Jazz kwam uit in 1978. Ik zette 'Mustapha' op na het album op basis van de dubbelsingle blind gekocht te hebben en knapte direct af. Dat was het voor mijn relatie met Jazz voor 40 jaar.

Gisteren stemde ik voor de top 2000, toch maar gedaan ook al doe ik nooit echt recht aan mijn allerbeste nummers. Als ik dit serieus moest aanpakken deed ik een paar maanden niets anders meer. Van Queen stemde ik op 'Don't Stop Me Now'. Gewoon het lekkerste nummer van de band. Het gaat nog verder. Met het gezin hadden we afgesproken naar 'Bohemian Rhapsody' te gaan die avond. Voor vertrek trek ik Jazz uit de kast om het nummer even te spelen, heerlijk hard om in de stemming te komen. Het feit dat ik geen idee had waar het nummer op de plaat staat, zegt echt alles.

Na de film de plaat toch nog maar eens opgezet. Wat blijkt, 'Mustapha' is een lekker rocknummer en er kwam nog wel een en ander typisch Queen voorbij. Maar ook dan haalt het album het niet bij wat er voor zat. De rek lijkt er uit. De eerste aanzetten naar disco zijn te bespeuren, maar dan nog valt er genoeg te genieten. Eigenlijk viel het me allemaal reuze mee. Milder door de jaren? Nee, een beter oor, door meer overzicht.

Een grote tegenvaller: de poster zat er niet meer in. Verloren gegaan in de vele verhuizingen. Ooit opgehangen en nooit meer teruggestopt? Geen idee meer.

Het moet na Jazz zijn dat ik de band voor de tweede en laatste keer live zag spelen, in Ahoy. Grootste shows en goede herinneringen. Na Jazz duurde het lang voordat mijn relatie met de band weer enigszins herstelde. Hetzelfde werd het nooit meer. De herinnering aan 'Live Aid' kwamen overigens heel hard terug gisteravond. De verbazing over de participatie bij Queen staat me nog heel goed bij en de herinnering dat de band ook stevig kon rocken kwam terug. Ondergesneeuwd in de disco, gimmicks en vreselijke ballades van de jaren daarvoor. Op Jazz was daar nog niet echt sprake van.

Het tweede album dat Helen Ferguson via Tiny Room Records in Nederland uitbrengt. Samen met haar partner Julien Pras heeft ze opnieuw een bijzonder album uitgebracht, dat naar mijn mening dieper graaft dan 'Aligned With Juniper' uit 2016.

Het eerste dat in mij opkomt als ik naar Queen of the Meadow luister, is het woord pastoraal. Dat is inclusief beelden van de Franse koningin Marie Antoinette die met haar hofdames voor herderin speelt in de achtertuin van het paleis in Versailles. Ik stel me Helen Ferguson zo voor, die in een hoekje zit te spelen, terwijl de voorname dames zachtjes meezingen.

Daarmee heb ik gelijk het innerlijke contrast van A Room To Store Happiness te pakken. Als ik aan het album denk, zie ik deze rustgevend folkmuziek die bij wijze van spreken 230 jaar geleden opgenomen had kunnen zijn, maar als ik luister komt er iets heel anders naar voren.

Hierin verrast en soms verbaast het album mij telkens weer. In de details van het album zitten zoveel verrassingen. Kleine toevoegingen die sommige nummers zelfs iets dreigends meegeven. (Het einde van het Ancièn Régime dat zich buiten de poorten al aankondigde?) Deze toevoegingen geven dit album een enorme meerwaarde.

Daarnaast is Ferguson alom aanwezig. Haar vrij zachte en ijle stem is veelvuldig gemultitracked. Dat geeft aan alle nummers ook een aparte lading mee. Iets dreigends ook soms. Wederom verstoring van een idylle. Juist dat maakt A Room To Store Happiness een enorm goed album.

Deze bijdrage is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Zonder erwinz had ik deze plaat meer dan waarschijnlijk nooit gehoord. Natuurlijk hoor ik niet altijd wat hij hoort in vrouwelijke singer-songwriters, maar zo af en toe is het goed raak. Met deze plaat ging ik in een paar weken tijd van aardig, naar verbazend, naar echt goed. Niet spectaculair, want daarvoor is het nog net teveel binnen de bekende lijntjes.

Waar Queen of the Meadow of Helen Ferguson en haar partner Julien Pras verbazen, is dat de Engelse folk van ergens tussen eind jaren 60 en minstrelen uit de Middeleeuwen als basis wordt gebruikt om allerlei invloeden in te verweven, die zich per luisterbeurt stukje bij beetje blootgeven. Door op de juiste momenten een accent te verschuiven ontstaat een totaal andere sfeer. Dat is wat mij zo bevalt aan Aligned With Juniper.

De hoes staat daar soort van symbool voor. De vreemde mix van vaag bruine achtergrond en kleurige accenten, die bij een oppervlakkige bestudering wegvallen tegen het nivellerende bruin. Kijk beter en er gaat een wereld open. Dat is precies wat er met de muziek bij mij gebeurde. Aardig, maar meer niet, dacht ik bij eerste beluistering. Inmiddels weet ik beter. Een groeibriljant, dat is wat het is.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.