Typisch plaatje een stukje buiten mijn comfortzone. Een band die bestaat uit een drummer en een bassist en heel veel toeteraars. Hoog, laag en er tussenin toetert naar elkaar toe en van elkaar af, om elkaar telkens weer ergens in het midden te vinden.

In een vrolijke en eclectische vorm van jazz rock waar een basismelodie altijd duidelijk in het gehoor blijft, overheerst het spelplezier en niet de muzikale spierballen. De drummer doet misschien moeilijke dingen om het voor zichzelf spannend te houden, daarover heen dartelt en schalt het koper. Alles bij elkaar een soort van onweerstaanbare vrolijkheid.

Gallowstreet doet mij aan twee dingen denken. Aan de ene kant de frivole optredens van Jungle By Night en anderzijds de vroege jazz rock van Blood, Sweat & Tears en Chicago Transit Authority uit 1969. Ik heb dan ook steeds de neiging om 'You Made Me So Very Happy' te zingen over de instrumentale muziek op Hot Lava Sex Machine.

Vreemd genoeg(?) dacht ik op basis van de hoes echt iets totaal anders te gaan horen. Hoe dan ook was dat vrijwel zeker minder verrassend geweest en zelfs, wie weet, minder goed. Een hele leuke verrassing deze plaat.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog:

WoNoBloG: Hot Lava Sex Machine. Gallowstreet - wonomagazine.blogspot.com

Begin december 1968 werd ik blootgesteld aan een van de wildste nummers die ik tot dat moment kende, 'Hair' van Zen. Daar hoorde een musical bij en heel veel andere hits, maar die deden mij niet zo veel. Al geldt dat weer niet voor 'Aquarius/Let The Sun Shine In' van The 5th Dimension. Iedere week ging er zakgeld op zij, denk in dubbeltjes, stuivers en centen, zodat ik 'Hair' uiteindelijk kon kopen in de laatste week dat de plaat stond genoteerd in de Top 40.

Daar ligt het begin voor mijn liefde voor de muziek van deze musical. Sinds het einde van de jaren 70 ben ik volledig fan en heb hem inmiddels twee keer gezien. Voor het laatst in Ahoy in Rotterdam, een prachtige totaal ervaring.

Wat mij zo verbaast, is dat een brave huisvader, inmiddels 88 jaar oud, verantwoordelijk is voor deze prachtige muziek die zo mooi aansluit bij zweverigheid, verliefdheid, naïviteit, boosheid, etc. Galt MacDermot ving de tijdgeest. Misschien wel meer dan de twee tekstschrijvers en acteurs die het concept bedachten. Door McDermot is het tijdloos en kan ik hier altijd en overal naar luisteren en diep geraakt worden. Ja, er is ook nog zoiets als 'Jesus Christ Superstar', maar dan houdt het bij mij wel op met musicals. Hair overstijgt dat allemaal. Dat begon allemaal met dat wat gesneerde "Darling". Die single van Zen blijft ook geweldig. Ik heb hem nog steeds, richting 50 jaar oud. Dat is enigszins schokkend, ja, als ik daar bij stilsta.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Ik ben nooit in Clermond Ferrand geweest en het enige verhaal erover dat mij is verteld, gaat over de kou 's nachts bij het kamperen, waar de temperatuur in de zomer daalde tot 4 graden Celsius. Uit deze stad komt Olivier Perez en hij maakt kleine, maar prachtige muziek onder de naam Garciaphone. De tweede plaat is in Nederland uitgebracht door Tiny Room Records en staat bij mij nu al een aantal maanden op.

Dat komt vooral omdat Garciaphone het kleine, bescheidene weet te koppelen aan fraaie melodieën, die mooi zijn uitgewerkt. Het soort muziek dat naar binnen kruipt en je brein mee neemt op avontuurtjes. Muziek die makkelijk persoonlijk wordt, maar tegelijkertijd zo broos is dat er een risico ontstaat, dat het breekt door er te hard naar te luisteren.

De basis van de songs suggereren een zekere duisternis. Zodra er af en toe een instrument aan het geheel ontsnapt, schiet er direct een straal licht het nummer in, dat totaal onverwachte, maar enorme schoonheid voor even blootlegt. Alsof een wereld zich opent voor me.

De manier waarop Olivier Perez zingt, brengt twee referenties sterk naar boven. De eerste is Elliot Smith, door de manier waarop hij zingt. De tweede is de Amsterdamse band Maggie Brown, die minder bescheiden is in haar aanpak van muziek, maar eenzelfde, melancholieke sfeer creëert.

Dreameater is het soort plaat waar je naar moet luisteren. Zonder die tijd te investeren is het zinloos de plaat op te zetten. Dreameater vergt tijd en aandacht. Die betaalt zich echter dubbel en dwars terug.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Dit is een heel goede plaat, met diverse, o zo interessante lagen. Ook ik heb nogal wat soloplaten gemist. Deze gelukkig niet, want hij is zo fijn. Veel hierboven onderschrijf ik volledig dus veel toe te voegen heb ik niet.

Die regenboogplaat vond ik wel erg leuk. Ik zal nog eens naar Road To Rouen luisteren.

Met dank aan erwinz op het spoor gekomen. Dit is echt een prachtig album. Ik heb het bij tweede beluistering digitaal aangeschaft. Wat vooral opvalt, is het warme geluid van Lavender en de fraaie atmosferische begeleiding achter en naast de akoestische gitaar. Gemma Lawrences stem die geen country snik heeft maar toch weent, is zo mooi. Dit album gaat alleen maar groeien. Voor degene die dit leest en Karen Jonas niet kent, ook uitchecken. Beide dames hebben dezelfde kwaliteit.

Het album kent een re-release met acht nummers dit jaar op Rum Bar Records. Natuurlijk is het eigenlijk niets bijzonders, maar wel gewoon hele fijne powerpop, rock muziek sterk beïnvloed door de late jaren 70, 1980. Het soort muziek waar je heel vrolijk van wordt en bovendien heel goed gemaakt. Deze drummer heeft vanachter zijn kit heel goed geobserveerd en de opgestoken lessen zichzelf helemaal eigen gemaakt.

Een album dat heel weinig woorden behoeft eigenlijk. Hier wordt gerockt op een meer dan geweldige manier. Geoff Palmer brengt op succesvolle wijze (garage)rock en 60s pop samen met punkrock en smeedt het om tot een brok muzikaliteit. Charts & Graphs is een groot feest.

In de zomer van 1989 zat ik achterin een gehuurde Volvo met achter het stuur iemand die besloten had te kijken of hij ons allemaal te pletter kon rijden in de lokale avondspits. Ondanks verzoeken om normaal te gaan rijden, ging hij rustig door met zich overal tussen door wurmen en als een gek remmen en optrekken. Ik besloot genoeg gezien te hebben en werd getrakteerd op een prachtige zonsondergang door de achterruit.

Deze herinnering kwam bij me boven terwijl ik naar de golven van energie zat te luisteren die in een kleine 40 minuten zijn samengebald op deze solo plaat van Geoff Palmer. Een plaat waar het beste van jaren 60 pop melodieën, garage rock, The Ramones en late jaren 70 punk- en powerpop wordt samengebracht in een groot aantal geweldige melodieën.

Samen met Brad Marino speelt Palmer in The Conversation. Beiden hebben dit voorjaar een soloplaat uitgebracht. Marino 'Extra Credit' afgelopen april. Wat een plaat zou de samenvoeging van de beste nummers opgeleverd hebben. Marino's plaat heeft meer diepgang, door een veelheid aan stijlen waarmee hij uit de voeten kan. Palmer wint toch op punten. Weliswaar is zijn plaat eendimensionaler, de energie is onklopbaar. Het is eigenlijk pas helemaal tegen het einde dat ik denk: help, het is genoeg. Het kan ook de enige zwakke broeder op Pulling Out All The Stops zijn. Een prachtige titel trouwens. Het doet alle recht aan de plaat, want dat lijkt wel gebeurt te zijn. Een grote stroom inspiratie die hoorbaar met enorm veel plezier is opgenomen door Palmer c.s. Kortom, een echt feestje deze plaat.

Dit is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.

Kunnen er mooie dingen komen uit een heel vervelende tijd, wat de Corona pandemie gewoon is? Het antwoord is ja. De kans is groot dat dit album er anders nooit gekomen was. Een, twee song(s) misschien, maar niet meer, omdat beide artiesten de agenda vol zouden hebben gehad.

Geoff Palmer wilde al heel lang 'In Spite Of Ourselves', een John Prine duet, opnemen, maar had daar toch echt een vrouwenstem bij nodig. Hij had Lucy Ellis al eens ontmoet en vond haar stem zeer geschikt. Tijdens de eerste lockdown werd er gemaild en het nummer aan beide kanten van de oceaan, Boston en Londen, individueel opgenomen. Een single heeft een b-kant nodig. Die kwam er ook. Het ging zo goed dat er, zonder elkaar te ontmoeten, uiteindelijk acht songs werden opgenomen, vier covers en vier originals. En passant de moderne tijd in een notendop onderstrepend.

De stemmen van Palmer en Ellis passen goed bij elkaar. Het kan dan ook niet zijn dat dit de laatste plaat is die zij samen maken. Daarvoor zijn ze goed, is het spelplezier te groot en het resultaat te leuk. Your Face Is Weird is een prima plaat, die verschillende kanten van het duo laat zien. Country getinte, pure pop, alternatieve pop en zelfs van een Tom Jones song wordt een heerlijk vrolijke cover gemaakt.

Een 100% gelegenheidsduo maakt in coronotijd een prima plaat.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

De laatste circa anderhalf jaar ben ik "overspoeld" met zangeressen uit Nieuw Zeeland. Aldous Harding, Reb Fountain, Dianne Swann. En maar juichen aan de zijlijn voor de pracht van hun muziek en stemmen. Enter Geri van Essen. Samen met Stefan Breuer, label baas, multi instrumentalist, achtergrond zanger, producer, komt er een pracht album uitrollen.

Van Essen is gewoon aan de keukentafel in Londen muziek gaan maken, die zij zo goed en kwaad als de thuissituatie toeliet heeft opgenomen. Het resultaat is enerzijds naar Breuer gestuurd, die er zijn klankkleuren aan heeft toegevoegd en anderzijds naar bevriende muzikanten in Londen, die meer aparte bijdragen hebben aangeleverd. Het resultaat is een prachtige singer-songwriter plaat die van voor naar achter warm klinkt en zo ontzettend mooi.

Iedereen scoort met Cleaned The Windows. De bijdragen van iedereen zijn top of beter. Wat meer kan iemand van een plaat vragen?

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Zangeres Ella Smoker laat onder haar artiestennaam gglum een aantal verschillende kanten van haar muzikale zijn zien en uiterst succesvol. Natuurlijk, ze doet de naam gglum eer aan, maar laat ook duidelijk zien deze tienerfase voorbij te zijn. Er is veel meer diepgang dan ik ben alleen en zielig en begrijp het allemaal niet zo goed. Samen met producer Karma Kid verkent ze allerlei invalshoeken die samen leiden tot een zeer prettige en gevarieerde plaat. Misschien wel meer waard dan 3,5 ster. Nog even afwachten.

Radio Wave is het soort plaat dat ik mits in de juiste doseringen tot mij neem, prima kan spelen. De beste vergelijking is mijn inziens het debuut van PAUW. 'Macrocosm Microcosm' heeft alles wat een psychedelische rockplaat lekker maakt, maar ook iets zijïgs. Dat heeft Radio Norfolk ook,

Natuurlijk is er de laatste jaren een vrachtwagen + aanhanger aan pysch rock platen uitgekomen. Daarin valt er vrijwel niets meer te onderscheiden. Ghost Wave doet dat dan ook niet. Wel heeft het een aantal uitermate aanstekelijke melodieën verstopt onder de zweverige aanpak en een aantal ronduit goede nummers op de plaat staan.

Dat maakt dat ik met heel veel plezier naar Radio Norfolk luister. Sterker, het zijn alle drugs die ik nodig heb om de dag door te komen. Nog sterker, ik zie Neil uit the Young Ones direct voor me staan op het moment dat zanger Matthew L. Paul begint te zingen en tovert een vette glimlach op mijn gezicht. Die uitermate relaxte sfeer houdt Ghost Wave de hele plaat vol, in combinatie met precies genoeg variatie en kwaliteit. Een prettige uitbreiding van mijn psych collectie.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Wat moet je zeggen over een album als dit? Eigenlijk gewoon heel weinig. Het blues zoals het gespeeld moet worden. Hard, rouw en met een scheurende mondharmonica. Het druipt van de muren af, zeg maar. Daarmee komt het dicht in de buurt van de band die de moderne elektrische blues op zijn top zette begin jaren 90, the Red Devils. Pas als ik de plaat van Giles Robson vergelijk met 'King King' dan verschuift er iets. Dan komt het spel tussen de twee gitaristen onderling en de mondharmonica van Lester Butler er gewoon beter uit. Er is meer balans.

Dat heeft For Those Who Need The Blues net minder. Het meeste draait of de frontman. Dat is een keuze en het is zijn album. Als ik dat opzij zet, is er weinig fout aan dit album. Er wordt op een heerlijke manier gerockt, -boogied, -stompt alsof het een lieve lust is. Recht voor zijn raap en zonder iets achter te houden. Een stoomwals zonder rem.

De blues heeft de pech dat het de laatste bijna 20 jaar net iets minder mijn muziek geworden. Het blijft op zijn tijd wel erg lekker.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Deze plaat is een heel eind uit mijn comfortzone, maar ik merk dat ik heel erg vrolijk word van het luisteren naar de nummers op deze plaat van de Duitse Gizella Smith. Voor mij was er geen enkele aanleiding om te denken dat de plaat niet in de V.S. is gemaakt. De meer traditionele soul spat van de plaat af zonder ook maar een moment als gedateerd of gekloond te lijken. Daarvoor zijn de ritmes net te modern. Het soort muziek waarbij mijn lichaam aan het bewegen is voordat mijn brein daar een opdracht toe heeft gegeven. De bewegingen gaan vanzelf omdat stilzitten simpelweg geen optie is.

De plaat is ook ronduit vrolijk stemmend waar het de muziek aan gaat. Het spettert en knettert geregeld en geeft de ruimte aan de uiterst prettige stem van Gizella Smith. Waarbij alle zangeressen in dit genre sinds Whitney en Mariah kunstenaars in het hoogvliegen zijn geworden, te pas en te onpas, kent mej. Smith haar Goethe en heeft zijn "in der Beschränkung zeigt sich erst der Meister" ter harte genomen. Nergens vliegt ze te pas noch te onpas vocaal de bocht uit en de enige keer dat ik aan de eerder genoemde dames moest denken, schakelde ze snel een tandje terug in plaats van bij.

Ruthless Day, dat klinkt uiterst ernstig en zelfs wat gewelddadig. Wie de plaat opzet is die gedachte direct kwijt. 'Gewoon heel erg fijn' was een betere titel geweest. Wat is het mooi dat ik bij toeval deze plaat aanklikte en zo al snel uit mijn comfortzone werd getrokken. En wie deed dat laatste eerder in dat genre? Juist, Joss Stone.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Nederlandse alternatieve rock/postpunk bandjes lijken er meer van te zijn dan rond 1980, alsof er geen heel andere muziek populair is onder de jeugd(igen) in 2020. In algemene zin valt mij op dat het niveau niet zelden enorm hoog ligt en Nederlandse bands moeiteloos meekunnen op internationaal niveau of daar simpelweg overheen gaan.

Global Charming is zo'n band. Eentje die uiterst eigenzinnig te werk gaat, bijna per nummer weet te verrassen en een behoorlijk uniek geluid neer zet. Natuurlijk hoor ik de invloeden die zich tot meer dan een halve eeuw geleden uitstrekken. Mo Tucker had een gastrol kunnen vertolken op Mediocre, Brutal. Zo is het, ook, wel.

Op deze plaat is er sprake van een enorme tegenstelling. In de zang klinkt, tot het moment dat de punkrock echt toeslaat, een afstandelijkheid door die dicht tegen verveling aan lijkt te zitten. Bijna alsof de band niet betrokken is bij wat er gezongen wordt. Geen "Office HELL!!!!", maar "office, hell" en vergeet die pauze niet die de komma met zich meebrengt in te vullen.

Dit wordt deels onderstreept door de muziek, maar wie gaat luisteren, hoort hoeveel aandacht er besteed is aan het kloppend maken van de muziek. Het wringt, schuurt, is soms bijna vals en toch klopt de wisselwerking tussen de twee gitaren, bas en, soms, orgeltje. Uit alles blijkt hoe hard de band aan dit geluid gewerkt heeft, alles behalve verveeld, afstandelijk en niet betrokken dus. Het gevolg is een, weliswaar kort, album, waarop steeds weer iets nieuws te ontdekken valt.

Met de al gememoreerde variatie tussen de nummers, maakt dit alles Mediocre, Brutal een uitermate geslaagd debuut en een enorme belofte voor de toekomst. Zeker geen album voor iedereen, maar iedere liefhebber van serieuze alternatieve rock en postpunk zou hier een top album in moeten herkennen.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Er zijn platen waarvan de roem vooruit snelt. On All Fours is er daar een van. "Een enorme stap voorwaarts". "Zoveel experimenteler". Om maar wat zinnen aan te halen. De single 'The Crack' had mij wel benieuwd gemaakt, want de debuut cd had dit zeker niet. En inderdaad, al is het wat vroeg om te zeggen, het heeft er alle schijn van dat On All Fours een artistieke triomf genoemd mag gaan worden.

In hoeverre de bio rond de plaat klopt, alle bandleden schreven mee en verwerkten hun persoonlijke ervaringen in de teksten, is niet zo interessant. Wat veel interessanter is, om te ontdekken hoeveel lagen deze plaat heeft, waarbij ik niet uitsluit dat ik er over twee jaar nog een ontdek. Er gebeurt gewoon een heleboel en niet direct datgene wat ik verwacht van een alternatieve rockband, want het woord alternatieve pop komt ook regelmatig bij me op. De gelaagdheid suggereert dat hier heel veel over nagedacht is, door meerdere mensen die niet bang zijn iets nieuws uit te proberen.

Ik moest bij het luisteren een aantal malen denken aan de debuutplaat (en afscheid?) van Dakota, 'Here's The 101 On How To Disappear' -en vond daardoor uit dat de plaat toch op vinyl uit is! Die plaat is qua sound veel gladder geproduceerd, maar qua sfeer zit het dicht bij elkaar.

Het is nu tijd om een diepere relatie op te bouwen met On All Fours. Ik ga hem zeker in huis halen. 2020 Was voor mij al een vrouwenjaar qua muziek, maar het begin van 2021 is wel heel veelbelovend waar het dames in de muziek betreft.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Snel hierboven scannend, zie ik dat het leven een stuk overzichtelijker is, als dit je eerste album van de band is. Alle recensies die ik tot nu toe las, vertelden me dat dit geen muziek voor mij was. Omdat ik een streaming link kreeg toegestuurd, ben ik toch maar eens gaan luisteren en vanaf dat moment viel ik van de ene verbazing in de andere. Het grote openingsstuk bevalt me het best. Het is stevig aangezet, maar heel veel anders dan de grote werken van Pink Floyd, Motorpsycho of Soap is het niet. Het blijft instrumentaal, dat is het grote verschil. Er zit heel veel dreiging in het werk. Als een onweersstorm aan het einde van de regenboog, waar men alle hoop moet laten varen. Behalve de hoop van enorm goede muziek. Mooi dat mijn nieuwsgierigheid het won van de vooroordelen.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Mijn lang geleden verloren gegane cassettebandje is gisteren vervangen voor een 2ehands LP. En wat een genot. Het valt me op hoeveel power deze plaat in zich heeft en hoe goed ik hem vind. Dat vond ik in de 70s namelijk niet zo heel erg. Ja, 'Bombay' is een fantastische single, die veel hoger had moeten staan in de top 40 dan de fatsoenlijke top 10 hit die het nummer werd. Op de koptelefoon hoorde ik eigenlijk pas voor het eerst echt hoe goed het nummer in elkaar zit. Prachtige gitaarpartijen, die mooi verweven zijn. Het tandem Kooijmans - Gelling is echt geweldig. En dat geldt eigenlijk voor de hele plaat, die prima in elkaar zit. Het is allemaal iets directer dan de voorganger 'To The Hilt' en speelser dan U.S. mainstream rocked 'Grab It For A Second'. Allebei wel goede albums (vond ik toen; binnenkort maar eens opzetten om te vergelijken).

Contraband valt me echt enorm mee en is een duidelijke herwaardering van mij aan de Earring van toen.

De box weer eens gedraaid, althans de eerste drie cds. Echt absoluut top. Wat een enorme string aan hits hebben de Earring op hun naam staan. Ja, de ene song is beter dan de ander, maar als geheel staat deze box set als een huis. Een aantal songs verdient veel meer dan vijf sterren en een enkele iets minder. Het gemiddelde komt dan zeker op vijf uit.

De pop periode is gewoon echt heel lekker. Als rockers zijn ze top en al wordt het op een gegeven moment een beetje een formule, maar nog steeds met veel kwaliteit. ***** zijn dan ook volkomen verdiend.

De Earring en ik en LPs? Daar heb ik er veel te veel van. Op de een of andere manier klinkt het gewoon niet. Dat is al sinds op 12 of 13 jarige leeftijd een vriend de 'Pop History' nummer zoveel verzamelaar kreeg. Hij was weg van een aantal nummers en ik vond het niet zoveel. Dat is nooit veranderd door de jaren heen en na 'Cut' besloot ik geen LPs meer aan te schaffen.

De Earring, ik en singles? Ja, dat is een heel ander verhaal. Maar, To The Hilt. Dat was mijn eerste LP. Nadat ik 'Sleepwalking' (tweede Earring single na 'Holy Holy Life') en 'To The Hilt' (3e) al in de uitverkoop had gekocht, deed Spronk in Breda ook 'To The Hilt' in de afprijzing.

Vandaag heb ik het album voor het eerst sinds heel erg lang weer eens gespeeld. Het beviel toch weer volkomen. De symfonische rock elementen met Robert Jan Stips doen het heel goed en de langere nummers zijn gewoon heel goed uitgewerkt. Daarnaast heeft het album een ijzersterke leadsingle. Nummers als 'Why Me?', Violins', 'Nomad' en 'Facedancer' staan na 60 jaar gewoon overeind. Dat maakt To The Hilt mijn favoriete Golden Earring LP.

En de discussie 1975 - 1976. Ik weet echt zeker dat het 1976 is. Goede check is wanneer de plaat in hitlijsten kwam te staan. Dat was bij de LP top 20 van de VARA, gepresenteerd door Willem van Beusekom toch echt in de winter van 1976, als ik na heel hard fietsen uit school precies op tijd (16.00) met mijn cassetterecordertje klaar zat.

Muziek zoals men het echt leuk vond midden jaren 80 en dan vooral de groep jongeren die Robert Smith de mooiste persoon op Aarde vonden: de vleermuizen. Golden Hours gooit daar een aantal stralen licht doorheen in de vorm van helder klinkende gitaren. De twee zangers die om beurten zingen zorgen voor de echte goth feel. Beyond Wires werkt dus voor beide groepen, voor heb die liever naar hun tenen staren en voor hen die dansen leuk vinden vanwege de positieve interactie. Gewoon een lekkere plaat met een stevig donker randje.

Jeetje, Grace Slick 80. Pieter Paal, maar de tijd heeft niets weggenomen van de kracht van dit album. inmiddels staat de plaat bijna 40 jaar in mijn kast en laatst weer eens gespeeld. Ja, het is verschrikkelijk bombastisch, maar het werkt volkomen en Grace Slick is als zangeres volkomen in haar element in de bombast die producer Ron Frangipane rondom haar neerzet.

Van gevoelig, 'Full Moon Man', tot de rock van 'Angel Of Night' en de Spaanse invloeden in 'El Diablo' de variatie in de muziek is een belangrijk onderdeel wat dit album laat werken. De single 'Seasons' is eigenlijk een heel raar werkje, maar ik mag het nummer nog steeds graag horen.

Inmiddels is Grace Slick al bijna 30 jaar met zang pensioen, een mooie bijdrage op het solo album van die Four Non Blondes zangeres daar gelaten. 'Dreams' is wel een van de mooie nalatenschappen van haar carrière als zangeres.

Na een stilte, voor mij, van bijna 10 jaar is Grayson Capps terug in mijn oren. En net als in de bourbon reclame waar de grote stad langzaam oprukt, maar de eenzame cowboy nog steeds op zijn veranda geniet van zijn glas bourbon hoeft er niets te veranderen. Capps zingt met zijn doorrookte whiskeystem op uiterst prettige en relaxte wijze zijn countryrockers, tearjerkers en stevige countrysongs. Om hem heen zit telkens de juiste begeleiding die hem tot grote hoogten stuwt, zonder iets heel speciaals te doen.

Grayson Capps ontdekte ik ergens in het midden van het vorige decennium, natuurlijk via het circuit rond de Q-Bus in Leiden, waar ik hem twee keer zag spelen. Eenmaal solo en een keer met The Stumprockers. Beide keren was het indrukwekkend wat deze man brengt. Het is niet eens dat ik zijn songs vreselijk goed vind, het is het gevoel dat uit hemzelf en zijn songs spreekt. Met zijn redelijk diepe, doorrookte stem spreekt hij tot me en spreekt mij zeer aan.

Op zijn nieuwe plaat doet hij eigenlijk alles goed, op een song na. 'Bag Of Weed' klinkt een beetje als 'Beast Of Burden'. De solo is geforceerd en er zijn gewoon teveel woorden. In alle andere songs is Capps de relaxtheid zelve. In een country song als 'Hold Me Darlin'' een vuige, mysterieuze rocker als 'Taos' of het kleinste liedje 'New Again', het is de stem van Grayson Capps die schittert.

Ik heb een album uit 2011 gemist, maar met Scarlett Roses ben ik weer volkomen tevreden.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Een ex-collega was heel vaak wild van een nieuwe band. Telkens als de tweede plaat uitkwam, was ze ontstemt en bij de derde plaat fan af. Niets haalde het bij de glorieuze kennismaking met iets nieuws. Het nieuwe bij Green Day was voor mij, net als voor het gros van de wereld, de single 'Basket Case' en het album 'Dookie'. 'Insomnia' vond ik daarna niet veel, maar een album als 'Nimrod' liet prima groei zien die uitmondde in 'American Idiot', dat de band naar de grootste podia bracht en multi miljonairs maakte. Wat doe je daarna?

Dat was zeker wisselend, maar als ik naar Fathers Of All Motherfuckers luister, dan hoor ik een prima inventief, nee, niet vernieuwend, album, waar de heren lekker van leer trekken. Ik kan hier heel goed naar luisteren en het brengt alles wat ik van een degelijk Green Day album verwacht. Melodieuze, tegen punkpop aanschurkende punkrock. Hier en daar een geleend stukje muziek dat mooi verweven zit in de eigen song. Een band die zichzelf kan opblazen tot buitenaardse proporties, als een punkrock 'Ironman' zeg maar. Drie mannen die een stadion opblazen met hun muur van geluid.

Nee, ik ben niet verrast, maar hoe vaak kan een band dat doen zonder zichzelf helemaal niet meer te zijn? Ik ben wel aangenaam verwend met een lekker plaat vol prettige melodieën.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Pracht plaat. Zie hier de recensie op WoNoBloG.

Dit is mijn muziek natuurlijk helemaal niet. Geen liedje in zicht, geen aansprekende, vloeiende melodieën, geen zang. En toch doet Grotto op deze plaat alles goed. De enorme stormen van herrie die over mij heen walsen, zijn wel van de compleet juiste soort.

Op een abstracte manier is Grotto als de grote rocktrio's van heel vroeger, die de standaard zetten: Cream en The Jimi Hendrix Experience. Alle drie de leden staan voor hun eigen fort, omdat er anders te weinig vulling in de muziek zit. De drummer kan vrijwel alles doen wat in hem opkomt, de bas kan een tweede lead gitaar zijn en de gitaar kan zowel dienen als nog verder over de grenzen heen duiken.

Grotto neemt dat concept nog een stap verder. Het is niet vreemd dat ik bij hun muziek ook uit kom bij Stickman labelmaten Soup en Motorpsycho, maar dan alleen als uitgangspunt. Grotto neemt het experiment en de daarmee gepaard gaande sonische stormen nog een stap verder. Het dendert vervolgens door en door. Dat kan ook, want er is geen liedje of basismotief met zang om bij terug te komen.

Het einde van de plaat, na twee composities die beide 17 minuten en een heel klein beetje duren, is daarom het meest verrassende. Dat vergt 32 minuten van geduld en doorzettingsvermogen. Die laatste twee minuten zijn niet de beste van de plaat en gelukkig maar. Alleen maar heel verrassend.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Recentelijk kreeg ik een link opgestuurd van dit album. In de veronderstelling dat ik naar een nieuw uit te komen album zat te luisteren, viel me op hoe authentiek de plaat klonk -als in eind jaren 60, nog één maal het beste van Cream en The Jimi Hendrix Experience herkauwen, met originele composities. Dat lukte (The) Groundhogs heel goed. Een goede plaattitel zelfs, nu 2/3 van de leden van de juist genoemde bands overleden zijn.

Zoals ik memoreerde klonk het geluid zeer authentiek, nergens onnodig opgevuld en met zang die Jack Bruce en Jimi uitstekend benaderde. Sterker, met de luisterbeurt groeide het album alweer iets meer. Gewoon omdat hier heerlijk gebluesrockt wordt. Zeker nadat op een verzamel MP3 cd die ik willekeurig in de autospeler had geduwd de North Mississippi All Stars voorbij kwamen. Die zeer levendige plaat gaf Blues Obituary het laatste zetje voor me.

Wat schetste mijn verbazing toen ik vervolgens wat informatie over de band ging zoeken om mijn recensie af te ronden? Deze band bestaat af en aan sinds begin jaren 60. Blues Obituary was hun tweede LP, uitgebracht in 1969. Ik zat naar de uitgave van de 50 jaar viering van de plaat te luisteren. Gefopt? Een beetje, maar alleen omdat ik altijd eerst wil luisteren, voordat ik de mening van anderen wil aanhoren/lezen. Die eerste mening blijft overeind. 1969 of 2018? Prima plaat voor hen die van jaren 60 U.K. elektrische blues(rock) houden.

Dit stuk is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.

Bijna 40 jaar na aanschaf blijkt de LP nog prima te draaien. Een krasje hier en daar, maar dat is het wel. Het zit ontzettend lekker in elkaar, ook al is veel bij elkaar gejat en goed geplakt. Daar zet Gruppo Sportivo veel enthousiasme en kunde tegenover. De tijdgeest van punk en new wave, waarin heel veel naar de 60s is gekeken en vooral versneld gespeeld, is perfect gevangen in lekkere rocksongs en pastiches. Voeg daar de heerlijke en brutale samenzang van de dames Josée en Meike aan toe en het geluid is onweerstaanbaar.

Mijn verbazing toen ik 'Take Your Clothes Off When You Dance' voor het eerst hoorde, ruim 10 jaar na 10 Mistakes, was groot. Ik ken dit ergens van .... Inderdaad het intro van 'Superman' bleek door Zappa geschreven. De solo is een totale rip off van Del Shannons 'Runaway' orgelsolo (van Max Crook). Samen met Hans Vanderburgs verzinsels komt het tot een unieke song. Dat is eigenlijk het hele verhaal van 10 Mistakes. Hier en daar klinkt iets bekends tussen songs die van zichzelf goed genoeg zijn.

In 2017 staat 10 Mistakes nog volledig overeind. Terwijl ik serieus naar deze muziek kan luisteren, krijg ik continue een grote smile op mijn gezicht. Rockmuzikant en clown, dat typeert Hans Vanderburg waarschijnlijk het best. In de meeste gevallen valt dat negatief uit voor de muziek. Hier niet. Het is de kracht van Gruppo Sportivo op 10 Mistakes. Beter zou het nooit meer worden, helaas.

Laatst haalde ik de plaat weer eens uit de kast. Er zaten hele vette vingerafdrukken op de plaat, die de draaibaarheid niet bevoorderden. Helaas de grootste ramp in het beste nummer, 'Hey Girl'. Welk feestje in de vroege 80s was dit het resultaat van? Bovendien pak ik mijn platen nooit zo beet, zelfs toen niet.

Ik speelde '10 Mistakes' en Back To 78 achter elkaar en dan blijkt toch dat de sjeu er een beetje af was op de laatste plaat. Die opent ijzersterk, maar langzaam maar zeker gaat de fut er een beetje uit. Er staan een aantal ijzersterke nummers op, te beginnen met 'Hey Girl', maar ook teveel fillers. De twee dames mogen weer heerlijk laag gaan in 'Shave', het andere hoogtepunt. Josée en Meike zingen zo ongelofelijk lekker samen, dat een mindere song daardoor zeker vergefelijk is. Wat dat minder is, is dat Hans Vandenburg de band opdoekte na nog een single of twee. Onbegrijpelijk. Misschien heeft hij er zelf ook nog steeds spijt van. Aan de andere kant, misschien was dit het gewoon en zat er niet meer in.

Half geslaagd dus, met een extra halve * voor de zang van de dames.

Er is niets raar aan dit album. Gewoon een plaat die vol staat met perfecte feest rockers. Het klinkt lekker rauw, maar is zo gelikt als wat en ik mag het wel. Favourite Pleasures is een plaat die een mens zich lekker laat voelen. GUN wilde terug naar de basis, nou dat is goed gelukt.

Wel heb ik het gevoel dat de band steeds een bepaald voorbeeld voor ogen had voordat het aan een nieuwe song begon en zo komen er behoorlijk wat bekende geluiden uit mijn speakers gerold als ik de plaat afspeel. Dat is verre van erg, zo lang de songs goed zijn. Op dat onderdeel slaagt GUN vrijwel volledig. De overbodige ballad aan het einde, mijn versie duurt slechts 10 nummers, uitgezonderd, staat er geen zwakke broeder op het album.

Vele invloeden dus, maar als ik er dan één moet noemen, kom ik uit bij Aerosmith. Vervolgens onderken ik dan het verschil in kwaliteit. Waar ik bij Aerosmith echt moeite heb om een handvol goede rocksongs te noemen, staat Favourite Pleasures er vol mee. Tel uit je winst.

Als de plaat ook nog eens blijft groeien, sluit ik niet uit dat er een halfje bij komt. Voor nu even conservatief gescoord. Niet lullen, maar poetsen. Daarin is GUN volledig geslaagd met dit nieuwe album. Met verve.

Het hele verhaal staat hier op WonoBlog.

Als een raket schiet Gurriers uit de startblokken met 'Nausea', een nummer dat dit gevoel overigens succesvol in muziek heeft weten te vangen. Eigenlijk houdt dat tempo niet op. Als de Ieren hun live energie ook maar voor de helft hebben weten te vangen in de studio, dan is een optreden levensbedreigend voor band en publiek. Dit vergt teveel van mens en apparatuur. Ik denk dat daarom vrijwel alle nummers een rustig stukje kennen. Komt iedereen even op adem om er weer vol tegen aan te gaan. De muziek op Come and See is niet van een andere planeet, maar wel erg goed gedaan.