menu

Hier kun je zien welke berichten WoNa als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Eagles - Eagles (1972)

4,0
Deze plaat, ooit tweede hands gekocht rond 1990, weer eens uit de kast getrokken. De muziek is zo ontzettende prettig om naar te luisteren. Het zelfvertrouwen van een nieuwe band straalt er aan alle kanten vanaf. Deze mannen lijken precies geweten te hebben wat ze wilden. Country vermengt zich met het Californië van de jaren 70. Alle vier de bandleden leveren (delen van) goede songs aan, maar werken even zo goed samen met anderen, Jackson Browne voorop.

De twee openers zijn, ondanks dat ze het in Nederland niet verder dan tip brachten, inmiddels klassiekers. 'Take It Easy' is een intentieverklaring van wat deze band, in ieder geval aanvankelijk, wilde zijn. Pop, rock, country, het vloeit moeiteloos samen, net als de stemmen van de vier bandleden. 'Witchy Woman' is veel mysterieuzer, maar zo mogelijk nog mooier.

In alles wat volgt, diept Eagles de verschillende elementen waaruit hun muziek is opgebouwd dieper uit. Is Bernie Leadon in de lead dan is dat country, bij Glen Frey de rockkant. Ondanks dat het nog een aantal jaar duurde voordat de band een nummer produceerde dat de bovenste regionen van de Top 2000 zou gaan halen, is deze plaat zoveel interessanter dan 'Hotel California' als geheel. De single, ja, die staat boven alles, klaar. Op 'Eagles' staan echter ontzettend mooie nummers, die als geheel een prima plaat maken. Juist omdat de band hier een relaxtheid uitstraalt die het later kwijt zou raken.

Echotape - Wicked Way (2016)

3,0
Wat te zeggen over een aardig album? Mijn indruk na een aantal luisterbeurten is dat Echotape een hele goede coverband is geweest, die nu de eigen vleugels uitslaat. Dat doen ze op een onderhoudende wijze, want er staat geen slecht nummer op Wicked Way. Het heeft alleen net te weinig eigens, terwijl alle elementen om het eigen te maken wel aanwezig zijn. Misschien net iets meer durf de volgende keer?

In die zin doet Echotape me denken aan Dirty Sweet, een band uit San Diego, die in de jaren 00 een paar keer op de NL podia stond met een ruige mix van U.S. rock en een geweldige song, 'Delilah', maar ook net te weinig eigens.

Met de stem van zanger Marc Burford en de prettige manier waarop de band de muziek inkleurt zit het zonder meer goed. Een aantal nummers komen een goed stuk boven het gemiddelde uit met refreinen die uitnodigen om mee te zingen. Voor nu goed genoeg, maar met een volgende plaat moet het niveau een stapje omhoog.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Edward Sharpe & The Magnetic Zeros - Person A (2016)

3,5
Het nieuwe album van Edward Sharpe overviel me nogal al. Aanvankelijk hoorde ik er bijna niets in. Dit veranderde naar een paar luister beurten, die er kwamen omdat ik de band het voordeel van de twijfel gunde op basis van hun eerdere werk. Ik vond Person A vlak en miste de stem van zangeres Jade Castrinos.

Daarna begon de zon alsnog te schijnen. In de nummers ontvouwden zich meerdere lagen die zich per volgende luisterbeurt blootlegden. Langzaam verschoof ik van teleurgesteld, naar geïnteresseerd, naar geïntrigeerd. Volledige overtuiging ontbreekt nog op dit moment.

Edward Sharpe and the Magnetic Zeros kunnen niet langer onder het "hey ho" banier geschaard worden. Daarvoor zijn de invloeden die op Person A zijn toegelaten te breed. Van 50s crooner zang gaat het naar negro spirituals en Jesus Christ Superstar. Het komt allemaal voorbij, waarbij de band niet bang is om het zanger Alex Elbert het soms vrijwel in zijn eentje uit te laten zoeken. Kortom er valt veel te ontdekken op Person A. Maar, Jade blijf ik missen. Minpuntje.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Eerie Wanda - Hum (2016)

3,0
Eerie Wanda heeft voor een deel hetzelfde effect op me als Jacco Gardner: het gevoel dat ik meer naar een studie over muziek dan naar muziek met emotie luister. Eerie Wanda heeft dan een ding voor op Gardner: de stem van Marina Tadic. Deze is uitermate plezierig om naar te luisteren.

Op Hum komt muziek voorbij die mij voor komt als een studie naar mijn favoriete The Velvet Underground plaat en zeker top 5 jaren 60 plaat, 'The Velvet Underground'. Het ontbreekt echter aan een ding: de variatie die songs als 'What Goes On' en 'Beginning To See The Light' brengen, tussen de verstilde pracht van 'Candy Says' en 'Jesus'. Naarmate Hum zijn weg vervolgt, word ik overvallen door een gevoel van eenvormigheid, die ik niet meer van me af kan schudden.

Hum krijgt er een half puntje bij voor de sympathie die ik voor deze muziek voel en zeker voor de stem. Op het volgende album zou ik voor iets meer variatie gaan. Dan kan het zeker goed komen.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Eilen Jewell - Down Hearted Blues (2017)

3,0
Een plaat vol blues covers. Dat is natuurlijk niets nieuws, maar ook in dit geval erg lekker. Net als de plaat van The Rolling Stones van eind 2016 haalt Down Hearted Blues van Eilen Jewell nummers terug uit de vergetelheid waar ze in zijn beland. Geen direct voor de hand liggende nummers, maar nummers die ik in ieder geval, met één uitzondering, niet eerder had gehoord. Dat ligt natuurlijk aan mij.

De instrumentatie op dit album is prima. Met overduidelijk plezier storten de muzikanten zich op het great American blues songbook. Er wordt smaakvol en respectvol gemusiceerd, terwijl men gezamenlijk de nummers ook nog eens naar zich toetrekt. Daarna valt of staat het met de stem van de zangeres.

Voor iemand die zich jarenlang afvroeg of een blanke vrouw uit Boise, Idaho de blues mocht zingen, kwijt Eilen Jewell zich uitstekend van haar taak. Die twijfel zal ongetwijfeld weggenomen zijn met dit album in de tas. Ze zingt prima, helder, met het begin van een rasp op haar stem, die het geheel een ietsje meer authenticiteit meegeeft.

Dus, maar drie sterren dan? Ja, ook al klinkt het prima en zijn de uitvoeringen goed, originaliteit heeft het niet, zoals bijvoorbeeld Fink of het oncompromisloze John Lee Hooker album van Hugo Race en Michelangelo Russo eerder dit jaar. Down Hearted Blues is niet een album waar ik op zit te wachten. Dat gezegd hebbende, luistert het heerlijk weg.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Eilen Jewell - Gypsy (2019)

3,5
Eilen Jewell ken ik eigenlijk door haar vorige bluescover album. Een album dat nog steeds regelmatig door het huis schalt. Sterker, een van de songs, 'Voodoo Working' heeft zelfs zijn weg gevonden naar het repertoire van mijn eigen hobbybandje.

In 2019 dus de echte kennismaking met de muziek van Eilen Jewell. Ik bleek twee platen digitaal te hebben, maar die hadden duidelijk geen indruk gemaakt. De opener, 'Crawl', is overduidelijk CCR. Het slepende ritme spreekt uit duizenden. Een heerlijke manier om een album mee te starten. Niet alleen door de CCR chugging in het ritme, maar gewoon omdat 'Crawl' een heerlijk nummer van zichzelf is. De rest is de slagroom.

Daarna gaat het album flink op en neer. Soms is het ronduit te country voor mijn smaak en andere nummers zijn totaal raak. Bluesy, rootsrock, Americana, Eilen Jewell weet hier duidelijk heel goed raad mee. Het maakt ook dat het album als geheel heel goed beluisterbaar is. Het is in balans. Daarboven mag ik haar heel graag horen zingen. Dat helpt een heleboel in de country nummers.

Als laatste neemt ze heel duidelijk stelling tegen het gedrag van de huidige president van de V.S. Dit is een muziekblog, dus daar gaan we verder niet op in. Laten we het er op houden dat bepaalde character flaws, zoals de Engelsen dat zo mooi noemen, fraai belicht worden.

Gypsy toont de echte Eilen Jewell en ik moet zeggen dat mij dat goed bevalt. De andere twee cds moet ik toch maar eens gaan afspelen.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Eins, Zwei Orchestra - Hope Sign Community (2016)

3,5
Hope Sign Community is mijn kennismaking met Eins Zwei Orchestra. Het album is heel regelmatig voorbij gekomen in de afgelopen weken. Een leuke, afwisselende plaat. Zowel in de muziek als in de zang. Afwisselend dames en heer, is iets wat mij al jaren lang heel goed bevalt.

Op dit album doet zich iets merkwaardigs voor. Ik vind bonustracks meestal niet heel erg relevant, op dit album zijn het de twee leukste tracks. Het is alsof het licht eindelijk aan mag. Ineens wordt er een feestje gebouwd door de band.

Dat neemt niet weg, dat ik dan al een heel behoorlijk album achter de rug heb. Met 'After The Bombs' als hoogtepunt. In dit sfeervolle nummer komen een hoop mooie elementen samen. Eins Zwei Orchestra weet hoe het een nummer opbouwt en sfeer verweeft in haar muziek. Muziek waarin de jaren 80 in de vorm van synth bands als China Crisis en A Flock Of Seagulls niet ver weg zijn. Bands die laveerden op de grens van 80s doom en pop.

Hope Sign Community is geen top album, maar wel een bijzonder onderhoudend en bij vlagen zeer goed album. Een band om in de gaten te houden met andere woorden.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Elbow - Little Fictions (2017)

4,5
Mijn introductie van dit album verliep via een tweet van de Belgische band The LVE die enige gelijkenis zag in het ontwerp van haar eigen albumhoes. Niet helemaal onterecht.

Elbow is een band die heel erg langzaam in mij gekropen is. Net zo langzaam als de bands eigen carrière zich heeft ontwikkeld. Stapje voor stapje groter. Tot en met 2008 vond ik maar één nummer goed en dat vind ik nog steeds hun beste. Het prachtig gelaagde 'Leaders Of The Free World'. Een song die een monument verdient. Vanaf 2008 werd het steeds beter, mede omdat mijn vriendin in 2011 de band omarmde en ik de platen vaker ging horen. 'The Take Off And Landing...' was de eerste plaat die direct echt goed viel en voor Little Fictions geldt dat nog meer.

Verlies een drummer en maak je meest percussieve plaat ooit? Het lijkt op te gaan voor Elbow. Little Fictions is directer. Muzikanten komen uit de Elbowsoep tevoorschijn om even te excelleren en Garvey lijkt net iets prominenter dan daarvoor aanwezig.

Als ik de muziek van Elbow hoor vraag ik me wel altijd af hoe het kan dat de band hele festivalweides weet te boeien, behalve dan als rustmoment. Uiteindelijk is het luistermuziek van een heel intense soort. Op Little Fictions is daar iets meer leven bij gekomen. Een variatie die Elbow voor mij nog net iets interessanter maakt. Een bijna perfecte plaat. Wat dat laatste tegenhoudt? Ik ga er niet mee naar bed en sta er niet mee op. Dat zijn ***** platen.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

ELLA - ELLA (2017)

4,0
De debuut cd van een Nederlands-Zwitserse musicante, die vanuit Nederland opereert. Na gespeeld te hebben in Houses en in Amber Arcades, is het tijd voor een solo debuut. Naar verluidt maakte Ella van de Woude muziek voor films. Hieruit is samen met een producer muziek vertaald naar liedjes met een kop en een staart.

Wie zich er voor open stelt, merkt dat het niet moeilijk is om je mee te laten voeren door het mystieke 'While You Are Away'. Gitaar, stem en een ton aan sfeer is alles wat Ella de luisteraar biedt. Voor mij is het genoeg.

Met 'Ella' staat Ella van der Woude aan het begin van een carrière. Waar die heen voert dat gaan de komende jaren uitwijzen. Met de vijf songs op deze EP nestelt ze zich in een peloton van vrouwelijke singer-songwriters die zich op het vlak van luistermuziek met mystiek en ruimtelijkheid in de muziek en zang hebben gemeld in dit decennium. Daar bovenuit komen is heel moeilijk. In die zin kan ik mij vinden in de woorden van E-Clect-Eddy hier boven, maar ben ik geneigd Ella zeker het voordeel van de twijfel te geven. Daarvoor staan er een paar te mooie nummers op 'Ella' om dat niet te doen. 'Restless' is een pracht van een somberende song die heerlijk door mijn hoofd meandert, zoals de sfeerklanken onder de gitaar en zang dat doen. Net zoals de EP zich opent als een bloem op het moment dat een bandsetting 'Unknown Treasure' overneemt.

'Ella' is een EP op naar te luisteren. Doe je dat niet, dan gebeurt er gegarandeerd niets. Doe dat en er wacht een beloning: schoonheid.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Emanuel and the Fear - Primitive Smile (2016)

3,5
Een album van een band in transitie, afgaande op eerdere beschrijvingen, want Primitive Smile is mijn kennismaking met de band. Het lijkt er sterk op dat de band the great American Songbook van de laatste ongeveer 50 jaar heeft opgepakt, door elkaar gehusseld en naar buiten is gestapt met een stapeltje eigen songs, waar heel veel invloeden in te ontdekken zijn.

Bij eerste beluistering had ik eigenlijk het idee met een U.K. band te maken te hebben. Dat bleek een misvatting: Brooklyn is de thuisbasis. Dat verklaart misschien waarom een aantal songs mij aan Steve Waitt deed denken, een totaal miskende, maar redelijk briljante songwriter uit New York. Ze zouden elkaar zo maar kunnen kennen.

Van Foo Fighters tot Bob Dylan, alles komt voorbij. Ik ga hier niet meer verklappen, dat zou de lol van het zelf ontdekken of er persoonlijke favorieten tussen zitten bederven. Als we dat alles opzij zetten, dan staan er op Primitive Smile een aantal bovengemiddeld goede songs, die niet uitblinken in originaliteit, maar goed scoren op kwaliteit. De helft van de musici bespeelt klassieke snaren, de zang van Emanuel Ayvas is goed en de ondersteuning van de twee dames in de band prachtig.

Primitief? Nee, dat kan ik niet echt ontdekken. Smile? Gegarandeerd voor mensen die van veilige rock en songs houden.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Emil Landman - An Unexpected View (2016)

3,0
Landmans debuut is een aardige plaat met aardige liedjes. Dat geldt ook voor deze nieuwe. Daarin verkent hij een aantal genres. Invloeden lopen van Jack Johnson tot Shane Alexander en Patrick Joseph tot José Gonzalez of Newton Faulkner. Echter zonder dat het ergens spectaculair knalt of wringt. Het is allemaal netjes tussen de lijntjes ingekleurd. Dat neemt niet weg dat Emil Landman laat zien dat hij met deze verschillende genres goed uit de weg kan. Singer-songwriter, pop, soul, AOR, het past hem allemaal, Het is niet spannend genoeg voor meer sterren, maar zeker een eind boven het gemiddelde. Tel daarbij een prettige stem op en je hebt An Unexpected View. Niets meer, maar zeker niets minder.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Emilie Kahn - Outro (2019)

3,5
Op Outro maakt Emilie Kahn een bijzonder fraaie verbinding tussen, folk, pop, elektronica en bescheiden beats. Nadat zij eerder een plaat uitbracht onder de naam Emilie Kahn and Ogden, durft de zangeres uit Montreal het aan om volledig als zichzelf in de schijnwerpers te gaan staan. En terecht. Haar plaat toont een niveau van inventiviteit, dat ieder nummer weer tot een verrassing maakt. Allerlei kleine en grote verrassingen zitten in de muziek verstopt, maar in alle gevallen behagen haar nummers. Als het negende en laatste nummer 'Seeking' gewoon rechtdoor gaat, is dat een even grote verrassing als de acht nummers daarvoor.

Niet dat er nu zoveel gebeurt op Outro. Het is een stabiele plaat, waarin de zachte stem van Kahn de boventoon voert. Daar omheen worden dan weer traditionele instrumenten ingezet, waar onder haar eigen harp, dan weer atmosfeer en elektronica die de achtergrond verzorgen. Telkens uiterst smaakvol en vaak verrassend.

Ik kreeg dit album ongeveer samen met twee andere zangeressen, Odette en Nina Nesbitt. Bij deze dames zat ik nummers lang te wachten tot dat de plaat tot leven zou komen - dat gebeurde maar niet. In tegenstelling tot Outro dus. Deze plaat sprankelt van begin tot eind. Subtiel, levendig, bescheiden, maar o zo mooi.

Dit is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.

Eriksson Delcroix & Sun Sun Sun Orchestra - Magic Marker Love (2017)

4,0
De eerste twee platen van het duo Bjorn Eriksson en Nathalie Delcroix konden mij niet buitengewoon boeien. In mijn ogen was het te bekend klinkend en te weinig origineel om tot meer luistersessies uit te nodigen. Dit verandert totaal met Magic Marker Love. Het album doet mij heel erg denken aan mijn favoriete band van de 90s The Walkabouts op hun twee platen met strings attached. Meer in het bijzonder de plaat die het front duo Chris Eckman en Carla Torgerson opnamen met Griekse musici.

Eriksson Delcroix ging een samenwerking aan met het Sun Sun Sun Orchestra en dit levert een mix op van country noir met Twin Peaks. De muziek is duister, neigt naar het mystieke, zonder te zweven. Het nodigt uit tot intensief luisteren of er ergens nog een tipje van het mysterie wordt opgelicht. Het is een samenwerking die volkomen slaagt en beslist iets doet met de som der delen.

Het is voor mij dan ook niet mogelijk om er een nummer speciaal uit te halen of te wijzen op fraaie accenten hier en daar. Magic Marker Love is een van die platen die werken als een geheel. Het is één blok van 10 nummers, alle even mooi en indrukwekkend. Voor mij dus een echte verrassing, omdat ik het duo tot op heden onder aangename middelmaat schaarde, maar niet meer. Daar is dus verandering in gekomen. Ik sluit niet uit dat de **** nog omhoog kunnen gaan.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

EUT - Fool for the Vibes (2018)

3,5
Fool For The Vibes is een plaat die direct indruk maakte bij eerste beluistering, maar ook een plaat waaarvan ik nog steeds niet weet hoe ik hem echt moet duiden. "Zo, nu al verder dan Wolf Alice's eerste plaat", dacht ik al snel, maar bij kritischer beluistering weet ik nog niet zeker of ik hem wel met de tweede van de Engelse band mag vergelijken.

Eut slaat vele wegen in op Fool For The Vibes. De band weet hoe alternatief te rocken, kan ook heel goed gas terug nemen, maar komt tegelijkertijd met een nummer dat op een plaat van Pink kan staan. Alhoewel Alicia Moore zeker rockende momenten heeft (en heel succesvol is), is zij toch geen artiest waar ik iemand graag mee vergelijk. Dat dit mogelijk is, zegt in ieder geval iets over de invloeden van Eut. Die zijn behoorlijk veel aanwezig op deze plaat. Alle bandleden, opnieuw een band die op een opleiding is samengekomen, het model werkt zeker, hebben hun faves meegenomen en dat is te horen. Het zoekplaatje mag iedereen zelf ontrafelen.

Dat levert een eclectisch geheel op, niet zelden zeer aanstekelijk. Zoals ik al schreef, Eut weet hoe te rocken en doet dat met verve op Fool For The Vibes. Vaak voorzien van een scherp randje dat schuurt en soms zelfs snijdt. Er valt daarom veel te ontdekken in de details van de nummers. Het maakt Fool For The Vibes een rijk album en zeker voor een debuut. Er is veel aandacht aan details geschonken en daar ook de tijd voor genomen, terwijl door de vibe die in de pers al werd gecreëerd, zeker druk was om snel met een plaat te komen. Dat heeft Eut niet gedaan en dat betaalt zich hier uit. Wijzer dan de album titel dus ...

De stem van Megan de Klerk moet je liggen. Van Lana del Rey tot de helium zangeres van het Deense Asteroïde gezelschap, het zit in haar stem. Dat laatste maakt haar stem beperkt als ik naar de toekomst kijk. Toch is het een terechte vraag wat wij van Eut mogen verwachten in die toekomst. Het debuut is al zo goed. Dat vraagt om meer.

Deze bijdrage is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Everything but the Girl - Eden (1984)

4,0
geplaatst:
Zomer 1984, ik verhuis vanuit de provincie naar een stad om te gaan studeren. Op de lange hal waaraan ik mijn kamer had, werd deze LP door vrijwel iedereen opgenomen. Een van de medebewoners had hem gekocht. De rest een cassettebandje. Of dat specifieke bandje nog bestaat, weet ik niet. Er ligt ergens een doos vol. Wel dat ik er eigenlijk niet zo heel veel aan vond toen. Net als Matt Bianco, Sade en al die andere bands op deze jazzy pop bandwagon.

Fast forward, om in cassette termen te blijven, naar 2019. Ik kom in een platenzaak de LP voor drie euris tegen en neem hem mee, for old times sake. Opvallend is hoe prettig de plaat inmiddels in mijn oren klinkt. Het zit enorm lekker in elkaar. Dat geldt ook voor de eerste van Sade, die ik onlangs voor €4 op de kop tikte. Het lome en ietwat afstandelijke zingen van Tracy Thorn past zo goed bij deze muziek. Het is allemaal heel sophisticated. Dat maakt het ook totaal ongevaarlijk, maar ik hoef de nieuwe van Foals (waar ik toevallig nu naar luister) ook niet altijd te horen. Eden past bij een heleboel stemmingen en momenten in het leven en hoeft niet veel moeite te doen om bij te dragen aan een prettige dag. 35 Jaar na dato heb ik mijn draai wel gevonden met Eden.