menu

Hier kun je zien welke berichten WoNa als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Wannes Cappelle / broeder Dieleman / Frans Grapperhaus - Dit Is de Bedoeling (2019)

4,0
Broeder Dieleman is voor de lezers van WoNoBlog inmiddels een oude bekende. Wannes Capelle en Frans Grapperhaus zijn dat niet. Zij maken hun debuut hier en eigenlijk is dat dankzij broeder Dieleman.

Dit samenwerkingsverband tussen een zanger met een Zeeuws-Vlaams en een zanger met West-Vlaams dialect, maakt dat de eerste voor mij opeens verstaanbaar wordt. Alles is relatief blijkt maar weer. Ik kom ook een heel eind met Capelle, toegegeven. Mijn avontuur in de West-Vlaamse stadjes Watou en Poperinge leverde enkel totaal onbegrip op. Men verstond mij, Hollander, feilloos. Ik haalde er enkel de Franse woorden uit de zinnen die ik als antwoord kreeg en mijn Frans is uiterst matig....

Wannes Capelle is bekend van Het Zesde Metaal. Frans Grapperhaus is een Nederlandse cellist, die de nummers op Dit Is De Bedoeling van een melancholieke ondertoon voorziet die het album iets bijzonder eigens meegeeft.

Meteen in het eerste nummer, 'Vergeving', komt dit alles volledig tot leven. Verstilling en rust, maar ook berusting strijden om de eerste plaats in dit nummer. Het is de cello die uiteindelijk bepaalt waar het naar toe gaat. De akoestische gitaar, de banjo, de twee stemmen, ja, dit zijn de instrumenten die de voorkant bepalen. Het is de cello die met die paar noten, meer zijn het er niet, het kippenvel verzorgt. Het moment dat ik weet dat tussen deze drie mannen, en de prachtige vrouwenstem, iets speciaals is ontstaan, die de samenwerking direct tot een succes heeft gemaakt.

In de nummers die hier op volgen blijft de de basis van de nummers elementair. Hooguit vindt er een overdub plaats of is een raar geluidje toegevoegd. Lyrisch als in 'Vergeving' wordt het echter niet meer. Dat maakt het album niet minder boeiend, maar wel iets minder mooi. 'Vergeving' is de muzikale hemel. De andere nummers verkennen het Aardse tranendal op verschillende wijzen. De route naar die hemel die mensen moeten afleggen; zij die er in geloven. Ik merk dat ik de neiging heb om over iets anders te gaan schrijven, maar het gaat hier om 'Dit Is De Bedoeling'. 'Vader, Geef De Kinders Water' bijvoorbeeld. Het lijkt een moderne versie van 'Vader, toe drink niet meer' van de Zangeres Zonder Naam. Een tijd waarin de meeste mensen in de verkrotte wijken van de steden woonden, een tijd zonder kansen, zonder uitzicht op beter, met de beloning in de hemel die men kreeg voorgehouden. De twee keerzijden van de vader die enerzijds zijn karige loon op vrijdag opmaakte aan jenever in de kroeg en de vader die de kinderen verzorgt met de meest elementaire levensbehoefte: water. Opnieuw raken de drie muzikanten de kern van de zaak op een prachtige manier.

'Met Eten' releasen de drie een carnavalshit in spé. Nu hoorde ik daar rond 2000 al alleen maar gebonk als ik naar een optocht in Brabant stond te kijken en niets wat aan de carnavalshits van mijn jeugd deed denken. Daarvoor is het eigenlijk te laat. Maar, die zin over drank als eten, die moet er toch in kunnen zou je zo zeggen. Met carnaval leeft een mens toch voor een belangrijk deel op vloeibare boterhammen met kaas niet waar?

Op Dit Is De Bedoeling laveren Capelle, Dieleman en Grapperhaus op een prachtige manier tussen schoonheid en wrevel. Leegte vullen zij met ultieme schoonheid van een enkele toon of noot, leegte vullen zij niet met drukte, maar leggen de luisteraar wrijving voor waarvan hij zelf maar moet bepalen of dat glans of stekels oplevert. Het maakt dit mini album tot een luisterervaring. Iets waar de luisteraar mee aan de slag gaat. Die laat zich meevoeren of hij zal al snel afhaken. Ik betwijfel of hier een tussenweg mogelijk is. Hij die zich mee laat voeren, ontdekt een wereld gevuld met beelden, indrukken en verhalen die geserveerd worden en vervolgens door je zelf (af)gemaakt. Dit is de bedoeling naar mijn mening en laat dat nou de titel van het album zijn. Doe er je voordeel mee met dit advies.

Deze bijdrage staat ook op WoNoBloG

Warpaint - Heads Up (2016)

3,0
'Love Is To Die' was een van de betere singles van 2014 op een album waar ik mijn draai uiteindelijk onvoldoende op vond. Dat risico is er met Heads Up ook, maar de verschillen tussen de twee bevallen me tot op heden prima. De aanpak onder de dreamy vocalen is geregeld directer, waarbij de zalvende, maar stevige baspartijen en de staccato gitaren direct opvallen. The Cure van lang geleden hoor ik er regelmatig in. De combinatie van het zweverige, soms spookachtige geluid met de strakkere onderlaag, maakt veel nummers een stuk interessanter om naar te luisteren dan de twee voorgaande platen.

Daarnaast is er meer dan genoeg ruimte voor sonische ingrepen en experimenten. Allerlei lagen zitten door de muziek heen verweven, wat af en toe zelfs de vraag oproept: wat hoor ik hier eigenlijk? Dat maakt van Heads Up ook nog eens een fascinerende plaat.

Welke kan het uiteindelijk op gaat vallen, durf ik nog niet te zeggen. Vandaar voor nu ***. Dat kan meer worden in de toekomst, maar zeker niet minder. Daar heb ik meer luisterbeurten voor nodig. En in het enorme aanbod dat momenteel voorligt, wordt dat dus een bepalende factor. Ik ben benieuwd.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Weezer - Weezer (2016)

Alternatieve titel: The White Album

3,0
Weezer draait inmiddels lang mee, maar is nooit mijn band geworden, waar tijd- en soortgenoot Fountains of Wayne dat wel werd. Voor mij is Weezer een band die er naar streeft de perfecte indierock pop song te maken, daar ook regelmatig in slaagt, maar een ding vergeet en dat is gevoel in nummers leggen. Daar ontbreekt het te vaak aan. Dat neemt niet weg dat iedere plaat een aantal instant uitermate prettige indierock songs herbergt, waarnaar het prettig luisteren is. Een aantal albums steekt iets boven het gemiddelde uit, daar hoort deze witte van Weezer zeker bij. Zoals altijd is veel aandacht geschonken aan details in de nummers en geen mogelijkheid weggelaten om een extra gitaar in te laten vliegen in de mix. Dat maakt dat er steeds weer iets nieuws te ontdekken valt per luisterbeurt.

Conclusie een lekker plaatje, maar geen hoogvlieger. Daarvoor klinkt het te vertrouwd en veilig. Gewoon een degelijke Weezer plaat met maar een tegenvaller. Welke? Als clue: geef mij 'Hashpipe' maar. De attractie gaat er een keer af en daar geeft dit nummer toch echt blijk van.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

When 'Airy Met Fairy - Glow (2017)

3,0
Een album dat enige maanden terug op mijn deurmat viel en dat een aantal maal tijdens het eten opstond en heel goed beviel op dat moment van de dag. Later ging ik serieuzer naar de plaat luisteren en viel me op hoe When 'Airy Met Fairy speelt met het mystieke in haar muziek. Ik moest heel vaak denken aan Kate Bush en welke indruk haar eerste plaat op mij maakte, binnenkort 40 jaar geleden.

Die impact heeft Glow niet. Dat kan ook niet. Daarvoor is er teveel water onder de brug doorgevloeid en mijn oren teveel verwend geraakt. Als ik mij daar eenmaal overheen heb gezet, is er ruimte voor de kracht van Glow zelf.

Het begint met de intrigerende achtergrond van de band zelf. Een IJslandse zangeres die in Luxemburg terecht komt na vele Europese omzwervingen. Zij loopt twee Luxemburgers tegen het lijf met wie zij muziek gaat maken. De ritmesectie speelt op de voor- en achtergrond mee. Het feeërieke element onderstrepen de twee heren volkomen. De band weet het niveau te benaderen waarop het Nederlandse Elenne May de spanning tussen het echte leven en het mystieke vangt in haar muziek.

When 'Airy Met Fairy weet met een minimum aan effect veel neer te zetten. Zowel met behulp van elektronica als met organische instrumenten, veelal bespeeld door de zangeres, komen songs tot hun recht. Een combinatie die ik niet altijd geslaagd vindt. Glow komt echter een heel eind. De stem van Thorun Egilsdottir heeft een paar kanten in de klankkleur. Die worden niet allemaal even prettig in mijn oren ontvangen. Kate Bush, Elenne Klok en de zussen Gainsbourg-Doillon, maar ook zij van Asteroid Galaxy Tour zitten er in gevangen. Dat is een precair evenwicht dat Egilsdottir probeert te houden.

Kortom, Glow is een plaat die onder een aantal omstandigheden goed werkt, met, in al zijn braafheid, gevaarlijke randjes. Als Glow in de komende maanden nog groeit gaat het aantal sterren, nu ***, zeker nog stijgen.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Wilco - Schmilco (2016)

4,0
Eigenlijk heb ik maar één klacht bij Schmilco: dat er geen 'Schmilco' op Schmilco van Wilco staat. Met 'Wilco' hebben ze die grap wel uitgehaald. Beetje onzin natuurlijk, maar ik vind verder werkelijk niets fouts aan dit album. De band is volledig terug naar de basis van het liedje en heeft alle experimenten buiten gezet. Hierbij toont ze aan dat het in staat is om nummers te schrijven die uitermate aantrekkelijk zijn om naar te luisteren zonder erg moeilijk te doen. De lol zit in de vele kleine details. Een loopje rond de accoordenwisselingen, een korte solo.

De befaamde Wilco treatment komt hier het sterkst naar voren in 'Common Sense'. Het is alsof alle bandleden alleen een e-mail van Jeff Tweedy toegestuurd hebben gekregen en daar mee aan de slag zijn gegaan. Daarna moesten al die ideeën in het nummer gestopt worden. Met wisselend succes, maar wat valt er veel te beluisteren.

Wat mij ook zo goed bevalt aan Schmilco, is de heerlijke weemoed die uit de nummers spreekt. Zelfs als een nummer 'Happiness' heet, zou Sadness een betere titel zijn geweest. Het maakt Schmilco weer net een beetje beter. Een beetje zwelgen in weemoed tijdens het luisteren is vaak gewoon lekker.

Schmilco mag weliswaar een elementair gespeeld album zijn, bij deze geef ik een verklaring van geen bezwaar af. Sterker nog, voor mij zitten ze in een sterke flow met de laatste twee albums. Ook 'Star Wars' was, anders maar ook, heel lekker.

Het hele verhaal kun je hier lezen op WoNo Magazine.

Wire - Nocturnal Koreans (2016)

4,0
Een album zoals je mocht verwachten van een band rond 1980. Ieder jaar een album met 8 tot 12 nummers, afhankelijk van de lengte. Een ambacht dat de bands van 2016 niet tot nauwelijks meer gegeven is. Het resultaat is er ook ernstig naar. Weinig groei, weinig progressie en een publiek dat niet mee kan groeien met de kleine wijzigingen per jaar.

Nocturnal Koreans is een album met acht songs en alle acht zijn ze raak. Van New Order op zijn meest poppy tot een duistere ballad. Wire laat al deze uitingen schitteren in het duister. Het Nocturnal deel in de titel is goed gekozen. Dit is muziek voor de late nacht, die desalniettemin en dat is het knappe, weet te warmen. Dat heeft te maken met wat in wezen neutrale muziek is. De zang is vlak, maar niet koud. De muziek is vlak, maar uitzonderlijk rijk aan nuances. Er springt niets uit en toch valt er heel veel te genieten. Voor mij is dat wat dit zo'n knap album maakt. Een album waar ik per draaibeurt mijn weg beter in vind.

De muziek van Wire stond voor alles wat ik vreselijk vond aan de (post)punk/new wave muziek van de late jaren 70 en vroege 80s. Ik ben daarom ook wel benieuwd wat fans van het eerste uur van Nocturnal Koreans vinden. Voor mij geldt dat de band en ik elkaar ergens in het midden tegenkomen. Ouder, wijzer en een bredere muziek smaak.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

Wolf Alice - Visions of a Life (2017)

4,5
Een album dat enorm binnenkomt. Visions Of A Life laat vele kanten van de band zien en daar zit geen misser tussen. De band heeft er alles aan gedaan om zangeres Ellie Rowsell te laten stralen en is daarin glansrijk geslaagd.

Van de oerschreeuw van boze punkers tot Charlotte Gainsbourgs fluisterzang, het is allemaal te vinden op dit album dat grossiert in verschillende stijlen en wijzen van aanpak. Na een overweldigend begin, waarin de zaak bijna uit de bocht vliegt, gaat het gas er af. Dat was tijdens de eerste twee luisterbeurten een teleurstellende ervaring, maar naarmate ik het album vaker beluisterde, gaf het album steeds meer van zijn schoonheid prijs. Inmiddels is hij niet meer weg te slaan uit mijn spelers.

Van Nirvana tot punk en zuchtmeisjes tot The Velvet Underground, het komt allemaal voorbij. Daarbij zingt Rowsell enigszins als die dame van The Asteroid Galaxy Tour, alsof ze helium heeft ingeademd, maar weet wel echt te variëren met haar stem en dat komt de kwaliteit van Visions Of A Life zeer ten goede. Het album neemt de luisteraar mee op een avontuur, zoals de beste albums doen. Daar is hier meer dan sprake van. Kortom, een van de belangrijke releases van 2017.

Het hele verhaal vind je hier op WoNoBlog.

Woodstock (1970)

Alternatieve titel: Music from the Original Soundtrack and More

5,0
geplaatst:
Ergens in 1972 kreeg ik in het Brabantse dorp waar we waren gaan wonen een nieuw vriendje. Zijn vader zat ook op zee en nam vanuit Taiwan illegale kopieën mee van bekende LPs. Daar zat Woodstock bij, slappe plastic hoes, dun papieren hoezen. De muziek was echter mindblowing. Alles wat op die plaat stond hebben we samen grijsgedraaid.

Het was duidelijk dat toen mijn vader richting Taiwan ging welke opdracht hij meekreeg. Later in het decennium kocht ik een echt exemplaar. Drie platen vol met uiterst avontuurlijke muziek. Ergens begin jaren 80 kwam de film opnieuw uit, dus naar de bioscoop voor die ervaring. Een van de eeerste dvds die ik kocht was Woodstock.

Muzikaal blijft de impact voor mij hetzelfde. Vijf beste nummers op deze plaat bestaat niet. Eigenlijk moet ik 'Love March' alleen aankruisen. Daar vind ik ook in 2019 nog niet veel aan, maar minder erg dan in 1972. Toen waren dat er iets meer. 'Suite: Judy Blue Eyes' was te moeilijk, Sly and the Family Stone te raar en Santana ben ik nooit echt een fan van geworden. Verder vrat ik echt alles. De folk, de rock and roll, zonder te weten wat het was, de hardrock, alles. Het was een kennismaking met muziek voorbij de hitparade. Natuurlijk vond ik de paar hits die er opstonden als eerste goed, maar hoorde ook wat er live mee gebeurde. Al snel openbaarde de rest van de plaat zich volledig. Een mijlplaat.

Deze week werd Woodstock 50 aangekondigd, met de opmerking er bij dat verschillende artiesten die er in 1969 bij waren er weer bij zullen zijn. Voor het laatst neem ik aan. De spoeling begint dus te worden. Ik heb geen spijt er niet bij geweest te zijn. Ieder zijn eigen momenten, maar wat was het mooi geweest, denk ik.

Worry Dolls - Go Get Gone (2017)

3,5
Het is inderdaad een brave plaat voor bloemenjurken Slowgaze, maar wel een die bij de betere beluistering de dag een beetje mooier kleurt.

Bij de eerste oppervlakkige beluisteringen had Go Get Gone maar één effect op me: ik stond telkens 'My Silver Lining' van First Aid Kit te zingen in plaats van iets van het Britse duo dat ik zo juist beluisterd had. Dat lijkt mij niet het gewenste effect.

Met de Nederlandse tour in zicht, die start morgen en eindigt op de 10e in Leiden waar ik bij hoop te zijn, heb ik de plaat weer eens opgepakt met het oog op een recensie. Door beter te luisteren openbaarde zich een heleboel schoonheid, maar ook de variatie die wel degelijk in Go Get Gone zit opgesloten.

Het is verre van alleen maar brave luisterliedjes met een country snik in de stem gezongen. Worry Dolls durft buiten de Nashville lijntjes te kleuren en dat geeft Go Get Gone zowel kraak als smaak. Het is juist op deze momenten dat het duo voorbij de brave en traditionele country jaren 70 kijkt.

Wat mij betreft is deze plaat een prima debuut en de samenzang iets om naar uit te kijken volgende week in de Q-Bus

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog..