menu

Hier kun je zien welke berichten WoNa als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Gallowstreet - Hot Lava Sex Machine (2018)

4,0
Typisch plaatje een stukje buiten mijn comfortzone. Een band die bestaat uit een drummer en een bassist en heel veel toeteraars. Hoog, laag en er tussenin toetert naar elkaar toe en van elkaar af, om elkaar telkens weer ergens in het midden te vinden.

In een vrolijke en eclectische vorm van jazz rock waar een basismelodie altijd duidelijk in het gehoor blijft, overheerst het spelplezier en niet de muzikale spierballen. De drummer doet misschien moeilijke dingen om het voor zichzelf spannend te houden, daarover heen dartelt en schalt het koper. Alles bij elkaar een soort van onweerstaanbare vrolijkheid.

Gallowstreet doet mij aan twee dingen denken. Aan de ene kant de frivole optredens van Jungle By Night en anderzijds de vroege jazz rock van Blood, Sweat & Tears en Chicago Transit Authority uit 1969. Ik heb dan ook steeds de neiging om 'You Made Me So Very Happy' te zingen over de instrumentale muziek op Hot Lava Sex Machine.

Vreemd genoeg(?) dacht ik op basis van de hoes echt iets totaal anders te gaan horen. Hoe dan ook was dat vrijwel zeker minder verrassend geweest en zelfs, wie weet, minder goed. Een hele leuke verrassing deze plaat.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog:

WoNoBloG: Hot Lava Sex Machine. Gallowstreet - wonomagazine.blogspot.com

Galt MacDermot, James Rado & Gerome Ragni - Hair: The American Tribal Love-Rock Musical (1968)

5,0
Begin december 1968 werd ik blootgesteld aan een van de wildste nummers die ik tot dat moment kende, 'Hair' van Zen. Daar hoorde een musical bij en heel veel andere hits, maar die deden mij niet zo veel. Al geldt dat weer niet voor 'Aquarius/Let The Sun Shine In' van The 5th Dimension. Iedere week ging er zakgeld op zij, denk in dubbeltjes, stuivers en centen, zodat ik 'Hair' uiteindelijk kon kopen in de laatste week dat de plaat stond genoteerd in de Top 40.

Daar ligt het begin voor mijn liefde voor de muziek van deze musical. Sinds het einde van de jaren 70 ben ik volledig fan en heb hem inmiddels twee keer gezien. Voor het laatst in Ahoy in Rotterdam, een prachtige totaal ervaring.

Wat mij zo verbaast, is dat een brave huisvader, inmiddels 88 jaar oud, verantwoordelijk is voor deze prachtige muziek die zo mooi aansluit bij zweverigheid, verliefdheid, naïviteit, boosheid, etc. Galt MacDermot ving de tijdgeest. Misschien wel meer dan de twee tekstschrijvers en acteurs die het concept bedachten. Door McDermot is het tijdloos en kan ik hier altijd en overal naar luisteren en diep geraakt worden. Ja, er is ook nog zoiets als 'Jesus Christ Superstar', maar dan houdt het bij mij wel op met musicals. Hair overstijgt dat allemaal. Dat begon allemaal met dat wat gesneerde "Darling". Die single van Zen blijft ook geweldig. Ik heb hem nog steeds, richting 50 jaar oud. Dat is enigszins schokkend, ja, als ik daar bij stilsta.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Garciaphone - Dreameater (2017)

3,5
Ik ben nooit in Clermond Ferrand geweest en het enige verhaal erover dat mij is verteld, gaat over de kou 's nachts bij het kamperen, waar de temperatuur in de zomer daalde tot 4 graden Celsius. Uit deze stad komt Olivier Perez en hij maakt kleine, maar prachtige muziek onder de naam Garciaphone. De tweede plaat is in Nederland uitgebracht door Tiny Room Records en staat bij mij nu al een aantal maanden op.

Dat komt vooral omdat Garciaphone het kleine, bescheidene weet te koppelen aan fraaie melodieën, die mooi zijn uitgewerkt. Het soort muziek dat naar binnen kruipt en je brein mee neemt op avontuurtjes. Muziek die makkelijk persoonlijk wordt, maar tegelijkertijd zo broos is dat er een risico ontstaat, dat het breekt door er te hard naar te luisteren.

De basis van de songs suggereren een zekere duisternis. Zodra er af en toe een instrument aan het geheel ontsnapt, schiet er direct een straal licht het nummer in, dat totaal onverwachte, maar enorme schoonheid voor even blootlegt. Alsof een wereld zich opent voor me.

De manier waarop Olivier Perez zingt, brengt twee referenties sterk naar boven. De eerste is Elliot Smith, door de manier waarop hij zingt. De tweede is de Amsterdamse band Maggie Brown, die minder bescheiden is in haar aanpak van muziek, maar eenzelfde, melancholieke sfeer creëert.

Dreameater is het soort plaat waar je naar moet luisteren. Zonder die tijd te investeren is het zinloos de plaat op te zetten. Dreameater vergt tijd en aandacht. Die betaalt zich echter dubbel en dwars terug.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Geoff Palmer - Pulling Out All the Stops (2019)

4,0
geplaatst:
In de zomer van 1989 zat ik achterin een gehuurde Volvo met achter het stuur iemand die besloten had te kijken of hij ons allemaal te pletter kon rijden in de lokale avondspits. Ondanks verzoeken om normaal te gaan rijden, ging hij rustig door met zich overal tussen door wurmen en als een gek remmen en optrekken. Ik besloot genoeg gezien te hebben en werd getrakteerd op een prachtige zonsondergang door de achterruit.

Deze herinnering kwam bij me boven terwijl ik naar de golven van energie zat te luisteren die in een kleine 40 minuten zijn samengebald op deze solo plaat van Geoff Palmer. Een plaat waar het beste van jaren 60 pop melodieën, garage rock, The Ramones en late jaren 70 punk- en powerpop wordt samengebracht in een groot aantal geweldige melodieën.

Samen met Brad Marino speelt Palmer in The Conversation. Beiden hebben dit voorjaar een soloplaat uitgebracht. Marino 'Extra Credit' afgelopen april. Wat een plaat zou de samenvoeging van de beste nummers opgeleverd hebben. Marino's plaat heeft meer diepgang, door een veelheid aan stijlen waarmee hij uit de voeten kan. Palmer wint toch op punten. Weliswaar is zijn plaat eendimensionaler, de energie is onklopbaar. Het is eigenlijk pas helemaal tegen het einde dat ik denk: help, het is genoeg. Het kan ook de enige zwakke broeder op Pulling Out All The Stops zijn. Een prachtige titel trouwens. Het doet alle recht aan de plaat, want dat lijkt wel gebeurt te zijn. Een grote stroom inspiratie die hoorbaar met enorm veel plezier is opgenomen door Palmer c.s. Kortom, een echt feestje deze plaat.

Dit is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.

Ghost Wave - Radio Norfolk (2016)

3,0
Radio Wave is het soort plaat dat ik mits in de juiste doseringen tot mij neem, prima kan spelen. De beste vergelijking is mijn inziens het debuut van PAUW. 'Macrocosm Microcosm' heeft alles wat een psychedelische rockplaat lekker maakt, maar ook iets zijïgs. Dat heeft Radio Norfolk ook,

Natuurlijk is er de laatste jaren een vrachtwagen + aanhanger aan pysch rock platen uitgekomen. Daarin valt er vrijwel niets meer te onderscheiden. Ghost Wave doet dat dan ook niet. Wel heeft het een aantal uitermate aanstekelijke melodieën verstopt onder de zweverige aanpak en een aantal ronduit goede nummers op de plaat staan.

Dat maakt dat ik met heel veel plezier naar Radio Norfolk luister. Sterker, het zijn alle drugs die ik nodig heb om de dag door te komen. Nog sterker, ik zie Neil uit the Young Ones direct voor me staan op het moment dat zanger Matthew L. Paul begint te zingen en tovert een vette glimlach op mijn gezicht. Die uitermate relaxte sfeer houdt Ghost Wave de hele plaat vol, in combinatie met precies genoeg variatie en kwaliteit. Een prettige uitbreiding van mijn psych collectie.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Giles Robson - For Those Who Need the Blues (2016)

3,5
Wat moet je zeggen over een album als dit? Eigenlijk gewoon heel weinig. Het blues zoals het gespeeld moet worden. Hard, rouw en met een scheurende mondharmonica. Het druipt van de muren af, zeg maar. Daarmee komt het dicht in de buurt van de band die de moderne elektrische blues op zijn top zette begin jaren 90, the Red Devils. Pas als ik de plaat van Giles Robson vergelijk met 'King King' dan verschuift er iets. Dan komt het spel tussen de twee gitaristen onderling en de mondharmonica van Lester Butler er gewoon beter uit. Er is meer balans.

Dat heeft For Those Who Need The Blues net minder. Het meeste draait of de frontman. Dat is een keuze en het is zijn album. Als ik dat opzij zet, is er weinig fout aan dit album. Er wordt op een heerlijke manier gerockt, -boogied, -stompt alsof het een lieve lust is. Recht voor zijn raap en zonder iets achter te houden. Een stoomwals zonder rem.

De blues heeft de pech dat het de laatste bijna 20 jaar net iets minder mijn muziek geworden. Het blijft op zijn tijd wel erg lekker.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Gizelle Smith - Ruthless Day (2018)

3,5
Deze plaat is een heel eind uit mijn comfortzone, maar ik merk dat ik heel erg vrolijk word van het luisteren naar de nummers op deze plaat van de Duitse Gizella Smith. Voor mij was er geen enkele aanleiding om te denken dat de plaat niet in de V.S. is gemaakt. De meer traditionele soul spat van de plaat af zonder ook maar een moment als gedateerd of gekloond te lijken. Daarvoor zijn de ritmes net te modern. Het soort muziek waarbij mijn lichaam aan het bewegen is voordat mijn brein daar een opdracht toe heeft gegeven. De bewegingen gaan vanzelf omdat stilzitten simpelweg geen optie is.

De plaat is ook ronduit vrolijk stemmend waar het de muziek aan gaat. Het spettert en knettert geregeld en geeft de ruimte aan de uiterst prettige stem van Gizella Smith. Waarbij alle zangeressen in dit genre sinds Whitney en Mariah kunstenaars in het hoogvliegen zijn geworden, te pas en te onpas, kent mej. Smith haar Goethe en heeft zijn "in der Beschränkung zeigt sich erst der Meister" ter harte genomen. Nergens vliegt ze te pas noch te onpas vocaal de bocht uit en de enige keer dat ik aan de eerder genoemde dames moest denken, schakelde ze snel een tandje terug in plaats van bij.

Ruthless Day, dat klinkt uiterst ernstig en zelfs wat gewelddadig. Wie de plaat opzet is die gedachte direct kwijt. 'Gewoon heel erg fijn' was een betere titel geweest. Wat is het mooi dat ik bij toeval deze plaat aanklikte en zo al snel uit mijn comfortzone werd getrokken. En wie deed dat laatste eerder in dat genre? Juist, Joss Stone.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Grayson Capps - Scarlett Roses (2017)

3,0
Na een stilte, voor mij, van bijna 10 jaar is Grayson Capps terug in mijn oren. En net als in de bourbon reclame waar de grote stad langzaam oprukt, maar de eenzame cowboy nog steeds op zijn veranda geniet van zijn glas bourbon hoeft er niets te veranderen. Capps zingt met zijn doorrookte whiskeystem op uiterst prettige en relaxte wijze zijn countryrockers, tearjerkers en stevige countrysongs. Om hem heen zit telkens de juiste begeleiding die hem tot grote hoogten stuwt, zonder iets heel speciaals te doen.

Grayson Capps ontdekte ik ergens in het midden van het vorige decennium, natuurlijk via het circuit rond de Q-Bus in Leiden, waar ik hem twee keer zag spelen. Eenmaal solo en een keer met The Stumprockers. Beide keren was het indrukwekkend wat deze man brengt. Het is niet eens dat ik zijn songs vreselijk goed vind, het is het gevoel dat uit hemzelf en zijn songs spreekt. Met zijn redelijk diepe, doorrookte stem spreekt hij tot me en spreekt mij zeer aan.

Op zijn nieuwe plaat doet hij eigenlijk alles goed, op een song na. 'Bag Of Weed' klinkt een beetje als 'Beast Of Burden'. De solo is geforceerd en er zijn gewoon teveel woorden. In alle andere songs is Capps de relaxtheid zelve. In een country song als 'Hold Me Darlin'' een vuige, mysterieuze rocker als 'Taos' of het kleinste liedje 'New Again', het is de stem van Grayson Capps die schittert.

Ik heb een album uit 2011 gemist, maar met Scarlett Roses ben ik weer volkomen tevreden.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Gretchen Lohse - Primal Rumble (2013)

4,0
Pracht plaat. Zie hier de recensie op WoNoBloG.

Groundhogs - Blues Obituary (1969)

3,5
Recentelijk kreeg ik een link opgestuurd van dit album. In de veronderstelling dat ik naar een nieuw uit te komen album zat te luisteren, viel me op hoe authentiek de plaat klonk -als in eind jaren 60, nog één maal het beste van Cream en The Jimi Hendrix Experience herkauwen, met originele composities. Dat lukte (The) Groundhogs heel goed. Een goede plaattitel zelfs, nu 2/3 van de leden van de juist genoemde bands overleden zijn.

Zoals ik memoreerde klonk het geluid zeer authentiek, nergens onnodig opgevuld en met zang die Jack Bruce en Jimi uitstekend benaderde. Sterker, met de luisterbeurt groeide het album alweer iets meer. Gewoon omdat hier heerlijk gebluesrockt wordt. Zeker nadat op een verzamel MP3 cd die ik willekeurig in de autospeler had geduwd de North Mississippi All Stars voorbij kwamen. Die zeer levendige plaat gaf Blues Obituary het laatste zetje voor me.

Wat schetste mijn verbazing toen ik vervolgens wat informatie over de band ging zoeken om mijn recensie af te ronden? Deze band bestaat af en aan sinds begin jaren 60. Blues Obituary was hun tweede LP, uitgebracht in 1969. Ik zat naar de uitgave van de 50 jaar viering van de plaat te luisteren. Gefopt? Een beetje, maar alleen omdat ik altijd eerst wil luisteren, voordat ik de mening van anderen wil aanhoren/lezen. Die eerste mening blijft overeind. 1969 of 2018? Prima plaat voor hen die van jaren 60 U.K. elektrische blues(rock) houden.

Dit stuk is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.

Gruppo Sportivo - 10 Mistakes (1977)

4,0
Bijna 40 jaar na aanschaf blijkt de LP nog prima te draaien. Een krasje hier en daar, maar dat is het wel. Het zit ontzettend lekker in elkaar, ook al is veel bij elkaar gejat en goed geplakt. Daar zet Gruppo Sportivo veel enthousiasme en kunde tegenover. De tijdgeest van punk en new wave, waarin heel veel naar de 60s is gekeken en vooral versneld gespeeld, is perfect gevangen in lekkere rocksongs en pastiches. Voeg daar de heerlijke en brutale samenzang van de dames Josée en Meike aan toe en het geluid is onweerstaanbaar.

Mijn verbazing toen ik 'Take Your Clothes Off When You Dance' voor het eerst hoorde, ruim 10 jaar na 10 Mistakes, was groot. Ik ken dit ergens van .... Inderdaad het intro van 'Superman' bleek door Zappa geschreven. De solo is een totale rip off van Del Shannons 'Runaway' orgelsolo (van Max Crook). Samen met Hans Vanderburgs verzinsels komt het tot een unieke song. Dat is eigenlijk het hele verhaal van 10 Mistakes. Hier en daar klinkt iets bekends tussen songs die van zichzelf goed genoeg zijn.

In 2017 staat 10 Mistakes nog volledig overeind. Terwijl ik serieus naar deze muziek kan luisteren, krijg ik continue een grote smile op mijn gezicht. Rockmuzikant en clown, dat typeert Hans Vanderburg waarschijnlijk het best. In de meeste gevallen valt dat negatief uit voor de muziek. Hier niet. Het is de kracht van Gruppo Sportivo op 10 Mistakes. Beter zou het nooit meer worden, helaas.

Gruppo Sportivo - Back to 78 (1978)

3,0
Laatst haalde ik de plaat weer eens uit de kast. Er zaten hele vette vingerafdrukken op de plaat, die de draaibaarheid niet bevoorderden. Helaas de grootste ramp in het beste nummer, 'Hey Girl'. Welk feestje in de vroege 80s was dit het resultaat van? Bovendien pak ik mijn platen nooit zo beet, zelfs toen niet.

Ik speelde '10 Mistakes' en Back To 78 achter elkaar en dan blijkt toch dat de sjeu er een beetje af was op de laatste plaat. Die opent ijzersterk, maar langzaam maar zeker gaat de fut er een beetje uit. Er staan een aantal ijzersterke nummers op, te beginnen met 'Hey Girl', maar ook teveel fillers. De twee dames mogen weer heerlijk laag gaan in 'Shave', het andere hoogtepunt. Josée en Meike zingen zo ongelofelijk lekker samen, dat een mindere song daardoor zeker vergefelijk is. Wat dat minder is, is dat Hans Vandenburg de band opdoekte na nog een single of twee. Onbegrijpelijk. Misschien heeft hij er zelf ook nog steeds spijt van. Aan de andere kant, misschien was dit het gewoon en zat er niet meer in.

Half geslaagd dus, met een extra halve * voor de zang van de dames.

Gun - Favourite Pleasures (2017)

3,5
Er is niets raar aan dit album. Gewoon een plaat die vol staat met perfecte feest rockers. Het klinkt lekker rauw, maar is zo gelikt als wat en ik mag het wel. Favourite Pleasures is een plaat die een mens zich lekker laat voelen. GUN wilde terug naar de basis, nou dat is goed gelukt.

Wel heb ik het gevoel dat de band steeds een bepaald voorbeeld voor ogen had voordat het aan een nieuwe song begon en zo komen er behoorlijk wat bekende geluiden uit mijn speakers gerold als ik de plaat afspeel. Dat is verre van erg, zo lang de songs goed zijn. Op dat onderdeel slaagt GUN vrijwel volledig. De overbodige ballad aan het einde, mijn versie duurt slechts 10 nummers, uitgezonderd, staat er geen zwakke broeder op het album.

Vele invloeden dus, maar als ik er dan één moet noemen, kom ik uit bij Aerosmith. Vervolgens onderken ik dan het verschil in kwaliteit. Waar ik bij Aerosmith echt moeite heb om een handvol goede rocksongs te noemen, staat Favourite Pleasures er vol mee. Tel uit je winst.

Als de plaat ook nog eens blijft groeien, sluit ik niet uit dat er een halfje bij komt. Voor nu even conservatief gescoord. Niet lullen, maar poetsen. Daarin is GUN volledig geslaagd met dit nieuwe album. Met verve.

Het hele verhaal staat hier op WonoBlog.