweem psychedelia tegenover zeer traditionele singer-songwriterachtige songs. Het zijn de sonische experimentjes die het album omhoog tillen. Echte verrassingen die zorgen voor sprankeling.

Dan ineens is het alsof Mark Linkous uit de dood is opgestaan. De hardste song op 'VivaDixie ...' en de rest staat niet op dat album maar op Thumb World. Een liedje verder zit de bas van 'Moon Safari' verwerkt en ontspoort 'Bad Rails' in een mislukte, psychedelische trip. Het mooie is dat het allemaal werkt en samensmelt tot een geheel.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Vandaag na twee draaibeurten de score opgehoogd. Ik realiseerde mij twee dingen. De eerste, dat ik de plaat relatief beoordeelde op **** ten opzichte van de voor mij drie grote PF platen: TDSOTM, WYWH and TW. De tweede, dat ik dit ook gewoon een heel erg goede plaat vind en misschien nog wel beter dan toen hij uitkwam. Dat leidde toch tot een verhoging van de score met 1*.

Animals was mijn derde PF plaat. WYWH was mijn eerste en een mijlpaal in mijn muziekbeleving. Het blijft uiteindelijk ook mijn favoriet. TDSOTM volgde al heel snel (Sinterklaas, verjaardag) en in 1977 dus Animals. In dat jaar ging ik voor een half jaar naar Australië en in het vliegtuig zat in de muziekselectie rock 'Pigs (Three Different Ones)' dus ik heb er een paar keer naar kunnen luisteren tijdens die lange vlucht.

Animals beviel direct goed, maar was wel een "moeilijkere" plaat, donkerder ook. Als ik nu, 48 jaar later, luister, hoor ik dat ook, maar ik hoor ook alle PF muzikale trucjes die zo goed werken en een heleboel mysterie, zoals in het tussenstuk in 'Sheep' bijvoorbeeld. Nog steeds intrigeert die droomachtige sequentie mij enorm. Het drijvende ritme van de rest van het nummer maakt het mijn favoriet.

Alle andere vier nummers zijn ook ronduit top. Ja, ook die twee kleintjes, inclusief herhaling. Animals is niet mijn favoriete PF plaat, daar zitten er drie voor, maar het album zit er wel heel dicht tegenaan.

Aan een best of LP lijst ga ik mij nooit meer serieus wagen, nou misschien als ik nog eens veel vrije tijd heb, maar tegen de voorbereiding en selectie zie ik nu al op. Animals zou daar zeker in staan, dat wel.

Op een zaterdag zat ik naar de NCRV te luisteren. Daar ging The Wall in première namelijk. Wat ik hoorde was saai, lelijk. Ik dacht echt, wat is er met mijn favoriete jaren 70 band gebeurd? In tegenstelling tot mijn verwachting, ben ik hem niet meteen gaan kopen. In mijn herinnering duurde dat nog een aantal weken. Waarschijnlijk ik me toch niet beheersen.

Vanaf dat moment heb ik nooit meer omgekeken. Enige tijd was The Wall mijn favoriete plaat aller tijden. Dat is niet meer zo, maar hij staat nog steeds heel hoog. Vanaf dat enorm monumentale begin van 'In The Flesh?' tot de laatste, aarzelende noten van 'Outside The Wall', The Wall boeit van het begin tot het eind. (Al heeft het zijn eigen 'Number 9' in de vorm van der rechtszaak op kant 4.) Daar tussenin gebeurt zoveel en staan zo veel mooie nummers.

Sommige van de kritieken en observaties hier boven kloppen natuurlijk. Rogers solo is geen Pink Floyd, dat hoor je ook 40 jaar later op zijn laatste solo plaat, zoals Gilmour het solo ook niet redt ten opzichte van zijn oude band. De wisselwerking tussen beiden en Rick Wright ontbreekt. Die wisselwerking is er ook op The Wall nauwelijks meer, maar nog net voldoende om een meesterwerk te maken. Hun laatste.

Op The Wall staan heel veel stukken waar ik nog steeds kippenvel van krijg. Ook 40 jaar na dato. Veel spelen doe ik de plaat niet meer. Als ik het doe dan is het altijd weer genieten. Met drie platen in mijn top 10 is de band zeer goed vertegenwoordigd, maar dat geldt ook voor The Beatles. God, wat ben ik een ouwe lul geworden, maar dit had ik echt voor geen goud willen missen.

Voor mij leefde de plaat al voordat de film uitkwam. Dat was een mooi extraatje. De plaat blijft altijd DE PLAAT!

Mijn score is vooralsnog een voorzichtige ****, waarbij ik een verhoging in de toekomst niet uitsluit. Veel meer dan het, ook, bejubelde debuut van Eut, is dit een debuutplaat waar de oren voor gespitst mogen worden. Er is alle reden om te juichen voor deze jonge, Nederlandse band, maar ook een punt van aandacht voor de toekomst.

Laat ik daar beginnen. De rammelpop van Pip Blom leunt wel heel erg op de muziek zoals Courtney Barnett en, door haar doorbraak meer bekend geraakte, Jen Cloher de laatste jaren hebben uitgebracht. Dat zorgt er voor dat Pip Blom (nog) geen eigen smoel heeft. Dat is iets wat op termijn zal moeten veranderen, maar op een debuutplaat natuurlijk helemaal prima is.

Sterker, naar mijn mening laat Pip Blom meer melodische kracht zien dan Barnett op haar eerste twee platen en kan zich zeker meten met 'Jen Cloher'. Pip Blom weet te verrassen binnen de songs. Het kan wat afstandelijk rammelen in de coupletten, om daarna overdonderend toe te slaan in de refreinen. Deze zijn in staat een kamer direct te verlichten, zo sprankelend. Dat zorgt er voor dat Pip Blom een droomdebuut is voor de Amsterdamse band.

Daarin wil ik hen vergelijken met de debuutplaat van Dakota. Ook al zo'n enorm sterk debuut. Beide hebben ook een overeenkomst: als de plaat echt vordert, neemt mijn attentiespanne iets af. Het is iets te eenvormig wellicht, want bij beide platen zijn de songs o.k. als ik de plaat halverwege instart. Toch schat ik Pip Blom iets hoger in. De songs zijn krachtiger, wat mij persoonlijk net beter bevalt.

Met Pip Blom heeft Nederland er opnieuw een prima band bij. Een groot deel van dit decennium zing ik al de lof voor veel Nederlandse bands, waar ik het vroeger vrijwel altijd slappe aftreksels vond. (Geweldige singles daargelaten.) Inmiddels kunnen wij qua kwaliteit makkelijk mee met de Engelse en Amerikaanse indie top.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Tweede album volledig geslaagd. Er zijn duidelijke stappen voorwaarts van een band die het nodige zelfvertrouwen ten toon spreidt. Alhoewel de band in het alternatieve rock circuit zit, ze vergeet het pop element niet. Daarmee is Pip Blom minder rigoureus in de aanpak dan bands als Canshaker Pi en Global Charming. Misschien verklaart dit de hogere aandacht in het buitenland.

Het heeft voordelen geen P.J. Harvey fan geweest te zijn tot 'Let England Shake'. Dat blijkt wel als ik het bovenstaande doorblader. Weinig om mee e vergelijken.

Ik vind dit gewoon een heel goede plaat. Toch is er iets mee aan de hand. Waar ik normaal gesproken na een aantal luisterbeurten vind wat een plaat voor mij betekent, lukt me dat met The Hope Demolition Project niet. Het blijft een soort geheel voor me, waar niets individueels uit naar voren komt. Als geheel boeit het me enorm, maar er springt geen vonk over, geen warm gevoel. Dat boeit me dan ook weer, juist omdat dit normaal wel zo is of er juist een afkeer voor een plaat ontstaat. Dat is beslist niet zo. Ik besluit dan ook met de simpele constatering dat ik het gewoon een goede plaat vind.

Er staat niet veel meer dan dit in mijn recensie op WoNo Magazine, maar mocht je toch willen verder lezen, dan kan dat hier.

Echt een geweldig debuut. De singles en EP beloofden al heel veel, maar de LP/CD overtreft mijn verwachtingen ruimschoots. De plaat gaat eigenlijk heel conservatief van start, maar de singles 'Together We Go' en vooral 'Exoskelton' draaien de zaak los en daarna gaat het gas er pas echt op. Uiteindelijk eindigt het in een prachtige en lange apotheose. POM is klaar voor een doorbraak en niet alleen hier.

Het album begint met een stukje muziek dat meteen een belletje in mijn achterhoofd liet rinkelen. Het duurde even, maar ik kwam uit op 'Mr. Sandman', voor mij het meest bekend van Emmylou Harris, maar voor misschien wel mijn grootouders, The Andrew Sisters. Het geeft maar aan op welke borden Mia Berrin, de leidster van Pom Pom Squad schaakt, want niet veel later hoor ik een nummer dat direct Doris Day bij me opriep, de heldin van mijn ouders.

Pom Pom Squad speelt zeer overtuigende punkrock op Death Of A Cheerleader. Is zeer bedreven op dit segment van de populaire muziek, maar dat is duidelijk niet genoeg. De band doet grepen uit een verleden dat ver voorbij The Ramones gaat en dat maakt het album voor sommigen wellicht totaal onbegrijpelijk, voor anderen een rijke ervaring. Ik schaar mijzelf achter de laatste groep.

Eigenlijk vind ik het heel knap wat Pom Pom Squad doet. Vooral omdat het in beide extremen overtuigt en daar tussenin ook. Briljant zal ik het niet noemen, maar net als het nieuwe album van Squirrel Flower, 'Planet (i)', weet Pom Pom Squad te variëren op een manier die niet veel artiesten aandurven vandaag de dag. Het toont visie en lef en een onafhankelijke geest. Een aanrader dus.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Ik heb het omgekeerde. Toen ik '925' voor het eerst hoorde dacht ik wow en kocht de plaat direct. Na zo'n 20 luisterbeurten ben ik met kant 2 wel klaar. 'Every Bad' blijft groeien en groeien en heeft zoveel meer energie en emotie. Deze zangeres keert zich echt binnenstebuiten voor de wereld. (Ook wat zorgwekkend wellicht.) De Hole associatie is zeker terecht, maar deze songs zijn gemiddeld genomen zoveel beter. De vergelijking met Blood Red Shoes en Shame is daarom beter. Hun songs zijn ook echt goed, maar missen de diepgang en variatie van Porridge Radio. Om het in het Engels te schrijven: They're in a league of their own. Daarom gaan alle vergelijkingen mank. Every Bad is een unieke plaat.

Ook na een aantal luisterbeurten is het lastig scoren met Shish. Zeker, er staan een aantal echt goede nummers op het album, maar ook een aantal waarvan ik nog niet weet wat ik er mee aan moet en één die totaal uit de bocht vliegt, 'Pittman Ralliers'.

Mijn theorie is dat die ene wereldhit de toch relatief obscure band totaal verraste en overviel. Wat nu? Feit is dat de hele band is opgestapt in de afgelopen twee jaar, op de voorman en zijn vrouw, ook achtergrondzangeres, na. Wat zegt dat over dit album? Waar zat de pijn voor alle anderen? Op beide vragen heb ik geen antwoord.

Ik heb wel eens naar een of twee albums van de band rond 2010 geluisterd, maar bezit er geen een. Ik betwijfel of Shish daar verandering in gaat aanbrengen. Het is zeker een zeer divers album, met een paar mooie uitschieters. Een wereldhit?, Nee, die hoor ik niet, maar ik durf te betwijfelen of ik die vooraf gehoord had in 'Feel It Still'.

Deze Australische band uit Perth is al vier albums onderweg, maar voor mij waren twee singles van dit album de introductie. Eentje die mij zeker benieuwd maakte naar het album en die verwachtingen zijn zeker niet beschaamd. Sterker, het album is zelfs beter dan ik verwacht had op basis van de singles.

Dat heeft een paar redenen. De meest voor de hand liggende zijn de liedjes zelf, die zijn vrijwel allemaal prima in orde. Wat PPS verder goed doet, is de valkuil vermijden waar veel neo-psychedelische bands in de jaren 10 in gevallen zijn: psychedelia als artform, als studieobject. Zoals ik eens heb geschreven, alsof ze high zijn geworden op een pepermuntje en daar verslag van doen. Op een gegeven moment kon ik naar een aantal van die bands niet meer luisteren. Het klonk allemaal hetzelfde.

PPS nam drie platen als uitgangspunt: 'Sgt. Peppers', 'Nevermind' en 'Youth And Young Manhood' en dat is goed te horen. Het gevolg is dat nummers nooit gaan zweven, altijd stevig zijn, maar ook altijd enorm melodieus. Het zijn allemaal songs en geen stijloefeningen. De verbindingen tussen de tientallen jaren worden zorgvuldig en succesvol aangelegd. Het resultaat is een enorm gevarieerde en melodieuze plaat met echte liedjes, die ook nog eens goed worden gespeeld.

Ik heb geen idee wat PPS hiervoor maakte, maar met Shyga! zet de band zich zeker op de kaart.

Het is overigens lang geleden dat mijn Australische tante crumpets voor me maakte, maar die dingen, laat ik het maar een soort wentelteefjes noemen, zijn heerlijk met zonnebloemboter en honing.

Het bovenstaande is een bewerking van een post op WoNoBloG.

Er zijn albums die bij de eerste beluistering direct raak zijn. The Witch was er daar een van. Ondanks dat ik bij de eerste nummers van 'The Unforgettable Fire' tot 'Gloria' geslingerd werd, wat goed uitkwam want ik ben, slechts, exclusief een fan van de singles van U2, boeide de invulling van de nummers mij direct. Wat dan opvalt, is hoe divers de eerste nummers klinken, zonder aan coherentie in te boeten. Dat gevoel werd alleen maar groter bij de lange, bezwerende nummers die volgen. Waar saaiheid op de loer ligt, omzeilt Pumerosa al die klippen om glorieus met de buit in de haven aan te komen, waar een warm welkom wacht.

'The Priestess' is wat dat betreft een goede titel. Pumerosa doet er alles aan om bezwerend te klinken. Zij wil de luisteraar in trance brengen en de eigen belevingswereld in sleuren. Die wereld is nogal breed opgezet, met voor heel veel iets wil. Dance elementen mixen met 80s rock, terwijl pop gekruisd wordt met vuige geluiden. Pumerosa deinst niet direct terug voor een schokeffect.

Stapel daarop de verleidende, afstotende, zoete en afstandelijke stem van Isabel Munoz-Newsome en een mega kers is op de taart geplaatst. Haar stem is beslist van een bepalende waarde voor de klankkleur van The Witch.

Het is misschien allemaal niet even origineel. Ik kan invloeden blijven opnoemen. Goed is het wel.Het heeft nog niet de impact van The Black Angels' 'Death Song', maar is nu al een van mijn favoriete (debuut)platen van 2017. Dat kan slechter voor een beginnende bandje.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.