Aardige plaat, met een paar mooie, verrassende wendingen. Wallace Vanborn heeft het alternatief rocken goed onder de knie, waardoor het soms knelt en schuurt en dan weer wonderschoon is.

Luisterend naar het nieuwe album van Waltzburg vallen mij twee zaken op. 1) Hoeveel de muziek en zang in bijna alles doet denken aan de Antwerpse band The LVE. 2) Hoe ontzettend prettig het album wegluistert. Hiermee verbaast de Nijmeegse band mij, want hiervoor was ik steeds net niet overtuigd. Misschien dat het ligt aan het feit dat Waltzburg meer vanuit keyboards is gaan werken en daarna pas waar nodig naar de gitaar greep. Dat zou opvallend zijn, want uiteindelijk ben ik een gitaar man, voor alles. Dat gezegd hebbende, Black Cat On My Doorstep is gewoon een heel lekkere plaat.

Broeder Dieleman is voor de lezers van WoNoBlog inmiddels een oude bekende. Wannes Capelle en Frans Grapperhaus zijn dat niet. Zij maken hun debuut hier en eigenlijk is dat dankzij broeder Dieleman.

Dit samenwerkingsverband tussen een zanger met een Zeeuws-Vlaams en een zanger met West-Vlaams dialect, maakt dat de eerste voor mij opeens verstaanbaar wordt. Alles is relatief blijkt maar weer. Ik kom ook een heel eind met Capelle, toegegeven. Mijn avontuur in de West-Vlaamse stadjes Watou en Poperinge leverde enkel totaal onbegrip op. Men verstond mij, Hollander, feilloos. Ik haalde er enkel de Franse woorden uit de zinnen die ik als antwoord kreeg en mijn Frans is uiterst matig....

Wannes Capelle is bekend van Het Zesde Metaal. Frans Grapperhaus is een Nederlandse cellist, die de nummers op Dit Is De Bedoeling van een melancholieke ondertoon voorziet die het album iets bijzonder eigens meegeeft.

Meteen in het eerste nummer, 'Vergeving', komt dit alles volledig tot leven. Verstilling en rust, maar ook berusting strijden om de eerste plaats in dit nummer. Het is de cello die uiteindelijk bepaalt waar het naar toe gaat. De akoestische gitaar, de banjo, de twee stemmen, ja, dit zijn de instrumenten die de voorkant bepalen. Het is de cello die met die paar noten, meer zijn het er niet, het kippenvel verzorgt. Het moment dat ik weet dat tussen deze drie mannen, en de prachtige vrouwenstem, iets speciaals is ontstaan, die de samenwerking direct tot een succes heeft gemaakt.

In de nummers die hier op volgen blijft de de basis van de nummers elementair. Hooguit vindt er een overdub plaats of is een raar geluidje toegevoegd. Lyrisch als in 'Vergeving' wordt het echter niet meer. Dat maakt het album niet minder boeiend, maar wel iets minder mooi. 'Vergeving' is de muzikale hemel. De andere nummers verkennen het Aardse tranendal op verschillende wijzen. De route naar die hemel die mensen moeten afleggen; zij die er in geloven. Ik merk dat ik de neiging heb om over iets anders te gaan schrijven, maar het gaat hier om 'Dit Is De Bedoeling'. 'Vader, Geef De Kinders Water' bijvoorbeeld. Het lijkt een moderne versie van 'Vader, toe drink niet meer' van de Zangeres Zonder Naam. Een tijd waarin de meeste mensen in de verkrotte wijken van de steden woonden, een tijd zonder kansen, zonder uitzicht op beter, met de beloning in de hemel die men kreeg voorgehouden. De twee keerzijden van de vader die enerzijds zijn karige loon op vrijdag opmaakte aan jenever in de kroeg en de vader die de kinderen verzorgt met de meest elementaire levensbehoefte: water. Opnieuw raken de drie muzikanten de kern van de zaak op een prachtige manier.

'Met Eten' releasen de drie een carnavalshit in spé. Nu hoorde ik daar rond 2000 al alleen maar gebonk als ik naar een optocht in Brabant stond te kijken en niets wat aan de carnavalshits van mijn jeugd deed denken. Daarvoor is het eigenlijk te laat. Maar, die zin over drank als eten, die moet er toch in kunnen zou je zo zeggen. Met carnaval leeft een mens toch voor een belangrijk deel op vloeibare boterhammen met kaas niet waar?

Op Dit Is De Bedoeling laveren Capelle, Dieleman en Grapperhaus op een prachtige manier tussen schoonheid en wrevel. Leegte vullen zij met ultieme schoonheid van een enkele toon of noot, leegte vullen zij niet met drukte, maar leggen de luisteraar wrijving voor waarvan hij zelf maar moet bepalen of dat glans of stekels oplevert. Het maakt dit mini album tot een luisterervaring. Iets waar de luisteraar mee aan de slag gaat. Die laat zich meevoeren of hij zal al snel afhaken. Ik betwijfel of hier een tussenweg mogelijk is. Hij die zich mee laat voeren, ontdekt een wereld gevuld met beelden, indrukken en verhalen die geserveerd worden en vervolgens door je zelf (af)gemaakt. Dit is de bedoeling naar mijn mening en laat dat nou de titel van het album zijn. Doe er je voordeel mee met dit advies.

Deze bijdrage staat ook op WoNoBloG

'Love Is To Die' was een van de betere singles van 2014 op een album waar ik mijn draai uiteindelijk onvoldoende op vond. Dat risico is er met Heads Up ook, maar de verschillen tussen de twee bevallen me tot op heden prima. De aanpak onder de dreamy vocalen is geregeld directer, waarbij de zalvende, maar stevige baspartijen en de staccato gitaren direct opvallen. The Cure van lang geleden hoor ik er regelmatig in. De combinatie van het zweverige, soms spookachtige geluid met de strakkere onderlaag, maakt veel nummers een stuk interessanter om naar te luisteren dan de twee voorgaande platen.

Daarnaast is er meer dan genoeg ruimte voor sonische ingrepen en experimenten. Allerlei lagen zitten door de muziek heen verweven, wat af en toe zelfs de vraag oproept: wat hoor ik hier eigenlijk? Dat maakt van Heads Up ook nog eens een fascinerende plaat.

Welke kan het uiteindelijk op gaat vallen, durf ik nog niet te zeggen. Vandaar voor nu ***. Dat kan meer worden in de toekomst, maar zeker niet minder. Daar heb ik meer luisterbeurten voor nodig. En in het enorme aanbod dat momenteel voorligt, wordt dat dus een bepalende factor. Ik ben benieuwd.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Goede plaat, misschien wel hun beste. Deze plaat is in balans, net als veruit de meeste nummers dat zijn. Ze dromen meer dan ooit tevoren en tegelijkertijd houdt drumster Mozgawa de band met twee stokken op de grond. Zangeres Kokal lijkt ook beter te zingen.

Als terzijde, wat me ook opvalt, is hoe goed onze dreamrockers van Dakota overeind blijven tegen dit internationale geweld. Een compliment dat best eens gemaakt mag worden voor deze helaas ter ziele gegane band (doorstart als Loupe).

Wie zich overgeeft aan deze muziek, kan er in verdwijnen voor de duur van de plaat en meegenieten van alle nuances en keerpunten. Een 'Love Is To Die' staat er niet op, maar dat is dan ook een van mijn favoriete ballads van de jaren 10. Moeilijk om overheen te gaan dus. Als album is Radiate Like This zoveel beter.

Er is weinig in de wereld dat een nietsvermoedende luisteraar voorbereidt op Clot. Dat begint meteen in het eerste nummer, 'Glue'. Het is overdonderend, overweldigend en alles wegdrukkend. Met een drumpartij die meer weg heeft van mitrailleurvuur dan muziek. Het slaat alles tegen de grond aan, volledig plat, dat voor de voeten loopt. Zonder genade voor wie dan ook.

Clot als geheel trekt deze lijn door, maar nooit meer zo extreem. In het redelijk recente verleden heb ik een optreden bijgewoond van A Place To Bury Strangers, platgedrukt tegen de achterwand van de grote zaal in Paradiso en The Sweet Release of Death, in het Patronaat café, op gemiddelde afstand. Eigenlijk zijn dat de enige twee bands die ik kan vergelijken met Wax Chattels (Auckland, Nieuw Zeeland). Op dit moment zeg ik dat ik een optreden voorbij laat gaan. Te overweldigende sensaties.

Toch gaat de vergelijking deels mank. Ten eerste omdat Wax Chattels, tot mijn verbazing na alles wat ik hoorde, geen gitarist in de gelederen heeft. Bas, keyboards en een tweedelig(!) drumstel. En natuurlijk een stapel effectpedalen voor de bas. Daarnaast is Wax Chattels in staat om, laat ik het elementen van liedjes, te incorporeren in de herrie. dat onderdeel ontdekte ik zeker bij de eerst genoemde andere band niet. Er zitten ook meer punkelementen in de muziek en zeker in de manier van zingen.

Is Clot een goed album? Daar ben ik eigenlijk nog niet uit. Het is geweldig qua indruk en ik heb het al een aantal malen serieus beluisterd. Sterker, ik ga het ook aanschaffen binnenkort. En daarna zie ik verder. De sensatie om dit hard in de huiskamer te horen, alleen als ik alleen thuis ben, dat is wel zeker, is iets waar ik nu al naar uitkijk.

Twee leden van de band kwamen in 2016 bij elkaar om een lekkere pot herrie te gaan maken, waarna ze er een drummer bij zochten. Nou, missie meer dan geslaagd zou ik zeggen en er zit nog duidelijk progressie in ook ten aanzien van de debuutplaat, die ik vorige week voor het eerst afspeelde, dat in de Nieuw Zeelandse charts tot #7 reikte. Dat is pas echt verbazingwekkend.

Het bovenstaande in een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Bleeds. Het is alsof zangeres Kathy Hartzman in een rubberboot zit. Onder haar mogen dan wel piranha's zwemmen, krokodillen proberen aan boord te klimmen, maar zij blijft volkomen rustig. De rivier is dan weer rustig, dan weer een razende, kolkende massa. Hartzman dobbert rustig verder in haar boot. Tot het moment dat zij er niet een beetje, maar volkomen genoeg van heeft, om alles en iedereen de huid vol te schreeuwen. Daarna de rust in de boot terugkeert en dobbert zij rustig naar zee.

Dat is het beeld dat Bleeds bij mij opriep. Het is een album met louter hoogtepunten. Een van de beste albums dit jaar tot op heden.

Een album met de meest confronterende minuten die ik op muzikaal vlak heb meegemaakt sinds het begin van 'In Utero'. Skippen is de enige optie. Verder is dit een prima album. Maar het meest naartoe geleefde of vijf sterren? Nee, dat zeker niet. Gewoon een goed, gruizig album, dat een aantal verrassende kanten toont, zodra de pedalsteel de kop opsteekt. Wednesday is breder en gevarieerder dan een "simpel" alternatief, grungy bandje. En dat scoort een extra punt.

Weezer draait inmiddels lang mee, maar is nooit mijn band geworden, waar tijd- en soortgenoot Fountains of Wayne dat wel werd. Voor mij is Weezer een band die er naar streeft de perfecte indierock pop song te maken, daar ook regelmatig in slaagt, maar een ding vergeet en dat is gevoel in nummers leggen. Daar ontbreekt het te vaak aan. Dat neemt niet weg dat iedere plaat een aantal instant uitermate prettige indierock songs herbergt, waarnaar het prettig luisteren is. Een aantal albums steekt iets boven het gemiddelde uit, daar hoort deze witte van Weezer zeker bij. Zoals altijd is veel aandacht geschonken aan details in de nummers en geen mogelijkheid weggelaten om een extra gitaar in te laten vliegen in de mix. Dat maakt dat er steeds weer iets nieuws te ontdekken valt per luisterbeurt.

Conclusie een lekker plaatje, maar geen hoogvlieger. Daarvoor klinkt het te vertrouwd en veilig. Gewoon een degelijke Weezer plaat met maar een tegenvaller. Welke? Als clue: geef mij 'Hashpipe' maar. De attractie gaat er een keer af en daar geeft dit nummer toch echt blijk van.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Game, set, match. Wet Leg lost alle beloftes in en doet daar nog een schepje bovenop. Het leven is geen krentenbol, zei een oud-huisgenoot van mij altijd bij de juiste gelegenheid. Met Moisturizer laat Wet Leg zien dat het leven wel degelijk een krentenbol is en nog gevuld met gezouten roomboter en lekkere, belegen kaas erop als extraatje. Ik sluit ***** niet uit.

Een album dat enige maanden terug op mijn deurmat viel en dat een aantal maal tijdens het eten opstond en heel goed beviel op dat moment van de dag. Later ging ik serieuzer naar de plaat luisteren en viel me op hoe When 'Airy Met Fairy speelt met het mystieke in haar muziek. Ik moest heel vaak denken aan Kate Bush en welke indruk haar eerste plaat op mij maakte, binnenkort 40 jaar geleden.

Die impact heeft Glow niet. Dat kan ook niet. Daarvoor is er teveel water onder de brug doorgevloeid en mijn oren teveel verwend geraakt. Als ik mij daar eenmaal overheen heb gezet, is er ruimte voor de kracht van Glow zelf.

Het begint met de intrigerende achtergrond van de band zelf. Een IJslandse zangeres die in Luxemburg terecht komt na vele Europese omzwervingen. Zij loopt twee Luxemburgers tegen het lijf met wie zij muziek gaat maken. De ritmesectie speelt op de voor- en achtergrond mee. Het feeërieke element onderstrepen de twee heren volkomen. De band weet het niveau te benaderen waarop het Nederlandse Elenne May de spanning tussen het echte leven en het mystieke vangt in haar muziek.

When 'Airy Met Fairy weet met een minimum aan effect veel neer te zetten. Zowel met behulp van elektronica als met organische instrumenten, veelal bespeeld door de zangeres, komen songs tot hun recht. Een combinatie die ik niet altijd geslaagd vindt. Glow komt echter een heel eind. De stem van Thorun Egilsdottir heeft een paar kanten in de klankkleur. Die worden niet allemaal even prettig in mijn oren ontvangen. Kate Bush, Elenne Klok en de zussen Gainsbourg-Doillon, maar ook zij van Asteroid Galaxy Tour zitten er in gevangen. Dat is een precair evenwicht dat Egilsdottir probeert te houden.

Kortom, Glow is een plaat die onder een aantal omstandigheden goed werkt, met, in al zijn braafheid, gevaarlijke randjes. Als Glow in de komende maanden nog groeit gaat het aantal sterren, nu ***, zeker nog stijgen.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Plum is mijn kennismaking met de band Widowspeak uit Brooklyn, maar ooit Tacoma. Ik heb dus geen idee hoe dit album zich verhoudt tot het werk uit de jaren 10. Terwijl ik voor het eerst luisterde naar het album, viel mij op hoe sloom alles klinkt, hoe lijzig zangeres Molly zingt en er oppervlakkig gezien bijna niets gebeurt. En toch werd ik nummer voor nummer dieper het album ingezogen. Iets wat niet overging bij de volgende luisterbeurten. In tegenstelling tot veel albums in dit dreampop genre, waar ik na een paar nummers wel klaar ben met luisteren.

Steeds meer viel me op hoe warm het album klinkt, zeker als ik het afzet tegen de behoorlijk afstandelijke manier van spelen en zingen. Widowspeak slaat bruggen tussen deze tegenstelling die er voor zorgden dat ik het album steeds meer ben gaan waarderen. Dat valt te verklaren uit het verlangen dat in de stem doorklinkt, de zachte, ploppende bas die naast een langzaam patroon altijd een melodietje tussen akkoorden vindt, de zachte en toch stevige drums die songs bij elkaar houdt en de gitaren die door elkaar heen weven met mooie patronen. Voor mij is dit het verhaal van dit album, waar eigenlijk niet heel veel aan toe te voegen valt.

Met Plum heeft Widowspeak mij zeker benieuwd gemaakt naar ouder werk, dus er is nog lekker veel te ontdekken.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Een voorzichtige score, maar dit is een album dat zeker groeipotentie heeft. Het geluid is prachtig, de songs luisteren heerlijk weg. Over het geheel genomen is het geluid iets donkerder dan op 'Plum', maar een mens kan ook vrolijk worden van donkerdere muziek. In ieder geval kan ik dat. The Jacket is gewoon een heel mooie plaat.

Eigenlijk heb ik maar één klacht bij Schmilco: dat er geen 'Schmilco' op Schmilco van Wilco staat. Met 'Wilco' hebben ze die grap wel uitgehaald. Beetje onzin natuurlijk, maar ik vind verder werkelijk niets fouts aan dit album. De band is volledig terug naar de basis van het liedje en heeft alle experimenten buiten gezet. Hierbij toont ze aan dat het in staat is om nummers te schrijven die uitermate aantrekkelijk zijn om naar te luisteren zonder erg moeilijk te doen. De lol zit in de vele kleine details. Een loopje rond de accoordenwisselingen, een korte solo.

De befaamde Wilco treatment komt hier het sterkst naar voren in 'Common Sense'. Het is alsof alle bandleden alleen een e-mail van Jeff Tweedy toegestuurd hebben gekregen en daar mee aan de slag zijn gegaan. Daarna moesten al die ideeën in het nummer gestopt worden. Met wisselend succes, maar wat valt er veel te beluisteren.

Wat mij ook zo goed bevalt aan Schmilco, is de heerlijke weemoed die uit de nummers spreekt. Zelfs als een nummer 'Happiness' heet, zou Sadness een betere titel zijn geweest. Het maakt Schmilco weer net een beetje beter. Een beetje zwelgen in weemoed tijdens het luisteren is vaak gewoon lekker.

Schmilco mag weliswaar een elementair gespeeld album zijn, bij deze geef ik een verklaring van geen bezwaar af. Sterker nog, voor mij zitten ze in een sterke flow met de laatste twee albums. Ook 'Star Wars' was, anders maar ook, heel lekker.

Het hele verhaal kun je hier lezen op WoNo Magazine.

Hoe lang had ik London Town niet gespeeld tot vorige week? Ik schat 20, 30 jaar. Toen het uitkwam heb ik het album niet gekocht. Dat gebeurde ergens in de jaren 90, tweede hands. Nu valt me, de discussie hierboven indachtig, op dat het geluid niet heel denderend is op een aantal plaatsen.

Wel viel ik meteen voor de titel song. Die is zo ongelofelijk mooi en zoog me direct het album in. De andere singles, 'With A LIttle Luck' en 'Deliver Your Children'/'I've Had Enough' stonden me allemaal nog wel goed voor ogen, veel van de rest was toch weggezakt. Eigenlijk ben ik maar één McCartney plaat regelmatig blijven spelen en dat is 'Band On The Run', totdat die me een jaar of 10 geleden ook een beetje begon te vervelen. 'Red Rose Speedway' heb ik zelfs nog nooit gehoord. Ik zal de plaat 2e hands op de kop tikken als shoppen weer iets veiliger is geworden.

London Town bevalt me prima. Net als 'Speed Of Sound' en 'Ram'. Komt het dankzij mijn zoon toch tot een herwaardering in 2021. Het album is fraai gevarieerd en de bijdragen van zowel Denny Laine als Linda is prima. Dat gezeur over die laatste moet maar eens ophouden. Zij heeft The Beatles echt niet uit elkaar laten klappen.

Misschien heb ik de plaat een keer gedraaid na de aanschaf rond 1990, 2e hands vinyl. Deze week ben ik alles wat ik heb van McCartney uit de jaren 70 nog eens aan het draaien. Dat valt heel erg mee. Over 'Silly Love Songs' ben ik heel wat milder gaan denken, al jaren. Het is gewoon een echt lekker nummer, waar de tekst 100% bij past. Er staan meerdere echt goede nummers op en een aantal goede subtoppers. Ook als Danny Laine zingt, en Linda wordt hier gewoon misbruikt. Zo'n tekst kan echt niet meer. Wel is het gewoon een aardig nummer van iemand met een aardige stem. Er werd altijd veel gezeken om Linda, maar gewoon onterecht. Ze is geen stoorzender zoals Yoko. Haar tweede stemmen zijn goed en ze speelt aardig keyboard. Wat misschien wel geconcludeerd kan worden, is dat deze plaat de blauwdruk is van waaruit Paul vanaf dan opereert als hij op veilig speelt. De rockers bevallen mij het best.

Een album zoals je mocht verwachten van een band rond 1980. Ieder jaar een album met 8 tot 12 nummers, afhankelijk van de lengte. Een ambacht dat de bands van 2016 niet tot nauwelijks meer gegeven is. Het resultaat is er ook ernstig naar. Weinig groei, weinig progressie en een publiek dat niet mee kan groeien met de kleine wijzigingen per jaar.

Nocturnal Koreans is een album met acht songs en alle acht zijn ze raak. Van New Order op zijn meest poppy tot een duistere ballad. Wire laat al deze uitingen schitteren in het duister. Het Nocturnal deel in de titel is goed gekozen. Dit is muziek voor de late nacht, die desalniettemin en dat is het knappe, weet te warmen. Dat heeft te maken met wat in wezen neutrale muziek is. De zang is vlak, maar niet koud. De muziek is vlak, maar uitzonderlijk rijk aan nuances. Er springt niets uit en toch valt er heel veel te genieten. Voor mij is dat wat dit zo'n knap album maakt. Een album waar ik per draaibeurt mijn weg beter in vind.

De muziek van Wire stond voor alles wat ik vreselijk vond aan de (post)punk/new wave muziek van de late jaren 70 en vroege 80s. Ik ben daarom ook wel benieuwd wat fans van het eerste uur van Nocturnal Koreans vinden. Voor mij geldt dat de band en ik elkaar ergens in het midden tegenkomen. Ouder, wijzer en een bredere muziek smaak.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

Het album is nog jong, maar heel voorzichtig durf ik de noemer meesterwerk toch wel tevoorschijn te halen. Vanaf de eerste beluistering (en twee singles) was het gewoon raak. Verbaasd ben ik wel een beetje. De eerste plaat was aardig, maar toch gewoon een van de vele aardige Britse bandjes. Niets bijzonders. De tweede was een stevige sprong voorwaarts en de liveshow in Paradiso verpletterend goed. Dat maakte de verwachtingen wel wat gespannen. Die zijn meer dan waargemaakt.

De band ging in zee met top producer Markus Dravs, dat las ik pas na beluistering, maar tot op heden als de man zich bemoeide met topbands, raakte mijn interesse al snel achterop. Hier niet. Ondanks dat Blue Weekend geregeld een arena sound meekrijgt, blijft het spannend. Ellie Rowsell zingt beter dan ooit. Haar verschillende klankkleuren komen allemaal aan bod en nog wel binnen nummers in de verschillende harmonies en background vocals. Het is ook meer haar album dan ooit te voren, bedenk ik mij.

Er wordt met grote en grove kleuren geschilderd, vegen synthesizers liggen over songs heen, zonder details uit het oog te verliezen. Alles om de luisteraar in de sfeer van Blue Weekend te brengen, hetgeen moeiteloos lukt. Een enkele keer wordt deze opgeschrikt van een punkrock song, die prima variatie biedt.

Een reuzenstap noemt met dit en met Blue Weekend zet Wolf Alice die schijnbaar moeiteloos. Pracht album.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

En weer doet Wolf Alice een volte. Zelfs zo stevig, dat ik mij afvraag of dit de opstap naar Ellie Rowsell's solo carrière is. In een aantal nummers draait echt alles om haar en dat was in het verleden niet zo.

Dat daargelaten, The Clearing bevat meer dan genoeg interessants om de fan en gewone luisteraar te vermaken. Een paar hints naar het verleden daargelaten, laat de band een soulvolle kant van zich zelf en liedjes gebaseerd op een pianopartij, die alternatieve ballads genoemd kunnen worden. Dat gaat vooral ten koste van gitarist Jeff Oddie, die er in sommige nummers zeer bekaaid af komt. Daar staan weer en aantal prachtige akoestische gitaarpartijen tegenover, waarin in mijn oren de geest van The Beatles en George Harrison duidelijk duidelijk rondwaren.

Voorlopig hoogtepunt voor mij is 'White Horses'. Dat nummer nodigde mij echt uit om serieus te gaan luisteren naar het album, waar 'Bloom Baby Bloom' mij het ergste deed vrezen. Ik vond het nummer helemaal niets bij eerste beluistering. Dat was een tegenvaller omdat 'Blue Weekend' mijn favoriete plaat van 2021 was.

Wolf Alice is een band die zich niet in één hokje laat duwen en niet allen bereid, maar ook in staat is om zichzelf te ontwikkelen. Fans van het eerste uur gruwen wellicht, maar met The Clearing heeft Wolf Alice in mijn ogen weer een stevige troef in handen op weg naar de volgende stap in haar carrière. Die stap wordt onder andere in de AFAS Live gezet eind november.

Een album dat enorm binnenkomt. Visions Of A Life laat vele kanten van de band zien en daar zit geen misser tussen. De band heeft er alles aan gedaan om zangeres Ellie Rowsell te laten stralen en is daarin glansrijk geslaagd.

Van de oerschreeuw van boze punkers tot Charlotte Gainsbourgs fluisterzang, het is allemaal te vinden op dit album dat grossiert in verschillende stijlen en wijzen van aanpak. Na een overweldigend begin, waarin de zaak bijna uit de bocht vliegt, gaat het gas er af. Dat was tijdens de eerste twee luisterbeurten een teleurstellende ervaring, maar naarmate ik het album vaker beluisterde, gaf het album steeds meer van zijn schoonheid prijs. Inmiddels is hij niet meer weg te slaan uit mijn spelers.

Van Nirvana tot punk en zuchtmeisjes tot The Velvet Underground, het komt allemaal voorbij. Daarbij zingt Rowsell enigszins als die dame van The Asteroid Galaxy Tour, alsof ze helium heeft ingeademd, maar weet wel echt te variëren met haar stem en dat komt de kwaliteit van Visions Of A Life zeer ten goede. Het album neemt de luisteraar mee op een avontuur, zoals de beste albums doen. Daar is hier meer dan sprake van. Kortom, een van de belangrijke releases van 2017.

Het hele verhaal vind je hier op WoNoBlog.

Net als erwinz ben ik inmiddels een serieuze volger van de nieuwsbrief van de Flying Nun Record store uit Nieuw Zeeland en het daaraan verbonden label Flying Nun. Eigenlijk moet ik schrijven, dankzij Erwin, want via zijn recensies kwam ik label op het spoor. Inmiddels ben ik "goede vrienden" en krijg wel eens tijdig muziek toegezonden, zodat ik een recensie kan voorbereiden.

Dit album is er daar een van. Nee, ik ben niet zo lyrisch als Erwin hier boven, maar ik begrijp hem volkomen. Womb neemt je als het ware mee naar een andere wereld. Een droomwereld waarin het uitzonderlijk goed toeven is. Het is een album waar eigenlijk maar heel weinig woorden voor nodig zijn om te omschrijven, terwijl het toch heel goed is. Dreampop voor echte dromers. Die vlag dekt de lading wel.

Ergens in 1972 kreeg ik in het Brabantse dorp waar we waren gaan wonen een nieuw vriendje. Zijn vader zat ook op zee en nam vanuit Taiwan illegale kopieën mee van bekende LPs. Daar zat Woodstock bij, slappe plastic hoes, dun papieren hoezen. De muziek was echter mindblowing. Alles wat op die plaat stond hebben we samen grijsgedraaid.

Het was duidelijk dat toen mijn vader richting Taiwan ging welke opdracht hij meekreeg. Later in het decennium kocht ik een echt exemplaar. Drie platen vol met uiterst avontuurlijke muziek. Ergens begin jaren 80 kwam de film opnieuw uit, dus naar de bioscoop voor die ervaring. Een van de eeerste dvds die ik kocht was Woodstock.

Muzikaal blijft de impact voor mij hetzelfde. Vijf beste nummers op deze plaat bestaat niet. Eigenlijk moet ik 'Love March' alleen aankruisen. Daar vind ik ook in 2019 nog niet veel aan, maar minder erg dan in 1972. Toen waren dat er iets meer. 'Suite: Judy Blue Eyes' was te moeilijk, Sly and the Family Stone te raar en Santana ben ik nooit echt een fan van geworden. Verder vrat ik echt alles. De folk, de rock and roll, zonder te weten wat het was, de hardrock, alles. Het was een kennismaking met muziek voorbij de hitparade. Natuurlijk vond ik de paar hits die er opstonden als eerste goed, maar hoorde ook wat er live mee gebeurde. Al snel openbaarde de rest van de plaat zich volledig. Een mijlplaat.

Deze week werd Woodstock 50 aangekondigd, met de opmerking er bij dat verschillende artiesten die er in 1969 bij waren er weer bij zullen zijn. Voor het laatst neem ik aan. De spoeling begint dus te worden. Ik heb geen spijt er niet bij geweest te zijn. Ieder zijn eigen momenten, maar wat was het mooi geweest, denk ik.

Het is inderdaad een brave plaat voor bloemenjurken Slowgaze, maar wel een die bij de betere beluistering de dag een beetje mooier kleurt.

Bij de eerste oppervlakkige beluisteringen had Go Get Gone maar één effect op me: ik stond telkens 'My Silver Lining' van First Aid Kit te zingen in plaats van iets van het Britse duo dat ik zo juist beluisterd had. Dat lijkt mij niet het gewenste effect.

Met de Nederlandse tour in zicht, die start morgen en eindigt op de 10e in Leiden waar ik bij hoop te zijn, heb ik de plaat weer eens opgepakt met het oog op een recensie. Door beter te luisteren openbaarde zich een heleboel schoonheid, maar ook de variatie die wel degelijk in Go Get Gone zit opgesloten.

Het is verre van alleen maar brave luisterliedjes met een country snik in de stem gezongen. Worry Dolls durft buiten de Nashville lijntjes te kleuren en dat geeft Go Get Gone zowel kraak als smaak. Het is juist op deze momenten dat het duo voorbij de brave en traditionele country jaren 70 kijkt.

Wat mij betreft is deze plaat een prima debuut en de samenzang iets om naar uit te kijken volgende week in de Q-Bus

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog..

Silver Sash is een overdonderende plaat. Dat waren de meest aansprekende platen uit David Eugene Edwards' verleden allemaal, maar deze is anders. In feite was ik niet meteen gegrepen door Silver Sash, anders dan onder de indruk van de bombast en modderige herrie. Ook vroeg ik me af of hier geen muzikale bloedarmoede onder de herrie zat verstopt. Dit veranderde stap voor stap, waarna ik best onder de indruk raakte. Wel heb ik het idee dat Edwards' demonen getemd zijn. Dit is niet langer alsof de duivel hem op de hielen zit.

Op Silver Sash komt de invloed van buiten af, de samenwerking met een emo gitarist, Chuck French, vriend en buurtgenoot. De basis van de muziek komt veelal bij hem vandaan, waarna ze er samen mee aan de slag zijn gegaan. Samenwerking volledig geslaagd, is mijn eindoordeel. Voor nu ****, wellicht meer in de toekomst.