Dit is er een die ver buiten mijn gitaar, indie/classic/alternative/country rock paden ligt. Dit duo uit Estland beweegt zich op experimentele paden, die doorgaans niet de mijne zijn. Toch heb ik de plaat inmiddels zo vaak beluisterd dat ik er niet onderuit kan te erkennen dat het allemaal prima in elkaar zit. Wat zeg ik, mij aanspreekt en deels aangrijpt.

De basis van de plaat is de viool van Maarja Nuut, die soms ook zingt. Deze kan korte repetitieve nootpatronen spelen, waar omheen soundscapes worden opgebouwd. Het is in die zin geen minimal music, al zijn er elementen te herkennen, zoals in de herhaling van de noten. Ambient is zeker wel van toepassing. Tegelijkertijd zorgt de opbouw, zowel elektronisch en organisch, voor de opbouw en soms zelfs spanning, waardoor het voor mij zeer beluisterbaar is.

Ik vind het in algemene zin moeilijk te zeggen waarom juist deze plaat wel beklijft en de meeste andere in dit muzieksegment die mij ter ore komen niet. Dat heeft deels te maken met het transparante geluid van Muunduja en toch ook de variatie tussen de onderlinge composities. Misschien ook de mix tussen het sprookjesachtige en de kracht in de muziek.

Heel veel meer kan ik hier dan ook niet over schrijven. Ieder zal dit zelf moeten ondergaan en een oordeel vormen.

Dit stuk is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.

Voor mij is dit nieuw, dus geen vergelijkingsmateriaal aanwezig. Het lijkt wel alsof hier twee muzikanten in hun eigen universum musiceren en elkaar als bij toeval ondersteunen. De een beukt de toetsen van de piano aan gort, terwijl de ander de vellen en cimbalen van zijn drumstel van flinke deuken voorziet.

Dit levert een muziek op die laveert tussen klassiek pianospel in een rock setting, misschien zelfs wel punkrock setting en het omgekeerde. De Gezelle houdt niets achter nu hij achter zijn piano is gaan zitten. Eindeloos raast hij over toetsen heen in nummers die van een afstandje volkomen inwisselbaar zijn. VanderVondel hoeft zijn tempo slechts te volgen lijkt het wel in plaats van omgekeerd. Normaal verzorgt en bewaakt de drummer het tempo. Hier niet. De piano kent geen enkele scrupules op deze plaat.

In de momenten dat het gas eraf gaat, kunnen luisteraar en muzikanten even op adem komen van deze totaal ervaring. Doorgaans maar heel even. De trein dendert door.

Vind ik dit goed? Het lijkt een overbodige vraag. Als luisteraar onderga je Current of niet. Die beslissing lijkt mij in de eerste minuut al genomen.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Madonna leuk vinden, dat kan natuurlijk niet. Toch heb ik in de jaren 80 een hoop op haar beste hits gedanst en kan alles nu nog mee zingen. 'Borderline' was ik eerste nummer waarbij ik dacht, hier zit toch wel iets in. 'Into The Groove' het dansnummer dat mij echt wist te pakken.

Mijn Madonna collectie beperkt zich tot een paar singles en deze verzamelaar. Inderdaad, ik merk nu dat 'Who's That Girl' er niet op staat. Dat was toch echt een van de leukste.

Zingen kan ze natuurlijk niet echt, maar alles er omheen is zo goed verpakt dat dat totaal niet zo belangrijk meer is. Ze kon net zo makkelijk glamour girl zijn als het buurmeisje waarmee je nog geknikkerd had. Overigens heb ik geen idee wat ze na 'Music' gemaakt heeft. Dat is toch 20 jaar ondertussen. Haar spannendste nummer is 'Frozen', maar dat staat hier ook niet op. Het sterkste nummer vind ik 'Express Yourself', maar dat had ik op een bandje in een of andere remix. Nooit meer gehoord sinds de cassette recorder in de auto stuk ging en vervangen werd door een cd speler. Er zit zoveel kracht in dat nummer.

Madonna is nostalgie geworden, maar van veel nummers op deze plaat word ik toch echt vrolijk. Ook al mocht ik het niet mooi vinden.

Ik blijf bij mijn eerdere constatering. Geweldige plaat, die aan alle Madrugada verwachtingen voldoet, min 1. En dat is dat Robert Buras niet meer mee doet/kan doen. Het vuurtje dat zijn gitaarspel en vooral slidespel opstookte ontbreekt. De band laat horen dat het een trio is, met een gitaar er bij als gastrol. Dat maakt Chimes at Midnight meer als een soloplaat van Høyem lijkt, niet klinkt, dan een Madrugada plaat.

Verder zijn alle elementen aanwezig en ruimschoots zelfs. Ongelofelijke schoonheid, het mega geluid dat de band produceert, hoe delicaat een nummer ook is, prachtige ballads en die stem natuurlijk. Alles bij elkaar overtuigt het volkomen en lijkt nog te kunnen groeien ook.

Sterker, omdat de plaat voor mij volkomen uit de lucht kwam vallen, was de verrassing bijna net zo groot als toen ik 'Industrial Silence' in 2000 ontdekte, dankzij een 'Oor' recensie. Met het verschil dat de de nieuwe plaat op een bed van herkenning landde, maar zonder vooraf opgeklopte verwachtingen. Ik verwachtte immers helemaal niets. Dat maakt de verrassing en het genot alleen maar groter.

Een dingetje, het gaat duidelijk geen LP worden, maar dat was Madrugada toch al niet. Het is een band van het cd tijdperk.

Er zijn albums die zich op de grens van hoop en wanhoop begeven. Er staat muziek op die niet vrolijk klinkt. Er wordt gezongen met een wat lijzige stem, waarin simpelweg geen vrolijkheid te leggen is. Aan de andere kant staat het overduidelijke plezier waarmee de band heeft gewerkt aan de vele, kleine en subtiele details die zijn verwerkt in de nummers.

Access van de band Major Murphy is zo'n album waaraan heel veel klopt. De zang refereert aan die van Teenage Fanclub begin jaren 90, de muziek heeft componenten van 50 jaar plus alternatieve pop/rock muziek, waarin heel veel fijns samenkomt. Access sprak mij dan ook aan vanaf de allereerste luisterseconden en bleef dat doen, over het hele album heen.

Nee, er gebeurt weinig heel erg spannends. Wel vond het album direct zijn plek in mijn hoofd tussen heel veel albums die mij muzikaal een goed gevoel geven. Gewoon heel erg lekker zwelgen en tegelijkertijd genieten van al die details. Lekker album dus.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Een nieuw album van deze in Malawi geboren zangeres, die overigens al jaren vanuit Londen en New York werkt. Voor deze plaat werkte ze samen met Duitse muzikanten. Voor mij is het een nieuwe zangeres. Ik had nog nooit van haar gehoord. Met de Duitsers heeft ze een plaat gemaakt die in het beschaafde blues segment valt, met wat soul en een snufje gospel. Daarnaast is een enkel uitstapje richting een vuige rocker ook op de plaat te vinden.

Meer Robert Cray dus dan Muddy Waters met Johnny Winter. Laat staan blanke bluesmannen die het een sport vinden om zoveel mogelijk noten in een seconde te proppen. Het overgrote deel van de plaat is uiterst beschaafd, maar gewoon prettig om af en toe naar te luisteren.

Dat geld zeker voor de stem van Malia. Licht hees, duidelijk goed gebruikt in de afgelopen jaren, waardoor er echt een zangeres aanwezig is. Een stem die direct opvalt, zonder het er te dik op te leggen. Ze wint het dan ook direct van bijvoorbeeld een Janiva Magness, zonder een song met de kwaliteit van 'That's What Love Can Do' te benaderen.

Een minpunt in mijn oren is haar versie van B.B. Kings 'The Thrill Is Gone'. Te klinisch en iets te snel. Haar 'Love In Vain' mag er dan weer wel wezen. Qua zang meer Robert Johnson en minder Mick Jagger live in 1969.

Kortom, geen hemelbestormende plaat, maar gewoon lekker voor erbij.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Echt een prima album van MMEB. Natuurlijk is de hitsingle ook mijn favoriet en heb ik 'Mighty Quinn' al sinds de jaren 60 in mijn collectie, al is dit een van mijn vroegste singles waarvan ik niet meer weet hoe ik er aan kom. Voor mij staat er geen misser op Watch. De songs zijn mooi gevarieerd, met elk een eigen sfeer, wat duidelijk meerwaarde aan het geheel geeft.

Wie de song credits leest, ziet dat MMEB deels een covers band is, die songs wel volledig naar eigen hand weet te zetten en er een unieke draai aan geeft. Als je muzikaal zo goed bent, dan valt het bijna niet op.

Ik heb nog drie of vier albums van de band, maar dit is toch altijd wel mijn favoriet geweest.

Wat een bakken teringherrie staan er toch op deze plaat en vrijwel van voor naar achter is het genieten geblazen. Ik liep lang geleden Plato in in Leiden en daar stond iets op wat ik meteen gekocht heb. Het is het soort plaat dat ik alleen kan spelen als ik alleen thuis ben, want ik doe niemand een plezier met dit melodieuze gerag uit Japan. Totaal obscure plaat kennelijk, want na al die jaren heeft er nog niemand over geschreven. Ik had de plaat laatst weer eens op staan en werd wederom meegenomen op een sonische trip van epische proporties. Ja, er staan ook rustigere en ronduit esoterische stukken op. Allemaal goed en wel, maar het gaat mij om die uptempo stukken. Episch goed.

Als ik het met iets moet vergelijken dan is het 'In Search Of Ancient Gods' van Absolute Elsewhere. Geheel andere muziek, maar net zo'n soort ervaring.

Gisteravond zat ineens de tweede single van het album in mijn hoofd. Geen idee waarom en hem meteen maar eens opgezet voor het eerst sinds, geen idee, heel lang. The Stars We Are was een van de eerste cds die ik aanschafte nadat ik in de zomer van 1988 een cdspeler had gekocht (en gelukkig niet al mijn LPs direct de deur uit gedaan, zoals sommige van mijn vrienden),

Eigenlijk is dit mijn muziek helemaal niet, toch klonk het opnieuw uiterst prettig. De goedkope disco waar ook Soft Cell mee flirtte komt hier ook bij vlagen naar boven, maar het is toch vooral het avontuurlijke en decadente dat mij weer trof bij het afspelen. Tracks als 'Stars We Are' en de hitsingle 'Tears Run Rings' happen heel makkelijk weg, maar nummers als 'Your Kisses Burn' met Nico en 'Kept Boy' met een vrouw die nog minder kan zingen dan Nico zijn ronduit fascinerend. Tel daar nog geslaagde zwijmelaars als 'Only The Moment', waar geen enkel effect niet wordt gebruikt en cover 'Something Gotten Hold Of My Heart' met en zonder Gene Pitney bij op, en The Stars We Are is niets anders dan een volkomen geslaagd album. Sterker, in tegenstelling tot heel veel platen uit de jaren 80 die bijzonder gedateerd klinken, klinkt Marc Almonds meesterwerk nog net zo fris en fruitig als bijna 30 jaar geleden. Het predicaat tijdloos durf ik hier uit te delen.

Als hij niet in mijn MuMe overzicht staat van de jaren 80, gaat dat komend jaar zeker gebeuren.

Ik kende Marike Jagers muziek niet, zover ik weet, tot dit album. Het leek me nooit iets voor mij. De kennismaking met het nummer 'Another River' beviel goed en dat zorgde ervoor dat ik het hele album inmiddels meerdere keren beluisterd heb.

Wat mij opvalt is, dat veel nummers vanuit een op zich droge, soms urgente begeleiding spannende en verrassende wendingen worden genomen. Psychedelische intermezzo's, stevige indierockende stukken, het komt allemaal voorbij en meer. Het maakt Hey Are You OK een spannend album, maar ook zeer prettig om te beluisteren album.

Daar teken ik bij aan dat niet alle composities even sterk zijn, een aantal zitten ver boven het gemiddelde, maar een aantal daar gevaarlijk tegenaan. Matig wordt het echter nooit. Daar staat de muzikale invulling en de doorgaans prettig relaxte stem van Marike Jager tegenover, die haar stem regelmatig afzet tegen het strakke, urgente ritme van de gitaar. Dat contrast, samen met de vele verrassingen, maakt dit album tot een plezier om naar te luisteren. Prettig verrast, altijd leuk.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

De plaat gisteren voor het eerst sinds jaren weer eens gespeeld. De vorige keer beviel hij ook weer, maar ik kan mij herinneren dat ik op een gegeven moment heb gedacht, ergens in de jaren 00 of begin 10, nou dit was het wel. Niets zo veranderlijk als de stemming van een luisteraar. Dit is echt een bijna magistrale plaat.

Ik zal hem in 2004 gekocht hebben afgaande op de recensie in Oor. Het is gewoon heerlijk wegdromen op de zachte melodieën van Marjorie Fair. Ja, heel blij dat ik hem toen gekocht heb en gewoon weer een kans gegeven later.

Zo juist, na nog een aantal luisterbeurten er nog een halfje bijgedaan. De schoonheid van eenvoud, zo kan ik dit album misschien het beste omschrijven. Niemand doet hier zijn best om te laten zien dat hij beter is of belangrijker is dan een ander. Zo kan het zijn dat de slagen op een bongo (o.i.d.) net zo belangrijk zijn voor de sfeer van een nummers als een bas gitaar of orgel. Dat is niet vaak op platen. Alles dient het collectief, de gezamenlijke prestatie.

Op een bepaalde manier is dit dan ook een aparte plaat. Als ik er 100% objectief naar zou luisteren, kan ik alleen maar toegeven dat er bijna niets gebeurt. Totale verstilling. Maar dat lukt niet. In alle nummers zitten er momenten waarop met een minimum inspanning een maximaal effect wordt bereikt. Een klein melodietje kan de luisterervaring direct op zijn kop zetten, omdat hij 100% effectief is.

Over dit alles bromt Berninger zijn teksten. Dat is de enig juiste conclusie die ik kan trekken. Maat het is zo mooi. Daar waar ik met zijn band de grootste moeite heb om er muziek in te horen, die mij aanspreekt, is het hier vanaf seconde een raak. Vreemd genoeg had ik dat gevoel al toen ik de recensie las. Ja, daar haal ik regelmatig mijn informatie uit. Waar is Oene Kummer gebleven? Met hem liep ik bijna een op een in de jaren 90.

Kortom, Serpentine Prison is een geweldige plaat, die zich in het rijtje van dit jaar voegt, dat best lang is geworden.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Het eerste album vond ik echt goed, maar om een reden die ik niet kan verklaren, heb ik moeite om er naar te luisteren. Dat gaat niet op voor Superwolves. De samenwerking tussen twee heren is nagenoeg perfect te noemen. Op het album gaan superzachte liedjes samen met het experiment, zonder dat het een het ander stoort.

Als Matt Sweeney echt op dreef is, dan lijkt het wel alsof hij op de vierkante centimeter noten speelt. De lagen aan gitaarpartijen komen zo dicht op elkaar dat er bijna geen ruimte meer is. Alles vloeit samen, zonder een brei te worden. Een lading gitaren is ook genoeg in een aantal nummers. De rest wordt gewoon weggelaten, omdat het overbodig is. In andere nummers komen er meer instrumenten bij kijken en dat is goed voor de afwisseling.

Het heeft er alle schijn van dat deze muziek het beste uit beiden heeft gehaald. Het is voor het eerst sinds een aantal jaar dat ik aangenaam verrast ben door Will Oldham. (Deze week weer met de nieuwe split single met Broeder Dieleman?) Alle nummers zijn goed, met als kers op de taart het rare 'Hall Of Death'. Wat een feestje is dat nummer.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Dit is het soort album van een artiest dat ik over het algemeen na een paar nummers links laat liggen. Hoe het komt dat dit bij When I Wake Up niet gebeurt, kan ik direct verwoorden. Maverick Sabre laat over zijn grondtonen van hip hop, milde beats en rap andere invloeden toe. Zo kan het dat veruit de meeste nummers een goede melodie hebben, waar softe pop, soul, uitgeklede gospel en mellow jazz om het voorste plaatsje strijden. De uitkomst is een album dat tot zeker 2/3 goed te beluisteren is. Daarna valt het iets weg door meer van hetzelfde. Dat neemt niet weg dat When I Wake Up een aantal dingen heel goed doet en presenteert. Sabre zingt soepel en de hulptroepen in de vorm van dames in duet of achtergrond worden steeds op het juiste moment ingezet. Net als een simpele doch effectieve gitaarriff. Dat kleine beetje zon in een toch wat duister album. Ondanks dat tovert Maverick Sabre regelmatig een lach op mijn gezicht. En dat voor een plaat die uiteindelijk in de basis hip hop en rap is. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Dit is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.

Ja, het is even geleden dat ik een nieuw album van Maxïmo Park echt waardeerde. Zoals de Oor ooit in een recensie schreef: "Maxïmo Park is gedegradeerd uit de eredivisie van nieuwe Britse bands". Daar kon ik het alleen maar mee eens zijn.

Aan de andere kant, is het eerlijk om een band altijd te blijven vergelijken met die ene, ultieme favoriet, die vaak ook de allereerste indruk is? In mijn geval 'Apply Some Pressure'. Nee, want een band moet zich kunnen ontwikkelen. Dat heeft Maxïmo Park zeker gedaan, maar toch vooral richting saai- en voorspelbaarheid met verlies van de tomeloze energie die in veel nummers zat.

Met Nature Always Wins, de eerste plaat zonder toetsenist Lukas Wooller, maar niet zonder toetsen, zet de band een paar goede stappen. In een aantal nummers zit de energie die verwacht mag worden, maar vaak gekoppeld aan een vrijere manier waarop de flow van het nummer zich ontwikkeld. Daarnaast staan een aantal serieuze ballads die dit album een rijkere luisterervaring geeft. Behalve de stem uit duizenden van Paul Smith, zit ook het heerlijke gitaarwerk van Duncan Lloyd weer goed verweven in de songs.

Als we ooit weer naar concerten kunnen en mogen zal een aantal van deze nummers zich heel prettig nestelen tussen de oude favorieten, is mijn inschatting, zodat er een ijzersterke mix kan ontstaan tussen de decennia die de carrière van Maxïmo Park inmiddels omspant. Het enige dat oudere fans zoals ik hoeven te doen, is ons er voor open te stellen. Dat is wel een voorwaarde, want anders sta je maar te wachten op 'Apply Some Pressure' en als ze het vroeg spelen, dan is het meteen over met de lol. Geloof een fan album nummer 1 en 2, Nature Always Wins is zeer de moeite waard. Het wordt het eerste album van de band dat ik ga kopen sinds nummer 2, 'Our Earthly Pleasures'.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBlog.

Er valt eigenlijk heel weinig toe te voegen aan het bovenstaande. Wait For Me is een album dat niet direct opvalt. Door de dromerige manier van zingen, had ik de neiging de plaat zacht af te spelen. Dan valt er gewoon heel veel weg. Pas toen ik de plaat een keer harder zette, kwam naar voren hoe het dromen wordt verstoord door, vaak, de drummer. Die timmert een paar keer heel nadrukkelijk op mijn trommelvliezen. Ook in ritmes soms waarvan ik me afvraag wat het nu precies is wat hij eigenlijk doet, in een verder heel normaal klinkend nummer. Ook de enorme dynamiek die in veel van de nummers zit, komt pas echt tot zijn recht als de volumeknop hoger staat. Op een sonische storm meer of minder kijkt Meadowlake niet.

De eerste indruk was ook: een leuk vervolg op het debuut van twee en een half jaar geleden, in plaats van de mooie stap voorwaarts dat Wait For Me is. Net als de productie opvallend mooi is. Het laat alles tussen droom en daad prachtig uitkomen. Meadowlake is de verpersoonlijking dat er meer is dan enkel praktische bezwaren en wetten die tussen die droom en daad instaan. Wait For Me bijvoorbeeld.

Maar, zo mooi als erwinz het heeft opgeschreven, hoef ik niet meer na te streven. Het staat er immers al. Verdere gedachten staan hier in het Engels op WoNoBloG.

Na een zeer verrassende en ook aparte albumopener stapt Meg Baird in een tijdmachine die haar terugbrengt naar het V.K. van 1970. Natuurlijk had zij moderne opnameapparatuur bij zich, maar dit had gemaakt kunnen zijn door Sandy Denny en consorten. Mooi album, maar ik moet er wel voor in de stemming zijn.

Elf nummers over voetbal(lers). Acht voetballers, twee coaches en De Langeleegte. Meindert Talma bekijkt de levens van de voetballers of een hoogtepunt van een carrière.

De teksten is iets waar de lezer zelf naar moet gaan luisteren. Die zijn allemaal leuk, gevat, goed geobserveerd. Alleen al "pingelen, pingelen, Arjen Robben, voetballer uit Bedum", zegt alles.

Muzikaal valt soms wel iets aan te merken. Daarom maak ik de recensie iets korter. Het album begint goed. De muziek bij Arjen Robben en Louis van Gaal doen wat ze moeten doen. De eenvoud van de nummers is echter uiteindelijk wat Balsturig in mijn oren net niet bijzonder genoeg maakt om vaker naar de gevatte teksten te luisteren.

Vooral het nummer over Robin van Persie. Hét doelpunt van onze generaties. Het (de ultieme schoonheid van het) doelpunt zelf, het moment en de revanche. Dat vraagt om een lied zo prachtig. Een lied waarin hemel en aarde samenkomen, in vreugde, in tranen, in ultieme omhelzingen. Talma komt helaas met muziek zo saai dat alles waar Het Doelpunt voor staat verdwijnt in saaiheid.

De elementaire muziek van 'De Langeleegte' werkt wel. Er was niets. Er komt nooit meer iets. "Nooit, nooit, nooit meer naar De Langeleegte, alles zit hier altijd tegen". Dat is volkomen juist op muziek gezet. De naam van het stadion alleen al zegt alles. En ondanks alles kwamen de mensen kijken naar hun lokale, Veendamse helden.

Ook 'Us Abe', van voor mijn tijd, komt niet genoeg tot leven. Het verhaal van de, deels pré-TV, zwart-wit legende wordt precies verteld, maar de muziek komt niet tot leven. Waar het bij Fritz Korbach wel tot zeker drie kwart goed gaat. Al ken ik het verhaal van de "papegaaiensoep" niet, maar dat zal een Korbachuitspraak zijn neem ik aan. 'Stijn Vreven' is eigenlijk het meest vrolijke nummer. Nu valt er natuurlijk ook een hoop te lachen om deze toch licht trieste persoon.

Waar Meindert Talma goed in slaagt, is het vangen van triestheid. De keerzijde van het voetbal komt uiterst precies tot leven. Maar daar waar geen triestheid is "de hele wereld zag Van Persie zweven", blijft het triest en daar doet Talma mij ernstig te kort en, denk ik, al die andere miljoenen die op de banken stonden op dat moment, nog niet met de kennis van de drie kwartier die nog zouden komen. Kijk er nog een keer naar en kom met het nummer dat deze goal verdient, Meindert.

Zo, ik heb mijn keutel gelegd. Alles overziende is Balsturig een vermakelijk album. Voor hen met kennis van het Nederlandse voetbal valt er veel te herkennen. Voor voetballiefhebbers is dit een album dat tenminste een maal geluisterd moet worden. Prachtige verhalen op muziek gezet door Meindert Talma.

Is de Domela Passie mooi? Dat is niet het woord dat ik zou gebruiken. Is De Domela Passie indrukwekkend? Dan is het antwoord direct ja.

Mijn idee is dat Talma dat effect wil bereiken met zijn 'requiem voor een anarchist', als ik het zo mag noemen. Dat is in ieder geval wel de indruk die ik overhoud van het tijdsbeeld van de man in de 19e en vroeg 20e eeuw dat Talma schetst.

Jarenlang fietste ik op weg van en naar huis langs de Domela Nieuwenhuisbrug. Maar heel weinig keren ben ik er overheen gefietst. Ik had zelden iets te zoeken aan de overzijde. Wie Domela Nieuwenhuis was, had ik maar een vaag beeld van. Een politicus van rond 1900, een socialist, maar dat was het wel. En dat hij Ferdinand van voren heette. Verder was hij toch een vrijwel vergeten persoon. Net wat minder bekend dan Jelle Troelstra en Abraham Kuyper, die vaker hun weg in berichtgeving vonden toen ik jonger was. Toch moet Domela Nieuwenhuis bekend genoeg geweest zijn om zo rond 1980 schat ik een brug naar hem vernoemd te hebben gekregen.

Aan al mijn onwetendheid maakt Meindert Talma een eind. Niet dat ik nu voldoende weet. Als ik meer wil weten, moet ik toch nog echt zelf aan de slag. Mijn indruk is wel dat Talma een biografie op muziek heeft gezet. Dit kan zo een musical worden als hij de ambitie heeft. Het is zeker weer eens iets anders dan 'Tarzan' of 'The Lion King'. 'Soldaat Van Oranje' komt qua verhaal het dichtst in de buurt.

Het komt hoogst zelden voor dat een nummer dat zo aarzelend begint, zo schurend ook, zich ontpopt tot een prachtig nummer. Toch is dit hoe De Domela Passie opent. 'De Vreeze Des Heeren' zit er zo goed in dat Talma het bijna niet durft de zingen. Het warme orgel, het prachtige koortje, de zacht zingende viool maken van de vreeze een warme deken die om je heen geslagen wordt en overal tegen beschermt.

Een predikant uit een predikantenfamilie die langzaam van zijn institutionele geloof valt, maar Jezus zelf nooit uit zijn leven heeft laten gaan. "Ik wilde doen en zijn als hem". Het verhaal, de passie, volgt het tragische persoonlijk leven. Drie Johanna's stierven jong, de vierde werd hem wel vergund zijn verdere leven met hem te delen. Vier Johanna's?! Ja, vier. Vijf kinderen stierven jong. De 19e eeuwse realiteit voor veel mensen, verenigd in een lied. Wat zegt dit over de zegeningen die wij anno 2019 hebben ontvangen en zo gewoon vinden dat er door sommigen aan getwijfeld wordt. Wat Domela overkwam, was in de 19e eeuw tot een eind in de 20e heel gewoon. Gezondheid komt niet altijd vanzelf.

Het verhaal volgt ook hoe Domela zijn ambt verlaat en de socialistische zaak gaat dienen, ook in de Kamer als eenzaam en genegeerd Kamerlid. Strijdend voor het proletariaat, dus een enorme bedreiging voor de vijf 'K's': Kerk, Koning, Kapitaal, Kazerne en Kroeg, want "vrijheid voor allen" is het einddoel. Dat was ook niet gewoon in de 19e eeuw. Twee jaar eenzame opsluiting werd zijn deel als journalist die zijn bron beschermt, zoals dat in 2019 heet. Als iets heel sterk naar voren komt in dit verhaal, is het hoe controversieel de man was in zijn tijd. Hoe hij zowel aanbeden als verguisd en gehaat werd.

Soms is in De Domela Passie de muziek ondergeschikt gemaakt aan de boodschap, zoals bijna onvermijdelijk is. Dat neemt niet weg dat het album als geheel een triomf is. Talma, zelf afkomstig uit het platteland van Friesland waar Domela Nieuwenhuis als een verlosser werd vereerd, heeft het jaar 2019, de honderdste sterfdag van Domela, aangegrepen om deze passie te schrijven. Met zijn onvaste stem leidt hij band en koor tot grootse hoogten. Meer gestructureerd dan De Kift te werk gaat, maar als ik dan moet vergelijken ten bate van herkenbaarheid, dan is dat de band waar ik op uit kom, gecombineerd met het inlevingsvermogen van Broeder Dieleman. De Domela Passie is een weergaloze prestatie die het verdient in zijn geheel ondergaan te worden. Al is het maar om de mensen van 2019 een spiegel voor te houden dat onze verworvenheden en vrijheid geen gegeven zijn maar iets dat is verkregen door de inzet en opofferingen van mensen die nu vrijwel vergeten zijn en als we niet uitkijken ook zo maar afgenomen kunnen worden. Alleen zo kijken en luisteren maakt wel dat de innerlijke kracht en uiterlijke pracht van De Domela Passie aan je voorbij gaan. Oren goed open zetten tijdens het opnemen van belangrijke boodschappen dus.

Ik geef *****. Drie voor de muziek, een voor het werk als geheel en een voor de kracht van de boodschap.

Deze recensie staat eveneens op WoNoBloG.

Dit is een plaat met een wat modderig geluid, dat de stem van Merce Lemon perfect laat uitkomen. Dit is een zangeres die er niet op uit lijkt om te pleasen, maar dat toch doet in een combinatie van vaak stevige nummers, die overal tussen country, rock, roots en indie uitkomen. Het rockpedaal kan rustig zijn ingedrukt voordat er een jankende pedal steel gitaar wordt toegevoegd, om maar iets te noemen. Er lijkt ook een zekere nonchalance in het geluid te zitten, ware het niet dat het allemaal zo goed in elkaar steekt.

Ik had nog nooit van Merce Lemon gehoord en ze kwam ook te laat mijn leven in voor mijn jaarlijstje. Toch weer bedankt voor de tip, erwinz

Van Bobby Gentry kende ik alleen vaag dat ene nummer dat ruim 50 jaar terug een hit was. Door de recensie over de enorme boxset van erwinz ging ik wat luisteren, maar haakte toch snel af, na een nummer of 7. Teveel van hetzelfde in mijn oren zonder echte toppers te horen. Het begin was goed, maar na een paar nummers raakte het mij niet meer.

Met dit tribute album gebeurde aanvankelijk hetzelfde. Een fraai begin, maar daarna, ondanks al die verschillende stemmen, meer van hetzelfde. Er kwam wel een omslag, waardoor ik bleef luisteren. Het blijft wel muziek uit een afgesloten periode, voor mij. Als in te oud en voor een deel te oubollig. Ik weet nog niet of ik hier terug ga keren. Neem bv. 'Penduli Pendulum'. Het klinkt bij vlagen als de soundtrack van de originele 'Star Trek'.

Het album is zeker met eerbied gemaakt en fraai van klank. Er is duidelijk aandacht voor de details en het originele tijdsbeeld. Door die muzikale invulling is er een consistentie die eigenlijk onmogelijk is met zoveel verschillende zangeressen. Dat spreekt in het voordeel, dus wie weet? Misschien ooit een vervolg.

Volgend op het bovenstaande kan ik zeggen dat het goed is. Mijn introductie met Mevrouw Tamara vond plaats in de aankondiging dat zij het voorprogramma zou spelen van de cd presentatie van Elenne May. Daarom van te voren haar plaat op Spotify opgezocht. Ik dacht eigenlijk dat ik naar Aafke Romeijn of AAPNOOTMIES zat te luisteren. Dat veranderde na een aantal luisterbeurten van de prachtig vormgegeven cd. Mevrouw Tamara legt de lat een stuk hoger in de uitwerking en begeleiding van haar muziek.

De cd is op te delen in vier delen, die ieder een uniek karakter hebben, zonder het geheel te verstoren. Het begint allemaal met een basis begeleiding, waarna een "gast" voor nadere invulling zorgt. Dat kan een orkest zijn of Anne Soldaat. Iedere "gast" speelt vier nummers mee.

Het geheel kent een sprookjesachtige setting waarbinnen Mevrouw Tamara tovert met sfeer en bescheiden effecten. Zij doet dat zo overtuigend dat ik na een aantal luisterbeurten wel durf te stellen dat hier een talent zich presenteert.

Zij wordt met veel andere artiesten vergeleken hierboven, maar zonder uitzondering kom ik bij alle genoemde artiesten niet verder dan maximaal één luisterbeurt. Dat ligt hier even iets anders.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

Ik ben geen jaren 80 fan, qua muziek dan. Het leven als student was uiterst aangenaam. Met alle doom and gloom, new romantics en slechte platen van helden uit het verleden, haakte ik tot de jaren 90 grotendeels af. Dus een plaat die aangekondigd wordt als voortbordurend op juist die jaren, dan sta ik niet vooraan. Toch heeft een aantal platen mij in de laatste paar jaar aangenaam verrast, door jaren 80 invloeden aan betere pop en rock te verbinden.

Dat laatste lukt Mich, die ingewikkelde uitspraak is waarschijnlijk om te verhullen dat de leden eigenlijk grote fans zijn van (Dave Dee, Dozy, Beaky) Mick en Tich, vrij aardig. Vooral The Cure komt in behoorlijke proporties voorbij en dat is dan juist een van de bands waar ik, mits goed gedoseerd, best mee uit de weg kon.

Mich mixt het donkere van de jaren 80 met aangename leadlijnen uit de jaren daarna, waardoor een nummer uiterst aanstekend kan worden, zoals in de lekkere, swingende opener 'Tumbled' en de song daarna 'Gotherdammerung' met het swingende keyboard en nog vele songs die volgen. Mich weet vaak de juiste snaar te raken en tevens hoe de songs tot leven kunnen worden gewekt, waar ze in de jaren 80 niet zelden doodsloegen.

Ik vraag me af hoe dit ingeslagen was bij het groepje vleermuizen dat zich in de jaren 80 shoegazend bij elkaar bevond in een hoekje van de dansvloer wachtend op dat ene nummer van meestal The Cure. Net te vrolijk waarschijnlijk.

"Let's dance to Joy Division" zong een Engels snoepje van de week een paar jaar terug. Wie het ook waren, The Wombats?, vergeet hen maar. Let's dance to Mich instead!

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Mich is meer een project dan een band, maar toch is hier het tweede album. Sophie Winterson is de rangen ook op plaat komen versterken (ze speelde live al mee) en dat doet de variatie op het album veel goed. Gebleven is de jaren 80 sfeer die uit de muziek straalt. The Cure als opper voorbeeld, maar er is beslist meer te vinden voor hen die de jaren 80 hoog in het vaandel hebben staan qua muziek.

Daar hoor ik niet zo erg toe. Toch is No een heel aangename plaat. De gitaren hebben een lichte toets waaruit blijkt dat bij Mich de gordijnen zeker open mogen om het licht binnen te laten. Men musiceert zeker serieus maar er is ruimte voor het leven en humor. Het soort van mensen die weten dat als de hemel op ons hoofd valt we allemaal een blauwe hoed dragen (als het op dat moment mooi weer is natuurlijk).

Dat levert een plaat vol aangename liedjes op die de moeite waard zijn om beter te leren kennen. Waar ik zeker opspring als ik 'A Forest' op de radio voorbij hoor komen, heb ik zelden de neiging meer om de plaat zelf op te zetten. Dat zal de komende weken wel anders zijn voor No. De eerste luisterbeurten bevallen prima. Beter zelfs dan bij het debuut 'Mich' uit 2017. Ik ben benieuwd of de plaat gaat groeien.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Na vele jaren de plaat weer eens opgezet. Met name vanwege een opmerking die ik recentelijk las dat het in de jaren 80 in The Stones rommelde vanwege het feit dat Jagger naast het Stones contract een solo contract had getekend. Just Another Night bleef in mijn hoofd zitten.

Ik had verwacht naar een plaat te gaan luisteren die volledig gedateerd en zeer slecht zou zijn. Het eerste kwam grotendeels uit, het tweede viel me reuze mee. Allereerst viel mij op dat ik behalve Jeff Beck vergeten was met wie Jagger allemaal samenwerkte op dit album. Hij heeft weinig moeite bespaard om een prachtige lijst samen te stellen. Van ex-Santana drummer Michael Shrieve, tot Sly and Robbie en van Pete Townsend naar Herbie Hancock. Latere vaste Stones begeleiders Chuck Leavell en Bernard Fowler komen ook voorbij.

Met producers Bill Laswell en Nile Rodgers schuift Jagger dance invloeden naar voren. Zo bekeken valt het me dan nog mee wat ik nu hoor. De single is in mijn oren prima overeind gebleven. Just Another Night is een goede song en een terechte top 10 hit geweest. Hard Woman is echter het prijsnummer. Jagger had het een paar jaar later beter gezongen, is mijn indruk. Hij haalt hier zijn karakteristieke sneer nog net niet, lijkt het wel. Alsof hij het te netjes wil zingen.

Ja, er staan ook een paar misser op. Dat was vroeger normaler dan vandaag de dag. Al met al valt het me zeker mee. Resteert een opmerking voor het bij vlagen fantastische gitaarspel van Jeff Beck. De man tovert van alles uit zijn vingers. Alleen daarom al die laatste 1/2 * er bij.

Deze schijf toont aan dat Mick Jagger solo ook zijn mannetje heeft gestaan. Denk daar een of twee songs van dat collectief uit begin jaren 10 bij en het wordt nog beter. Op 'Wandering Spirit' na is zijn solo werk niet absoluut top, maar de verzameling singles en archiefstukken samen levert een geweldige plaat op. Ik was hem helemaal vergeten, maar de LP stond laatst op bij mijn platelaar en daarna heb ik de cd er weer eens flink ingegooid, samen met 'WS'. Echt genieten wel.

Een werkelijk ijzersterk album, dat direct in competitie gegaan is met mijn favoriete Midnight Oil album tot op heden, 'Sun and Earth and Moon'. Het enige dat ontbreekt is een übersong als 'My Country'. Voor de rest is dit een geweldig album, misschien wel een perfect album. Die ***** sluit ik dan ook niet uit.

Met kaartjes voor het afscheidsconcert in Tivoli op zak, is er echt iets om naar uit te kijken. Nog twee weken vandaag.

'Doctor Says' was het nummer dat mij benieuwd maakte naar het album, maar daar op geen enkele manier op voorbereidde. Eigenlijk brengt Painting The Roses mij van de ene in de andere verbazing, omdat er telkens wel een muzikale vondst voorbij komt die ik niet zag aankomen. Lura noemt dat hierboven al uitgebreid, dus heeft het geen zin dat nog een keer te herhalen. Die invloeden liggen er bij Midnight Sister gewoon dik boven op. Dat wil echter niet zeggen dat hier niet verrassend kan zijn, want de mix van jaren 40 en 50 orkestachtige partijen mixen met disco en Bowie ligt niet echt voor de hand.

Aan de ene kant is het door een deel van de muziek voor de stellen dat Frank, Dean of Doris voor een microfoon staat in een studio met het orkest achter zich om alles in één take op te nemen. Aan de andere onmogelijk voor te stellen dat zij ooit een nummer van Midnight Sister zouden inzingen. Daarvoor zijn de nummers veel te eigenzinnig en apart.

Het zou zeker kunnen dat je aan deze plaat moet wennen. Bijvoorbeeld vanwege de aparte manier van zingen. Ondanks dat de zangeres duidelijk een aantal klankkleuren in haar stem heeft, kiest zij er voornamelijk voor om laag te zingen, wat een vervreemdend effect geeft en af zou kunnen stoten. Wie zoals ik er aan gewend raakt, gaat muzikaal op avontuur.

Ik ben eigenlijk heel benieuwd hoe mijn relatie tot deze plaat zich gaat ontwikkelen. Vooral omdat ik mij kan voorstellen dat ik 2023 nog steeds nieuwe dingen kan ontdekken in de vele lagen die Painting The Roses aanbiedt. Deze keer scoor ik niet voorzichtig en zet hoger in met 4* en schrijf de plaat met potlood op voor mijn eindejaarslijstje.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Wat ik vooral hoor op de nieuwe Millionaire is de invloed van Frank Zappa. De manier waarop Tim Vanhamel met zijn stem speelt, de ontregelende stukjes muziek. Het gaat niet zover als bijvoorbeeld 'We're Only In It For The Money'. Daarvoor schrijft en presenteert Vanhamel te graag liedjes op zijn nieuwe plaat.

Ik was de band eigenlijk helemaal vergeten. De titel van de eerste plaat had ik niet kunnen reproduceren, merkte ik. Van de tweede wel vreemd genoeg, omdat ik daar weinig mee kon. Teveel invloed uit de woestijn in het zuid westen van de V.S., de goede elementen vergetend. De plaat uit 2017 is geheel langs me heen gegaan.

Op Apples staan een flink aantal nummers die ronduit goed zijn, maar toch ook een aantal iets mindere broeders, die wel interessant klinken en dat maakt dat het album meer dan gemiddeld is, zonder heel bijzonder te worden. Wat wel het geval is, is dat er voldoende te ontdekken valt in de arrangementen. Dat geeft de plaat groeikansen, want veel luistert nu al heel prettig weg.

Eigenlijk is dit album er een voor de doorzetters. Wie de moeite neemt om een tweede keer door de dwarsheid van de eerste nummers heen te bijten, gaat een heleboel ontdekken, inclusief schoonheid. Ook in die eerste twee nummers.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

De meningen hierboven zijn flink verdeeld. Dat is logisch als een band een enorme koerswijziging in zet. Er wordt niet aan verwachtingen gedaan. Juist dat is het zaak met een open oor te luisteren.

Zelf was ik klaar met het geluid van Mister & MIssissippi na hun tweede album. Niet alleen door dat album. Ik heb het idee dat ik genoeg nieuwe folk gehoord heb voor de rest van mijn leven. Toen ik de eerste tonen hoorde van 'Wolfpack' was ik blij verrast, maar natuurlijk niet overtuigt. Dat laatste volgde volkomen.

De jaren 80 zijn niet bepaald mijn favoriete muziekjaren. Mijn 60s en 70s helden brachten nagenoeg alleen maar matige albums uit en die doem sound heeft mij nooit geraakt. Ik heb dan ook geen echt favoriete bands noch volledige albums uit die jaren. Wel een aantal geweldige nummers.

Mister & Mississippi gaat met dat geluid aan de haal. Denk de synthesizers uit Howard Jones, OMD en China Crisis, het meer pop gerichte smaldeel, verft dat allemaal iets donkerder, maar doet vervolgens de juiste stap: een deel 60s girl pop en een deel jaren 10 geluid. Het resultaat is een mix die me goed bevalt.

Na een trio sterke songs die het album openen, volgt een modern nummer met een 60s pop zang. Nancy meets Air, zoiets. Het is wel zo ongeveer het enige lichter getinte nummer. Maxime Barlag zingt donker, toont de beperkingen van haar stem, wat het album juist weer meer charme geeft.

Een flink aantal nummers kent een mysterieus tintje. Daar ligt het onderwerp van een aantal nummers, de ruimte, misschien aan ten grondslag. Feit is dat deze combinatie van invloeden heel goed werkt en Mirage van een aantal lagen voorziet die het album multidimensionaal maakt.

Daaronder ligt een laatste laag. Mister & Mississippi is nog zoekende naar de definitieve nieuwe vorm. Het maakt ons deelgenoot van die zoektocht. Dat is niet alleen moedig, maar ronduit verstandig. Mirage neemt ons bij de hand, is een enorme stap voorwaarts en maakt enorm benieuwd naar de volgende stap.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.