Is dit REMs beste plaat? Ik heb toch nog steeds het idee van wel. Alles lijkt hier samen te komen en het werd nooit meer zo goed. Wel heel goed, maar niet langer zo urgent en consistent.

In 1992 was ik overigens teleurgesteld. Die enorm rare eerste single, het geweldige 'Drive' (nu), het dreinerige 'Man On The Moon' (toen), het zoetsappige 'Everybody Hurts' (toen). Ik was er snel klaar mee.

We leven inmiddels 27 jaar verder. Het is gewoon een top plaat en een van de beste van de jaren 90. De singles van 'Out Of Time' gaan langer mee, zijn ook iets beter, maar als heel album zeker niet.

Vooropgesteld is dit album ongelofelijk braaf. Soms spat het glazuur van mijn tanden af, maar er is ook een andere kant. Wat ik merk, is dat de plaat sowieso goed valt bij de vrouw des huises, dit is ook meer een vrouwen- dan een mannenplaat, denk ik, maar er is meer. Choreographic doet het goed als plaat op de achtergrond, maar is sterker dan dat. De plaat is in staat om de sfeer in kamer subtiel te veranderen met de veranderingen in de muziek. Alles behalve een plaat die ineens is afgelopen nadat hij is opgezet. Dat is met heel veel platen anders.

Als ik in de stemming ben, is de plaat in staat om mij mee te voeren op de klanken. Ik hoef maar te gaan liggen, mijn ogen dicht te doen en ben "op reis". Daar heb ik niet vaak de gelegenheid voor, zoveel te doen, maar het is wel zo.

Het verhaal op de achtergrond, over ballet en muziek daar voor, dat geloof ik wel. Ik weet niets van ballet en kom niet verder dan de opening van een grote conferentie in Litouwen met een ballet op de muziek van Depeche Mode. Dus wat Rachael Sage hier mee wil beogen, weet ik niet.

Blijft staan dat dit goed in elkaar zit. Zoals gezegd heel braaf, maar op de meeste moment is dat verre van storend. Degelijk, muzikaal, goede stem, maar echt een fan zal ik niet worden.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Deze Italiaanse band grossiert in perfecte popliedjes. Rave On! suggereert van het soort Buddy Holly, maar, op een nummer na, is het meer The Beatles, jaren 60 samenzang en de hardere manier van spelen van de postpunk powerpop. Het resultaat is een perfecte mix van stijlen gekoppeld aan echte liedjes.

Deze korte conclusie is voldoende om de plaat te duiden. Als je van mooie, veelal stevige popliedjes houdt, zit je goed met Rave On!. Als je het leuk vindt om een persoonlijke muziekherinnering te lezen, gaan dan verder in deze Engelstalige post op WoNoBloG.

De plaat staat inmiddels als mid price dubbel LP te koop. Spontaan besloot ik hem te kopen en sindsdien klinkt hij weer geregeld door het huis. (Ik heb besloten dat ook met de andere albums te doen die ik alleen digitaal bezit, zodra de prijsverlaging zich aandient.)

Vier jaar later valt mij op hoe consistent hoog de kwaliteit van de plaat is, maar ook hoe vreselijk steriel, afstandelijk en ronduit koud. Dat is natuurlijk op zich niets nieuws. Mijn vermoeden is dat Thom Yorke zo geschrokken is van het feit dat hij al zijn emoties er uit gooide, als stiff upper lip Brit, in 'Creep', dat hij die upper lip sindsdien in steeds betere kwaliteit beton gegoten heeft.

Ook dat vertoont wel eens een scheurtje, zodat in de muziek zelf er toch wel eens wat kan ontsnappen. Wat in de muziek zelf ook opvalt, is het soms soundtrackachtige. Het werk van Jonny Greenwood sijpelt duidelijk door in het moederschip.

Ook de tweede conclusie luidt: prima plaat, maar ik overweeg er toch een halve * af te halen. Radiohead heeft betere platen dan AMSP gemaakt.

Wat een album. Deze staat direct genoteerd voor album van 2026. De naam van Jeff Buckley zingt hard rond. Dat is deels terecht. Simon Raman en band weten die sfeer regelmatig te brengen en brengen zelf een slide/blues vibe mee, die ronduit zorgt voor spannende muziek. Wat dan weer ontbreekt, is de kracht van Buckley's stem en de magie die Gary Lucas aan een aantal nummers toevoegde. Hoe dan ook, het is meer dan voldoende om Raman af te raden met zijn kleren aan te gaan zwemmen in de Schelde of Leije. De vraag is hoe ver het album door zal groeien. De eerste indrukken zijn heel erg goed.

Op een prachtige, zonnige lentemiddag ben ik toch in de bioscoop gaan zitten voor een overweldigende ervaring. Er is niets waar niet ontzettend goed over is nagedacht, wat niet tot in de seconden is gescript, simpelweg omdat er anders doden en gewonden vallen. Wie niet op zijn plaats staat, is even later toast. Een aantal onderdelen van de show zijn niet wezenlijk anders dan ik op 'Völkerball' al heb gezien, misschien slechts nog grotesker en dan hebben we het over de 'Reise Reise' tour. Wat dat betreft ben ik het met lennon eens: muzikaal is de rek er wel uit bij Rammstein, lijkt het. Want, het gerucht is dat er 35 nieuwe nummers klaar liggen, maar dat zullen we zien. Het is inmiddels 2009 dat er nieuw plaatwerk verscheen. Dat is heel lang voor een band die op basis van het oude materiaal en een verbluffende show, arena's vol speelt.

Het oude materiaal is ijzersterk en Rammstein speelt het bijna als een computer zo strak. Overweldigend is een beter woord. In de bioscoop heb ik het ongetwijfeld allemaal veel beter gezien dan in de zaal en misschien ook nog wel beter gehoord ook. Toch staat het bijwonen van een concert nog op mijn to do lijst.

Bang om een beetje te shockeren is de band duidelijk niet. Bereid je maar voor op wat porties SM, liters "sperma", "anale sex" en, natuurlijk, heel veel vuurwerk.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine. Daarin laat ik onder andere zien dat de Europese gedachte niet ver weg is met Rammstein.

Nog geen punten, want ik heb het album nog niet gehoord. De film krijgt *****. En, let op, mocht je nog gaan kijken. Een gouden stelregel van mijn vriendin luidt "altijd de kleine lettertjes lezen". Een gewaarschuwd mens ....

En zo geeft Rammstein zijn fans de lucifer om zelf eens de zaak in de hens te zetten. Op de plaat doet de band het zeker. Ja, ik heb me afgevraagd of ik zo blij ben met 'Rammstein' omdat er na 10 jaar eindelijk nieuw werk ligt of dat 'Rammstein' echt goed is. Na meerdere luisterbeurten kom ik tot de conclusie dat het echt het tweede is. Hoeveel platen ik in het verleden na een lange pauze vond tegen vallen, zijn niet op de vingers van een hand te tellen. Vaak is het een herhaling van zetten, maar dan gewoon minder. Hier klopt heel erg veel. 'Puppe' rukt de kop van de plaat af, met 'Diamant' voegt Rammstein een prachtige ballad toe aan aan het oeuvre en met 'Radio' een pop song. Zo kan ik nog wel doorgaan. Met 'Deutschland' heeft de band er een heuse klassieker bij.

Met 'Mutter' maakte de band een behoorlijke indruk op me. Uit het niets had ik ineens een metal band onder mijn favorieten. Dat paste eigenlijk niet. Wat mij echt inpakte waren de fantasievolle melodieën die overal doorheen liepen. Bijna altijd uit het keyboard dat dartelt over de loodzware drums, bas en gitaren. Dat element komt ook weer heel sterkt terug op 'Rammstein'. Voor mij is dat het verschil met andere bands in dit genre. Rammstein kent een zekere lichtheid, die prachtig mixt met de loodzware realiteit van alledag.

Er is veel geschreven over de mindere teksten op 'Rammstein'. Ik hoor zelfs een aantal pure herhalingen. Ja, ik sluit me erbij aan dat het minder is, maar als ik iets wil lezen koop ik een boek. De teksten zijn het sluitstuk van alles daaronder, -boven en -tussen. Laat dat nu juist de sterke punten van Rammstein zijn. Met geweldige teksten en waardeloze muziek laat ik een plaat toch rustig aan me voorbij gaan. Met 'Rammstein' heeft Rammstein er weer een klassieker bij. Mijn score is zojuist met een halfje omhoog gegaan.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Dit is voor mij typisch een plaat die op een y-splitsing staat. Wordt hij echt goed of ga ik hem links laten liggen?

Duidelijk is dat Rats on Rafts de zes jaar gebruikt heeft die tussen de vorige plaat en deze liggen om een groei door te maken. Er gebeurt veel meer wilde ik schrijven, maar dat zou wel eens minder kunnen zijn. Niet alles ligt meer onder noise verborgen. Dit maakt Excerpts ... complexer en gelaagder.

De vraag die ik na een paar luisterbeurten mijzelf stel, is of het de moeite waard is om meer tijd in te investeren? Ik neig zonder meer naar het laatste. Dit is zo'n plaat waar een band alles ingestopt heeft wat het in zich heeft. Een plaat waarop zeer moedige beslissingen zijn genomen, omstandigheden waar een plaat twee kanten op kan: meesterwerk, totale mislukking. Ondanks dat niet alles mij direct aanspreekt, lijkt me van het laatste geen enkele sprake. Dan resteert meesterwerk, dus zal ik aan de bak moeten.

Voor nu dus het voordeel van de twijfel op de Y-splitsing, ***.

Het bovenstaande is een bewerking van een post op WoNoBloG.

Soms is de som meer dan de delen. In dit geval heel veel meer. De manier waarin het postpunk geweld van Rats On Rafts samenvloeit met de fanfare punk van De Kift is magistraal. Beide bands namen vijf nummers uit hun bestaande repertoire en werkten aan een mash up die zelfs de meest verwoede mixer niet had kunnen bedenken. Waar de valkuil voor de veel ingetogener band, De Kift, was te verdwijnen in de geluidsmuren van de ander en de valkuil voor Rats On Rafts het inleveren van energie, hebben beide bands deze gemakkelijk omzeild. De dwarse arrangementen van De Kift knallen door de muur van gitaren heen en Rats On Rafts speelt met de dynamiek, die De Kift songs zeer verlevendigt. Meer lucht vs. het inleveren op exotische ritmes. Daar zitten de concessies aan elkaar.

He voornemen spreekt al uit de titel van het eerste nummer op de plaat. 'Last Day Op De Zon'. Het zegt ook alles: opzet geslaagd. Volgens Franz Ferdinand drummer Paul Thompson is dit de beste live band die hij ooit heeft gezien. Ik ben dan ook heel benieuw hoe dit live gaat klinken. Morgen weet ik het. Op naar het Patronaat in Haarlem.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Ja, een nieuwe Ray Davies na 10 jaar. Iets waar ik direct van opveerde toen ik het nieuws hoorde. Al in de tweede helft van jaren 60 werden The Kinks mijn helden, samen met The Beatles. Ik had ook jaren lang meer singles van The Kinks, omdat Ter Meulen in Rotterdam deze voor 0,59 cent per stuk te koop zette en die van The Beatles onbereikbaar waren.

Zijn twee platen uit de jaren 00 mogen er beide absoluut zijn, dus de verwachtingen voor Americana waren hooggespannen. Wat mij betreft, maakt hij deze helemaal waar. Veruit de meeste songs zijn om door een ringetje te halen. Diepgang, mooie details, prachtige verhalen en van grote schoonheid. De begeleiding van The Jayhawks geeft de plaat een consistent geluid, waarbij beschaaft wordt gerockt, de U.K. vaudeville elementen en de vleugjes Americana waar Davies zeker sinds 'Mushwell Hillbillies' mee flirt terugkomen. Samen maken ze dat alle elementen, m.u.v. de vroegste protopunk van The Kinks, die Ray Davies muzikaal bepalen, samenvloeien in een overtuigende mix van nummers.

Er zijn momenten dat de rillingen over mijn ruggengraat lopen bij het beluisteren van Americana. Het mooie is dat de relatie zich ook nog eens verdiept per luisterbeurt. En die stem, hij is 72, dus ja, ouder en doet er niets aan om dat te maskeren.

Als laatste valt mij op dat Davies heel relaxt is. In de jaren 00 was hij zo actief opzoek naar erkenning dat ik het storend vond worden en bij het optreden in Carré en bij Jools Holland zelfs dacht 'houd toch eens op met dat gesmeek om mee te zingen. Geloof in de kracht van je nummers'. Dat gevoel heb ik op Americana helemaal niet meer. Hier is een man die uiterst tevreden lijkt met wat hij heeft bereikt en met genoegen terugkijkt op zijn prestaties. In algemene zin vind ik wel dat de waardering die The Kinks krijgen, bleek afsteekt bij bands uit de 60s die muzikaal en tekstueel mijlen er achterblijven bij The Kinks. Maar zo gaan dingen soms.

Met Americana toont Davies aan dat het werk van de Ray Davies Appreciaton Society niet voor niets is. Ik sluit niet uit dat ik hier over een tijd het predicaat meesterwerk op plak en die halve * er bij ga doen.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Ja, ik heb altijd al een zwak voor de muziek van Ray Davies gehad. Sinds de tweede helft van de jaren 60. Op de lagere school was het de enige band waar ik meerdere singletjes van had, allemaal dankzij Termeulen in Rotterdam dat een beperkt aantal singles verkocht voor 0,59 ouderwetse centen. Dat was een bedrag dat mijn moeder me wel eens wilde toestoppen.

Nieuw werk is dus altijd iets om naar uit te zien. Na het uiterst verrassende 'Americana' vorig jaar waren de verwachtingen zelfs hoog gespannen. In mijn ogen maakt Davies het ook helemaal waar. Zijn relatie met de Verenigde Staten wordt vanaf de vroege jaren 50 uit de doeken gedaan. Het start, zoals bij vrijwel alle jongetjes (vroeger?) met cowboys and indians, het goede dat het kwade bevocht in de vorm van rechtschapen cowboys als John Wayne. (We kenden geen context.) Het verhaal van The Kinks die de V.S. veroveren als onderdeel van The British Invasion. Het toeren en de verhalen onderweg, tot aan de overval in New Orleans die Ray Davies ook van het leven had kunnen beroveren.

Dat alles voorzien van muziek die misschien wel meer dan ooit laat horen waarmee hij is opgegroeid. Pré rock and roll (en wat Chuck Berry). Muziek die allemaal voor mijn tijd ligt en ik meer associeer met mijn ouders generatie. Op zich niets vreemds voor Ray Davies, want hij putte altijd al uit veel meer bronnen dan rock and roll en beat. Het is de charme van Davies die maakt dat ik er graag naar luister. Hem zelfs een zekere oubolligheid vergeef, waar die er af en toe zeker insluipt. Zijn stem klinkt zo prettig, rustgevend zelfs. Dat geldt ook voor de andere stemmen op het album, waaronder ex-vrouw Chrissie Hynde. De afwisseling met rock en New Orleans swing maakt het album muzikaal nog interessanter. Americana II gaat nog iets dieper dan deel een en toont aan hoe geïnspireerd de man geweest moet zijn bij het maken er van. De enige, echte Mushwellhillbilly boy.

De samenwerking met The Jayhawks is wederom perfect. Ik zou zeggen ga zo door, maar eerst komt er (of toch niet?) een The Kinks reünie aan. Zit ik daar op te wachten? Nee, niet meer. Ga ik er heen? Ja, natuurlijk, als het maar even kan. Nog één keer meezingen met alle hits.

In de tussentijd is de karrenvracht aan nummers op American I en II een prachtige uitbreiding van 's mans oeuvre. Twee prima platen, die ik nog vaak ga draaien.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog:

http://wonomagazine.blogspot.com/2018/08/our-country-americana-act-ii-ray-davies.html

Het begin van dit album is al bijzonder. Als ik Johnny Borrell was, zou ik heel zuinig op die lamp zijn. Razorlight is zo'n typische post-Britpopband die mij nooit kon overtuigen. Een aantal aardige liedjes op het eerste album, daarna werd het steeds minder. Zelfs de grote hit, 'America' vond ik een matig nummer. Razorlight is terug, al is het meer dat Borrell er voor gekozen heeft deze naam weer te gebruiken. Er spelen geen andere originele leden meer mee. Meer een commerciële keuze dus, maar legitiem; het is zijn band.

Toen dit album uitkwam na jaren van Razorlight "ontberingen", stond het dan ook niet hoog op mijn lijst van platen om te beluisteren. Het kwam er uiteindelijk toch een keer van. Al snel moest ik toegeven dat wat ik hoorde mij wel beviel. De meeste nummers hebben een zekere lichtheid, misschien zelfs een het maakt niet meer uit dus laten we doen waar we zin in hebben en vooral lol maken samen. Dat is wat dit album uitstraalt en op een succesvolle manier.

Er wordt succesvol (garage) gerockt, (power)popelementen toegevoegd en wat geëxperimenteerd, dat laatste had niet helemaal gehoeven, maar voegt wel iets eigens toe aan het einde van Olympus Sleeping. Grappige titel overigens. Als Olympus voor Razorlight staat, dan durf ik wel te stellen dat Olympus succesvol uit zijn slaap is gekomen.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Een heel prettig album en bij nadere beluistering een stuk steviger dan ik eerst dacht. Dit zit hem in al die prachtige details in de arrangementen, waar steeds weer iets verrassends opduikt. Bij mij is de manier waarop een Real Estate album landt altijd hetzelfde. Er lijkt niets te gebeuren. Soms blijft dit ook zo en komt voor mij de muziek niet tot leven. Bij 'Atlas' en nu 'Daniel' gebeurde dit wel. Een heel prettig album; o, dat schreef ik al.

Hierboven doornemend zie ik opmerkingen variërend van groeiplaat tot instant verovering. Bij mij begon het met het luisteren van 'Don't You Know Who I Am', nadat ik las dat Flying Nun het nummer als single uitbracht. Meteen daarna op Spotify de plaat opgezocht en inderdaad, ieder nummer was raak, maar dan ook echt helemaal. Inmiddels heb ik de plaat heel veel gedraaid en het verveelt nog steeds niet. Een beste nummer? Nou, alleen omdat ik de single als eerste hoorde dan.

Gebeurt er dan zoveel op 'Reb Fountain'? Nee, eigenlijk helemaal niet. In die zin is de plaat volledig vergelijkbaar met 'Serpentine Prison', waar ik gisteren wat woorden aan besteedde. Echter in vergelijking met Matt Berninger's plaat is 'Reb Fountain' een poel van verstilling. Een plaat die eigenlijk volledig gedragen wordt door haar geweldige stem.

Of het nu een verstilde ballad is, een poging tot moderne pop of druipt van de onderhuidse spanning, het is haar stem die het telkens voor mij doet. De rest op de plaat is niet onmisbaar, maar zeker ondergeschikt. Samen is er deze sfeer neergezet, waarbij stilte, in de zin van de ruimte tussen de instrumenten, een additioneel instrument is.

Als er een naam oppopt, dan is het Lana del Rey, maar die vergelijking gaat verder geheel mank. Daarvoor is Reb Fountain te aanwezig. Dit is niet alleen haar plaat, dit is haar. In al haar facetten presenteert ze zich hier en dat is nog al wat. Een plaat die soort van overdonderend is. En eigenlijk is dat niet zo heel raar. 2020 Ontpopt zich tot het jaar van geweldige platen van dames, in verschillende genres.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Een Belgische band die voor de verandering niet direct herkenbaar is als zodanig. Als er een link is, dan is het met A Brand. in een paar nummers klinkt een lichtere, met minder gitaren ingekleurde versie door. Iets wat heel prettig is overigens.

Recorders is een band rond een persoon: Gordon Delacroix. Misschien is hij Recorders wel en zoekt hij muzikanten uit op album basis. Dat is niet aan de plaat af te horen. Deze is consistent en van een behoorlijk niveau. Wie van serieuze popmuziek houdt zit goed. Recorders weet een balans te vinden tussen pop en een donkerdere inkleuring van de muziek. Het is geen muziek met een lach, maar ook geen traan. Het is serious business. Door af en toe een verrassing in te bouwen, weet Delacroix een album lang te boeien.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Verrassingen zijn de wereld nog niet uit. Ik zat niet te wachten op The Getaway en was eigenlijk niet van plan er naar te gaan luisteren, al was de single 'Dark Necessities' weer alleraardigst. Toch heb ik hem opgezet na de release en was halverwege al klaar. Saai, traag, middelbare mannen muziek.

Na de vakantie zette ik de plaat opnieuw op en langzaam begonnen er stukjes op hun plaats te vallen. Allerlei subtiele stukken muziek drongen zich op en merkte ik dat ik The Getaway steeds meer ging waarderen. Het is alsof de band de kunst van het songsschrijven nu pas echt onder de knie heeft gekregen, al kan de toevoeging van producer Danger Mouse daar zeker een rol in hebben gespeeld. Luisterend naar het klankpallet en de ruimtelijke mix, merkte ik dat de gekte van John Frusciante nu echt verdwenen is. Dat opent de rest van de muziek. Klinghoffer is veel dienender en dat creëert ruimte die is opgevuld door de ritmesectie, andere instrumenten en Brian Burton. Hij is soms meer een vijfde Pepper dan een producer zo lijkt het.

Zo alles bij elkaar optellende, nestelt The Getaway zich naast Blood Sugar Sex Magik, wat ik toch wel zie als mijn favoriete RHCP plaat. Ze zijn totaal anders en gelukkig maar. De heren zijn van 20gers 50gers geworden. Met iets van een schok realiseer ik mij dat BSSM 25 jaar oud is. Enige progressie mag er toch wel in zitten? Die is er en als dat te danken is aan Danger Mouse, then so be it.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Reiger stond in het voorprogramma van Bettie Serveert in het Patronaat. Ondanks dat ik wat te laat binnen kwam, maakten de paar songs die ik nog meepikte indruk. Na afloop de EP opgehaald en thuis kwam ik er al snel achter dat dit plaatje zeer de moeite waard is om uit te checken.

Mathijs Peeters, in vervlogen tijden lid van The Gasoline Brothers, speelde de plaat grotendeels zelf in en bouwde zijn gitaarpartijen zorgvuldig op. Geen nummer zonder extra lagen, melodieën en stijlen in stijlen. De nummers zijn onderling zeer verschillend. Van een punkexercitie van nog geen anderhalve minuut, naar een heerlijk slepende ballad, QOTSA ritmes met een zeer sterke melodie en een alternatieve rocker. Het is allemaal te vinden in de vijf nummers van EP #1.

Is dat bijzonder? Nee, als ik het zo lees niet. Wat EP#1 zo leuk maakt, is dat Reiger telkens weer een verrassing in petto heeft en daarnaast simpelweg onweerstaanbaar lekkere melodieën in de songs verstopt.

Mathijs Peeters draait al een tijd mee in het muziekwereldje, dus van een talent kan niet meer gesproken worden. Dat Reiger een grote belofte in zich draagt en het verdiend door meer mensen gehoord te worden is evident.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

De bandnaam, Rex Rebel, klinkt als een Amsterdams rammelbandje, maar is een Belgische band rond Sam Bettens, ofwel eens Sarah Bettens en twee mannen van K's Choice, minus broer Gert. De gitaar is ook ver te zoeken op deze plaat, die voor mijn gevoel qua geluid 20 jaar te laat komt. Een aantal keer moet ik aan 'Frozen' van Madonna denken, dat gewoon veel spannender is dan welke song dan ook op Run. Een verwarrende naam dus bij de muziek die alles behalve rebels is.

Dat neemt niet weg dat Run mij zeker kan vermaken, maar nooit de eerste of tweede plaat gaat zijn die ik uit de kast trek. Dan zit een plaat direct in de gevarenzone om daar nooit meer uit te komen. Wat opvalt, is dat als ik de plaat op de achtergrond speel, hij volkomen voldoet, maar als ik hem echt beluister, ik heen en weer geslingerd wordt tussen goed en matig. Het is niet slecht, want het zit goed in elkaar en Rex Rebel heeft hier duidelijk iets van willen maken. Sommige nummers, met 'Too much To Take' voorop, zijn zelfs volledig geslaagd.

De eindconclusie, luidt dat ik, net als bij de nieuwe Klangstof, het nog niet weet, maar dat ik de laatste zeker hoger aansla. Kortom, een *** plaat.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

De titel bracht meteen gedachten met zich mee over Nietzsche, maar ook over A.N. Rysts fenomenale roman 'De Harpij'. Als God dood is of volledig ongeïnteresseerd is het immers eenvoudig beter te zijn. Dat gezegd hebbende, is Better Than God gewoon een heel lekkere rock plaat. De riffs springen om mijn oren heen, vergezeld van sterke melodieën. Dat maakt dat Thea het beste van twee werelden in zich bergt. Rock en pop. Prima zanger, goede achtergrond zang, twee prima gitaristen en een heel degelijk fundament. Deze Belgen hebben het goed voor elkaar. Met deze titel kunnen ze een carrière in de V.S. wel vergeten natuurlijk.

Ook ik kocht deze plaat ooit zoals pieterpaal beschrijft en heb hem toentertijd een keer gedraaid. Dat was genoeg. Het is ook de enige LP van Ringo die ik heb. De grote singles heb ik wel bijna allemaal. De plaat vandaag dus voor het eerst sinds heel lang geleden gespeeld en eigenlijk valt het helemaal niet tegen. Wat mij opvalt dat ik de plaat muzikaal veel beter plaatsen dan toen, genres beter herken en soms meer waardeer dan ik destijds deed. (Is er dan toch belegenheid ingeslopen?)

Het is natuurlijk de vraag of Ringo als solo artiest ooit een platendeal had gekregen. Het ligt veel meer voor de hand dat hij zonder The Beatles gewoon een drummer in een trouwerij band geworden was, dat op de achtergrond deuntjes speelt en af en toe opvalt. Het repertoire op Rotogravure onderstreept deze theorie ook wel. Het kabbelt soms aangenaam voort, een paar keer is het te erg en een paar nummers springen er compleet uit.

Als zanger kan ik Ringo eigenlijk best goed hebben. Niet alleen vanwege zijn status. Hij is een competent zanger. Dat is iets anders dan een goede zanger. Hij klinkt prettig en vertrouwd, als een goede vriend. Dit alles maakt Rotogravure een degelijk album, dat best wel een keer uit de kast getrokken mag worden.

Wat een raar album is dit. Ik hoor hoe knap het in elkaar zit, maar de ene keer zit ik te stuiteren op mijn stoel en de andere keer kan ik er nog geen drie seconden naar luisteren. Iets wat ik in extremis heb met Frank Zappa, maar dan meestal per hele plaat. Robbing Millions doet dit op een cd en dat is uiteindelijk te veel van het goede voor me, waardoor ik niet heel vaak op de plaat zal terug grijpen.

Ergens beneden de vele geluiden zit Talking Heads, waar de ratio met mathematische precisie werd gespeeld, waar bij Robbing Millions emotie en gekte overheen is gelegd. De manier waarop 'What Makes Me Feel Old' ontspoort, kan tot opname leiden voor geruime tijd.

De drukte, de gekte, de hoge stemmen, het leidt allemaal af van hetgeen daaronder gebeurt: muziek maken. Het maakt het ook heel moeilijk om echt een mening te vormen. Het trekt aan, stoot af, trekt aan, stoot af. Ik vrees dat het voor mij uiteindelijk bij het laatste zal blijven. Er is teveel andere muziek waar ik minder moeite voor hoef te doen om me prettig bij te voelen. Ergens heb ik het idee dat Robbing Millions briljant is, maar het kost me gewoonweg teveel tijd om daar echt achter te komen. Wellicht een gemiste kans dus.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine..

Tsja, heel veel trompetgeschal, maar ik ben niet overtuigd. Deze plaat klinkt zeker authentiek en Robert Finley heeft de juiste stem hier voor, maar ik vraag me af of men dit goed vindt juist omdat de originele versies er niet meer zijn of geen (goede) platen meer maken? Met Dan Auerbach en een hoop oude sessiemuzikanten heeft Finlay een plaat gemaakt die lekkerder klinkt dan Auerbach's recente soloplaat. Toch mist er iets. Met dit materiaal had er veel meer leven in de plaat kunnen zitten. Iets wat ik ronduit mis hier. Het zijn kopieën van iets dat geweest is en net als met ouderwetse stencelmachines is de doorslag net iets minder dan het origineel. Ja, er staan een paar lekkere nummers op Goin' Platinum! maar laten we het niet overdrijven. Na de twee ijzersterke openingsongs zakt het langzaam weg. Het is gewoon heel veel beter gedaan in het verleden.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Ik kwam de plaat tegen voor bijna niets op een zeer onverwachte plek. Italiaanse persing, dus niet de beste waarschijnlijk. In 1980 vond ik de plaat wat gemaakt aan doen, maar door de jaren heen zijn de twee singles en dan vooral 'Johnny And Mary' toch steeds maar weer voorbij blijven komen. (Ben ik de enige die vind dat de Earring in 'When The Lady Smiles' wel heel erg leunt op dit nummer in de solo op het einde?) Ik vind Clues in 2019 verrassend sterk moet ik zeggen. Alhoewel hij natuurlijk aan een kant erg gedateerd klinkt, is het geluid in mijn ogen best overeind gebleven en goed stevig.

Wel vraag ik me nu af, wat Robert Palmer eigenlijk beoogde, behalve met veel winden meewaaien. Reggae in 1978, rock in 1979, new wave in 1980? Wel heel erg verschillend, maar ook succesvol. Alle drie de platen hebben toch een paar nummers met in ieder geval decenniumwaarde opgeleverd. (De tweedehands bakken worden in de gaten gehouden.)

Clues dus ook. Ik moet het album nog beter leren kennen voor een echte beoordeling, maar de eerste beluisteringen zijn gewoon heel goed bevallen. In 1980 vond ik het maar zo zo. De tijd heeft zijn werk weer eens gedaan, want dit is geen misplaatste nostalgie. Meer een ontdekking.

De plaat 42 jaar na dato tweede hands gescoord voor 3 euro. Hij bevalt prima moet ik zeggen. Toen kon ik er niet heel veel mee. 'Best Of Both Worlds' is wel mijn op twee na favoriete Robert Palmer nummer, na 'Bad Case Of Loving You' en 'Addicted To Love'. Wat mij altijd wel beviel is zijn stem. Die mag ik sowieso graag horen. De uitstapjes richting andere soorten muziek moest ik als tiener gewoon niet veel van hebben. Die uitstapjes bij de Stones en Bowie waren al heel moeilijk om te verstouwen. Als ze de standaard waren, was je bij mij aan het verkeerde adres. In 2020 niet meer, gewoon een heel degelijk album, dat wellicht nog gaat groeien ook. De volgende op het verlanglijstje is 'Secrets'. Die had mijn broer (vast al 35 jaar niet meer).

Toch weer een album waar ik onder de indruk van ben. Nee, ik hoor helemaal niets nieuws. Ja, wat ik hoor heeft een consistente, hoge kwaliteit. Robert Plant en zijn muzikale makkers weten precies wat er nodig is om het beste in de zanger boven te krijgen en tegelijkertijd prima songs neer te zetten.

Ik ben nooit zo'n fan van zijn solo werk geweest en stopte medio jaren 80 met moeite doen. Eigenlijk tot "Lullabies'. Die plaat verraste mij zo danig dat ik hele hoge verwachtingen had voor dit nieuw album. Die worden allemaal ingelost.

De hellhound die Led Zeppelin achterna zat, is geheel verdwenen. Die unieke groove, de ijzersterke riffs, de schreeuw van de getormenteerde jongeling zijn ingeruild voor prachtige, deels gedragen nummers, waarin Plant laat zien wat hij als 69 jarige in zijn mars heeft en dat is veel.

Wat de laatste platen aantonen, is dat Robert Plant de volkomen juiste keuze heeft gemaakt, door niet met het verleden drie jaar de wereld rond te toeren, maar te investeren in de creativiteit die hij nog wel in zich heeft en Jimmy Page al zeker 20 jaar niet meer. Dat is op zich jammer, want ik had Led Zep graag een keer in het echt gezien, maar dit is duidelijk beter.

Carry Fire is een prachtige luisterplaat met een paar uitschieters en een verrassende cover van de Beach Boys hit 'Bluebird Over The Mountains' gezongen met Chrissie Hynde. Inderdaad genieten.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Ik heb weinig toe te voegen aan het bovenstaande. Tot op zekere hoogte kan ik de schrijvers volgen die zeggen dat deze muziek hen niet raakt. Die dromerigheid heeft het on zich en dat pakt je of niet. Mijn indruk is dat Robin Kester op dit nieuwe album een laag dieper in haar muziek gegraven heeft en daardoor gelaagdere muziek maakt dan op haar debuutalbum.

Ja, dit is een mooi album, maar zeker niet voor alle dagen. Je hebt albums voor feesten, voor de behoefte aan herrie en een plaat als deze om heerlijk rustig naar te luisteren. In die categorie scoort het album heel goed.

Om de een of andere reden verwachtte ik een oude singer-songwriter met een verweerde stem te gaan horen en kreeg deze zeer prettig gestemde 60ger met een carrière achter de rug van hier tot aan midden jaren 70. Waarvan ik alles heb weten te missen, tot dat ik deze plaat vond.

De manier waarop Robyn Hitchcock zijn muziek in elkaar weet te zetten, doet mij denken aan andere songsmiths zoals Ray Davies en Ron Sexsmith, waarbij hij iets beter aansluit bij Davies qua Brits zijn, observatie en thematiek en qua lyriek bij Sexsmith. Daarnaast tapt Hitchcock regelmatig uit punky new wave en psychedelische vaatjes. Het maakt dat zijn muziek uiterst prettig afwisselend is.

Zo kan het zijn dat we een country paadje inslaan, via een pop laan en een alternatief licht rockende avenue uitkomen op de snelweg van prettig in het gehoor liggende alternatieve popliedjes uitkomen, waar de altijd licht te neergeslagen stem van Robyn Hitchcock overheen ligt. Dat is misschien het enige minpuntje: er klinkt geen vreugde door op het album. Dat had met een heel klein beetje aanpassing wel gekund, omdat de muziek het zeker kan hebben. Aan de andere kant is dit wat het is.

Als geheel is Robyn Hitchcock vrijwel geheel geslaagd te noemen en een perfecte kennismaking.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBloG: Robyn Hitchcock..

Hoe lang was het geleden dat ik de plaat gedraaid heb? Ik weet het echt niet. Laat ik het zo zeggen, er zat een stevige stoflaag op de achterkant van de cd hoes. Waarom dit weekend? Dat weet ik ook niet zeker. Het zat opeens in mijn hoofd.

Destijds viel de plaat me tegen. Minder slecht dat 'Radio K.A.O.S.', maar ook niet in de buurt van mijn favoriete Pink Floyd platen. In 2021 viel me iets totaal anders op. Hoe ontzettend modern de plaat in 1992 geweest moet zijn. Het schetsmatige, de collages, alsof er toevallig iets voorbij komt gelopen dat de microfoons opvangen. Sterker, mijn twee kleine buurkinderen waren aan het jengelen bij pappa's auto voor de deur en hun geluiden vielen perfect tussen wat er gaande was op Amused To Death op dat moment.

Dat schetsmatige is op sommige plaatsen zo sterk dat ik eigenlijk verbaasd was dat ik dat nooit eerder had gehoord. Natuurlijk een paar van de nummers zijn ijzersterk. "The Bravery Of Being Out Of Range' hoort tot het beste wat Roger Waters heeft gemaakt. Ik viel af en toe van de ene verbazing in de andere.

Als totaal duurde het me toch iets te lang. Ik merkte dat mijn aandacht begon te tanen, maar ik had ook geen tijd om de plaat helemaal af te luisteren. De wereld riep alweer. Maar verrast was ik en dat is best mooi na al die jaren. Toch een goede investering geweest 29 jaar geleden.

Roger Waters streelt precies de juiste snaren van een Pink Floyd fan. Ik hoor precies wat ik zou willen horen, maar tegelijkertijd met de kwaliteit van de standaard die de man in de jaren 70 heeft neergezet. Niet sinds 'The Wall' heb ik een plaat gehoord van (Ex-)Pink Floyd(leden), die zo goed is als deze. Eerlijk gezegd had ik dat allang opgegeven. Kennelijk is Roger Waters ergens in het afgelopen jaar geraakt, waardoor het creatieve sap weer ging stromen naar plaatsen waar het al lang niet meer kwam. Dat levert inderdaad een overdaad op aan overbekende akkoordenwisselingen, (zang)melodieën, knip- en plakwerk, etc., maar als het met de intensiteit gebeurt als hier, dan mag dat. Waters is immers de man die het heeft uitgevonden. Waar zijn drie eerdere soloplaten mij moeizaam of niet raakten ('Radio KAOS'), was het hier direct prijs.

Natuurlijk had de plaat beter gekund. Mijn overtuiging is dat als Waters eens echt over zijn hart had gestreken, de gitaren van David Gilmore het echte verschil hadden gemaakt (en de drums van Nick Mason). Dat mocht niet zo zijn. In feite heeft Roger Waters een bijna gitaarloze plaat gemaakt.

Wat ik niet uitsluit is dat de prominente strijkers de rol t.z.t. echt overnemen van de gitaar (en mijn verwachtingspatroon/brein) en de plaat dus nog beter kan worden. De productie van Nigel Godrich is immers echt top. De tijd zal leren of Is This What We Really Want? in het rijtje van mijn echt favoriete PF platen gaat komen. Daar zit hij nu stevig tegenaan, maar moet nog indalen. Concurreren met platen die 43 tot 37 jaar oud zijn, dat valt niet mee.

Ik ben uitermate plezierig verrast door een oude held. Dat gebeurt niet dagelijks meer, maar toch al een aantal keren in de afgelopen 1,5 jaar. Wie nu nog beweert dat oude rockers enkel nog teren op hun roem van lang geleden, moet snel de mond gaan spoelen.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Ondanks mijn eerdere woorden hier ergens boven, heb ik de dvd toch maar in huis gehaald. Ja, het is prachtig, de show is heel goed in elkaar gezet en de muziek is van de kwaliteit die onovertroffen is. Pink Floyd blijft toch, als alles gezegd en gedaan is, mijn favoriete band, van de bands die ik op eigen kracht ontdekt heb. (Oudere bands kreeg ik aangereikt als klein mannetje, die grote oren had.) Us + Them krijgt derhalve de volle mep.

Hoe theatraal ook de show mag zijn en wat je ervan vindt, het is heel erg goed gedaan. Om niet te zeggen indrukwekkend. Ik heb ook mijn ogen uitzitten kijken in de Ziggo. Nu kan ik dat ook van dichtbij en met een prima geluidskwaliteit. Dat maakt ook, dat ik iets anders naar de persoon Roger Waters kijk. Ik zie dat hij echt geniet van de waardering die hij krijgt. Dat klinkt misschien raar om te zeggen van een , toen, 74 jarige man, maar mijn indruk was altijd dat hij daar niet toe in staat was, zich ervan afkeerde wellicht. Hier duidelijk niet. Dat is de laatste halve ster in de waardering.

Als laatste, heeft deze show mijn waardering voor 'Animals' een boost gegeven. Tussen het geweld van "mijn grote drie" viel die altijd weg. Nu een stuk minder.