menu

Hier kun je zien welke berichten WoNa als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Paceshifters - Waiting to Derail (2017)

3,5
Het geluid op dit album is heel herkenbaar. Grunge in de Nirvana variant. Dan moet het toch behoorlijk goed zijn, wil ik er nog naar luisteren. Het goede nieuws is dat dit over het hele album het geval is. Deze Nederlandse band, door de naam dacht ik eerst naar iets als surfrock te gaan luisteren, trekt stevig van leer, weet telkens weer met een interessante dan wel elegante melodie te komen en houdt de vaart er stevig in. Eigenlijk is dat alles wat iemand over dit album moet weten. Beluister de plaat met een nostalgische bril op, zeker, maar de energie trekt je beslist naar het heden toe. Een lekker feestje!

Met maar een paar regels meer staat het ook hier op WoNo Magazine

Patrick Sweany - Ancient Noise (2018)

3,5
Een album uit de categorie waarin de V.S. een oneindig aantal artiesten heeft en dus het risico groot is dat het album er een is uit de serie 13 in een dozijn. Nu heeft Sweany al een stapeltje platen uit, die ik allemaal niet ken. Dat maakt mij totaal onbevooroordeeld. Met die frisse oren hoor ik Ancient Noise geweldig van start gaan, met zang waarin Patrick Sweany klinkt alsof de duivel hem op de hielen zit. Wilson Pickett is er niets bij.

Eigenlijk weet ik bij het intro van 'Old Time Ways' al dat dit album goed moet gaan zitten. Die twee gitaren, die strot, wat moet zo iemand doen om slecht te scoren? Heel erg slechte nummers opnemen en daar is hier helemaal geen sprake van. Juist de variatie die het album biedt, met ballads en soul, maken dat ik niet na een paar nummers al gevloerd op de grond lig wegens een overdaad aan energieuitbarstingen.

Ja, het klinkt zeker allemaal bekend. Weinig, misschien wel niets is niet eerder gedaan op Ancient Noise, zeer waarschijnlijk ook beter, maar de liefhebbers van goede blues en country rock vinden hier beslist iets van hun gading. Ik in ieder geval wel, al blijft in dit genre 'Full Tilt Boogie' van James Scott Bullard mijn favoriet van 2018 tot op heden.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog:

WoNoBloG: Ancient Noise. Patrick Sweany - wonomagazine.blogspot.com

Paul McCartney - Egypt Station (2018)

3,0
Na een aantal luisterbeurten ben ik al klaar met dit album. Het klinkt geregeld fris, Paul heeft inspiratie, maar het komt maar niet echt tot leven. Eigenlijk heb ik dit met al zijn platen sinds 1979, met kortstondige uitzonderingen er tussen. Ja, er springen een paar nummers tussen uit, maar de show vanuit Grand Central Station liet zien waar die echt thuishoren: 'Come On To Me' sloeg volledig dood tussen alles wat er voor en na gespeeld werd. Nee, ik mag niet vergelijken, maar dat is ondoenlijk met deze back catalogue. Een uur in de show merkte ik dat ik het wel genoeg vond.

Heel misschien als ik meer tijd in het album zou steken, bestaat de kans dat het album de middelmaat zou ontstijgen, maar waarom zou ik, als ik de nieuwe Arctic Monkeys me volledig eigen maak of me wel verdiep in de nieuwe Anna Calvi?

Misschien dat het tijd wordt in te zien dat ik eigenlijk geen Paul McCartney fan meer ben, maar een nostalgische zwelger in The Beatles en dan vooral vanaf 1967 (met al die leuke hits van daarvoor die altijd wel ergens voorbij komen en zorgen voor een grote lach op mijn gezicht).

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Paulusma - Somehow Anyhow (2019)

4,0
geplaatst:
Tot en met begin maart was ik geen fan van de muziek van Jelle Paulusma. Ondanks dat Daryll Ann in principe alles deed wat ik in indie pop/rock lekker vind, raakte haar muziek mij nooit, zoals veel tijdgenoten dat wel deden en nog steeds doen. Mijn eerste reactie tijdens de beluistering van Somehow Anyhow was dan ook een automatische reflex: daar gaan we weer. Ik zette de plaat halverwege ergens uit.

In de herkansing ging het al een stuk beter. Er begonnen mij aantal fraaie harmonische stukken op te vallen, prachtig gearrangeerde stukken, mooie samenzang en muzikale puzzelstukjes. Ik ga de puzzel hier niet uitleggen, maar een paar hints, vooruit. Een stukje Bowie, Ron Sexsmith, Tim Knol, maar ook iemand als Augie Myers. Jelle Paulusma heeft een aantal prachtige liedjes geschreven en deze van mooie versieringen voorzien, die soms bekend klinken, maar vooral als een heel sterk iemand die muzikaal heerlijk in zijn vel zit. Als er iets doorklinkt in dit album, dan is dat het en een liefde voor perfecte popsongs. Dan weer zachter, subtieler, dan weer steviger aangezet.

Somehow Anyhow kent geen reserves, is gemaakt door iemand die niets meer te bewijzen heeft en op een ogenschijnlijk relaxte manier zijn kunnen tentoonspreidt. Na een Daryll Ann reünietour, de triomftocht met Her Majesty is het nu weer tijd voor Paulusma zelf. En terecht. Het resultaat is weer een prachtig product uit dit land.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Peawees - Dead End City (2001)

4,0
geplaatst:
Dit is de eerste plaat van The Peawees uit 2001, die opnieuw is uitgebracht. (Nee, ik kende hem toen niet.) Er zijn niet veel woorden nodig. Houd je van garagerock, dan zit je met deze plaat helemaal goed. Gouden melodieën, ruige strot, spetterend gitaarwerk. Met twee covers geeft de band ook nog eens aan waar het vandaan komt. Spelen in de kroegen en zaaltjes rond La Spezia met lekkere sixties covers die een extra stukje peper in de kont hebben gekregen. Daarnaast schrijven deze mannen ook nog eens lekkere eigen nummers. Prima dus. Geen pretenties. Wat je ziet (en hoort) is wat je krijgt.

Pere Ubu - Ray Gun Suitcase (1995)

3,5
Het album is een onderdeel van een box set met drie cds en een met extra's, genaamd 'Drive. 1994 - 2002', die ik onlangs kreeg toegestuurd. Heel voorzichtig heb ik af en toe wat gespeeld. Het is voor het eerst dat ik de stem van David Thomas verdraag en daar doorheen luister. Dat werd een uiterst boeiende ervaring met een band die uiteindelijk de rock en roll hoog in het vandaal heeft staan. Daarvoor moet soms heel veel gekte opzij geschoven worden, maar juist die basis nodigde mij uit om beter te gaan luisteren. Dan vallen steeds meer details op en zelfs die stem deed het steeds beter bij me. Een grote verrassing, dat wel.

In het verleden heb ik een nummer geregeld gehoord, het titelnummer van de eerste plaat. Een poging om dat uit te breiden stiet op DE STEM. Die hoorde is genomen. Op weg naar meer.

Overigens dix, geen kip gehoord. Ik ga opletten.

Peter Perrett - Humanworld (2019)

4,0
geplaatst:
Meer dan een vage herinnering aan een enkel nummer heb ik niet van The Only Ones. Er staat een song op de verzamelaar genaamd 'Stepping Into The 80s', maar iets meezingen?, nee. Dus Spotify maar eens opgezet.

Na jaren van voornamelijk stilte is Perrett terug met zijn tweede solo album binnen twee jaar. Deze tweede moet ik zeggen bevalt me heel erg goed. Dat zijn stem klinkt in 2019, zoals hij klinkt is niet verwonderlijk nu ik The Only Ones' debuut album aan het beluisteren ben. Rauw op het dak, vroeg ik me af wat er allemaal mee gebeurd had kunnen hebben om dit effect te hebben. Het is wel een horde om te nemen, kan ik me voorstellen.

Toch is het een makkelijke om overheen te stappen. Muzikaal zitten zoveel nummers zo lekker in elkaar. Hier is duidelijk een songsmith aan de slag gegaan om alle mogelijke sterke momenten van de plaat nog beter uit te laten komen. Een koortje hier, een viool daar. Het klinkt allemaal zo volkomen organisch.

Met de hulp van twee zonen en een paar dames heeft Perrett de ideale band achter zich staan die hem op het juiste pad houdt. Het resultaat is een plaat die mij enorm prettig verrast met iedere draaibeurt. Mooi dat deze man op zijn 66e de inspiratie hervonden heeft, die hem kennelijk meer dan 30 jaar ontvloten was. Alcohol en drugs zijn niet altijd de juiste manier om inspiratie te vinden.

De muziek slaat een mooie brug tussen de new wave waarbinnen hij enige bekendheid kreeg en de bands die in dit en het vorige decennium hun inspiratie haalden uit deze periode. Hij weet beide invloeden te verknopen tot muziek die in 2019 gewoon ronduit goed klinkt en indruk maakt. Met Domino lijkt hij ook nog eens op het juiste label te zitten.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Pictish Trail - Future Echoes (2016)

4,0
Future Echoes is opnieuw uitgebracht op Fire Records als een dubbel LP met veel extra's. Voor mij is het een kennismaking met muziek die bij iedere beluistering weer iets nieuws prijs geeft. Een plaat die blijft groeien. Wie de *** ook gegeven heeft (de enige stem tot nu), had gelijk; bij de eerste beluistering. Daar haalde ik weinig bijzonders uit. De plaat klonk, zonder meer, aangenaam, maar niets blonk uit of klonk uit. De plaat is bij een oppervlakkige beluistering vlak en zeer eenstemmig.

Dit veranderde pas nadat ik Future Echoes echt aandacht schonk. Vanaf dat moment kwamen allerlei details naar boven, die de rijkdom van deze plaat tot wasdom lieten komen. Dat zit in kleine sfeerveranderingen tussen en binnen nummers. De toevoeging van een bescheiden melodie of hoe onder een simpele 'ooh' de dynamiek wordt aangesproken.

Als geheel heeft Future Echoes iets magisch. Het bijgeloof uit de tijd van de Pictish trails omgezet in 21e eeuwse muziek, met vleugjes psychedelica, maar toch voornamelijk veel sfeer verweven in de muziek. Johnny Lynch heeft veel zelf gedaan, zo lijkt het, op zijn laptop en daaroverheen, als hij het nodig vond, gewerkt met "echte" instrumenten. Vaak vind ik dat maar zo zo, hier is het echt zo smaakvol gedaan, dat het (als) geheel zeer in de smaak valt.

Zoals gezegd, heb ik geen aandacht geschonken aan plaat 2. De liefhebber treft daar live opnames, remixen en b-kantjes aan, die eveneens zeer aangenaam klinken. Een ontdekking durf ik Future Echoes wel te noemen.

Het hele verhaal staat op WoNoBlog:

WoNoBloG: Future Echoes. Pictish Trail - wonomagazine.blogspot.com

Pink Floyd - The Wall (1979)

5,0
geplaatst:
Op een zaterdag zat ik naar de NCRV te luisteren. Daar ging The Wall in première namelijk. Wat ik hoorde was saai, lelijk. Ik dacht echt, wat is er met mijn favoriete jaren 70 band gebeurd? In tegenstelling tot mijn verwachting, ben ik hem niet meteen gaan kopen. In mijn herinnering duurde dat nog een aantal weken. Waarschijnlijk ik me toch niet beheersen.

Vanaf dat moment heb ik nooit meer omgekeken. Enige tijd was The Wall mijn favoriete plaat aller tijden. Dat is niet meer zo, maar hij staat nog steeds heel hoog. Vanaf dat enorm monumentale begin van 'In The Flesh?' tot de laatste, aarzelende noten van 'Outside The Wall', The Wall boeit van het begin tot het eind. (Al heeft het zijn eigen 'Number 9' in de vorm van der rechtszaak op kant 4.) Daar tussenin gebeurt zoveel en staan zo veel mooie nummers.

Sommige van de kritieken en observaties hier boven kloppen natuurlijk. Rogers solo is geen Pink Floyd, dat hoor je ook 40 jaar later op zijn laatste solo plaat, zoals Gilmour het solo ook niet redt ten opzichte van zijn oude band. De wisselwerking tussen beiden en Rick Wright ontbreekt. Die wisselwerking is er ook op The Wall nauwelijks meer, maar nog net voldoende om een meesterwerk te maken. Hun laatste.

Op The Wall staan heel veel stukken waar ik nog steeds kippenvel van krijg. Ook 40 jaar na dato. Veel spelen doe ik de plaat niet meer. Als ik het doe dan is het altijd weer genieten. Met drie platen in mijn top 10 is de band zeer goed vertegenwoordigd, maar dat geldt ook voor The Beatles. God, wat ben ik een ouwe lul geworden, maar dit had ik echt voor geen goud willen missen.

Voor mij leefde de plaat al voordat de film uitkwam. Dat was een mooi extraatje. De plaat blijft altijd DE PLAAT!

Pip Blom - Boat (2019)

4,0
geplaatst:
Mijn score is vooralsnog een voorzichtige ****, waarbij ik een verhoging in de toekomst niet uitsluit. Veel meer dan het, ook, bejubelde debuut van Eut, is dit een debuutplaat waar de oren voor gespitst mogen worden. Er is alle reden om te juichen voor deze jonge, Nederlandse band, maar ook een punt van aandacht voor de toekomst.

Laat ik daar beginnen. De rammelpop van Pip Blom leunt wel heel erg op de muziek zoals Courtney Barnett en, door haar doorbraak meer bekend geraakte, Jen Cloher de laatste jaren hebben uitgebracht. Dat zorgt er voor dat Pip Blom (nog) geen eigen smoel heeft. Dat is iets wat op termijn zal moeten veranderen, maar op een debuutplaat natuurlijk helemaal prima is.

Sterker, naar mijn mening laat Pip Blom meer melodische kracht zien dan Barnett op haar eerste twee platen en kan zich zeker meten met 'Jen Cloher'. Pip Blom weet te verrassen binnen de songs. Het kan wat afstandelijk rammelen in de coupletten, om daarna overdonderend toe te slaan in de refreinen. Deze zijn in staat een kamer direct te verlichten, zo sprankelend. Dat zorgt er voor dat Pip Blom een droomdebuut is voor de Amsterdamse band.

Daarin wil ik hen vergelijken met de debuutplaat van Dakota. Ook al zo'n enorm sterk debuut. Beide hebben ook een overeenkomst: als de plaat echt vordert, neemt mijn attentiespanne iets af. Het is iets te eenvormig wellicht, want bij beide platen zijn de songs o.k. als ik de plaat halverwege instart. Toch schat ik Pip Blom iets hoger in. De songs zijn krachtiger, wat mij persoonlijk net beter bevalt.

Met Pip Blom heeft Nederland er opnieuw een prima band bij. Een groot deel van dit decennium zing ik al de lof voor veel Nederlandse bands, waar ik het vroeger vrijwel altijd slappe aftreksels vond. (Geweldige singles daargelaten.) Inmiddels kunnen wij qua kwaliteit makkelijk mee met de Engelse en Amerikaanse indie top.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

PJ Harvey - The Hope Six Demolition Project (2016)

4,0
Het heeft voordelen geen P.J. Harvey fan geweest te zijn tot 'Let England Shake'. Dat blijkt wel als ik het bovenstaande doorblader. Weinig om mee e vergelijken.

Ik vind dit gewoon een heel goede plaat. Toch is er iets mee aan de hand. Waar ik normaal gesproken na een aantal luisterbeurten vind wat een plaat voor mij betekent, lukt me dat met The Hope Demolition Project niet. Het blijft een soort geheel voor me, waar niets individueels uit naar voren komt. Als geheel boeit het me enorm, maar er springt geen vonk over, geen warm gevoel. Dat boeit me dan ook weer, juist omdat dit normaal wel zo is of er juist een afkeer voor een plaat ontstaat. Dat is beslist niet zo. Ik besluit dan ook met de simpele constatering dat ik het gewoon een goede plaat vind.

Er staat niet veel meer dan dit in mijn recensie op WoNo Magazine, maar mocht je toch willen verder lezen, dan kan dat hier.

Pumarosa - The Witch (2017)

4,0
Er zijn albums die bij de eerste beluistering direct raak zijn. The Witch was er daar een van. Ondanks dat ik bij de eerste nummers van 'The Unforgettable Fire' tot 'Gloria' geslingerd werd, wat goed uitkwam want ik ben, slechts, exclusief een fan van de singles van U2, boeide de invulling van de nummers mij direct. Wat dan opvalt, is hoe divers de eerste nummers klinken, zonder aan coherentie in te boeten. Dat gevoel werd alleen maar groter bij de lange, bezwerende nummers die volgen. Waar saaiheid op de loer ligt, omzeilt Pumerosa al die klippen om glorieus met de buit in de haven aan te komen, waar een warm welkom wacht.

'The Priestess' is wat dat betreft een goede titel. Pumerosa doet er alles aan om bezwerend te klinken. Zij wil de luisteraar in trance brengen en de eigen belevingswereld in sleuren. Die wereld is nogal breed opgezet, met voor heel veel iets wil. Dance elementen mixen met 80s rock, terwijl pop gekruisd wordt met vuige geluiden. Pumerosa deinst niet direct terug voor een schokeffect.

Stapel daarop de verleidende, afstotende, zoete en afstandelijke stem van Isabel Munoz-Newsome en een mega kers is op de taart geplaatst. Haar stem is beslist van een bepalende waarde voor de klankkleur van The Witch.

Het is misschien allemaal niet even origineel. Ik kan invloeden blijven opnoemen. Goed is het wel.Het heeft nog niet de impact van The Black Angels' 'Death Song', maar is nu al een van mijn favoriete (debuut)platen van 2017. Dat kan slechter voor een beginnende bandje.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.