Prima album, dat kennelijk niemand kent. Tamar Berk heeft vanuit een brok persoonlijke ellende en rouw een mooie en gevarieerde alternatieve rockplaat gemaakt, met een aantal langzamere nummers. De 90s klinken goed door, maar tegelijkertijd voegt zij rijke arrangementen toe, die soms heel verrassende geluiden en muziekstukjes laten horen. Een van de betere platen van de overkant van de plas dit jaar.

Vijf albums in één jaar. Dat leidde bij de eerste beluistering van ocd tot de conclusie genoeg is genoeg. Omdat de vier eerdere albums allemaal bevielen, ben ik toch verder gaan luisteren. Terecht, want een aantal nummers zit zo goed in elkaar. Zo gelaagd, maar perfect passend. Tamar Berk verdient het om beter bekend te raken in ons land.

Berk kan alternatief rocken, heeft sterke ballads en soms een misser, maar ze legt zichzelf weinig beperkingen op. Op ocd (obsessive compulsive disorder) laat ze opnieuw horen, dat zij doet waar vele indie artiesten naar streven, maar zelden bereiken.

Met TaxiWars ben ik weer een stukje verder mijn comfortzone uitgekomen/gesleurd. De eerste twee albums zijn geheel langs me heen gegaan deze niet. En terecht.

Meteen in 'Drop Shot' klinkt een Clinic piano en stonden mijn oren op open. Vervolgens komt er van alles voorbij dat ik normaal niet lang beluister. Jazzy hiphop ritmes, 'Buffolo Gals' hiphop koortjes, jazz solo's. Daar staat tegenover de meer mellowe dEUS muziek en het fysieke drumspel van Antoine Pierre waarin geregeld invloeden van BlackStar, Bowies laatste meesterwerk, doorklinken. (Of omgekeerd natuurlijk.) Al snel had ik door dat het leven een stuk slechter is zonder TaxiWars, omdat al die zaken organisch samenvloeien in een aantal heel mooie nummers. Dat laatste spreekt mij altijd aan. Mooie naam voor een band trouwens, TaxiWars, al weet niemand over een paar jaar meer waar dat over ging.

Samen met drie naar New York geëmigreerde, Belgische jazz muzikanten, maar vooral saxofonist Simon Verheyen maar Barman muziek die hij in dEUS niet tot nauwelijks kwijt kan. Er klinken in een paar nummers zeker echo's van zijn stervehikel door, maar niet meer dan dat. Daarvoor trekken de drie andere heren hem, met duidelijk plezier, een andere kant op. Veel nummers vallen prachtig op hun plaats door het stevige drumwerk en de fraaie saxofoonsolo's van Verheyen. Barman zingt, praat-rapt zich er prima doorheen. Sfeervol en krachtig, dat is Artificial Horizon samengevat in drie woorden.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Mijn tweede hands cd exemplaar uit een rommelzaakje in Portland, Maine weer eens uit de kast getrokken. Tijdens het koken en hem steeds harder gezet. Het enorme geluid van deze plaat, knalde direct door de kamer heen. 'Woman In Chains' klonk meteen zo ontzettend goed. Het is zo subtiel en toch totaal overweldigend.

TIjdens 'Sowing The Seeds of Love' zag ik mijzelf weer voor de tv zitten in de "fusie" van het studentenhuis waar ik toen woonde. Bestond MTV al of was het nog Music Box? De nieuwe clip van Tears for Fears kwam voorbij en ik herinner me hoe het nummer maar door ging en door ging, steeds weer een nieuwe wending nam het nummer. Flower power, The Beatles vermengde zich met de jaren 80. Ik vond het nummer zo imposant. De naam van het studentenhuis indachtig zat ik een minuut of vijf in een muzikale zevende hemel. En nog steeds. Daar is niets in veranderd. 1989 is het jaar waarin de muziekwereld de lethargie en angstdepressies van de jaren 80 afwierp, jonge en oudere musici gelijk. Geen ander werk van TFF kan tippen aan dit album. Individuele singles wel. 'Pale Shelter' en 'Shout' voorop.

De tweede helft van het album is iets eenvormiger dan de eerste vier nummers, maar het blijft krachtig, met een prachtig vol geluid. Ook als het op zich leeg is. Een klap op de snaredrum is al een sensatie. Dat alles is best bijzonder te noemen. Breekbaarheid tijdens bombast. De details zijn prima voor elkaar op het album en dat maakt het zo indrukwekkend.

In jaren en jaren van mijn muzikale leven, was popmuziek uit Nederland een ding wat er bij hoorde, maar niet veel meer dan dat. Leuke singles, maar zelden een LP die ik de moeite waard vond. Dat is de laatste jaren wel veranderd. De eerste twee LPs van Focus, de platen van Alquin, die heb ik inmiddels wel ontdekt. Wat echter echt veranderd is, zijn de platen die in het alternatieve rockcircuit worden gemaakt in Nederland de laatste jaren. Er is een generatie bands opgestaan, die debuutplaten uitbrengen om de vingers bij af te likken.

Sterker, in mijn beleving zijn ze van wereldklasse en zouden moeiteloos moeten kunnen concurreren met de nieuwe V.K/Ierland lichting van de laatste drie jaar. Waar is het exportplan van het ministerie van EZK?

Een nieuwe naam Teddy's Hit, een band uit Amsterdam, die debuteert op het label van Tim Knol, met de plaat Painters. Deze laat zien dat Teddy's Hit moeiteloos en uiterst creatief in het alternatieve segment mee kan. Een beetje The Velvet Underground, een beetje post punk, een beetje Franz Ferdinand en altijd met een fijne melodie, waar doorheen juist de niet voor de hand liggende noten doorheen worden gespeeld. Het vloeit en schuurt en vaak tegelijkertijd. Een teken dat er hard gewerkt is aan de nummers om ze kloppend te krijgen. In feite vloeien sommige songs zo prettig dat de term alternatieve pop misschien wel meer toepasselijker is.

Wat in Nederland een probleem is, in mijn beleving, is dat er geen mainstream radiostation meer is die dit soort muziek echt aandacht durft te geven. Er moet een markt voor zijn, omdat je mij niet wijs kunt maken dat de enige jongeren die deze muziek leuk vinden al in al die bandjes zitten die nu hun platen uitbrengen. De kwaliteit is dusdanig dat er een strategie moet komen om dit op het niveau te brengen waarop bands als Shame, Fontaines D.C., etc., automatisch (lijken) te acteren (voor ons buitenlanders), want laten we wel wezen, Painters doet heel weinig onder voor 'Drunk Tank Pink' of 'Heroes'. Aan de slag dus, PR mensen van Nederland. "Wij" hebben een potentieel nieuw exportproduct.

Het bovenstaande is een bewerking van een post op WoNoBloG.

De Tee Set zit in mijn vroegste jeugd als lagere school leerling (klas 2 en 3) en Veronica op stond. 'Tea Is Famous', Áfter Tea', 'Not Just A Flower In Your Hair' (van After Tea), Tetteroo solo en dan 'Ma Belle Amie'. De hits daarna kende ik vanzelfsprekend allemaal. Dat leidde allemaal tot een verzamel LP op mijn 10e of 11e verjaardag.

Vandaag de dag hoor ik niet een nummer meer voorbij komen in de publieke ruimte. Uit en vergeten is Tee Set, Dat is toch niet helemaal terecht. Ik kwam deze cd tegen omdat ik een Teenage Fanclub plaat draaide. Vergeten n een doos met o.a. Talking Heads, Talk Talk. Allemaal gespeeld deze week.

Ja, ik ben het deels eens met foxhusky. De oubolligheid springt soms te erg uit de nummers. Daar staat toch een hele trits aardige tot goede nummers tegenover en niet alleen de twee grootste hits. Vooral de laatste paar jaar bevalt me goed, maar ook een paar van de oudere nummers. Leuk om te hebben, niet de top van Nederlandse bands.

Opvallend weetje. Drie van de nummers op deze verzamelaar zijn geschreven door Robbie van Leeuwen, die toch in The Motions zat in die tijd. Hij schreef dus rustig voor "de concurrentie".

Eind oordeel. Leuk om te hebben, meer jeugdsentiment dan heden. Zoals ik ook naar de vroege The Cats luister en daar ver boven de eerste versie van Bee Gees.

Teenage Fanclub is een band waar het trieste altijd de bovenhand krijgt boven het onnoemelijke popgevoel dat in de bands nummers verweven zit. Van de trieste ogen van een puppy tot diep menselijke gevoelens, Teenage Fanclub weet ze te verwoorden in tekst en muziek.

Ik dacht dat ik sinds ergens in de jaren 00 geen nieuwe muziek van de band had gehoord, die bovendien steeds minder goed beviel. Blijk ik in 2016 het album 'Here' te hebben gerecenseerd. Totaal, maar dan ook totaal vergeten. Dat kan gebeuren natuurlijk. Er is zoveel muziek. Dat lot zou Endless Arcade ook ten deel kunnen vallen. Het is een aardige plaat, zonder meer, maar er echt uitknallen? Dat doet eigenlijk alleen het eerste nummer met zijn The Velvet Underground geluid in de versie van Teenage Fanclub.

Het verdere materiaal is leuk tot goed, maar een vonk die blijft uit. Het soort nummer dat een mens in vuur en vlam kan zetten, mist. Wie de inleiding hierboven gelezen heeft, weet dat vuur en vlam en Teenage Fanclub niet echt samen gaan. Toch kon de band dit ooit wel, zoals bijvoorbeeld op 'Thirteen', mijn favoriet. (Die leidde tot mijn ontdekking van een veel betere band, Big Star.)

Wat resteert is een zeer prettig en degelijk album, wat uiteindelijk op aangename wijze een beetje voortkabbelt. Teenage Fanclub kon ooit beter, maar met Endless Arcade mogen we zeker niet klagen.

Het bovenstaande is een alternatieve zienswijze op hetzelfde album van de Engelstalige post op WoNoBloG.

Thirteen was mijn kennismaking met Teenage Fanclub. Het is nooit helemaal iets tussen mij en de band geworden, zoals dat wel gebeurde met "soortgenoten" The Posies en grote inspiratiebron Big Star. Met name die eerste plaat, die ik ontdekte via Teenage Fanclub, is zo goed. Daar tipt de Schotse band niet aan. Door de album titel kwam ik daar uit.

Thirteen is een album dat uiteindelijk te eenvormig is. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het een prima plaat, maar het gruizige staat uiteindelijk de echte briljantie in de weg en dat is jammer.

Het hoogtepunt staat aan het einde. 'Gene Clark' dat eigenlijk Neil Young had moeten heten natuurlijk, is een pracht van een gitaarduel, 'Like A Hurricane' of 'Cortez The Killer' waardig. Daarnaast het heerlijke 'Radio' en nog veel meer lekkers.

Alleen door de Big Star verwijzing verdient Thirteen een eervole vermelding, maar ook op zichzelf staand, is het een prima plaat. Met de nostalgie van een voetbal zoals ik in het begin van de jaren 70 zo vaak tegenaan trapte op de voorkant. Nostalgie, dat is het woord dat deze plaat kenmerkt.

Vandaag komen de eerste albums opnieuw uit via Fire Records. Voor mij een kennismaking met een aardig bandje. Typisch Brits ook. Dit blijkt vooral uit de humor in de teksten en het observerende karakter op grote en kleine zaken in het leven, dat sinds Ray Davies van The Kinks een duidelijke stem heeft in Britse popmuziek. Dan Treacy heeft dat vermogen ook en brengt een aantal aardige onderwerpen naar voren op dit album.

Television Personalities is het predicaat cultband nooit ontgroeid. Het zou in Nederland een zekere naam hebben opgebouwd begin jaren 80, maar als dat al zo is, aan mij is het volledig voorbij gegaan. Anno 2017 kan ik zeker stellen dat TP een mooie voetnoot in de postpunk en new wave is, maar ook niet meer dan dat. Een aantal nummers zijn zeker aardig, een paar zelfs goed, maar echt bijzonder wil het nergens worden. Voor liefhebbers van het genre is dit album uitchecken aan te raden mocht je het nog niet kennen. Er valt een hoop te genieten.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Ten Years After kwam mijn leven in via een Taiwanese kopie Woodstock LP in 1973 of 74. Zijn vader zat ook op zee en bracht dit soort leuke dingen mee terug. De mijne niet veel later ook, goed geïnstrueerd. We speelden de plaat steeds opnieuw. Ik had toen geen idee dat in 'I'm Going Home (by helicopter) verschillende blues covers waren opgenomen. Daar kwam ik pas later achter. Songs als deze zorgden er ook voor dat het lang duurde voordat ik de originele songs ben gaan waarderen. Het klonk in vergelijking immers nergens naar, vergeleken met de spierballen bluesrock van bands als deze.

Ik kwam dit album tegen in de jaren 00 en nam het mee. Het is mijn enige TYA album en het verdween snel in de kast. Het was mijn muziek niet meer in de jaren 00. Dat ligt nu weer iets anders. Ik hoor de kracht van de band en de link met het publiek. Alvin Lee is een geweldige gitarist en de band volgt hem zodat hij kan shinen. Toch is het wat zuur, dat in vergelijking de originele artiesten in de schaduw van de Britse rockers stonden. De tijd heeft dat wel enigszins geheeld, waarvan een aantal van hen de vruchten nog hebben geplukt.

Wat mij vooral opvalt, is hoe zwaar TYA leunde op covers en daar korte tijd groot succes mee heeft gehad. Rockers in 1970 waren fans van bluesrock. Dat veranderde toen er hardrock groepen kwamen die goed eigen materiaal presenteerden en er geen noodzaak meer tot het spelen van (veel) covers bestond. Dat maakte TYA minder interessant waarschijnlijk.

Ik ben het met iedereen hierboven eens dat TYA hier gevangen is op de top van haar kunne. Als zodanig is het een mooi monument.

Niet meer dan aardig dit album. Wie door luistert, hoort meer dan de studio elektronica, zelfs wat milde rock en zeker een laag plezier. Ga ik dit nog vaak draaien? Nee, dat verwacht ik niet.

Kan iemand vanuit de dood zingen? Ik geloof daar niet in, maar Tess Parks doet zeker een aanzet om mij aan mijn (non-)geloof te doen twijfelen. In haar stem kan een complete doodsheid doorklinken. Dat schrok mij in eerste instantie wat af. Langer dan twee nummers kan ik niet naar Joy Division luisteren bijvoorbeeld.

Op het album gebeurt echter veel meer en dat is wat mij begon op te vallen bij de tweede beluistering. Daarna groeide het album verder, met als resultaat een meer dan voldoende beoordeling. De muziek is gevarieerd en inventief, moderne ritmes komen ineens tevoorschijn onder "oude" muziek, een tweede stem die nummers letterlijk tot leven laat komen. Allerlei zaken die steeds meer afleiden van de grafstemming die Tess Parks in eerste instantie uitstraalt. Kortom, in meerdere opzichten een verrassend album.

Haar beste album tot nu toe, al ken ik haar eerste album niet. De stem van Tess Parks komt nu eenmaal van gene zijde van het graf, maar de muziek en invulling is zo kleurrijk als de hoes van het album. Dit is echt een enorm verschil met haar vorige album 'And Those Who Were Seen Dancing', waar ik op de verkeerde dag echt niet doorheen kom. Dat is hier heel anders. Nog even voorzichtig gescoord, maar hoger sluit ik zeker niet uit.

Platen kunnen soms zo maar een kant opvallen in de kast en Eye In The Sky staarde mij zo al een aantal dagen aan. Wanner heb ik de plaat voor het laatst gespeeld? IK heb werkelijk geen idee. Lang geleden. Opvallend is hoeveel van de nummers gewoon nog in mijn hoofd bleken te zitten en, in ieder geval deels, meegezongen konden worden.

Meteen bij het begin hoorde ik wel hoe goed Alan Parsons Project opgedane invloeden kan verwerken in de muziek. Het is niet bepaald origineel te noemen. Pink Floyd ('Dark Side Of The Moon') en 'Baba O'Reilly' streden om aandacht in mijn hoofd en dat waren pas de eerste maten van de plaat. Ik merkte ook dat helemaal niet erg te vinden. 'Sirius' is een prima opener, die direct over gaat in een van de hoogtepunten van de plaat. Heel kant 1 is zo sterk, met het lange laatste nummer als echt hoogtepunt.

Kant 2 is iets minder sterk, maar kent een paar echt goede songs, met natuurlijk het door Colin Blunstone gezongen 'Old And Wise' als prachtig einde.

Is het allemaal behoorlijk zoetsappig? Ja, dat is het, maar ook gewoon heel erg goed. In mijn ogen de beste plaat van Alan Parson en vrienden en die Eric Woolfson heeft een heel prettige, wat zalvende stem.

Voor iemand die het niet zo heeft met de jaren 80 ben ik uiterst prettig verrast door deze plaat, die ik eind vorig jaar voor het eerst hoorde. Ik moest meteen aan het bloedeloze 'Tinseltown In The Rain' denken, maar dan met leven erin.

The Apartments is een plaat die in 1987 gemaakt had kunnen zijn. In de jaren dat Black, The Blue Nile, Tanita Tikaram, Sade en hoe heten ze allemaal ook al weer hun (eerste) platen maakten. Met het verschil dat deze plaat zoveel mooier en warmer klinkt. Zo warm en mooi als de foto lijkt op de voorkant ondanks alle sneeuw en koude. The Apartments vinden wel een balans tussen emotie en kilte, tussen stralende schoonheid en emotieloze verstarring.

Peter Milton Walsh werkt met allerlei tussenpozen al sinds de jaren 70 onder de naam The Apartments. De Australiër heeft kennelijk midden jaren 10 weer de inspiratie gevonden voor een nieuwe plaat en daar alles ingelegd wat hij heeft. Het resultaat mag er naar zijn. De muziek is bijna als een droom zo mooi. Subtiel, prachtig uitgewerkt met veel diepte in het geluid. Daar zingt Walsh met een stem die af en toe lijkt te aarzelen, maar toch telkens raak is overheen. Dat zorgt geregeld voor magische momenten.

Alles komt voor mij samen in een nummer: 'The House We Once Lived In'. Alles klopt hier. Vanaf de van Air geleende bas tot de zang en de mooi uitwaaiende gitaren.

Nee, een meesterwerk vind ik het (nog?) niet, maar een prachtige plaat is het zeker.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Wat een plaat. De geest van The Velvet Underground waart over de hele plaat heen. Strip de John Cale gekte weg en laat Lou Reed met de minder radicale kant spelen en veel van de muziek van The Avonden heeft zijn kader.

Daar overheen legt zanger Marc van der Holst zijn teksten. Alles terugbrengend tot de naakte essentie. Hij moet de broer van 'Zeeuws Meisje' zijn, want er staat geen woord teveel op Nachtschade. Dat levert songs op die vrijwel zonder uitzondering niet boven de twee minuten uitkomen. Toch is het genoeg. De boodschap is overgebracht. Die is doorgaans niet de vrolijkste, maar zet niet zelden aan tot nadenken, ware het niet dat het volgende nummer alweer begint.

Tijdens het optreden in het voorprogramma van I Am Oak in het Patronaat was ik al uitermate geboeid door wat er zich voor mij ontvouwde. Die fascinatie is niet minder geworden met de plaat. Heel bijzonder is de kwalificatie die mij dan te binnen schiet.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Mijn kennismaking met The Avonden vond plaats in een voorprogramma van I Am Oak in het Patronaat in Haarlem. Uiterst korte liedjes vlogen om mijn oren heen, met hier en daar een duidelijk The Velvet Underground binnen- en buitenpretje. Ook vroeg ik mij een paar keer af of ik echt hoorde wat ik dacht te horen. Tragiek en komiek wisselden elkaar in hoog tempo af. 'Nachtschade', de cd die The Avonden toen net had uitgebracht bevestigde mijn ideeën over het optreden. Beide waren prima.

We zijn bijna twee jaar verder en hier is de nieuwe plaat van The Avonden. Verrassen kan de band mij bijna niet meer, dat heeft al plaats gevonden, maar in zekere gebeurt dat toch. Tijdens een toevallige ontmoeting bij het concert van broeder Dieleman gaf zanger/gitarist Marc aan dat de plaat echt anders is.

Dat klopt en klopt niet. Het geluid is op zich bekend, maar daar begint het verhaal van Wat Een Cirkel Is pas. Het korte, fragmentarische, maar volledig afgeronde is geheel verdwenen. Dit zijn nette, goed uitgewerkte songs en geen opgenomen schetsen of "grappen", met alle respect. Dat maakt dat de nieuwe The Avonden wezenlijk afwijkt van zijn voorganger.

Dat kan te maken hebben met het feit dat Wat Een Cirkel Is meer dan voorheen een groepsplaat is. The Avonden is echt een band geworden en dat is terug te horen. De invloeden van voorheen zijn nog steeds terug te horen. Dat de band een fan is van The Velvet Underground steekt het nergens onder stoelen of banken (het VU deel van Lou Reed's ballads en niet het John Cale experiment of het woeste band gerag). De heldere gitaarlijntjes van 'Candy Says' en 'Sunday Morning' vliegen heerlijk om mijn oren hier. Punten gescoord bij de eerste beluistering. Het schuift zelfs door naar softe jazz in een nummer als 'Zacht Rood Licht'.

Daar zit een deel van de andere kant van Wat Een Cirkel Is. Het is hier en daar allemaal wel heel braaf. Prima te beluisteren, maar waar is dat ontzettend prettige randje gebleven, dat ondeugende? Dat is wat verder te zoeken in 2018. Het knalt eindelijk echt helemaal tegen het einde als Marc van der Holst terugkijkt op zijn middelbare schooltijd "zes lange jaren" en toch vergeten wat een cirkel is, maar niet de niet nader genoemde "jou". Om te eindigen met The Avonden's eigen 'Candy Says', 'Hou Een Plek Voor Me Vrij'. Zelf de belletjes zitten er in. Het duister, het lichte, het zit er allemaal in.

Wat Wat Een Cirkel Is zeker wel laat zien, is kwetsbaarheid. Meer dan op 'Nachtschade' gaat her hier over gevoelens (en niet verscholen achter een opgetrokken muur van ironie of zwaarder). Dat maakt The Avonden zeker kwetsbaarder in een live setting. Om hiervan te kunnen genieten moet dat publiek wel stil blijven. En dat is voor velen, zelfs op de meest breekbare momenten, een (te) grote opgave. Dit maakt van Wat Een Cirkel Is een intensere plaat dan zijn voorganger. In een deel van de teksten wordt afgerekend met het verleden. Het "kutdorp", kerken die af mogen branden, de middelbare school, "ïk wou dat ik dood was" is een van de eerste zinnen op het album. Maar ook heel gewone, kleine observaties, in een situatie die erger doet vrezen voor degene die de observaties doet, met zijn stem waaruit de meeste emoties totaal zijn verdwenen. Ook hier is een cirkel, 'Je Kunt Hier Rondlopen'. De teksten mogen dan iets langer zijn op Wat Een Cirkel Is, er ligt steeds een wringend ongemak op de loer.

Zo valt er heel wat te plussen en minnen, maar bekeken naar de eigen merites en 'Nachtschade' op het nachtkastje te leggen, blijven nagenoeg enkel positieve punten over. Wat Een Cirkel Is laat horen waartoe deze band, die live prachtige muziek maakte in 2016, in de studio toe in staat is. En dat is gewoon prima.

'Een Klein Aapje' is het nummer dat voor mij de maat der dingend des The Avondens is. Kort, enorm afstandelijk observerend over iets dat duidelijk verre van leuk is, terwijl alles is gezegd, gedaan en gesoleerd in 1 minuut 30 seconden. Die maat moet worden bijgesteld en het is goed. Ja, deze plaat is anders. Er is overduidelijk veel langer aan gewerkt, wat geleid heeft tot "echte" songs. Ook binnen dat idioom kan The Avonden prima uit de voeten.

Deze post staat ook op WoNoBloG.

Heel lekkere plaat die per luisterbeurt weer een geheim weggeeft. Subtiel, gelaagd, mooie samenzang en als het gaspedaal dan een keer wordt ingedrukt, dan is het ook spot on. 43 Jaar in dezelfde samenstelling en nog steeds zeer relevant.

Ik heb echt geen idee hoe lang deze plaat in mijn kast staat. Een voorzichtige schatting zegt 1980. Een tweede voorzichtige schatting is, dat ik de plaat voor de tweede keer draaide deze week sinds de aanschaf. De reden is de documentaire die de publieke omroep uitzond over Brian Wilson. Daardoor wilde ik '15 Big Ones' opzetten, maar die bleek ik helemaal niet te hebben. Wel deze.

The Beach Boys zijn voor mij met name de band van de stroom hits uit de jaren 60 en iets minder daarna nog begin jaren 70. De LPs daar was ik veel te jong voor en tegen de tijd dat ik daar wel geld voor had, was de band heel erg over het hoogtepunt heen. Dat is op Love You goed te horen. De aanzet tot goede nummers is er een aantal maak, maar het briljante, de vonk ontbreekt te enen male. Brian Wilson had het niet meer op dat moment, om bekende redenen, en de rest van de band is als alles gezegd is het vehikel voor Brian. Dat is te horen. Aardig maar niet meer dan een marginale plaat in het oeuvre.

Pet Sounds is al decennia een legendarische plaat waar superlatieven te kort schieten, maar toen ik rond het jaar 2000 een heruitgave op cd kocht, hoorde ik er helemaal niets in. Na een paar pogingen gaf ik het op en verdween de plaat in de kast. Als ik hem had kunnen scoren op dit forum destijds, was er een 2 of 2,5 uitgekomen.

Dat geldt overigens voor de meeste albums van de band die ik heb. Ik hoor het niet. Die magische singles uit de beginperiode en een aantal daarna, daar zit leven en pit in en doet de band ook waar het onovertroffen in is: het zingen van koortjes.

Deze week werd op tv de documentaire 'Long Promised Road' uitgezonden, waar de journalist Jason Fine een angstige, oude man met zenuwtrekjes en duidelijke angsten mee op pad neemt en hem langs zijn leven leidt. Het werkt, zonder dat er serieuze grenzen overschreden worden.

Daardoor zette ik Pet Sounds weer eens op en toen gebeurde het: ik hoorde het wel. Voor het eerst drong de muziek tot mij door en raakte me wel. Ik luisterde door hitsingle 'Wouldn't It be Nice' heen of beter, ik liet mij er niet door afleiden. Het gevolg was, dat de wereld achter de single zich openbaarde. Daardoor was ik in staat om de schoonheid te ervaren die Brian Wilson de wereld heeft geboden. Beter laat dan nooit.

'God Only Knows' is natuurlijk onovertroffen, waar de keuze om Carl te laten zingen onmiskenbaar de juiste was. Als er een hemel is, dan spelen ze het nummer daar al jaren. Nieuw voor mij was, wat ik op Wikipedia vond, dat 'Caroline No' een solo hit voor Wilson was in 1966 in de V.S., met een nummer 2 notering.

P.S. hoeveel Brian Wilson ook geïnspireerd werd door 'Revolver' en die sterke drang tot competitie voelde, The Beatles, met George Martin erbij, zijn niet te kloppen. Bij hen bleef de speelsheid vrijwel altijd een onderdeel van het palet en die ontbreekt op Pet Sounds nagenoeg volledig. Dat is wat het voor mij in het verleden zo'n lastige plaat maakte en in wezen nog steeds voor me is. Schoonheid alleen is niet altijd voldoende. Ik denk dat dat het was wat Wilson uit het oog verloor in de studio en wat bijdroeg aan zijn ondergang. Frank Zappa stelde de vraag al: 'Does humor belong in music? Het antwoord voor mij is ja. Humor mag daarbij vervangen worden door plezier, luchtigheid, spontaniteit, etc.

Sinterklaas 1973: Rood
Januari 1974 verjaardag: Blauw

Dat was mijn echte kennismaking met de Beatles. Ik kende heel veel singles al, dankzij flink oudere meisjes in de familie of kenniskring en soms een b kant. Ik had Hey Jude bij elkaar gespaard in 1968, mijn eerste eigen aankoop. Vooral de blauwe was een openbaring en al snel werden dat mijn favoriete Beatles nummers. Ook de LPs die ik aanschafte toen ik en paar jaar later meer geld had en veel later alles in een keer op cd, die mooie box. Ik ben er heel, heel erg tevreden mee, nog steeds, dus betwijfel of ik hier geld aan ga uitgeven in 2023. Liever een nieuwe plaat die ik nog niet heb van een leuk, jong bandje als Pip Blom of POM.

Na jaren weer eens een berichtje over het album van mij. Door de dvd van The Analogues was van heel dichtbij te zien wat er nu allemaal precies te horen is op Abbey Road. Als gevolg zou ik de plaat het liefst willen verhogen naar ******, omdat dit echt een plaat van de absolute buiten categorie is, zoals de heel speciale klimmen in de Tour ook een extra categorie hebben. Ik ben geen kenner van klassieke muziek, maar in een steeds langer leven komen er soms dingen voorbij, die een enorme rijkdom aan compositorische vondsten en arrangementen laten horen. Dat gebeurt ook op Abbey Road. Niet alleen de rare geluiden, stukken hout bijvoorbeeld, maar vooral de zangpartijen die op de achtergrond de meest fantastische dingen doen. The Analogues zijn dan in staat om te blijven spelen en al die vocale toeren uit te halen. The Beatles deden dit allemaal in de studio met alle opties die hen ter beschikking werden gesteld. EMI bezuinigde nergens op waar het de band betrof. Ze mochten er dag en nacht opnemen, tegen alle regels in die voor gewonde stervelingen golden. Dat leverde dan ook diverse meesterwerken op, waarvan voor mij Abbey Road de grootste is. Dat een groep die uit elkaar aan het vallen was, tot zoveel in staat was, maakt duidelijk wat er verloren gegaan is voor de wereld doordat de vier niet gewoon bij elkaar zijn gekomen in 1971 en verder gegaan waren. Wat we wel hebben, is en blijft het beste wat popmuziek heeft voortgebracht.

Wat mijn favoriete nummers zijn, blijft lastig. Het zijn er zoveel. Vandaag heb ik 'Something' ingeruild voor 'Oh Darling', maar sinds ik met mijn eigen band 'Come Together' speel, is mijn waardering voor dat nummer zoveel gestegen. Mijn primaire herinnering is de single die in 1969 uitkwam. Het was toen zo geen Beatles voor mij, dat ik er niets mee kon als klein ventje. Het heeft lang geduurd voordat ik mij over die eerste indruk heen kon zetten. Blijft anno 2024 over 'Maxwell's Silver Hammer', dat is de band vergeven.

Dertig jaar geleden stond er een stuk in De Volkskrant met de titel "It was 20 years ago today". En nu zijn het er zo maar 50. Vanavond spelen The Analogues met gasten in de Ziggo Dome het album volledig. Het lijkt niet uitverkocht. Voor velen dus een gemiste kans om iets unieks mee te maken. Je kunt ook zeggen dat ze meer mensen trekken dan The Beatles ooit hebben gedaan in Nederland.

50 Jaar. Een reden om de plaat weer eens serieus uit de kast te trekken. Dat valt alles mee moet ik zeggen. Sterker, het album bevalt beter dan ooit te voren. Alsof ik het toch met ietwat verse oren aanhoorde, maar ook dingen waardeerde die ik vroeger niet erg te pruimen vond.

Wat is mijn relatie met het album? De release heb ik niet bewust meegemaakt. Ik kende wel een aantal singles uit met name 1964-65 van een buurmeisje ca. 9 jaar ouder, die in 1966 van The Beatles af was. De eerste kennismaking met nummers van het album verliep via "de Blauwe". Rond 1979 zal ik het album gekocht hebben, schat ik. De cd in een keer met alle andere toen ik de stereo box aanschafte.

Mijn waardering voor het album was altijd goed, maar waar vooral verandering in is gekomen, is hoe ik 'With A Little Help From My Friends', 'She's Leaving Home', Being For The Benefit OF Mr. Kite' en bovenal 'Within You Without You' waardeer. De eerste was een schok toen ik hem voor het eerst hoorde op de Blauwe. Wat een k*t nummer vergeleken bij Joe Cocker. Het verschil was zo enorm dat ik er eigenlijk niet naar kon luisteren. Nu hoor ik heel andere dingen, inclusief de kracht van het nummers. 'She's Leaving Home' is prachtig en juist niet plat sentimenteel. De balans is perfect. 'Mr. Kite' is geweldig, een prachtig heel raar nummer, met een unieke sfeer die het gevoel van de kermis en het circus zo oproept. Zelfs George Harrisons gedweep met India, dat ik altijd oversloeg na de eerste keer, blijkt een sterk nummer met een goed arrangement. Mijn oor staat daar nu kennelijk wel voor open.

De rest bevat nummers die sowieso meer * dan er te vergeven zijn verdienen. Iets zwakkere broeders zoals 'Fixing A Hole' en 'Good Morning Good Morning' worden daarmee ruimschoots gecompenseerd, waarmee ik uitkom op *****.

Veel beter dat het titelnummer, inclusief de reprise, Lucy, Rita, A Day In The Life' wordt het niet in de popmuziek. Wat Sgt. Pepper's heeft gedaan, is iedereen in de muziekwereld aantonen wat mogelijk is en zette zo de standaard voor alles en iedereen sinds die 1e juni van 1967. Zijn er betere albums gemaakt sindsdien? Gelukkig wel. The Beatles hebben er zelf nog een gemaakt die in mijn ogen beter is. Zijn er heel veel meer invloedrijkere albums gemaakt? Dan wordt het een stuk lastiger om er veel te noemen. Die viering 50 jaar later, ook al komt die voort uit de openingszin op het album, is dan ook volkomen terecht.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

The Beatles of The White Album is het album van de bands latere die ik zelden afspeel. Het is gewoon allemaal wat te veel. Het probleem ontstaat wanneer ik een keuze zou moeten maken tussen wat wel en wat niet. 'Revolution 9' valt dan direct af, de twee korte schetsjes zijn ook makkelijk, maar daarna? Bij de zoveelste ballad, denk ik, daar gaan we weer, maar als ik ze apart afspeel, dan doen ze allemaal nauwelijks voor elkaar onder. Uiteindelijk mag zelfs die draak er op blijven staan, met de naam 'Obladi Oblada'. Ik hoor wel hoe goed dit gemaakt is en dat Paul niet te flauw is om John de draak te laten steken met het nummer hier en daar.

Het meest opvallend aan dit album is dat de traditionele indeling van John en Paul hier compleet wordt gelogenstraft. Drie van de rocksongs zijn toch echt van Paul, waarbij 'Helter Skelter' simpelweg aangevoerd mag worden, samen met 'Summertime Blues' van Blue Cheer en 'Born To Be Wild' van Steppenwolf, als het begin van de hardrock. Het match John's uitermate zure 'Yer Blues' op alle fronten. "Feel so suicidal", serieus of niet, John klinkt in een aantal nummers verbeten en ontevreden, ondanks zijn nieuwe liefde voor Yoko. Maar hij klinkt ook uitermate teder in bv. Julia.

Het grote schandaal van dit album is uiteindelijk dat George zijn nummer 1 single onthouden is. Hij heeft geen mooier nummer geschreven dan 'While My Guitar Gently Weeps'.Ja, met hulp van Eric Clapton, maar de randvoorwaarden zijn toch echt van hemzelf. Dit had een single moeten zijn, eind 1968 en dan had het in een prachtig rijtje gestaan met 'Hey Jude', 'Eloise', 'Just A Little Bit Of Peace In My Heart' (o.k. een #2 hit) en 'Hair'.

Samenvattend hadden twee LPs, een herfst 68 en een begin voorjaar 69 de oplossing geweest. "Hey Jude' en 'Revolution 0' er bij, #9 er af. Twee briljante LPs waren het resultaat geweest. Nu een bri

Een, heel, uitgebreide versie staat hier op WoNo Magazine.

Tot dit album kende ik de muziek van deze Canadese band niet. Bovendien zit er ruim vijf jaar tussen het laatste album, de split met de platenmaatschappij en het zichzelf opnieuw in perspectief zetten. Dit laatste heeft geleid tot het inzicht dat de bandleden primair muziek maken voor zichzelf en dat inzicht heeft geleid tot een plaat waarop geen enkele concessie meer wordt gedaan.

Nou, deden meer bands dat maar, denk ik na het beluisteren van deze plaat met de onmogelijke lange titel. Niet dat alles op de plaat even goed is, want ondanks dat ik geregeld moet denken aan het lang uitgesponnen in- en uitro van 'Shine On You Crazy Diamond'. haalt The Besnard Lakes de spanning die daarin door Richard Wright is verwerkt nog voor geen seconde in. Niet bij benadering. Nee, het is juist al het andere dat veel genoegen schept.

Er staan een aantal prachtige nummers op de plaat, die bovendien op een zeer indrukwekkende wijze is gemixt. Alsof ze het achtergrond thema van A.F.Th. van der Heijden's roman cyclus, leven in de breedte, in muziek heeft willen vatten. De mix lijkt allesomvattend, qua breedte en diepte en toch een luchtigheid suggererend, die daar niet mee samen kan gaan. Dit was natuurlijk allemaal anekdotisch geweest als het waardeloze muziek was geweest. Sterker, dan was ik nooit aan die conclusie toegekomen.

Nee, The Besnard Lakes hebben zichzelf bij de haren uit het moeras getrokken en de weg ingeslagen die het zelf wil bewandelen. En dat is te horen, met een indrukwekkende plaat als gevolg. Voor nu een conservatieve score, die met de tijd beslist op zou kunnen lopen.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Voor het eerst blootgesteld aan The Bevis Frond en behoorlijk overdonderd door de overdaad aan geluiden en indrukken. Vanaf het begin knalt het eenmanscollectief Neil Saloman er ongendadig hard in, om nauwelijks meer los te laten. De lead gitaar is all over the place. Ja, overdaad schaadt, maar er zijn uitzonderingen. Juist omdat Saloman in staat is af en toe terug te schakelen en een prachtig jaren 60 psychedelische popsong uit zijn mouw te schudt.

In de afwisseling toont de meester zich op een fantastische wijze, waarna de jaren 90 alternatieve rock, met stukjes en beestjes uit het verleden vermengd, weer genadeloos kan uitbarsten. The Bevis Frond doet wat het wil. Er lijkt sprake van totale onafhankelijkheid. Eigen studio, eigen label, eigen persoon. Wellicht dat het resultaat er dan ook naar is, maar voor mij is het petje af.

Misschien dat er met wat begeleiding nog meer in had gezeten, maar voor mij is dit genoeg. De kans is ook groot dat alle kantjes er afgeslepen zouden zijn en juist die kantjes maken dit album zo aantrekkelijk. 18 Nummers is iets te veel, maar tussen die 18 zit zoveel moois, dat de rest volkomen te vergeven is.

Inmiddels is er 30 jaar The Bevis Frond te ontdekken voor me. Nu e.e.a. heruitgegeven wordt, ben ik eigenlijk bij toeval tegen de band aangelopen en heb er willekeurig er één album uitgepikt, als testcase. It Just Is heeft me wel heel benieuwd gemaakt naar meer werk. Een muzikale reis te gaan dus.

Het hele verhaal staat hier oo WoNo Magazine.

Her-gereleased door Fire Records uit Londen, onderga ik de kennismaking met The Bevis Frond met stijgende verbazing. De band spuwde als het ware LPs/CDs uit in de jaren 80, maar daar heb ik er nooit een van gehoord. Inmiddels is dit mijn tweede plaat van de band, die als een soort stoomwals over mijn oren heen dendert.

Op dit album komt werkelijk van alles voorbij. Van totaal uit de bocht gierende symfonische rock tot jangly The Byrds psychedelia. Zappiaanse gitaarsolo's op een "normale" ondergrond. Het is allemaal mogelijk bij tante Winnie.

Alhoewel het uiteindelijk een beetje te veel van het goede wordt, valt mij wel op hoe degelijk en van consistent niveau er gemusiceerd wordt. Alles is zo'n beetje ingespeeld door de man die The Bevis Frond is, Nick Saloman. Wellicht verklaart dat het feit dat ook in de eindeloze solo nummers, de andere instrumenten, bijvoorbeeld een gierend orgel, wel een echte rol hebben en soms naar voren mogen treden en bij Zappa niet.

Kortom, er is met The Auntie Winnie Album weer een tipje van dit enorme oeuvre opgelicht. Fire Records heeft vier platen tegelijk uitgebracht met allerlei extra's. Dat is heel veel te veel van het goede om serieus te beoordelen, maar in de komende tijd ga ik rest zeker in kleine porties tot mij nemen. Ik ben heel benieuwd zelfs.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Dit is wel heel erg veel, misschien wel teveel van het goede, ware het niet dat The Bevis Frond, een enkele adempauze daargelaten, op een consistent niveau doordendert.

The Bevis Frond bestaat al ruim 30 jaar, maar zijn door een aantal reissues in 2017 pas op mijn netvlies verschenen. Niet alles bekoorde mij evenveel, maar sommige platen had ik graag xx jaar eerder leren kennen. Aanvankelijk dacht ik met weer de re-release van een oude plaat te maken te hebben, maar nee. We're Your Friends, Man is volledig nieuw en Neil Saloman en zijn strijdmakkers knallen er in alsof ze de 30 nog lang niet in zicht hebben. Laag op laag van zoemende, knirpende, zoevende en gewone gitaren knallen mijn speakers uit. In die lagen zit telkens heel veel interessants verstopt als de kleuren van de toverbal uit mijn jeugd.

Daarbij doet de muziek mij regelmatig denken aan Dinosaur Jr. en Buffalo Tom, terwijl er doorgesoleerd wordt als dan weer Neil Young en dan weer Slash. In verschillende stijlen dus. Dat maakt de plaat ook nog eens verrassend, maar niet 20 nummers lang. Het opknippen van een luistersessie doet wonderen hier. Het toont aan dat het niveau bijzonder consistent is, ook al lijkt het na verloop van tijd als meer van hetzelfde.

The Bevis Frond is een obscure band en daar zal dit album geen verandering in aanbrengen. Liefhebbers van alternatieve rock doen zichzelf te kort als ze het album geen kans geven. Daar is het veel te goed voor.

Deze bijdrage is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.

Eindelijk officieel uit vandaag. De afgelopen weken heeft de plaat heel veel in mijn speler gelegen. Met iedere keer weer dat fantastische einde. De kroniek van een aangekondigde dood? Ik hoop het niet, want dat zou ons wel eens heel veel moois kunnen kosten in de toekomst. Onder de ironische titel 'Life Song', de anti-these van de albumtitel, is het einde nooit zo dichtbij geweest op plaat. "I'm dying", zingt zanger Alex Maas. Hij gaat niet alleen dood, maar ook nog eens zo ver verwijderd van alles en iedereen dat "eenzaam" een understatement lijkt. Dit nummer is zo ontzettend mooi. Top 100 Top 2000 werk in mijn ogen. Een moderne 'Child In Time' en al die andere 7 minuten favorieten epische nummers uit de late 60s en vroege 70s.

De rest van het album is een stuk levendiger, maar nooit vrolijk. Zelfs het artwork doet mee. Het lijken vrolijke kleuren, maar is het niet. Het is dof wat hier de klok slaat. De stem van Maas is een mysterie. Als ik niet beter had geweten, had ik kunnen zweren dat hier een vrouw aan het zingen was. Niet alleen Nico, maar ook aan Jerney Kaagman in de goede jaren van Earth & Fire moet ik geregeld denken hier.

Na het, in mijn ogen, zeer tegenvallende 'Indigo Meadow', komt The Black Angels ijzersterk terug met een plaat die mijn favoriet tot op heden, 'Phosphene', moeiteloos naar de kroon steekt. Vanaf de opener, 'Currency', zet de band een sfeer neer, die zwaar verslavend werkt. Heel veel van de beste dingen uit de jaren 60 komt samen op dit album in combinatie met moderne technieken.

Dat een muzikaal punt scoren niet alleen draait om 1000 noten in een seconde te kunnen proppen, blijkt uit het eenvoudige effect dat de band scoort in 'Estimate'. Met slechts een paar noten, volgens mij slechts twee, op een keyboard staat het hele nummer prachtig op zijn kop. Ook aan de opbouw van het album is veel zorg besteed, waardoor vlammen en rust elkaar prima afwisselen en versterken. Ik heb nog weinig beters dit jaar voorbij horen komen dan Death Song.

Ik heb de band nog niet aan het werk gezien, maar daar ga ik na de zomer maar eens verandering in proberen te brengen.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

Nee, Let's Rock is geen 'El Camino', maar (gelukkig) ook geen 'Turn Blue'. Het is wel een plaat die mij na de eerste voorzichtige beluistering beter is gaan bevallen. Zeker omdat ik in die fase viel over de zoetsappige melodieën die weinig met "Let's Rock" te maken hebben.

Bij beluistering van de plaat met iets meer aandacht viel me op dat bijna alle songs heel rustig, maar ook weinig geïnspireerd beginnen om al vrij snel over te schakelen naar een veel aantrekkelijkere invulling, vaak gepaard gaand met een prima melodie en vele gitaarlijnen. Die prima melodie is wat ik niet terugvind op Dan Auerbachs soloplaat van vorig jaar. Dus is dat het deel wat Patrick Carney meeneemt naar de band? Een schop onder de kont van zijn partner om een stap extra te zetten of bewaart Auerbach zijn beste songs gewoon voor The Black Keys?

Het lijkt erop dat het duo meer als duo opereert op Let's Rock, met ondersteuning van een mooi soulful dameskoortje hier en daar. Daar moet dan wel de opmerking bij dat als The Black Keys alle gitaarlijnen live wil spelen er naast Auerbach zeker drie andere gitaristen moeten staan.

Dat alles daargelaten. Zowel titel als hoes zijn van toepassing. The Black Keys zijn terug na een stilte van vijf jaar, fully charged en met de uitnodiging om te rocken, beloftes die voldoende worden ingelost. Voor nu nog een conservatieve score van 3,5*, maar ik sluit een verhoging op korte termijn niet uit. Binnenkort in huis gaat mij meer vertellen.

Dit is een aangepaste versie van een Engelstalige post op WoNoBloG.