Zo ontzettend vertrouwd en zo ontzettend lekker. Waarom dit restjes zijn, is me niet geheel duidelijk. Maakt ook niet uit. Ik merk dat het bijna 6 jaar na zijn overlijden heel prettig is dat er nieuwe songs zijn, die goed bij me liggen.

Net als heicro was ik ook op een gegeven moment klaar met J.J. Cale. Het begon allemaal wel heel vertrouwd te klinken en toch steeds net iets minder. Bij mij was 'Travel Log' de waterscheiding. Ik stapte, onsuccesvol, in met '5' en geheel tevreden met 'Shades' en 'Grasshopper'. Van de oude platen is 'Okie' mijn favoriet. In de jaren 90 geloofde ik het wel. Het was Cale's laatste plaat, 'Roll On' die mij heel prettig verraste. Niet omdat de plaat zoveel anders was, nee, gewoon, omdat het zo lekker en vertrouwd klonk. Dat geldt dus ook voor Stay Around. De plaat bevat alles wat een J.J. Cale plaat moet bevatten. Die heerlijk slepende, laidback sound. Zijn slome zang. Het gepriegel op de vierkante centimeter op de gitaar. Het valt allemaal precies juist op deze plaat vol met overheerlijke kliekjes. Zoals bij het eten de kliekjes opgewarmd vaak lekkerder zijn dan daarvoor, is ook Stay Around precies goed.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Jack Poels als 'Le Penseur'. En waarom niet? Voor mij is Jack Poels Rowwen Hèze en in het rond vliegend bier op de polka's als 'Bestel Màr'. Muziek met vele, vele fans, maar niet voor mij.

Met Blauwe Vear komt Poels met zijn eerste solo album en zoals dat, vind ik, hoort, komt hij met een totaal ander werk dat hij met zijn band doet. (Zover ik weet, dan.) Op het album komt hij met gedachten, inzichten en gedeelde overpeinzingen. Dus 'Le Penseur' is een terechte opmerking gebaseerd op de foto op de hoes en de inhoud.

Heb geduld, ren niet weg, maar ik ga met deur in huis vallen. Blauwe Vear is geen groot en ook geen groots album. Poels houdt het bewust heel klein en schept daarmee een breuk met de muziek van zijn band. Ook heeft Poels geen uitzonderlijk bijzonder album gemaakt. Voor hem persoonlijk wel, maar niet in algemene zin. Dat klinkt negatief, maar dat ga ik hier nu ombuigen.

Wat Jack Poels voor elkaar heeft gekregen, is het maken van een bescheiden album dat boeit van begin tot eind. De zacht gezongen liedjes vertellen allemaal een verhaaltje dat mooi is om te volgen, terwijl op de achtergrond de akoestische gitaren van Poels en B.J. Baartmans samen vlechten, uit elkaar vloeien, om weer samen te komen. Dit subtiele spel gaat een plaat lang door zonder een moment te vervelen.

Het Limburgse accent, dat mij (sorry mensen) niet altijd bekoord, is een deel van het product. Het klinkt volkomen natuurlijk en maakt Blauwe Vear juist iets meer bijzonder. De gezongen verhaaltjes juist iets authentieker. Je ziet Poels in zijn achtertuin zitten, op café gaan en de volgende ochtend aan zijn keukentafel overpeinzend dat die actie toch niet zo'n goed idee was, achteraf. De avond en nacht zelf waren vast te leuk.

Tekst en muziek passen dus goed bij elkaar. In de teksten blijft Poels heel dicht bij huis. Het is totaal voorstelbaar dat hij het allemaal heeft gevoeld én beleefd. Dat is heel iets anders dan het betere gooi en smijtwerk, waar hij voornamelijk om bekend staat.

Blauwe Vear is een album om naar te luisteren, te ondergaan en in onder te dompelen. Wie dat doet, komt in het ritme van de plaat en de verhalen die worden bezongen. Doe dat en er is direct sprake van een luisterervaring.

De recensie staat ook op mijn WoNoBloG.

In mijn persoonlijke omgeving ken ik niet een jongeling die zich met muziek maken bezig houdt. Vaak ontbreekt het aan doorzettingsvermogen zodra het gaat om goed te worden. Daarnaast is gamen enorm belangrijk, individueel en samen. Het is des te opvallender, voor mij dan, dat er zoveel goede bandjes in Nederland zijn die in 2020 met een enorm goede debuutplaat zijn gekomen of een prima vervolgstap hebben gezet. Met een muziekkeuze die totaal irrelevant is anno 2020, alternatieve/indie rock en vaak nog met een lastige twist ook.

Jagd is een van die, voor mij tot aan de release, onbekende bandjes, die een prima debuutplaat aflevert. Alweer een plaat die, naar mijn mening, op zijn minst, concurreert met wat er uit de U.K. en de V.S. komt, als het niet gewoon beter is dan het zoveelste bandje als Bleached, om maar een naam te noemen. Nederland brengt potentiële wereldtoppers voort in dit genre, net als in de dance. De uitdaging is dat ook te verzilveren, dus wat voor een steunfondsen zijn daarvoor aanwezig om die eerste stappen te kunnen zetten?

Op Talking To Yourself To Others zorgt Jagd ervoor dat de drums zo'n degelijk fundament legt, dat de bassist geregeld als een tweede gitarist kan spelen. Ik zal het nog geen Bruce-Clapton tandem noemen, maar het idee is er wel degelijk. Het gevolg is dat de gitarist eigenlijk kan doen wat hij wil. Strak in de begeleiding en uitstapjes maken die nummers een geheel ander aanzicht geven. Daar overheen ligt de fantastische strot van zangeres Van der Linden, die Jagd definitief een eigen smoel geeft, die er overigens al ruimschoots is. Voor een debuut heeft de band ruimschoots iets eigens, dat toch vertrouwd voelt.

Price, Global Charming, Slow Worries, Apneu, Avery Plains, om een paar bands te noemen die een sterk album hebben uitgebracht dit jaar. Daar kan een band aan worden toegevoegd: Jagd. Ik ben zeker benieuwd hoe dit album de komende tijd nog gaat groeien.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Een mini album van een zangeres uit Brisbane aan de oostkust van Australië. Het is een plaat waar behoorlijk wat enthousiasme van afspat, maar ook heel duidelijk het hoofd over de rauwe emoties prevaleert. Jaguar Jonze, een bijnaam van Deena Lynch, is de zangeres en daar wijkt alles voor. Het is haar plaat. Alle muzikanten zijn dienend aan haar. Dit mag dan haar debuut zijn, er is weinig twijfel over wie in control is.

De muziek is een zeer goed genietbare mix van rock en pop. De rock overheerst in het geluid, doordat de arrangementen stevig zijn aangezet. De link met meisjes/jonge vrouwen pop van de afgelopen 15 jaar is echter nooit heel ver weg. Ik kan daardoor heel duidelijk aanvoelen waarom ik die pop voor 98% niets vind en Jaguar Jonze moeiteloos een 3,5 * scoort. Het klinkt gewoon zoveel lekkerder. Daarnaast is Jonze een krachtige zangeres die er vol voor gaat op de juiste momenten.

Diamonds & Liquid Gold is geen wereldplaat, maar zeker een debuut om kennis van te nemen met de verwachting van meer in de toekomst dat de moeite waard gaat zijn.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Prachtige hoes. Laat ik eens met het minst relevante van muziek beginnen. Naast haar stem, is het de variatie op dit album dat mij grijpt. Vooral omdat het iedere keer raak is. Het openingsnummer lijkt een traditioneel country album aan te kondigen, maar is slechts het begin van het avontuur genaamd Boomerang Town. Dit album gaat alleen maat groeien normaal gesproken.

In eerste instantie was ik niet aangenaam verrast door On My One, maar de eerlijkheid is gediend bij de opmerking dat ik dat zelden ben bij de nieuwe plaat van een artiest waar ik graag naar luister. Bij mij begon On My One zeker te groeien en dat bleef de plaat doen. Dat begint voor mij met de stem van Jake Bugg, die lekker ruig door de rockabilly-achtige rockers heen koerst, fleemt en schmiert in de ballades en nu dus ook iets met dansritmes doet. Een artiest, zeker zo jong als Bugg, moet de ruimte om te experimenteren krijgen en die neemt hij hier ruimschoots. Misschien wil hij het allemaal wel. Als zijn carrière zich normaal ontwikkelt, dan maakt hij over 40 jaar nog platen. Het zou heel raar zijn als die nog steeds klinken als zijn debuut.

On My One is geen 'Shangri La', wat mijn favoriet is tot op heden, maar zeker een heel aangenaam vervolg, waar ik met heel veel plezier naar luister. On My One is een grote stap, alleen niet een die persé rechtdoor gaat. Wel een stap die nodig is om een lange carrière te hebben.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

De laatste circa 15 jaar geloofde ik Manic Street Preachers wel, inclusief het vorige solo album. Het was nooit helemaal mijn favoriete band. Vanaf de tweede helft van de jaren 90 kon ik ze redelijk hebben, maar daarna werd het in mijn oren teveel een, voorspelbare formule.

Al die elementen zitten ook in Even In Exile, maar de gedichten en het levensverhaal van de Chileen Victor Jara lijken Bradfield te hebben geïnspireerd om, ver, buiten zijn comfortzone te treden. Even In Exile is een muzikaal avontuur waarin verschillende stijlen en instrumenten zijn ingepast in de Manics maniertjes die nu vaak heel prettig herkenbaar op de plaat terug te vinden zijn.

Het hele begin van de plaat is ijzersterk. (Opgeblazen) ballads, een aan Fish-era Marillion referende progrock instrumentaal nummer, inhouden en voluit gaan, inclusief verrassende instrumenten. De eerste vijf nummers zit ik totaal op het puntje van mijn stoel met ingehouden adem te luisteren.

Dat niveau houdt Even In Exile niet helemaal vast, maar blijft goed. De **** zijn conservatief vergeven, want ik sluit een hogere, misschien zelfs perfecte score niet uit, als de plaat blijft groeien.

Het heeft sterk de indruk dat Bradfield zonder zijn kompanen Wire en Moore muzikale paden durft in te slaan die niet aan een verwachtingspatroon hoeven te voldoen. Dat zorgt voor afwisseling en verrassing. De tijd zal het leren, maar misschien heeft hij de plaat van zijn leven uitgebracht met Even In Exile.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Over de hoes en de muziek zelf zal ik niet beginnen, maar zorgde er wel bijna voor dat ik de plaat nooit opzette. De verrassing was des te groter toen ik dat wel deed. Een weldaad aan warme klanken stortte zich over mij uit, met allerlei invloeden uit decennia muziek, die zich moeiteloos ineen rijgen. Ben ik helemaal overtuigd? Nee, maar dat heeft waarschijnlijk meer met mijn muzieksmaak te maken dan wat Verstraeten presteert op Violent Disco. Het feit dat ik inmiddels meerdere malen met veel plezier naar de plaat heb geluisterd, is een indicatie dat er meer dan *** inzit.

Dit is de plaat die ik altijd al heb willen maken, of woorden van die strekking begeleiden de release van Jane Weavers nieuwe album. Normaal gesproken word ik dan een beetje achterdochtig. Hoezo?, dat kun je toch altijd? Al kan er druk zijn van anderen, producers, platenmaatschappij, fans, om concessies te doen. Vaak valt die plaat dan enorm tegen, leert mijn ervaring van jaren.

Er is ook een andere optie. Dat Jane Weaver zichzelf altijd heeft afgeremd, omdat zij bepaalde muziekstijlen niet cool genoeg vond om van te lenen, bijvoorbeeld of bang was wat "men" van haar zou denken. Als dat het geval is, dan heeft het loslaten van die gedachten en "schijt" te hebben, zoals mij lief dat noemt, gewerkt.

Flock is een uiterst fascinerend en veelzijdig album geworden, waarin disco en elektronische dance elementen zich incorpereren in de muziek die ik van haar heb leren kennen een jaar of vier terug. Dit levert een pracht song op als 'The Revolution of Super Visions' op waarin Bee Gees achtige ritme gitaren een stukje van het fundament zijn. Dat levert een geluid op dat deels bekend klinkt, maar in een vreemde omgeving. Het eindresultaat is een song die volledig Jane Weaver is en toch anders. Op dat gebied zijn geen concessies gemaakt.

Juist omdat het nergens te dik wordt aangezet of teveel wordt geleend, klinkt Flock fris en fruitig. Een album waarop een en ander te ontdekken valt.

Als mijn theorie, zoals hierboven uiteengezet, klopt, dan heeft het een prima plaat opgeleverd, die zeker nog kan groeien als ik hem vaker ga spelen. Klopt de theorie niet, ook dan geldt het laatste deel van de vorige zin. Prima plaat dus.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Omdat dit het eerste album is van Jane Weaver dat mij onder oren komt, kan ik met verse oren luisteren naar wat de platenmaatschappij een album van een artiest in transitie noemt. Daar kan ik dus niets zinnigs over zeggen. Wel over de manier waarop moderne geluiden zich vermengen met traditionele liedjes met een folk inslag. Nu deed Beth Orton dat al eind jaren 90, maar Jane Weaver heeft veel betere liedjes en de vermenging is zoveel organischer. De oorsprong blijft in de meeste gevallen overeind en vindt zich ingebed terug in 2017.

De verrassing is eigenlijk als Lou Reed en Sterling Morrison hun opwachting lijken te maken in 'Loops In The Secret Society'. Dwarse gitaren vermengen zich onder een lieflijk, maar accentloos gezongen tekst. Ook de ritme sectie dendert zeer herkenbaar voort. Ook 50 jaar na de release van plaat met de banaan laten artiesten zich er nog door inspireren.

Dat is op zich verrassend, want juist de jaren 80 komen veel voorbij. De disco rock van die tijd komt ruim aan zijn trekken. Pulserende synths trekken ruimschoots de aandacht. Van Gary Newman tot OMD en China Crisis, het komt allemaal voorbij. Jane Weaver weet ze te vangen in een aantal catchy songs, waar voldoende pop elementen zitten om ze levendig te maken en uitermate aantrekkelijk om naar te luisteren. Aan de andere kant klinkt zij in een nummer als 'The Lightning Back' net zo modern lichtvoetig elektronisch als Carol Cleveland Sings op haar album 'Everfescent Lure' van vorig jaar. Dat gevolg wordt door een ballad met gitaar en violen, 'Valley'. Vrijwel elk volgend nummer is een verrassing, zelfs na meerdere luisterbeurten.

Modern Kosmology is een veelzijdig album dat het waard is om te verkennen. Van de eerste tot de laatste noot.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

Een Nederlandse folkzangeres besluit haar boeltje op te pakken en naar Ierland te verkassen om dichterbij de bron van haar geliefde muziek te kunnen zijn. Zij gaat op straat spelen, noemt zichzelf Jane Willow en weet de juiste contacten te leggen om haar muziek te kunnen maken. Het resultaat is het mini album Onward Still.

Ja, er komen diverse invloeden voorbij. Die zijn vrij gemakkelijk te detecteren. Vervolgens gaat het er om wat Jane Willow daarmee doet. En dat is een heleboel. Het album begint gedegen. Zonder veel risico in het spel te leggen, komen er een aantal mooie nummers voorbij, waarin haar uiterst prettige stem de gelegenheid krijgt om de hoofdrol op te eisen. De instrumentatie om haar heen is stevig in het titelnummer. Drums, orgel, een ukelele. Tegelijkertijd zorgt de dynamiek voor momenten van rust, waarin blijkt dat zij zelf alleen moeiteloos overeind blijft. Zoals in het tweede nummer 'On My Mind' alle stevigheid wegvalt en bas en cello overblijven of in 'Nobody Knows' haar gitaar het meest prominent doorklinkt.

In de momenten dat Jane Willow rockelementen in haar folk toelaat, groeit het album nog een ster verder. Het maakt het album niet alleen gevarieerd, maar ook sterker. Zij laat in haar debuut een paar kanten van zichzelf zien, waarbij een experiment met geluid(en) niet wordt geschuwd. Het maakt Onward Still een album dat het waard is om vaak te beluisteren.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Ik ervaar dit album als een op muziek gezet dagboek, waarin al Jasmines ups en downs van de afgelopen jaren voorbij komen. Het (moeten) breken met alles en iedereen, het maken van nieuwe vriendschappen en het vinden van gelijkgestemden voor steun en het delen van ervaringen. Bovenal maakt het album en het verhaal er omheen mij nog meer bewust van het feit hoe intolerant de maatschappij wordt en hoe makkelijk er vijandbeelden gecreëerd kunnen worden, uit mensen die behoorlijk weerloos zijn. Leven en laten leven is iets waar we allemaal beter en gelukkiger van worden.

Muzikaal is het album over het algemeen sterk, maar ook ietwat zwalkend. Ik sluit een halve * extra in de toekomst niet uit. Tot nu toe heb ik You Are The Morning zeker met plezier gespeeld.

Fun Is Fun is een archetype Rum Bar Records release. Oudere muzikanten die allemaal hun jeugd (ver) achter zich hebben gelaten, hun muzikale doorbraak voorbij hebben zien gaan, een "gewone" baan hebben genomen, maar nog steeds een niet te stoppen drang hebben om de muziek te schrijven en spelen die hen 20, 30, 40 jaar terug hebben geïnspireerd.

Jay Allen and the Archcriminals is zo'n band. Drie mannen van een zekere leeftijd die enorme bundels energie in de studio hebben gevangen en omgetoverd tot een plaat die uit de boxen knalt. Garage rock, punk, powerpop, het zit er allemaal in. En er is een song die dat allemaal overstijgt. 'Cry A Little Tear', opent de plaat op een enorm superieure wijze. Met hulp van de mij verder onbekende Emily Grogan weet de band allerlei gevoelens te vangen die het reguliere werk volkomen ontstijgt. De ruige stem van Gogran doet de rest.

Ook producer Rich Edmonston drukt zijn stempel op de plaat. Hij verzorgt alle extra's, gitaarsolo's en keyboards, zoals het orgeltje in 'Little Daggers', de eerste prijssingle van deze plaat. Dat orgeltje is een van de vele hints naar de geschiedenis van de muziek. Fun Is Fun kan als gezelschapsspel fungeren en speel het vooral samen.

Als up tempo rock and roll, garage, Ierse folk invloeden en powerpop je ding zijn, dan moet je goed zitten met Fun Is Fun. Daar heb ik geen enkele twijfel over. De plaat rockt van voor naar achter en is veel te snel voorbij. Daar is maar een remedie tegen. Hem opnieuw opzetten.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Anak Ko is een album dat bij de eerste beluistering direct charmeert, maar nog niet heeft weten door te pakken. Daarvoor is het album mij iets te zoetsappig, misschien zelfs vaag. Daar komt bij dat het album zijn onderhuidse lagen alleen prijs geeft als ik het a) op de koptelefoon afspeel of b) hard door de huiskamer laat schallen. Voor beide situaties is nu eenmaal niet altijd de ruimte.

Het geeft wel aan dat Anak Ko groeipotentieel heeft. Vrijwel alle nummers zijn opgebouwd in diverse lagen van instrumenten en melodieën, die je niet hoort als de plaat tijdens het eten op de achtergrond afspeelt. Dat is wel een van de manieren om de impact af te meten. Blijft het overeind en hoe reageert de rest op een plaat. De nieuwe van Jay Som verdween deels naar de achtergrond, om af te schrikken als het gas er wel even op gaat.

Op het eerste gehoor deel ik Anak Ko in bij de dreampop. Op het tweede en derde zitten er teveel stekeligheden in de muziek om dat met droge ogen te kunnen beweren. Elementen uit de alternatieve rock zitten duidelijk verweven in de muziek, maar weggestopt. Geef jezelf een kans om die onderdelen te ontsluiten en er komt een veel rijkere plaat naar voren, met groeipotentieel. Nu een 3,5*, maar wie weet....

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

I Want To Rock And Roll? Laat me niet lachen. Misschien dat Jazmine Mary (zij/hen) 's nachts stiekem droomt een rock en roll plaat te maken, maar als zij nummers schrijven en in de studio staan, kan rock and roll niet verder van hen afstaan. Met hun diep gemaakte stem, zingen zij over langzame tot zeer langzame muziek, die door het trage tempo jazzy aanvoelt, maar niet is. Hoe hun muziek te noemen? Alternatieve ballades? Alternatieve pop, dreampop? Ik ben er niet uit. Wel dat het genieten is op deze plaat, Hoe subtiel ook, er gebeurt een hoop op I Want To Rock And Roll.

Ja, door 'It's Never Over, Jeff Buckley' ben ik weer gaan luisteren. 'Grace' kwam zo hard binnen. Misschien nog wel meer dan ooit tevoren. Ik ben het helemaal eens met harm 1985. 'Lover, You Should've Come Over' is het mooiste nummer ooit gemaakt. (Ik heb het durven spelen solo voor mijn lief op haar 50e verjaardagsfeest. Ik hoorde later dat iedereen dacht dat ik haar daarna ten huwelijk zou vragen. Nee, dus.).

Tijdens de zoveelste luisterbeurt in drie dagen liepen de tranen over mijn wangen. Het is gebeurd, 'Grace' is de beste plaat ooit gemaakt en is 'Wish You Were Here' voorbij gegaan. In het forum heb ik gepleit om een buitencategorie te creëren, voor dit soort platen. Vijf sterren is te weinig.

Na 'Surrealistic Pillow' en 'After Bathing At Baxter's' valt Crown Of Creation een beetje tegen. Tegelijkertijd bevat het een paar van de mooiste nummers die de band heeft opgenomen en deze keer is het Grace Slick die schittert in de ballades en niet Marty Balin. Zijn rol is duidelijk minder op de plaat. Of dat de reden voor de lagere kwaliteit is, durf ik niet direct te zeggen, maar het lijkt er wel op. De composities komen uit alle hoeken van de band. Dat zorgt voor veel variatie, klankkleur en lead zangers, maar gaat ook ten koste van de consistentie op deze plaat, waar ik dat bij de drie voorgaande platen minder storend vond.

'Lather' en 'Triad' zijn echter zo fenomenaal. Dat maakt de aanschaf van deze LP alleen al de moeite waard. Slick is echt in absolute topvorm hier. Mijn andere is 'Greasy Heart', zoals ook al door anderen genoemd. Toch is dat een zwakker aftreksel van songs als 'Wild Tyme' op 'After Bathing'. In algemene zin zou Jorma hier en daar een stapje terug gedaan moeten hebben. Hij is echt enorm aanwezig, hoe zeer ik ook een fan van zijn geluid in Jefferson Airplane en zij spel als geheel ben.

Al met al een stapje terug, maar als geheel nog steeds zeer de moeite waard. Hierna zou alles toch minder worden.

Toen ik de plaat kocht was ik teleurgesteld. Misschien terecht, want nee, Volunteers is geen 'Surrialistic Pillow' noch "Baxter's". Ik kwam na de eerste twee nummers niet door kant 1 heen. Vandaag ben ik omgedraaid, deels dan, want de andere twee blijven beter.

Het nummer 'Volunteers' stond op de Woodstock lp. Die had een vriend van mij en later ikzelf. Dat was mijn kennismaking met JA, uitgezonderd de twee hitsingles uit de top 40 van 1970. Het is een van de beste songs op Woodstock. Het knalt zo enorm, met een legendarische intro van Grace Slick. Het staat helemaal op het einde van het album Volunteers verstopt. Maar, het knalt net zo hard. 'Wooden Ships' staat ook op Woodstock in de versie van CSN&Y.

Alle vier de gebruikelijke songschrijvers dragen weer nummers aan, maar er komt een vijfde bij: Spencer Dryden, de drummer. Hij draagt een voor JA totaal atypisch countrynummer aan. Dat was voor mij rond 1980 een flinke afknapper. Ook dat is wel verandert, al zal ik nooit echt een fan worden. Dryden verliet JA al snel en is verder gegaan in de countrymuziek.

De rest van de plaat staat als een huis. Alles wat JA goed maakt, is aanwezig, met uitzondering van een Marty Balin ballade. Ook hij zou de band vrij snel na dit album verlaten. Misschien daarom.

2025 Brengt dus een flinke herwaardeing van Volunteers. De toenmalige vriend had ook 'Bark'. Die zal ik ook eens opzetten binnenkort.

De plaat weer eens gespeeld. Ja, het is Amerikaanse AOR, maar alleen al door de aanwezigheid van Grace Slick is het album punten waard. Ook bleek mij weer hoe hoog ik Pete Sears als songwriter heb zitten. Hij heeft een aantal geweldige songs geschreven voor deze band en is zeer bepalend voor het geluid. Het valt mij op dat als er iets bijzonders op bas gebeurt, hij het speelt en met de keyboards precies hetzelfde. David Freiburg schoof altijd op naar de onopvallende partij. Zijn kracht zat in de achtergrond vocalen. En ja, Save Your Love is van de buitencategorie.


Ik doe er een halfje bij.

Met beide platen van Savages wilde het tussen ons uiteindelijk onvoldoende vlotten. Er ontstond geen diepte relatie, dus verdwenen ze uit mijn bewustzijn. Dat dreigt ook te gebeuren met de soloplaat van Jehnny Beth.

De eerste indruk was ronduit pure verwarring. Waar ben ik (allemaal) naar aan het luisteren? Het gevolg was dat er niets landde, want er heerste slechts chaos. Wel was er er iets in mijn hoofd dat maakte dat ik een tweede en een derde keer ging luisteren en heel langzaam ontstond er een zekere ordening. In alle jaren dat ik naar muziek luister, is dit misschien wel de eerste plaat waar dit gevoel zich zo prominent aandiende.

Jehnny Beth geeft haar alles en dat is heel erg veel meer dan ze in haar band kwijt kan. Het is alsof een poes op je schoot komt spinnen om vervolgens haar nagels heel hard in je bovenbenen te zetten en niet vervelend zacht. Redeloze woede kan worden afgewisseld met een slaapliedje. Herrie met een pianoballade of jazzy noise. Het is er allemaal en dus eigelijk teveel van het goede voor iedereen, want hoeveel mensen hebben zo'n afwisselende smaak?

Zoals ik al schreef, door vaker te luisteren ontstond er een zekere ordening. Begonnen zaken op hun plek te vallen en identificeerbaar te worden als emoties. Dat vergde tijd en vooral aandacht. Wat ik me kan voorstellen is dat veel mensen direct zullen afhaken bij de eerste luisterbeurt, waarschijnlijk al ver voor het einde van To Love Is To Live. Wie niet van een bak herrie op zijn tijd houdt (of juist altijd), zal veel tegenkomen dat tegen het oor stuit. Alle anderen raad ik aan om door te zetten. Geef het een kans!

Jehnny Beth heeft een intrigerende plaat gemaakt, die misschien wel heel goed blijkt te zijn voor hen die nog meer doorzetten dan ik nu al heb gedaan. Ik heb me voorgenomen om dit te doen en overweeg de plaat zelfs aan te schaffen. Dat zegt iets als niet alles. Voor nu een voorzichtige score.

Dit is een totaal ander stuk dan in het Engels op WoNoBloG.

Meesterwerk. Punt.

Heel af en toe zijn er van die albums die bij eerste beluistering direct binnen komen. Op de een of andere manier maken de eerste noten al indruk en die verdwijnt niet bij de verdere beluistering. Dat gebeurde toen ik Jen Cloher voor het eerst opzette.

Natuurlijk hielp het dat de naam Courtney Barnett overal viel zodra het over Jen Cloher ging, maar dan alleen als uitnodiging om het album te gaan beluisteren. Daarna viel dat idee geheel weg. Ja, het geluid op deze plaat is herkenbaar, maar Jen Cloher is de betere songschrijver of in ieder geval de betere arrangeur. De muziek wordt net wat beter in de hand gehouden t.o.v. haar echtgenote. Dit is voor mij zeker een pré.

The Velvet Underground is all over the place op deze plaat. Van de staccato ritmes naar de interactie tussen de twee gitaren. De doodse zangstijl van Lou Reed is hier ook veelvuldig te horen. Juist op de momenten dat Jen Cloher een zachtere kant van zichzelf laat zien, groeit het album door het contrast nog iets meer. Als nummers dan af en toe toch ontsporen, verhoogt het de feestvreugde alleen maar.

De wisselwerking tussen de hardere nummers en de zachte is goed. Ze durft zelfs te fluisterzingen in nummers waar de akoestische gitaar dragend is. In andere nummers gooit ze de sluizen volkomen open, waardoor het bijna giswerk is of hier bewuste of onbewuste gedachten naar buiten stromen

Of deze plaat een meesterwerk is of een klassiek album, dat is te vroeg om te concluderen. Qua verkopen gaat het dit zeker niet worden. De muziek is te vervreemdend om genres te overstijgen. Voor mijzelf ben ik daar ook niet uit. De eerste indruk is onmiskenbaar heel goed, maar is dat over een aantal maanden ook nog zo? Het geloof is er. Het vinyl is onderweg. Dus voor nu 4*, met een gerede kans op meer.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Jenn Grant is voor mij een nieuwe naam. De Canadese heeft al een aardig lijstje aan platen op haar naam staan. Dat zij zegt heel anders te werk te zijn gegaan bij het schrijven en maken van Paradise neem dan ook maar aan.

Een paar namen schoten mij te binnen bij het luisteren naar de openings- en titeltrack. Het mysterieuze van Lana del Rey en de triphop van Massive (Attack). Combineer dat met een refrein dat na een keer luisteren niet meer uit mijn hoofd wil vertrekken en er is sprake van een merkwaardige, maar zeer intrigerende song.

Het spannende aan Paradise is daarna direct over. Dit niveau bereikt Jenn Grant nergens meer. Paradise is zelfs een album dat als ik het opzet en iets anders ga doen, voorbij is zonder dat ik het in de gaten heb, Niets trekt mijn aandacht meer.

Echter, als ik echt aandacht schenk, dan valt direct op hoe goed dit album in elkaar zit. Hoe mooi het klinkt en dat de nummers zonder meer de moeite van het beluisteren waard zijn. Daar staat wel tegenover dat de momenten waarop ik echt kan luisteren schaars zijn. Helaas voor Jenn Grant zijn er albums die heel veel beter zijn en om die exclusieve aandacht smeken.

Ik hink dan ook duidelijk op twee gedachten. Als Grant hier aan het experimenteren is geslagen met haar songs, dan is dat uiterst smaakvol en bedachtzaam doorgevoerd. De elektronica zit, ik zou zeggen, organisch verweven in haar smaakvolle singer-songwriter songs, maar zo spannend als in het, wellicht enige echte experiment, 'Paradise', is het nergens meer. Toch is dat geen gemiste kans. Paradise is een smaakvol album, wat mysterieus, dat voldoende mensen die van dit genre houden aan zich moet kunnen binden.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

De plaat was al een tijdje in mijn bezit en de vraag 'ga ik er over schrijven' speelde al enige tijd door mijn hoofd. Delen waren al geschreven daar. Het laatste zetje kwam toen ik uitvond dat Shane Alexander de plaat heeft geproduceerd. Van deze singer-songwriter en nu ook steeds meer producer ben ik al jaren fan.

Jenny Van West heeft inderdaad een prachtige en rustige stem Real Roots Cafe, maar weet de luisteraar ook menig maal op het verkeerde been te zetten met de keuzes binnen haar muziek.

Het album start met iets dat dichter ligt bij de jaren 40 en 50 populaire muziek dan bij jaren 10 singer-singwriters. Ze durft ook rustig iets als The Andrew Sisters in een song naar voren te brengen. De andere kant is dat ze net zo makkelijk een country-rocker presenteert als een folk ballad. Het komt allemaal voorbij in het genre hoppende Happiness To Burn.

De consistentie zit in de stem van Jenny Van West en de sfeervolle begeleiding die Shane Alexander achter haar presenteert. Muzikaal zit deze plaat prima in elkaar, maar staat Van West centraal en niet, wat toch vaak bij singer-songwriters gebeurt, de producer en zijn smaakvolle, drukke invulling van muziek die vaak in eenzaamheid is ontstaan.

Voor het eerst luisteren naar Happiness To Burn betekent verbaasd worden. Zelfs te verbaasd, want ja, ik ben wel een paar keer afgehaakt na de zoveelste switch tussen genres. Op een dag viel het allemaal in elkaar en sindsdien hoor ik de schoonheid van het geheel.

Het hele verhaal staat op WoNoBlog:

WoNoBloG: Happiness To Burn. Jenny Van West - wonomagazine.blogspot.com

Deze plaat is lang op een stapel van platen blijven liggen die ik nog eens moest checken. Eerlijk gezegd toch voornamelijk omdat soloplaten van bandleden gewoon meestal niet zo interessant zijn en dan zeker van een band die mij nog steeds niet volledige heeft overtuigd. Al is 'Love Is To Die' van Warpaint zeker een van mijn favoriete nummers van 2014.

JennyLee kwam met Right On! toch binnen, omdat ze de sfeer van haar band weet te vangen en tegelijkertijd zaken toevoegt. Ik deel Right On! grofweg in een nummers die drukke drumpatronen kennen en sfeernummers. Mijn voorkeur gaat uiteindelijk uit naar de laatste soort, maar het is de combinatie die Right On! laat werken.

De stem van JennyLee werkt in beide vormen. Haar ijle zang ligt over de muziek heen gedrapeerd. Het maakt de plaat wel koud en zet hem op een afstand. Dat maakt het voor mij moeilijk om echt betrokken te raken, naar binnen gezogen te worden. Het blijft kijken naar iets moois achter de etalageruit.

Ik vind het dan ook heel moeilijk om echt te oordelen over deze plaat (of om er een nummer als beste uit te pikken). Wel bewijst JennyLee met Right On! dat een bandlid iets kan toevoegen aan het oeuvre van een band. Of hij gaat groeien, zal de tijd leren.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Vijf songs opgenomen in drie vroege nachten ergens in 1991 voor bijna geen geld. Vijf echt knallende songs. Ze bleven om wat voor reden dan ook op de plank liggen tot de zomer van 2020. Het idee was om er drie nieuwe songs aan toe te voegen die Jerry Lehane recentelijk had geschreven. Vervolgens kwam Corona voorbij en konden die plannen voor onbepaalde tijd uitgesteld worden. In overleg met Rum Bar baas Lou Mansdorf werd besloten om niet langer te wachten en wat is de wereld daar beter van geworden.

Lehane in inmiddels al zo'n 30 jaar loodgieter en speelt af en toe een reünie show met zijn oude band Dogmatics of met andere bands in en rond Boston. Er zit rock en roll in zijn aderen en die moet er uit. Deze vijf nam hij op met bevriende muzikanten. Bij de eerste noten klinkt het nog of mijn speakers het zo juist begeven hebben. Daarna gaat de rock en roll trein rijden en kijkt niet om. 'Kiss My Tattoo' is een geweldige power/garage rocker, waarmee Lehane goud in handen had, dat hij niet kon verzilveren. Als ik het nummer vergelijk met hits in dit genre uit die tijd, neem bijvoorbeeld 'I Love You, Period' van Dan Baird, dan wint 'Kiss My Tattoo het met twee handen op de rug gebonden. Daarna gaat het tempo wellicht iets omlaag, de songs blijven heel erg goed.

Als er negatief commentaar mogelijk is, dan is het dat de songs misschien niet af zijn. Dat valt alleen op in de abrupte eindes. Er is niet gepolijst en dat komt deze mini LP ten goede. Petje af voor een man die loodgieter werd omdat de doorbraak uitbleef. Zoals voor iedereen op Rum Bar Records, dat heel veel platen op een heel hoog niveau uitbrengt van mensen die gewoon muziek moeten maken, naast hun "normale" leven.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Ten opzichte van 'Glow', de debuut EP van Jo Goes Hunting, is Come, Future een aangename stap vooruit. De muziek zoekt aanmerkelijk de verdieping en verbreding op, hetgeen leidt tot een experimenteer drift die er voor zorgt dat Jo Goes Hunting niet voor één gat te vangen is. Van momenten van bijna totale vervoering, gaat het door naar stekeligheid die afstand creëert of zelfs afstoot. Even later deelt de muziek weer een vriendelijke aai uit, die uitnodigt dichterbij te komen.

Dit alles maakt Come, Future zowel een spannend als bij vlagen heel goed album. Als geheel is het album misschien nog iets te onevenwichtig, maar de aspiraties naar iets groots te reiken zijn zodanig duidelijk, dat dit voor nu te vergeven is. Wat de toekomst brengt, is altijd ongewis, maar dat Jo Goes Hunting een belofte in zich bergt dat is zeer evident.

Binnenkort spelen ze hier in de stad, dus ik denk dat ik maar eens ga kijken. Interessant om te zien of er live ook progressie is gemaakt sinds januari vorig jaar toen ze in het voorprogramma stonden van De Staat.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Ik was ooit een fan, maar ik kom niet door deze plaat heen en haar stem "does not age well", merk ik. Helaas, meer kan ik er niet van maken.

Op The classic vindt Joan Wasser een perfect evenwicht tussen de gedragen, statige muziek van haar eerste twee albums en het muzikaal bevrijdende The deep field. De speelse wijze waarop Joan as Police Woman musiceert in de openingsnummers 'Witness', 'The classic' en vooral 'Holy city' en de prachtige soulballades die meer refereren aan haar oudere werk, 'Get direct' en 'Ask', tonen aan dat deze balans in het werk van Joan as Police Woman nog voor jarenlang plezier gaat zorgen op de platen die nog gaan komen. Joan Wasser is muzikaal volwassen geworden op The classic.

Voor een meer volledige recensie kun je terecht op WoNoblog

De muziek op Gliese ligt een stuk buiten mijn muzikale comfortzone. Het valt me wel op dat er de laatste circa twee jaar steeds vaker instrumentale albums op mijn digitale inbox vallen, niet zelden volledig rond een piano opgetrokken. Hierbij wordt er rustig op de piano gespeeld. Vaak uiterst schoon, maar ik moet meteen toegeven, er blijft niets van bij me hangen. Het glijdt van me af alsof ik de teflonlaag van mijn anti-aanbakpan ben.

Job Roggeveen, bekend van zijn werk onder de naam Happy Camper, trok zich enige jaren terug in een Frans klooster en treft daar een oude piano aan, waarop hij nieuw werk begint te componeren. Dit vertaalt zich uiteindelijk in deze plaat, waarin hij samenwerkt met violist Ben Mathot.

Het is een plaat waarop de piano zelf te horen is. Ja, natuurlijk, zult u zeggen, maar ik bedoel het instrument zelf. Als Roggeveen inderdaad voor de opnames de oude piano in het klooster heeft gebruikt, zijn de aanslagen zelf te horen als onderdeel van het totale product. Iets dat in Solo Piano van Ella van der Wouden, ook besproken vandaag, geheel onhoorbaar is. Dit maakt Gliese anders. Hoe romantisch en neo klassiek het album verder ook klinkt.

De wisselwerking tussen de twee instrumenten is prima. Ook Gliese is een album om de wereld even helemaal mee te vergeten. Dat is ook wat waard in deze Covid-19 tijden.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.