In eerste instantie viel Undercurrent mij nogal tegen, na het brede, soort van feestelijke 'Build Me Up From Bones'. (Met dan aan erwinz.) Undercurrent klonk vlak, was eigenlijk voorbij voor ik het in de gaten had. Alsof ik maar een half album in huis had.

Omdat Sarah Jarosz mij in 2014 zo goed beviel, heb ik niet opgegeven na de eerste paar draaibeurten en het album echte aandacht gegeven: oortjes in en luisteren. Al heel snel ging er een wereld voor me open. Ze zingt zo prachtig, spannend, maar o zo subtiel instrumentaal spel op stukken hout met snaren er op presenteerden zich aan me; ik was verkocht.

Op dit moment vind ik Undercurrent zelfs een beter album dan zijn voorganger. Het is zoveel gelaagder, gewaagder en dieper. Jarosz heeft zichzelf niet zo zeer opnieuw uitgevonden, daarvoor ligt het muzikaal voldoende in elkaars verlengde, maar zeker zo zeer uitgedaagd dat er een veel volwassener en interessantere artieste zich presenteert. Wat dan opvalt is dat dit album met dezelfde co-producer is gemaakt. Dus beiden hebben deze stap gezet.

Voeg daarbij de prachtige harmony vocalen, afgewisseld man en vrouw en het wordt niet veel beter in dit segment van singer-songwriter, country en pop. Even roeren en je hebt Sarah Jarosz.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Dankzij erwinz volg ik Sarah Jarosz al enkele jaren. Haar platen bevallen heel erg goed, maar deze nog beter. In tegenstelling tot Sooheej kom ik tot de conclusie dat ik dit misschien wel haar beste plaat tot nu toe vind. De tijd moet dat echt uitwijzen.

Het geheel is prachtig in balans en de liedjes stuk voor stuk pareltjes, waarin de instrumentatie er voor zorgt dat Sarah Jarosz' zang perfect uit komt. Inderdaad is dit geen folk/country meer. Jarosz is opgeschoven naar een lichter segment van luisterliederen. Naar mijn mening maakt zij dezelfde keuze als The Secret Sisters op hun laatste album (dat, deels, veel uitbundiger is door de samenzang). Het is een keuze die Jarosz wellicht geschikt maakt om door veel meer mensen gehoord te worden dan haar meer traditionelere werk hiervoor. Daarvoor is er enorm veel concurrentie, maar ik vind haar er uit springen. Vooral vanwege de stem, die uitermate prettig is en daarna de goede melodieën van haar zang. De begeleiding is bijna bijzaak, maar uiterst smaakvol en vaak sober.

Voor mij is World On The Ground het album waarop Sarah Jarosz een enorme stap zet en waarmee zij kan doorbreken naar een groot publiek. Ik sluit me dan ook aan bij de mening van erwinz.

Daarnaast even een opmerking over het artwork. Ook dat is uiterst smaakvol en ondersteunend voor het album als geheel.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG

"I've got a little black book with my poems in" zal iedere Pink Floyd fan direct bekend in de orde klinken. Sarah Walk heeft ook een klein zwart boek. Daar staan potentiële vereffeningen in die op haar debuutplaat worden opgedist en uitgeserveerd. Meteen in het eerste nummer gaat het over de pijn van het einde van een relatie en dat gaat eigenlijk vrijwel de gehele plaat zo door. Er wordt iemand verlaten of iemand verlaat. De een begrijpt of gelooft de ander niet met fatale gevolgen voor de relatie.

Sarah Walk vat dat in diverse muziekstijlen. Alternatieve rock met grunge elementen ligt haar uitzonderlijk goed. Het openingsnummer van Little Black Book en titelsong, raakt mij direct. De prachtige opbouw naar een killer refrein waar menig grunge band een moord voor had gedaan, laat zien waar deze jonge zangeres toe in staat is. Dat omvat veel verdriet, woede en met een open mond staan om wat er nu weer is gebeurd.

Naar mate het album vordert laat Walk vele kanten van zichzelf zien. Tot aan een balladeer en nachtclubzangeres aan toe. Misschien zelfs weer een teveel, maar o.k. Niet alles raakt mij in dezelfde mate, maar dit album geeft wat mij betreft aan dat Sarah Walk een talent is, dat hopelijk de tijd krijgt om te rijpen. Een zangeres waar nog menig mooie plaat uit voort moet kunnen komen.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Een plaat die het oude perfect met het nieuwe combineert. Traditie en experiment ontmoeten elkaar op een uiterst relaxte wijze. De bio bij het album beschrijft dat het met niets anders vergelijkbaar is. Er is een artiest die de combinatie oud en nieuw nog veel verder oprekt, Mei Semones. Dat daargelaten, Saya is een fris en heel prettig luisterbaar debuut.

Things that don't go right mag misschien opgaan voor de individuele leden van School is Cool, niet voor de muziek die zij samen maken. Daaraan lijkt alles meer dan te kloppen. Een band die de flow van War on Drugs en de kracht van Arcade Fire weet te koppelen aan jaren 80 synths als van Howard Jones en anderen, om het maar niet te hebben aan een belachelijk disco geluidje om er een prima song van te maken, die kan iets.

In die zin is School is Cool een omgevallen platenkast. Er zijn meer nummers die ik zo zou kunnen omschrijven, met weer andere invloeden. Een pubquiz rondom dit album zou heel interessant moeten zijn. Wie haalt de meeste invloeden er uit?

Het knappe is dat het mij geen moment stoort, omdat bijna alle nummers op Things That Don't Go Right zo sterk zijn. In een enkel zachter nummer gebeurt wellicht niet zo heel veel, maar dat is ook wel lekker tijdens zoveel muzikaal geweld. Niet qua herrie, maar inventiviteit. Het spelen met het ritme waardoor er of meer tijd nodig is of juist iets wordt afgebroken bijvoorbeeld in 'Masculinity' and 'Nothing Good'. Of de enorme popfeel die de meer krachtigere nummers meekrijgen, iets dat ze een grote meerwaarde geeft.

Er valt enorm veel te ontdekken aan dit album en ik zal niet teveel verklappen, omdat het te leuk is om dat zelf te doen (denk ik althans). Als het album ook nog eens eindigt met een knal, die op het podium vast prachtig kan worden uitgebouwd, is het echt af. Voor mij een van de frontrunners van 2020 tot nu toe.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Voor iedereen die zich nog een keer wil onderdompelen in het donkere 60s geluid van The Velvet Underground, vermengd met een stevig vleugje punk, is daar Scott & Charlene's Wedding. Al is dat meer de wijze van zingen en de uitstraling die dat geeft, dan de aanpak van de muziek.

Opvallend dat een band die al als "uit" werd opgevat, voordat de eerste plaat uitkwam, ook 50 jaar na de eerste tour nog steeds zoveel invloed heeft. Deze Australische band heeft heel goed geluisterd naar de rockende Lou Reed kant van van VU. Cale en ballades zijn, net niet, afwezig op MId Thirties SIngles Scene. Evenzo als de confronterende helsheid van de door speed opgejaagde muur van chaos die the VU kon presenteren als muziek. Blijft over de ongelijkmatige rockzijde gezongen met de afstandelijke, wat snerende stem van zanger Craig Dermody.

De mix is prima. De elementaire instrumenten komen allemaal tot hun recht. Af en toe komt er iets extra's bij, functioneel en ondersteunend. Prettige variatie ook.

Dit alles maakt van Mid Thirties Singles Scene geen briljante plaat en zeker geen originele. Daarvoor is dit alles al te vaak gedaan. Blijft over dat dit een goede plaat is, met veel enthousiasme gebracht en composities die niet veel voor het origineel hoeven onder te doen. Ja, ik had zonder gekund, maar een prettige aanvulling is het zeker.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

De paar keer dat ik Scram C Baby zag optreden in het voorprogramma van andere en nieuwere Excelsior bands dacht ik steeds aardig, maar niets om mee naar huis te nemen en daar verder in te investeren. Het deed onvoldoende belletjes rinkelen. Het is dan ook geen band waarbij het mij opvalt dat het al acht jaar stil geweest is. Dus ook geen reden om direct naar een nieuwe plaat te gaan luisteren. Die lag lekker op een stapeltje....maar kwam daar toch af.

Die acht jaar had meerdere oorzaken, maar blijken ook een goed idee geweest te zijn. De jaren die Scram C Baby in de Vondelbunker, toch wel de vreemdste locatie waar ik een concert heb bezocht, besteed heeft om aan nieuwe nummers te schaven, betaalt zich volledig uit. Voor het eerst hoor ik melodieën en ideeën die direct, maar dan ook direct, aanspreken. Hoor ik een urgentie om te willen scoren en details die zo fijn zijn, dat ze direct een deel van me worden.

De jaren 80 new wave is toch wel het uitgangspunt voor Give Us A Kiss met The Cure voorop. Tegelijkertijd kennen diverse nummers een urgentie en een vrijheid die in de doom and gloom atoomvrees jaren van de Koude Oorlog ondenkbaar waren. Levensvreugde? Daar stond nagenoeg een doodstraf op. De wereld zou vergaan, er was No Future. Enter 2018 en diezelfde soort vrees begin ik te herkennen in het nieuws.

Daar trekt Scram C Baby zich helemaal niets van aan. Het trekt er op los. Heeft er zin in en presenteert een aantal fantastische nummers. Eigenlijk alsof dit de eerste plaat is en er nog een hele carrière voor de band in het verschiet ligt. Wie schreef er recentelijk in Oor dat alle muzikanten na hun 30e wel klaar zijn met creatief wezen? Luister hier eens naar zou ik zeggen.

Lekkere, alternatieve danstracks als 'Tree House' en 'Kill Screen' zouden het prima hebben gedaan op dansavonden zo rond 1990, waar de Talking Heads moeiteloos werden afgewisseld met Sylvester. Het hoogtepunt van het album is in mijn oren 'Elephant'. Dit is zo'n heerlijke slowmover. Het kent een onweerstaanbaar lekkere groove en is opgeleukt met prachtige accenten die het nummer in en uit bewegen.

Wat is het toch lekker om verrast te worden.

Deze bijdrage is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Ik hoef geen verrassing te veinzen, want ik ben oprecht verrast door Act Surprised. Alle nummers komen prima bij me binnen. Het rockgehalte ligt heerlijk hoog en de Boston sound van midden jaren 90 bevalt me wel.

Rond 1990 zeiden een paar vrienden tegen me dat ik eens naar Dinosaur Jr. moest luisteren. Ik deed dat en hoorde met name herrie en nog weinig melodieus ook. In het najaar van 1991 begon, aanvankelijk nog wat aarzelend, een nieuwe muzikale reis de me gebracht heeft waar ik nu ben. Door Nirvana, Pearl Jam, Guns 'N' Roses en iets later Buffalo Tom werd mijn interesse voor nieuwe muziek weer gewekt. Dat heeft echter niet geleid tot een herintroductie van Dinosaur Jr. en hield me weg bij Sebadoh.

In 2019 heb ik de laatste paar platen van Dinosaur Jr. allemaal beluisterd, maar blijkt Act Surprised me het beste te bevallen. He geluid is wat modderig, de zang niet de beste ter wereld, maar samen maakt het een lekker melodieus grungy lo-fi rock album. En of Jason of Lou de nummers schrijven, het maakt mij niet uit, merk ik. Het album is als geheel sterk.

Het gevolg is dat ik eigenlijk terug in de tijd moet gaan. De actualiteit gaat mij daar zeer waarschijnlijk van weerhouden. Eerst eens kijken of Act Surprised echt beklijft.

Dit is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.

Drie jaar en drie dagen nadat de debuutplaat uitgebracht werd, ziet Drunk Tank Pink het leven. In mijn ogen veel te lang voor een beginnende band. Die tien nummers van 'Songs Of Praise' moet ze de neus en oren uitkomen ondertussen. Corona of niet, het is te lang om een snelle, echte ontwikkeling door te maken als songschrijvers.

Die ontwikkeling is er overigens volkomen, zo blijkt al uit de eerste vier singles die de plaat voorgingen. Dit is niet meer de band die mij heerlijk overrompelde begin 2018 en nog steeds mijn favoriet is van wat ik gemakshalve maar de postpunk revival bands van de generatie 2018 noem. Ik ken nog steeds geen betere, maar smaken verschillen.

Die eerste singles deden mij ernstig twijfelen. 'Alphabet' klonk mij zo bekend in de oren, dat ik even dacht met een tweede versie van een nummer van plaat een te maken te hebben. 'Water In The Well' was vreemd, en een beetje lusteloos in mijn oren. 'Snow Day' een return to form, maar 'Nigel Hitter', inderdaad zoals Germ schrijft, door Gang of Four beïnvloed. Maar net als bijvoorbeeld Franz Ferdinand voorzien van een melodie, waardoor het nummer zeer te genieten valt. Kortom, een zeer gemêleerd muzikaal zooitje eigenlijk, wat me deed afvragen wat de hele cd zou worden.

Die vraag werd eigenlijk heel simpel en overtuigend beantwoord door Shame. Drunk Tank Pink is opnieuw een brok energie, die als een geheel beluisterd moet worden. Een plaat om op te dansen, mee te brullen en om naar te luisteren. Het beste van alle muzikale werelden. De nieuwe invloeden uit de Engelse en New Yorkse new wave/postpunk zijn prima ingebouwd, waarbij de drums, inderdaad Lura, heel erg opvallen. Shame is het gelukt om nieuwe invloeden in de muziek te verwerken, zonder de energie van hun eerste plaat te verliezen. Daarbij valt de de touch van producer James Ford wel op. Er zitten zeker vroege Arctic Monkeys elementen in Drunk Tank Pink, maar Shame is zoveel ongepolijster dan die band, dat het bijna geen naam mag hebben.

Drunk Tank Pink is voor mij de eerste grote release van 2021. Ik ben heel benieuwd of de plaat kan groeien naar 5*. Dus, als het dan drie jaar en drie dagen moet duren om tot zo'n resultaat te komen, dan moet dat maar.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG:.

Het is niet vaak, maar deze hype is toch echt wel terecht. Gewoon een paar jongens die redelijk ongepolijst van leer trekken en met overtuiging de eindstreep halen. Ongeveer alles wat garage rock speelde tussen midden jaren 60 tot heden, met voldoende (post) punk ingrediënten ertussen, vind je hier wel in terug. Zet er een zanger over heen die die titel bijna niet verdient en er ontstaan een potente mix van agressiviteit en speelplezier waar weinig huidige bands aan kunnen tippen. Met voldoende scherpe randjes om je kleren en huid aan open te halen.

Waar ik een herhalingsoefening als de laatste van Robert Finley onvoldoende vind overtuigen, daar doet Shame alles goed. Niets om zich voor te schamen eigenlijk, al is dit natuurlijk een herhalingsoefening. Het sparkelt en glimt aan alle kanten, ondanks dat deze jongens best wel van een potje duister houden. De songs zijn zo goed dat ze dat gewoon makkelijk kunnen hebben. Er zit voldoende vroege U2 in een aantal nummers, zonder het zweverige van 'Boy'. Alle nummers hier zijn direct en in your face.

Ik ben nog niet helemaal zo ver, maar dit zou wel eens een debuut kunnen zijn op dezelfde hoogte als 'Definitely Maybe', 'Franz Ferdinand' en 'Whatever People Say I Am, That's What I'm Not'. Wild & exciting en kwaliteit in de songs. Nu maar hopen dat de band zich snel gaat ontwikkelen en niet zich suf gaat toeren voor drie jaar op 10 songs. Als ik zie waar ze nu al uithangen, vrees ik het ergste.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Shane Alexander is een artiest die ik heb zien groeien als songwriter sinds zijn eerste album 'The MIddle Way'. Hij is van interessant, naar goed, naar de top in zijn genre gegaan. Met 'Mono Solo' brak hij door een barrière heen, met 'Ladera' bevestigde hij die status en met Bliss is hij een kracht geworden.

Bij de allereerste noten van 'Evergreen' wist ik op de een of andere manier dat dit album goed zou worden en daar ben ik niet in teleurgesteld. Nog geen seconde. Als singer-songwriter en in een stevige bandsetting overtuigt Shane Alexander in alle songs. Dat laatste is waarschijnlijk een onderdeel van die doorbraak. Nu hij de beschikking heeft over een eigen studio, kan er meer. De instrumentatie is fraai aangezet. Er is geen genoegen genomen met eerste aanzetten. De songs op Bliss zijn prachtig uitgewerkt, wat leidt tot weids uitwaaierende arrangement. Weelderig en warm. Christopher Cross met mooie liedjes.

Voor een album dat Bliss heet, staan er veel nummers op het album die eerder te maken hebben met acceptatie van dingen die niet zo goed zijn afgelopen. Innerlijk evenwicht zorgt voor de acceptatie en het verder kunnen gaan. Daarnaast toont hij zijn liefde voor zijn thuisstaat Californië wederom in een van de mooiste nummers van dit album vol hoogtepunten, 'Heart Of California'.

De afwisseling van stijlen, in combinatie met het zoeken en vinden van de perfecte popsongs, is een andere reden dat de kwaliteit hoog is. Van fingerpicking Paul Simon stijl, naar de band nummers en Scott Walker rond 1969, in een light, down to earth versie, Shane Alexander trekt het naar zich toe en maakt er zijn eigen songs en stijl van. Zijn kenmerk, de zachte, dromerige stem, maakt Bliss af. Het is geen probleem om me te laten wiegen door zijn stem en me mee te laten voeren naar daar waar de song me brengt. Bliss is een warm bad.

Eind oktober, beging november toert Shane Alexander weer door Nederland. Als dit album doet wat het zou moeten doen op basis van de geboden kwaliteit, is dit de laatste keer dat we hem zo dichtbij kunnen zien spelen en zingen. Gaan dus!

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine en wie iets doorzoekt komt daar ook een recent interview met Shane tegen.

Na zes jaar eindelijk weer nieuw werk van de singer-songwriter met een van de prettigste stemmen in het genre. Met Forever Blue heeft hij een plaat gemaakt die voelt als thuiskomen op de plek waar je je het meest geliefd voelt. Ja, ik kan me voorstellen dat iemand het gladjes noemt, maar het is zo mooi en liefdevol gemaakt dat dit feit totaal wegvalt. Shane Alexander heeft met Forever Songs misschien wel zijn beste en meest consistente plaat tot op heden gemaakt. Een tip voor de jaarlijstjes.

Sharon van Etten landde nooit echt goed bij mij. Haar nieuwste worp doet dat wel. Op deze plaat staat een aantal heel prettig in het gehoor liggende songs, die onder verschillende omstandigheden kunnen worden gespeeld. Een "vrolijke tante" zal zij wel nooit worden, maar zij doet met haar nieuwe album zeker een poging om andere kanten van haarzelf te laten zien en dat pakt goed uit.

Deze plaat is grotendeels in lockdown gemaakt. Het is daarom des te verrassender dat het geluid zo groot is. Het meeste gehaald uit een matige situatie, met prima resultaat.

Ik ben niet echt een fan van Sharon van Etten, meer iets wat ik af en toe wel wil luisteren. Met dit band album heeft zij mij echter wel verrast. Ook nu zijn niet alle nummers voor mij, maar het album kent zeker goede uitschieters met nummers als 'Idiot Box' en 'Indio' voorop. Van Etten legt ook meer passie in haar zang, wat haar muziek ten goede komt. Eigenlijk voor het eerst heb ik het idee dat een album van haar nog kan groeien voor mij. Met 3* scoor ik vooralsnog voorzichtig. Als dit het resultaat is van werken met haar touring band, dan zou ik zeggen ga zo door.

Voor mij is Shearwater een duidelijk groeiproces qua waardering dat tot op heden per album is gegroeid en ook nu weer met "Jet Plane". Was 'Animal Joy' het eerste album waar ik met plezier in zijn geheel naar luisterde, bij deze plaat is dat nog meer zo. Het feit dat hij op vinyl in huis staat, zegt genoeg. (Twee nummers op een kant? Welke nitwit verzint het?)

Voor mij zit er een Bowie component in deze plaat. "One of the Americans"? 100% een Bowie wending. Referenties naar 'Heroes' elders. Wat mij het meeste opvalt is, dat de handrem er af is bij Jonathan Meiburg. Er mag gedanst worden op een Talking Heads manier. (Mmm, weer Brian Eno.) De alternative popfeel die "Jet Plane" verder uitstraalt, maakt het een uitermate prettig album. De enige die niet los komt, is Meiburg zelf, die houdt (bijna overal, zie onder) het cool en netjes in zijn voordracht. Het leven is serieus, niet waar.

Waar stoepkrijt en Monsieur beiden het niveau vinden dalen in de tweede helft van de plaat, hoor ik dezelfde intentie en intensiteit. Het verschilt heel weinig van elkaar. 'Radio Silence' is heel weinig mis mee. Vanuit het "Disarray ...I need it", een van mijn favoriete momenten op het album, zie ik een zaal wel uit zijn dak gaan.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Prachtig album dat de luisteraar meeneemt op een muzikale reis vol verrassingen. Er zit zelfs een moment in dat de muzikale equivalent is van de vlinderslag die een orkaan veroorzaakt op een ander continent. The Great Awakening is geen makkelijk album, maar wel een die de luisteraar iedere sessie weer beloont. Er valt gewoon heel veel te genieten, ondergaan en ontdekken.

Ik waardeer het album op dit moment goed, maar het verleden wijst uit dat dit nooit beklijft tussen mij en Shearwater. De tijd zal het leren voor dit nieuwste album.

In wat ik de newest wave of new wave ben gaan noemen was Silverbacks met 'Fad' een aardige middenmoter. Met album nummer 2 zet de band zichzelf neer als een van de toppers in het genre. Op eenzelfde hoogte als het debuut van Shame en Global Warming. Alles lijkt te kloppen, inclusief de balans tussen man-vrouw zang. De Talking Heads zijn hierboven al genoemd. Iedereen die ooit op 'More Songs About Buildings And Food' heeft gedanst, kan maar beter een keer naar Archive Material gaan luisteren. Het is zeker zo lekker en dan nog een prettig poprandje ook. Hele sterke plaat zo aan het begin van 2022.

Ook mijn recensie bevat de woorden water en Dublin, evenals dat Silverbacks dicht aanschuurt tegen de ook uit de Ierse hoofdstad afkomstige bands The Murder Capital en Fontaines D.C. en daarboven op de termen alternatieve rock met punky edges. We zijn het eens met elkaar. Tel daar de praatachtige zang bovenop en we kunnen spreken van een stroming in Dublin.

Toch is er voldoende dat Silverbacks onderscheid. Het meest opvallende is als bassiste Emma Hanlon de zang overneemt van gitarist Daniel O'Kelly. Ineens zit er meer licht en ruimte in de band, want Hanlon zingt op een dromerige wijze, in tegenstelling tot de wat nasaal en verveeld klinkende O'Kelly. Zijn stem past overigens prima bij de songs, dus geen klachten over zijn klankkleur overigens.

Ook met de variatie en daardoor de dynamiek zit het goed op het album. Geen moment heb ik de neiging om iets anders te gaan doen. Sterker, ik denk er serieus aan om het album aan te schaffen en zo beter te gaan leren kennen. Het is een verdieping die deze plaat verdient. Daarmee schaart Silverbacks zich ook in het bovenstaande rijtje.

Wat mij in het geheel niet stoort en dat is wel eens anders, is dat veel nummers allerlei herinneringen ophalen aan eerdere bands en nummers. Dat kan soms uiterst irritant worden, met name als er in mijn oren te weinig of geen eigenheid in een plaat lijkt te zitten. Daar is bij Fad geen enkele sprake van. Gewoon een prima, alternatief rock plaatje met een punky edge en vol lekkere nummers.

Voor nu een voorzichtige score, maar ik sluit niet uit dat die omhoog gaat in de komende tijd. Eerst eens wat meer luisteren of die verdieping er gaat komen.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Recentelijk weer eens uit de kast getrokken. Oorzaak: mijn vriendin zei tijdens een wandeling iets over de acteur "The Rock" en onbewust liep ik de hele tijd 'I Am A Rock' te zingen zonder te weten waarom, op dat moment. Thuis trok ik deze cd verzamelaar uit de kast die ik ooit tweede hands op de kop heb getikt. Wat me opviel, is hoe zacht deze gemasterd is. Voordat er iets aan volume uit de boxen kwam, stond de versterker bijna twee keer zo hard als normaal.

Nadat dat eenmaal stond ingesteld, daalde de schoonheid van dit duo in volle teugen over de huiskamer neer. We zijn beiden, onafhankelijk en onwetend van elkaar in De Kuip geweest in 1982. Zij bij haar eerste grote concert, ik één week na The Rolling Stones.

Voor mij begint Simon & Garfunkel met Mrs. Robinson. Dat is het eerste nummer dat ik mij echt kan herinneren van de radio. De eerste hits uit 1966 heb ik later leren kennen, waarbij 'The Sound Of Silence' veruit de meeste indruk maakte op mijn tienerbrein. De grote 1970 hits van hun succesvolste album heb ik dan weer veel minder mee. Te zoetsappig. Anno 2017 is het wel o.k., maar blijft de periode daarvoor mij toch veel meer boeien. 'The Sound Of Silence', 'Homeward Bound' en 'I Am A Rock' is toch een trits hits die voor altijd blijft staan. Specialer en mooier dan 'El Condor Pasa', 'Cecilia' en 'Bridge Over Troubled Water', al wil ik het geval van het laatste nummer wel een uitzondering maken. Het is een monumentaal nummer, geweldig gezongen door Art, maar het doet mij persoonlijk gewoon niet heel veel.

Ten opzichte van LP 'Greatest Hits', die ik eens in Hamburg heb gekocht in een niet zo geweldige persing, staan hier wat meer album tracks op. Ik heb niet een regulier album van het duo, dat zegt denk ik genoeg. Al verraste 'Bookends' mij wel enigzins vorig jaar.

Conclusie: fantastisch greatest hits album waar de essentie van Simon & Garfunkel helemaal samenkomt en hen volkomen recht doet.

Hoe lang geleden is het dat ik Sparkle In The Rain voor het laatste heb gespeeld? Ik zou het echt niet weten, maar heel lang. Ik moest de plaat eerst grondig reinigen, want de mysterieuze aanslag die oude platen soms hebben, zat op beide eerste nummers van de plaatkanten.

Het effect van 'Up On The Catwalk' was identiek aan mijn indruk van 41 jaar geleden. Bam! Wat een plaatopener. Hiervoor vond ik Simple Minds vrijwel niets en daarna hield het al snel op na de grote hitsingles van 1985. Het moet dus de productie zijn die hierboven zo vaak becommentarieerd wordt. Ik vind het geweldig, althans de eerste vier nummers. Kant 2 luisterde ik sowieso nooit. Vandaag wel en het is veel beter dan mijn herinnering mij vertelde. Vooral 'The Kick Inside Of Me' beviel heel goed.

Hoe slecht ik naar kant 2 gekeken heb destijds, blijkt wel uit het feit dat ik in 2025 pas ontdekte dat 'Street Hassle' gecoverd wordt. Een draak van een plaat van ome Lou overigens, vind ik. Ook hier doet het nummer mij niet veel.

Als geheel een dikke voldoende voor dit album . O, ja, ook mijn exemplaar heeft een DMM sticker.

'New Gold Dream' heb ik niet. Ik zal eens kijken of ik die uit een 2e hands bak kan trekken binnenkort.

Eigenlijk gebeurde bij de eerste beluistering van A Temporary Soothing hetzelfde als met 'The Nordic Mellow', Siv Jakobsens eerste plaat: hij ging het ene oor in en het andere weer uit. Er bleef gewoon niets hangen. Omdat ik haar eerste plaat al snel wel ben gaan waarderen, heb ik een luistersessie ingelast met alleen A Temporary Soothing en verder niets.

Al gauw viel mij de enorme muzikale rijkdom van de plaat op. Zoveel laagjes, zoveel te ontdekken. De in eerste instantie klassiek lijkende begeleiding van de luisterliedjes gaven een voor een hun rijkdom prijs. Uiteindelijk komt er zelfs Keltische folk voorbij zonder dat ik ook maar een moment aan Ierland en haar traditionele folkmuzikanten moest denken. 'Fraud, Failure', is puur Siv Jakobsen en niets anders.

Samen met haar producer Chris Bond heeft Jakobsen haar liedjes die zijn geschreven in de Oslose winter vertaald naar wat wij horen. Tijdens het toeren rond 'The Nordic Mellow' kreeg ze vaak van bezoekers van haar show te horen dat ze verbaasd waren een vrolijk iemand tegen te komen (in plaats van een zwaar depressief persoon). "Je liedjes zijn zo triest'. Met deze tegenstelling is ze als uitgangspunt aan de slag gegaan om nieuwe liedjes te maken.

Mij persoonlijk verbaast het. Ik vind haar liedjes helemaal niet triest. Meer super serieus, formeel bijna. Dat straalt ook weer van A Temporary Soothing af. Het maken van muziek is een serieuze aangelegenheid voor Siv Jakobsen. Het knappe is dat dit gegeven de schoonheid van de muziek geen seconde in de weg zit. Dit is echt heel erg mooi.

Voor nu 4,5 *, maar ik sluit niet uit dat de volle mep een optie gaat worden.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Ik ben iets minder enthousiast, maar Gardening is zeker een prettig album om naar te luisteren. Dat vond ik ook van de vorige twee albums van Siv Jakobsen, maar inmiddels heb ik er geen enkele herinnering aan. Wel een positief sfeer gevoel. Mijn verwachting is dat het Gardening ook zo zal vergaan. Het is een prima plaat om een aantal keer te draaien, maar legt het daarna af tegen platen die (veel) beter zijn.

Bij eerste beluistering dacht ik klaar te zijn met Siv Jakobsen. Half afwezig luisterend, hoorde ik vooral een onaangename stem, die bij tijd en wijle de nagel en het schoolbord effect in gedachten opriep. (Dit zegt een hele generatie scholieren al niets meer, besef ik.)

Het album een tweede kans gevend met meer aandacht, viel mij op hoe kunstig Siv jakobsen en producer Matt Ingram The Nordic Mellow in elkaar hebben gezet. Het rustige gitaarspel en de stem van Jakobsen worden omlijst met smaakvolle arrangementen die zowel uit de popkant als de klassieke wereld kunnen komen. Dit levert een negental prachtige songs op, die niet voor elkaar onder doen.

De tiende song is anders. Daar speelt Siv Jakobsen het spel feest der herkenning. Het enige nummer van Joni Mitchell dat nog regelmatige op de radio voorbij komt, wordt hier duidelijk geëerd. Het raar getitelde 'Berry & Whythe' is een regelrechte ode aan 'Big Yellow Taxi'.

Verder voldoet The Nordic Mellow aan een aantal voorwaarden die een singer-songwriter plaat voor mij interessant maken. Tekstueel spit Jakobsen zichzelf binnenstebuiten, de muzikale omlijsting is sfeervol en gevarieerd, om niet te zeggen regelmatig verrassend omdat een song soms echt van sfeer verandert, en uiteindelijk weet haar stem mij toch te vangen, mede door de fraaie omlijsting.

The Nordic Mellow is een prima debuut, de EP niet meerekenend, waarmee Siv Jakobsen de lat voor haarzelf behoorlijk hoog heeft gelegd.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Echt een heel prima plaat, die bij de eerste beluistering al opviel en daarna alleen maar beter werd. Vooral de afwisseling tussen ballads en meer rockende nummers doet het goed bij mij. De indruk die ik heb, is dat dit een album met nummers is die niet pasten op 'On An Island' en een jaar later alsnog een release krijgen. De ballads waren of over of nieuw geschreven. De toevoeging van een live nummer, dat de magie van Madrugada live heeft, onderstreept dit nog eens. Als dit een kliekjesplaat is, dan is het echt een heel goede. Zoals 'Tattoo You' dat voor de Stones was, bijvoorbeeld (maar niet zo goed).

De vraag is of het album nog meer gaat groeien. Dat deden 'On An Island' en de laatste Madrugada voor mij overigens niet.

De erfenis waar Sivert Høyem tegenop moet boksen is bijna ondoenlijk. Als ik de bovenstaande reacties door scroll lees ik dat overal bij wie hem al kent en dat geldt ook voor mij. Zijn vorige plaat, 'Endless Love' (2014) was de eerste waarvan ik dacht dat hij iets wezenlijks toevoegde aan wat Madrugada al uitgebracht had.

Die lijn trekt Høyem door op Lioness. Ik was eigenlijk direct verkocht op het moment dat 'Sleepwalking Man' inzette. De manier waarop de verbindende piano- en vioolloopjes tussen akkoorden maar door lijken te gaan, geeft de song iets magisch; de magie die bij de duistere stem van Siver Høyem hoort. De sfeer die Robert Burås voor hem maakte in Madrugada.

Een album dat zo sterk begint als Lioness kan niet slecht zijn en dat is het dan ook niet. Met het duet 'My Thieving Heart', dat hij samen zingt met Marie Munroe, als andere hoogtepunt, weet Høyem tot de een-na-laatste song te boeien. Dat is krachtig omdat hij rond de sfeer die hij neerzet, die heel eentonig zou kunnen zijn, blijft boeien. Pas in de laatste song stopt dat. Een beetje suf is 'Silences' wel.

Verder doen delen van Lioness mij denken aan het werk van Lee Hazlewood, nog zo'n dealer in duisternis. Waarbij ik wel aantekenen dat ik Lioness moeiteloos uitluister en Hazlewood meestal niet.

Het lijkt er op dat Siver Høyem zijn eigen stem gevonden heeft. Die STEM had hij al, de omgeving waarin hij zich het meeste thuis voelt, heeft hij nu ook. Prachtige plaat.

Het heel verhaal staat hier op WoNo Magazine

Met een naam als Slothrust verwachtte ik loodzware metal te gaan horen en liet het album, ondanks de prachtige hoes, in eerste instantie aan me voorbij gaan. Bij een oppervlakkige beluistering van de eerste twee nummers vond ik de zang zo huilerig dat ik de plaat afzette. Enkele weken later toch maar geprobeerd en sindsdien vraag ik me af waar mijn oren zaten die eerste keer. Verkeerde mindset waarschijnlijk om naar nieuwe muziek te luisteren. Dat gebeurt gewoon af en toe.

The Pact is een album waarop de band uit Boston vele kanten van de rock verkent en op succesvolle wijze. Voorop gegaan door zangeres Leah Weilbaum is eigenlijk geen top te hoog. Tegen de achtergrond van een stevige mannelijke ritmesectie kan zij haar stem en gitaren alle kanten op duwen. Punkrock, een akoestische ballad, luisterrock, rechttoe rechtaan rock en elementen van grunge, alles past in dit plaatje.

Als er een band naar voren komt, of zelfs een album, dan is het Bigger, Better, Faster, More! van 4 Non Blondes. Ook dat album is uitzonderlijk divers, maar een eenheid door de stem van Linda Perry. Slothrust komt met een album met betere nummers, even goede zang, maar geen 'What's Up?'. De allesverzengende hit hoor ik niet op The Pact. Naast het feit dat hits scoren voor (alternatieve) rockbands een onmogelijkheid is in 2018.

Door de variatie in de muziek moest ik ook aan het Britse Wolf Alice denken. Hier moet de tijd leren of Slothrust dat wint en zeker live. Qua stem echter is het een walk over, zoveel volume kan Weilbaum produceren als ze wil. Haar kracht is dosering.

Totaal verrast dus door een album dat startte met een lading aan vooroordelen. Niet zelden betaalt het zich terug deze tijdig aan de kant te zetten.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Dit is het type singer-songwriterplaat waar er dertien in een dozijn van passen. Is dat erg? Nee, want met zijn uiterst prettige stem en zeer degelijke liedjes weet Grant Davidson uit Winnipeg in vrijwel ieder nummer de juiste toon te vinden. Het maakt Enough About Me tot een uiterst aangename luister ervaring. Dat wil zeggen, zodra ik mij afzonder van de wereld met enkel Enough About Me om mij zorgen over te maken. In alle andere gevallen is de plaat volstrekt kansloos.

Daarmee is meteen de sterkte maar ook de makke van Enough About Me beschreven. Het kabbelt, vrijwel zonder uitzondering, wel heel aangenaam voort, terwijl het album wel degelijk zijn momenten heeft en in zijn kracht staat. Wat het niet doet, is mij een stap extra laten lopen voor het album. Geen van de daken geschreeuw hoe goed het is. Maar wel een plaat die op het juiste moment helemaal juist kan zijn. Bovengemiddeld, maar niet uitzonderlijk dus.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Berths is een album dat tot stand kwam te midden van break ups, zowel binnen als half buiten de band. Wel betwijfel ik of dit zal leiden tot een succes als 'Rumours'. Daarvoor ontbreekt ten ene male songs als 'Go Your own Way' en 'Don't Stop'.

Wel laat het trio uit San Francisco horen uiterst geïnspireerde en enigszins mysterieuze muziek voort te kunnen brengen. Het voormalige setje Julie Lynn en Geoffrey Scott, aangevuld met drumster Christy Davis, is samen verantwoordelijk voor de gedragen muziek. Scott schrijft de teksten. Actief sinds 2008 is dit het derde album van de band, na een stilte van ruim vijf jaar.

Als ik een vergelijking moet geven voor deze in Nederland onbekende band, dan begin ik met Low, maar dan veel spannender. Op Berths heeft Slowness er voor gekozen om de bandnaam volkomen eer aan te doen. Alles is lang uitgesponnen. De nummers zelf, de noten, de zang, de gitaaraanslagen, alles duurt lang. Iets wat zorgt voor een spanning die Slowness goed vast weet te houden.

Als de muziek vervolgens een vleugje Neil Young mee krijgt in de eerste single 'Rose', dan ben ik om. 'Rose' is een song zoals ome Neil ze niet meer maakt. Heerlijk langzaam, donker. Ik hoef ze niet de hele dag zo, maar dit is 100% geslaagd. Ook de rest van het album beweegt zich in dit duister. De sfeer van de vroege The Cure, is zeker ook aanwezig.

Een album om lekker rond te wentelen in ellende, terwijl ik zelf best lekker in mijn vel steek. In alle andere gevallen is dit beslist geen aan te raden muziek.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Beter laat dan nooit. 46 en een half jaar nadat ik 'Lazy Sunday' leerde kennen toch nog maar eens serieus naar dit album geluisterd, na een mislukte poging in de jaren 90. Behalve Ogdens' heb ik enkel een verzamel cd met alle hit(jes) er op. Tegen de tijd dat ik geld had om LPs te kopen, waren The Small Faces een vage herinnering geworden.

De eerste stap naar waardering begon met 'Afterglow'. Ik mocht deze single nooit zo en vond het maar een slap aftreksel van die geweldige singles tussen 1966 en 1968. Tot dat ik hoorde dat ze hier eigenlijk de optimale graad van perfectie haalden. Misschien konden ze wel niet beter en gingen iets anders doen.

Het prijsnummer voor mij blijft 'Lazy Sunday'. Deze nummer 1 hit vertelt alles wat de late jaren 60 zo bijzonder maakten in muziek. Muzikaal ijzersterk, maar daarna gingen the doors of perception wagenwijd open. Het nummer is volgestopt met fantasie, waanzin, onzin, (on)gein en wat al niet meer. Ik heb oren te kort om alles te ontdekken dat voorbij komt.

Het mooie aan Ogdens' is dat het hele album hier vol mee zit. Afgezien van de spoken word secties, die nog steeds ophouden, laat de plaat zien hoe goed The Small Faces waren in 1968. En doet me afvragen wat er gebeurd was als de band wel was doorgegaan. Hardrock had gekund, UK folk ook, geweldige pop en alles daar tussen in. Het blijft voor altijd een vraag. Feit is wel dat de off shoots deze mate van kwaliteit nooit meer hebben bereikt. Waarschijnlijk eeuwig zonde de split tussen Marriott en de rest.

Op je hoogtepunt stoppen. Ja, dat is The Small Faces heel goed gelukt.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Na dit geweldige openingsduo staan mijn oren wijd open. Vanaf dat moment verdiept het album zich, openbaren zich steeds meer details en wordt de stem van Tay Roebuck warmer en gevarieerder. Smut was mij tot nu toe alleen opgevallen door een aantal singles, maar nooit door een album in zijn geheel. Daar is met Tomorrow Comes Crashing verandering ingekomen. Deze plaat gaat nog wel een tijdje voorbij komen.