Gisteren geschreven over 'Danger Money', vandaag U.K. uit de kast gehaald. Beide albums zijn gewoon echt goed. Op U.K. zit iets meer variatie door de toevoeging van Alan Holdsworth's gitaar, maar mijn mening is toch wel dat hij "vulling" is. Dit is echt de band van Jobson en Wetton. Het is ook iets meer naar jazz rock geneigd. Dat zal zowel Holdswoth's als Bill Bruford's invloed zijn.

Heel kant 1 is prachtig Kant 2 is iets meer wisselvallig. Dat vond ik 40 plus jaar geleden ook al, dus dat is niet veranderd. Een grappig detail dat mij opvalt, is dat er op 'Danger Money' meer Zappa invloeden zitten dan op dit album.

Het blijft ontzettend knappe muziek, complex en toch makkelijk beluisterbaar, met geweldige details die steeds weer om aandacht vragen. Als laatste opmerking, hoe goed was dit album geweest met een echt goede zanger? John Wetton is soms de zwakke schakel hier.

Wanneer heb ik deze plaat voor het laatst gedraaid? Echt geen idee. Tot gisteren en vandaag. Waarom? Geen idee. Hij beviel wel direct en ik vond hem ook beter dan destijds. Ook ik vond de eerste plaat altijd beter, maar hoor op Danger Money direct de enorme muzikaliteit. Misschien hier en daar too much of a good thing, maar dat stoort me totaal niet. Terry Bozzio drumt geweldig en is een waardige opvolger van Bill Bruford. Aan deze vervanging zal de Zappa link tussen Jobson en Bozzio de oorzaak van zijn.

Alle nummers hadden wel een haakje in mijn brein, maar 'Nothing To Lose' knalde er toch het meeste uit qua herinnering. Misschien omdat het nummer op de radio gedraaid is destijds? Het klinkt als een hit in mijn oren, dat het niet werd. De hit is natuurlijk 'Rendez Vous'. Dat zal rond het begin van mijn diensttijd geweest zijn. Een zeer bijzondere hit terugkijkend op 1979 en de muziek zelf, maar het blijft een mooi, zeer filmisch nummer.

Danger Money is toch wel een album dat ik nog eens uit de kast ga trekken na deze hernieuwde kennismaking.

Een plaat met twee kanten. Kant 1 is zo sterk. Single 'The Voice' is nog veel beter dan ik mij herinnerde. Dit is echt heel erg goed en onbegrijpelijk dat het in ons land geen hit geworden is. De drie nummers die volgen zijn allemaal top. Daarna gaat het, zoals op zoveel platen uit de jaren 80 behoorlijk mis. Gedreuteld, geen inspiratie noch richting. Wat was er toch met dat decennium? Rage In Eden bewijst ook zoveel jaar later mijn bezwaren weer eens. Ik had gehoopt toch iets meer verrast te worden, maar neen.

Kant 1 4.5 *
Kant 2 2*
Naar boven afgerond vanwege de kracht van de eerste vier nummers.