Een prachtig album en wat mij betreft haar beste tot op heden. Vooral omdat zij meer variatie in haar muziek heeft aangebracht door ook gitaren prominent toe te laten. Dat brengt een Americana/roots sfeer in een aantal nummers, die haar muziek een nieuw soort verdieping geeft.

Het blijft opvallend hoe haar "traditionele" folknummers altijd de Nieuw Zeelandse singer-songwriter Reb Fountain bij mij in herinnering brengen. Qua sfeer, stem, alles. Ook zij verdient een veel groter publiek. Grappig ook dat er een paar overeenkomsten tussen de twee dames zijn buiten de muziek. Lees hier.

VanWyck heeft in mijn ogen een paar enorme stappen gezet met Dust Chaser. Live heb ik haar nog niet gezien. Daar komt over een paar weken verandering in als ik naar Rotown ga.

Iemand schreef onder de nieuwe plaat van Reb Fountain dat God Is In The Detour beslist ook beluisterd moest worden, als je 'Reb Fountain' een goede plaat vindt. Dat was het geval en inderdaad. Ook de plaat van VanWyck, voor mij een onbekende naam, mag er zijn. Sterker, hij heeft ongeveer dezelfde uitwerking op me. De plaat komt ongefilterd binnen en raakt direct.

Enkele details daargelaten, hadden bij platen door dezelfde artiest gemaakt kunnen zijn. Beiden overtuigen op basis van de kwaliteit van hun stem. Zachtaardig, maar tegelijkertijd een oerkracht. Een stem die direct overtuigt en daar geen enkele opsmuk voor nodig heeft, behalve dat wat moderne techniek die er op los is gelaten om een prachtig, ruimtelijk effect mee te geven. De muziek, prachtig, maar is van ondergeschikt belang. De stem doet het werk. En de stem van VanWyck mag er zijn.

Het album is van het soort dat me voor de duur van de plaat helemaal wegsleurt uit het hier en nu. Alles is gewoon even weg. Dat mag voor alle platen zo zijn, maar er zijn erbij die bijzonder zijn en daar is God is In The Detour er een van. Niet luisteren is geen optie, want dan blijft er weinig over. Een op een is het enige dat werkt. Heerlijke plaat.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

In een interview met de dames van Veruca Salt in Guitar World stond ooit hoe ze door hun producer Bob Rock gedwongen werden om telkens een nieuwe melodie te verzinnen en nog een en daarna nog een. Waarschijnlijk tot aan gekheidmakend toe. Het heeft wel gewerkt, want op de plaat die hiervoor zit en die daarna, de dames gingen uit elkaar, dus Louise Post met wisselende bandleden, werd dit niveau bij verre niet meer aangetikt. Bob Rock heeft er alles uitgeperst wat er in zat en dat is te horen.

Ik weet niet meer hoe lang geleden, misschien wel 10 jaar geleden, draaide ik de plaat en was er ineens klaar mee. Ik hoorde inderdaad de lompe rock zoals hierboven, alweer 14 jaar geleden beschreven staat. En verder niets (voor mij en het schrijven over Eight Arms To Hold You).

Vandaag zette ik hem toch maar weer eens op. Alles wat ik direct in 1997 hoorde kwam weer terug. Het spelplezier, al die fijne wendingen en melodielijntjes. Het lompe, diepe geluid dat toch zo lekker en melodieus klinkt, de kirrend, jubelende zang van de dames Post en Gordon. Alles past zo ontzettend goed.

Het album schurkt tegen metal aan, maar ook tegen de alternatieve rock van de jaren 90 en grunge. Tegelijkertijd valt op te maken dat de dames niet vies waren van een goede popmelodie. Dat alles komt samen op deze plaat, waar ik van voor tot achter weer intens zat te genieten.

Bij het beluisteren van Welfare Jazz dacht ik meteen terug aan mijn kennismaking met The Hives en The Plan, twee andere Scandinavische bands die naast een hoop energie ook enige gekte in hun muziek stoppen, op succesvolle wijze. The Hives werden in mijn oren nooit meer beter en The Plan? Geen idee wat met die band gebeurd is. Nooit meer van gehoord.

Viagra Boys? Wat een domme naam eerlijk gezegd. Deze plaat verdient een betere bandnaam. Luisterend naar Welfare Jazz, mijn kennismaking met de band, vielen mij een aantal dingen op. Enerzijds, dat als het waar is dat een band in de studio maar de helft van de energie kan vangen die op het podium gegenereerd wordt, de liveshows, misschien ooit weer dan, uitzonderlijk uitputtende ervaringen moeten zijn. Dat de spoken word stukjes, ik moest hier aan Hausmagger live denken, er zijn zodat iedereen even op adem kan komen. Anderzijds, dat de band er geen been in ziet om hun muziek ronduit lelijk op te nemen. Alsof ze in een enorme hal spelen en de microfoons helemaal aan de andere kant staan opgesteld. Lelijk vervormde stem? Geen probleem.

De jazz in de titel, die verwijst naar de steun die jazzbands kunnen aanvragen in Zweden, daar heeft de muziek eigenlijk heel weinig mee te maken. Garage rock, laat ik het daar gemakshalve bij houden, maar sta niet verbaasd van een stukje elektronica. Echter, tussen alles door toetert een saxofoon de meest wonderbaarlijke stukjes. Dus toch een beetje jazz?

Welfare Jazz is een plaat die misschien nog wel beter is dan dat ik op dit moment denk. Dat zal de tijd leren. Hoe dan ook ben ik zeer aangenaam verrast, want met deze bandnaam had ik eigenlijk voornamelijk eendimensionale onderbroekenlol verwacht. Niet dus.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Het feit dat ik de band en plaat wil omschrijven als een mysterieuze Snowpatrol, soms met ballen, zegt eigenlijk genoeg. Vrijwel alles gebeurt met de handrem er op.

Dat levert overigens wel een aantal fraaie songs op, die mooi sferisch zijn uitgewerkt. Eigenlijk doet Victories at Sea niet heel veel anders dan de Rotterdamse band The Sweet Release of Death. Het grote verschil is dat daar de sonische escapades er op gericht zijn de geluidsbarrière te doorbreken, terwijl op dit album het schredden van de gitaar naar de achtergrond is gemixt. Dat neemt niet weg dat het heel sfeervol is wat er gebeurt. Live sluit ik niet uit dat er wel op trommelvliesdoorbrekend niveau gespeeld wordt. In ieder geval wordt hier een schop onder de kont uitgedeeld, die niemand Coldplay na 2003 meer gegeven heeft.

Het is de zachte zang die als een soort capstone boven de muziek ligt. Kenmerkend en zeer bepalend voor de zwevende sfeer die Victories at Sea presenteert.

Alles bij elkaar opgeteld, is het niet vreemd dat deze band in het voorprogramma van Editors en The Boxer Rebellion heeft getoerd. Van beide bands heeft het iets, maar ook voldoende eigens. Kortom, geen baanbrekend album, maar zeker plezierig om naar te luisteren.

Dit is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.

Retriever is een album dat op een paar gedachten lijkt te hinken. De Zweden van Vita Bergen tappen uit een aantal zeer herkenbare vaatjes om in het gevlei van de luisteraar te komen. Van de iets bombastische pop anno de jaren zoals een band als The Boxer Rebellion, terwijl heel dikke knipogen worden gegeven aan The Killers, Arcade Fire en vele andere indie rockers van U.K. en V.S. signatuur.

Dat zou erg zijn als het daarbij bleef. Dat doet het niet. Vita Bergen gooit een hoop energie in zijn muziek en knalt er geregeld stevig in. Wel met het oogmerk om op te vallen en daar gebruikt het bekende geluiden voor. In die zin doet het mij denken (ook door de zang) aan het doorbraak album van Mando Diao, waar ieder nummer een bekend nummer als basis leek te hebben vanwaaruit de band zijn eigen nummer invulde.

Mijn indruk is dat het eigen gezicht meer naar voren komt in het slotnummer, 'Black Satellite'. Dit is veel donkerder en steekt erg af bij de rest van het album. Het is dan een van mijn favorieten. De rest mag er zeker zijn, maar een iets meer eigen gezicht had wellicht een halve * meer opgeleverd. Nu blijft het bij aardig, degelijk en geregeld, zeer, aanstekelijk.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

In het intro van het openingsnummer 'One Day' weet ViVii op succesvolle wijze de ingetogen kant van ABBA te koppelen aan een 'Love Will Tear Us Apart' riff à la Joy Division. Dat is iets wat ik nog niet eerder hoorde. Het zet eigenlijk direct de toon voor Mondays. De zon weet nooit echt door te breken, omdat het Zweedse trio graag zwelgt in melancholie en een beetje tristesse. Tegelijkertijd is de pop nooit ver weg, omdat het dat eigenlijk wel heel leuk vindt.

Het resultaat is een plaat die er zeker mag zijn. Wat men doet, doet men goed. Het zit heel lekker in elkaar, waarbij ViVii de balans tussen elektronica en organisch goed weet te bewaren. Daarnaast doen de vocalen van het echtpaar Jonsson het echt goed. De triestheid in de stem van Caroline trekt de muziek algauw richting het donker. De tonen van de synths trekken geregeld naar de andere kant.

Maandagen. Iedereen heeft er een mening over. Ik schrijf vandaag op een dinsdag die als maandag dienst doet. ViVii gebruikte de maandagen om dit album op te nemen. Heel veel positieve energie meteen op de maandag. Het hoeft niet altijd negatief te zijn zo'n maandag, maar ook een dag om naar uit te kijken. Het is maar hoe je het organiseert. Met Mondays heeft ViVii het goed aangepakt.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.