Ik leerde Faye Webster kennen via de single 'Cheers', het zesde nummer op dit album. Het maakte me niet bepaald klaar voor I Know I'm Funny Haha. Webster noemt het zelf haar meest brutale nummer ooit en daar kan ik me iets bij voorstellen aan de hand van wat ik verder op de plaat hoorde. Het kabbelt allemaal wel heel ongevaarlijk door. Daar staat tegenover dat een aantal van de liedjes heel prettig in het oor liggen en dat Faye Websters stem heel prettig is om naar te luisteren. Toch bekruipt me naarmate het album zich ontwikkelt zich een Christopher Cross gevoel bij me. Geen vleesch noch visch en dan vooral vanaf het achtste nummer. Tot 'Cheers' is het goed te doen, dan komt Çheers', voor mij het absolute hoogtepunt van de plaat. Met een beetje goede wil is 'Both All The Time' ook nog een alternatief rockachtig nummer te noemen. Daarna houd het voor mij wel op en wordt het album licht teleurstellend, als in te braaf en te eenvormig..

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Ja, blur8, het zoveelste dreampop bandje, in dit geval een jonge dame uit Nieuw Zeeland, Amelia Murray. Om die reden besteedde ik er aanvankelijk niet zoveel aandacht aan. Dit kon wel eens dat album teveel worden. Bij herbeluistering bleek dat onterecht. Fazerdaze brengt lekkere lome alternatieve popliedjes die nagenoeg allemaal hun momenten hebben die het luisteren meer dan rechtvaardigen. Een solo gitaar of orgel toevoeging laten de liedjes al gauw tot leven komen. Maar één keer vergaloppeerd Fazerdaze haarzelf, als een harde gitaar wat geforceerd door het nummer 'Friends' heen knalt en eigenlijk in het luchtledige hangt op Morningside.

Ons eigen Amber Arcades kwam regelmatig door mijn hoofd heen tijdens het luisteren. Die strijdt verliest Fazerdaze echter. Daarvoor is haar muziek net te weinig eigen. Waar Fazerdaze volkomen slaagt, is het dromerige van de muziek koppelen aan het licht dat zo uitbundig schijnt op de hoes. Het prettige gevoel van een zonnige zondagochtend waar nog even niets hoeft, wordt perfect gevangen in de muziek en sfeer op dit album. Het is licht, maar op een verantwoorde wijze.

Wie van zacht zingende meisjes in de alternatieve hoek houdt, moet dit album zeker uitproberen. En de rest? Het heeft mij ook overtuigd, maar ik zit vaak in het midden hier. Voor Morningside bleek ik uiteindelijk helemaal in de stemming.

Soft Power kent een ijzersterk begin, maar kakt daarna in op een manier die er voor zorgt dat ik het einde nooit heb gehaald, figuurlijk gezien dan, omdat ik geestelijk allang ben afgehaakt. Vreemd genoeg is het vierde nummer het nummer met de meeste pit,. maar dat spreekt mij niet aan. Daarna dreutelt het en dreutelt het nog wat meer in nietszeggend gedreutel. Misschien is het heel goed, maar gewoon mijn muziek niet. Dat kan ik niet uitsluiten. Bij 'Morningside' balanceerde Amelia Murray op een dun koord. Op Soft Power verliest zij het evenwicht en kukelt er hard af. Die eerste drie nummers zorgen voor de meeste sterren hier gegeven.

FELIZ is een nieuwe band uit Vlaanderen, die, door hard werken een plaat heeft kunnen opnemen in de studio van Joes Brands. Die combinatie levert een introspectief popalbum op met een bijna doorzichtige sound. Ik kan mij voorstellen dat de leden van FELIZ heel gelukkig zijn met het resultaat. Volgens mij komen alle sterke punten van de band naar voren, in een prachtige, brede mix van de opnames.

Vooraan staat Lise Reyners, die met haar zachte stem liedjes zingt over de dingen die voorbij gaan, over liefdes die eindigen, maar naar ze hoopt door een nacht er over te slapen, toch nog goed zullen komen. Achter haar spelen keyboards een grote rol bij de speelsheid van de muzikale invulling. Een piano of orgel geeft de nummers een zwierigheid, die de melancholie van de nummers onderstreept, maar tegelijkertijd een levenslust laat uitstralen die hen van een extra laag voorziet.

FELIZ EP is een plaat moeiteloos past in een rij jonge(re) artiesten die muziek maken die mij zeer aanspreekt. Mevrouw Tamara, Elenne May, maar ook studiogenoten als The LVE kunnen hier genoemd worden.

Arbeid adelt, dat onderstreept FELIZ op haar plaat. De meer dan 100 huisconcerten die werden gegeven om de plaat te bekostigen, hebben de band het inzicht gegeven hoe hun nummers het beste klinken. De intimiteit van de huiskamer is meegenomen naar de studio en hoor. Een prima debuut afgeleverd door deze nieuwe Vlaamse band.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog:

WoNoBloG: FELIZ EP. FELIZ - wonomagazine.blogspot.com

Voor mij is Another Time de kennismaking Femme Vanille. Een heel prettige kennismaking kan ik rustig zeggen. Deze plaat herbergt menige muzikale verrassing en neemt hele prettige wendingen die het luisteren een prettige ervaring maken. Van ogenschijnlijke chaos naar innerlijke kalmte en terug. Hier overheen ligt telkens de kalme en rustige stem van Karinda Perrier als een ankerplaats in de storm.

De muziek van Femme Vanille roept allerlei beelden bij me op terwijl ik naar de muziek luister. Van rondrijden in dikke mist die opeens optrekt en weer neer daalt. De niet altijd alledaagse begeleiding kan alle kanten uit en doet dit ook. Met Another Time is er opnieuw een productie van eigen bodem die de aandacht weet te trekken of in ieder geval dit zou moeten doen. Een juweeltje.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Inmiddels luister ik al weken naar het album en het avontuur is nog niet over. De plaat duurt lang, is heel gevarieerd en blijft voorlopig groeien. Er is nog meer dan genoeg te ontdekken. De zang is zo typisch Frans qua klank. Die zanger ademt chansons en weet dat gevoel succesvol te vertalen naar veel modernere muziek. De 1001 invloeden maken de plaat enorm rijk, zonder ook maar een moment te ontsporen. Voor nu ****, op weg naar meer?

Heel veel onenigheid hier boven lees ik, wat mooi is, want dan doet een plaat iets met iemand. Met mij zeker. De "bluesplaat" was mijn hernieuwde kennismaking met Fink, na een album in de jaren 00 dat mij niet heel veel deed. De bluesplaat was heerlijk qua sfeer en beleving.

Resurgam komt er al zeer snel achteraan. Persoonlijk vind ik het verschil met de bluesplaat niet zo heel erg groot. De sfeer op beide platen is hetzelfde, de minimale middelen waarmee Fink iets groots creëert geldt voor beide. Hierbij valt de keuze voor verschillende leadinstrumenten extra op. Toch maakt het nauwelijks uit of nu een piano, akoestische of elektrische gitaar vooraan staat. De sfeervolle duisternis is waar Fink glorieert.

Meteen bij het begin maakt Fink indruk. Zoals 'Resurgam' opbouwt, telkens een instrument erbij, is het het muzikale equivalent van een opstand. De onvrede groeit, steeds meer mensen sluiten zich aan, tot dat alles wordt overlopen. In het begin kunnen de autoriteiten het geheel nog onderdrukken, maar men blijft opstaan, totdat vader tegenover zoon en zoon tegenover moeder komt te staan en het geweld zich nog maar een kant uitkeert: het gezag. Dit wordt zo goed muzikaal ingevuld.

En 'Cracks Appear'? Dat is na de eerste luisterbeurten toch echt mijn favoriet. Wellicht verandert dat nog, want er staan verder op in het album nog een aantal prachtige nummers. Ik hoor in 'Cracks Appear' de invloed van Massive Attack, waar ik niet veel mee kon. De rockinvloeden die steviger doorklinken hier, trekken mij volledig over de lijn. Het is met weinig vergelijkbaar wat ik hoor als mijn vriendin de radio aan heeft staan in huis. Daar is het te ruig en ongepolijst voor. Prima song dus.

Op Resurgam trekt Fink die kwaliteiten heel goed door. Soms iets rustiger, maar altijd de sfeer die ik voel tijdens het album overeind houdend. Tip voor mijn eindejaarslijstje.

Het hele verhaal staat hier op WoNoblog.

Minstens ****. Wat een sterk album. De twee dames doen er alles aan om obscuur te blijven. Waarom anders je naam veranderen na een album? Hun muziek doet er alles aan om op te vallen. Die is ver benevens de gebaande paden en toch heel toegankelijk voor degene die bereid is om hun kronkels te volgen en de soms atypische zang te accepteren. Wie dat doet krijgt er een prachtig album bij.

Vandaag kwam de plaat uit mijn platenkast omdat ik er blind een uittrok. Geen idee wat ik opgezet had. Bij de eerste noten was het al geen geheim meer. De plaat opent immers uiterst sterk met 'Pretty Paracetamol'. Dat blijft, ook nu bijna 40 jaar na data een ijzersterke song. Ik denk dat ik hem eens ga voorstellen om met de band te gaan spelen.

Fischer-Z kwam niet met een uniek geluid in 1979. The Police en Joe Jackson Band om maar iets te noemen, was de band al voor met de combi van punk, rock en reggae. Dat neemt niet weg dat Fischer-Z mijn favoriet van de drie werd. De andere twee hoef ik niet echt meer te horen. Fischer-Z kan nog steeds echt en is gewoon beter in mijn opinie. Het zit nog iets geraffineerder in elkaar. De teksten gaan even wat dieper.

Als ik me goed herinneren was 'The Worker' de eerste single en mijn kennismaking met de band. Welbeschouwd is dit eigenlijk een van de mindere nummers, maar mij zeer dierbaar. Het totaal opgefokte 'Acrobat' zet pas echt een punt. 'Remember Russia' is een aankondiging van iets geweldigs als 'So Long' dat in 1980 zou volgen. Waarschijnlijk het beste nummer van de band.

Kant 2 klinkt nog steeds iets minder bekend. Het viel mij op dat deze ook ijzersterk is. Kennelijk viel ik rond 1980 gewoon meer op singles. De energie van kant 1 is gewoon ook op kant 2 te vinden. Ik sluit niet uit dat er nog wel een halfje bij kan in de toekomst.

Uiteindelijk is Work Salad meer een tijdsdocument dan een classic album. Daarvoor overstijgt de muziek de tijd net niet voldoende, maar dat gezegd hebbende, blijft dit wel ijzersterk. Het doet mij meer dan veel andere, vergelijkbare platen uit deze tijd.

Ik meende mij te herinneren dat Fixkes een West-Vlaamse rapper was en dus voor mij echt niet interessant om waar dan ook voor naar te luisteren. Rap en ik gaan niet zo heel goed samen, wijst de ervaring uit. Waarom ik dan toch ga luisteren? Omdat iemand zo aardig is de plaat aan mij voor te leggen. Meestal probeer ik dan toch snel een eerste indruk te krijgen.

Meteen bij de eerste tonen was ik verbaasd. Hoor ik nu gitaren? En er wordt gezongen, in een sappig, maar goed verstaanbaar Vlaams dialect. Met andere woorden, ik ging maar eens verder luisteren. De kennismaking met Fixkes' vierde album was onderweg.

Zo werd deze kennismaking ook een confrontatie met mijn vooroordelen, want laten we wel wezen, wie enkel afgaat op de mening van anderen, ontdekt zelf nooit iets. Toch doet een omschrijving in een krant of gespecialiseerd, gerenomeerd tijdschrift er wel toe. Als ik daar al niet meer op af kan gaan!?

IV Rockt er juist goed op los, zonder een rockplaat te worden. Gitaren, vette drums en bas vormen wel de basis van wat Fixkes presenteert aan de wereld. Sam Valkenborgh zingt op een manier die mij eerder doet denken Plastic Bertrand (of wie 'Ca Plane Pour Moi' ook echt heeft ingezongen). Dat is maar een kant van IV. In 'Dardennen', gebracht alsof de Ardennen vreselijk cool zijn: "Dardennen Yeah!", rapt Valkenborgh over de Belgische landstreek, in 'Frank Sinatra van Cake II' wordt vol gevoel gezongen (en wat ironie toegevoegd).

In 'Dardennen' mixt Fixkes rustig een oud synth disco geluid met een banjo. Het geeft maar aan hoe breed in het geluidspalet de band durft te gaan. De variatie maakt het album geregeld een klein feestje om naar te luisteren. Ook al schuift het oude orgeltje in 'Frank Sinatra Van Cake" op richting camp, het werkt fantastisch in mijn oren. Dat de licht punkende versie zwaar contrasteert met de zoete ballade, met uit de bocht gierende gitaarsolo, 'Frank Sinatra Van Cake II', laat zien dat één versie van een nummer eigenlijk onzin is. Beide stijlen werken prima, al heb ik een sterke, persoonlijke voorkeur voor de eerste.

Zo valt er oprecht veel te genieten op IV. Kortgezegd bevallen alle nummers me goed tot beter. Met IV laat Fixkes zien hoe breed het muzikaal uit de voeten kan en tegelijkertijd kwaliteit kan leveren. Als Fixkes ooit een rapper was, dan is hij dat niet meer. Pop, ja. Rock, ja. Rap, nou, eventjes.

Deze recensie staat ook op WoNoBloG.

In 2021 de plaat weer eens gedraaid en besloten er een vol punt bovenop te doen. Ook al zijn een flink aantal van de nummers behoorlijk slick, iets wat wel meer geldt voor platen uit het midden van de jaren 80, teveel mogelijkheden in de studio tot verdere verfijning. Dit is gewoon een heel erg prima plaat, die kan wedijveren met 'Rumours' qua muzikaal niveau. De eerste single 'Big Love' en het titelnummer blijven er uitknallen, maar ook 'Seven Wonders' van Stevie Nicks blijft heel bijzonder en dat Christine McVie heel prettige nummers kan schrijven, dat blijft hier duidelijk. Afgezet tegen 'Tusk' en 'Mirage', wint Tango In The Night het glansrijk.

Het enige minpuntje is dat de jaren 80 productie niet helemaal overeind blijft in 2021. Wat dat betreft is de plaat enigszins gedateerd, iets wat 'Rumours' echt niet overkomt. Dat blijft zo krachtig. De kwaliteit van de meeste nummers compenseert echter ruimschoots. Nuancerend, voor mij die er bij was destijds in ieder geval wel.

DIt is een goede, zeer degelijke plaat, zonder subliem te worden. Het aantal referenties springt me door de oren heen en leggen verbanden tussen de nasale zang van Roger McGuinn naar The Beatles, CSN&Y, via Big Star naar Teenage Fanclub. Af en toe wordt er geweldig samen gezongen door het Britse trio, maar af en toe is het ook wel erg vlak. Ik heb al een Half Moon Run wil ik bijna zeggen, want die band is toch echt beter.

Wel toont This Is Really Going To Hurt aan dat het leven heel overzichtelijk kan zijn. Een goed liedje is een goed liedje en daarvan staan er genoeg op de plaat. Sterker nog, de titel is wel erg raar. Deze muziek doet nergens pijn, laat staan heel erg. Het is ook grotendeels erg ongevaarlijk. Een zeer goede voldoende, maar niet excellent is daarom de uitkomst.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Met 'Dogrel' kon ik heel erg weinig. Met A Hero's Death des te meer. Dit heet progressie maken en het pad inzetten dat een lange carrière mogelijk maakt. Dit album heeft variatie, diepgang, spanning, speelt met dynamiek en laat verschillende kanten van deze jonge band zien. Waarschijnlijk volkomen onvermoede kanten.

Een jonge band moet in mijn ogen op verschillende niveaus meters maken. Een van die niveaus is veel schrijven, opnemen en uitbrengen. Dat is de enige manier om het vak te leren, naast veel spelen en technisch beter worden. Dit tweede album in iets meer dan een jaar voldoet daaraan. Eigenlijk zou nu de eerstvolgende non-album single al klaar moeten liggen. Die tijden zijn (lang) voorbij voor bandjes.

In de paar recensies die ik van het nieuwe album gelezen heb, valt hij voor de critici tegen. Men wilde dus meer van hetzelfde horen. Het oordeel was in dat geval ook snel geveld: Fontaines D.C. herhaald zichzelf. Wat ik hoor, is een band die zichzelf vernieuwd en verbeterd. De verdieping is gezocht en gevonden. Wat mij betreft volkomen succesvol. De manier waarop een nummer als 'I Don't Belong' speelt met de verwachting van de luisteraar, is meesterlijk. Komt de ontlading nu?, nu?, nu? Het titelnummer knalt er gewoon meteen direct in en boeit van begin tot eind. De ballads kunnen wellicht iets spannender, maar brengen voor mij een goede balans naar het album.

A Hero's Death heeft voor mij nog niet het niveau van mijn persoonlijke favoriet van de jonge, aanstormende rockbandjes, 'Songs Of Praise' van Shame, maar gaat makkelijk in een adem mee met The Murder Capital. Van een degradatiekandidaat naar stevige subtopper in twee platen? Dat heet progressie.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

De eerste en tot voor kort laatste keer dat ik Dogrel luisterde vond ik het vreselijk. Echt niet om aan te horen. Omdat ik de platen daarna alle drie heb aangeschaft, besloot ik het album maar blind te kopen en dan maar verder te zien.

Meteen bij het eerste nummer begreep ik waarom ik er in 2019 niet naar kon luisteren. Dit is zo ruw en Grattens stem bijna niet om aan te horen. Sindsdien is er veel veranderd in mijn brein en hoor ik de energie, het enthousiasme en vooral de dadendrang. Dit is een band die het wil maken en geen enkel compromis heeft toegelaten tot haar visie. Het resultaat is een plaat die staat als een huis. Pas als de storm is uitgeraasd, volgt er een rustige ode aan The Pogues en Ierse folk.

Inmiddels is duidelijk dat Fontaines DC een grote band is geworden en de leiding heeft genomen in de vele bands van het post-postpunk tijdperk. Zelf is de band daar al ruim voorbij. Dit debuut blijft echter staan.

Tsja, ik lees heel veel negativiteit hier boven en ik ben, voor het eerst, wel enthousiast over een Foo Fighters album. Variatie, koortjes, melodieën die beklijven, ik hoor het allemaal op Medicine at Midnight. In het verleden waren er vooral een aantal goede songs, 'This Is A Call', 'Monkey Wrench', 'Walk' vooral die, maar veel middelmatigheid op de cds. Live op tv was het wel altijd geweldig. Ladingen energie die van het podium af komen gerold.

Omdat ik veruit de meeste albums van de laatste jaren niet meer beluisterd heb, kan ik niet echt beoordelen in hoeverre deze plaat een stijlbreuk is, dan moet ik op de interviews die ik gelezen heb afgaan, maar het klinkt deels wel zo en dat gaat de band gewoon goed af. Ik hoor echt verrassende dingen en ben geneigd om mijn eerste Foo Fighters plaat aan te gaan schaffen. Ik geef het nog een paar luisterbeurten om het zeker te weten. de score kan dus zeker nog omhoog gaan.

Wat me vooral opvalt, is de invloed van The Beatles op deze plaat. 'Chasing Birds' vs. 'Blackbird', de violen van 'She's Leaving Home', de melodie van John Lennon's 'Woman', het zit er allemaal in. Waar de power er wel in gaat, of een knipoog richting disco gaat, 'Shame, Shame' (shame), vervallen de Beatles en komt de band zelf naar voren of komen totaal onverwachte invloeden om de hoek kijken.

Als een band zichzelf niet vernieuwd, komt er kritiek, als een band zichzelf wel vernieuwd vaak ook, omdat het verwachtingspatroon doorbroken wordt. Uit eigen ervaring weet ik dat bands die lang bestaan soms matige albums uitbrengen. Ik ben geen Foo Fighters fan, meer iemand, met een zekere interesse, aan de zijlijn, maar kan wel stellen dat Medicine At Midnight geen middelmatig album is. Daarvoor gebeurt er teveel, is de kwaliteit te prettig aangenaam. Een onaangename verrassing kan het zeker zijn. Voor al die fans, ik moest ooit 'Miss You' voor het eerst aanhoren en schrok me rot. Het is later toch wel een van mijn favoriete Stones nummers geworden. Er is altijd hoop voor wie doorzet en een band bereid is te volgen tijdens zijn persoonlijke ontwikkeling.

Het bovenstaande is een bewerking van een post op WoNoBloG.

De titel las ik aanvankelijk als Endless Suffering, dat is nogal een verschil met End Of Suffering. Net nadat ik het verschil ontdekt had, klonk een aantal frases uit het eerste nummer in mijn oor "When I'm high, I'm in heaven, when I'm low, I'm in hell". Alsof mijn misverstand nog even onderstreept moest worden.

In de begeleidende bio bij End Of Suffering staat het zwart op wit: dit is het beste album van 2019. Dat is nogal een boude bewering. Kan ik daar in mee gaan?

FC&R leerde ik kennen met het eerste album, dat ik zeker verdienstelijk vond, veel energie, woede en levenslust verpakt in stevige punkrocksongs. Het tweede album is geheel langs me heen gegaan. Ik kan dus een stuk ontwikkeling gemist hebben, maar wat ik op dit nieuwe album hoorde, zeker in de eerste nummers, is dat de band zich inhoudt. Ruimte laat om accenten beter uit te laten komen. De primaire woede is omgezet in een dieper iets. Noem het volwassen worden of wat je wilt, feit is dat hier een andere band lijkt te staan. Dat zit ook in het feit dat keyboards een belangrijke rol zijn gaan spelen en deze rol ook overtuigend pakken.

Het is in het tweede deel van het album dat FC&R echt de diepte in gaan. Naarmate ik deze songs, die in sommige gevallen gewoon stevige ballads genoemd kunnen worden, vaker hoorde, overtuigde het album als geheel steeds meer. Voor hardcore fans zal het wellicht even slikken zijn, feit is dat de variatie wonderen doet voor de kwaliteit; in dit specifieke geval zeker.

Misschien is het meest treffende voorbeeld wel het slot, het titelnummer. Daar dacht ik echt, o, een ballad, bij het begin, maar naarmate het nummer zich naar een climax toewerkte, merkte ik dat zelfs het kinderstemmetje dat ingemixt is bijdroeg aan het effect. Gewoon een heel sterk nummer dus en bewust bewaard voor het einde.

Groei in de meest positieve zin van het woord dus. Of End Of Suffering a) echt binnen bereik ligt voor Frank Carter c.s., betwijfel ik gezien de donkerte van het album als geheel, b) de beste plaat van het jaar is? Dat laatste zal de rest van het jaar gaan bewijzen. Hij staat zeker op de shortlist voor mijn lijstje van een tot op heden niet heel sterk jaar.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Het is mogelijk een album aan te schaffen puur om de hoes om er daarna achter te komen dat het een fantastische plaat is. Het moment dat ik met koptelefoon op in bed voor het slapen nog even kant 1 opzette en 16 Zappa's "nah-na-na-na-naah" in mijn oren hoorde zingen, lag ik keihard in mijn bed te lachen.

Sheik Yerbouti is een mengsel van absurdisme, complexiteit, popgevoel, classic rock en teksten die niet meer kunnen 40 jaar later. Het is voor een heer op leeftijd bijna genant om naar te luisteren, but who cares. Dit is niet alleen jeugdsentiment maar gewoon echt goede muziek. Ook 'Yo Mama', dat ik vroeger oversloeg, landt inmiddels prima, net als 'Rat Tomago' met zijn complexe bassolo en ritme.

Het zijn de duizend-en-een details die mij, nog meer dan toen, in het oor springen. Al die kleine tussenstukjes, fills, waanzinnige geluidjes en het stapelen van zang. De variatie in de zang tussen de waanzin van Terry Bozzio, de diepte van Zappa en al die andere stemmen.

Het begint allemaal met 'I Have Been In You'. Het kwam in mijn jaren 80 studentenhuis voor dat de bewoner aan het einde van de gang de douches inliep tegenover zijn kamer, zijn deur open liet staan en dat daar dit nummer om half 8 's ochtends keihard uit knalde. Vonden we dat normaal? Nee, maar grappig was het wel. Met alle ophef rondom Patricia Paay en Donald Trump in Moskou is na 40 jaar eindelijk begrip gekomen voor het stukje in 'Bobby Brown', een top 3 hit in Noorwegen, zegt men: "Golden shower". Zo leer je nog eens wat. Het was ooit heel choquerend, nu kan het gewoon niet meer.

Wat mij nu vooral opvalt, is hoe muzikaal Zappa ook kon zijn. Er zitten zoveel prachtige melodietjes verstopt in de nummers, een gierende gitaar in 'City Of Tiny Lights', een prachtig basloopje in 'Jewish Princess' en ieder heeft vast een van zijn eigen favorieten.

Voor mij was Sheik Yerbouti in 1979 het begin van een Zappa avontuur. Met ongelofelijke dalen, onbegrijpelijke exercities, maar ook een aantal geweldige platen waarvan 'One Size Fits All' mijn absolute favoriet is, met 'Fillmore East' hot in pursuit. De laatste jaren heb ik het weinig meer gespeeld. Dankzij een optreden van de band 2000 Motels in het Patronaat gaat daar verandering in komen.

Ik denk dat dit mijn tweede Zappa plaat was, na 'Sheik Yerbouti'. One Size Fits All is Zappa's beste album en een van de beste platen ooit gemaakt. De totale gekte spuit alle hoeken uit, maar is vervat is perfecte songs, waarvan waarschijnlijk geen enkele noot niet vast stond van te voren.

Het album opent met 'Inca Roads', een van mijn favoriete nummers ooit. Tot mijn verbazing duurt het nog geen 6 minuten. Er zitten zoveel wendingen en kronkels in, dat het voor mijn gevoel zeker 10 minuten aan de gang is. De Von Däniken theorieën gezet op muziek en ongein. In de teksten, in de muziek, het zit vol grappen, maar tegelijkertijd musiceren Zappa en zijn mannen en vrouw zo geweldig. De modernste techniek scheert en schmiert voorbij, terwijl de hoofdriff gespeeld wordt op een xylofoon. George Duke heeft nooit betere muziek gemaakt. Zijn zweverige stem en zijn solo's zijn fenomenaal.

Zappa zelf pakt natuurlijk een gitaarsolo, in dit geval live opgenomen tijdens een show in Helsinki en geplakt tussen de studio opnames. Samen vormen ze een hybride song van enorme kracht. Ik ben niet zo van Zappa's ellenlange solopartijen. Hier doet hij alles goed, binnen de kaders van zijn beste song. George Duke mag daarna twee maal loos gaan, waarvan een met een waanzinnige snelheid. De ritmisch melodieuze breaks zijn perfect en een blauwdruk wat FZ later heel veel zou doen met Ed Mann in zijn band. Na de breaks schitteren Ruth Underwood, Duke en Chester Thompson. Fenomenaal.

Ja, dit is het hoogtepunt van de plaat, maar er volgt nog zoveel leuks en moois. Het heerlijk, simplistisch rock and rollende 'Can't Afford No Shoes' met vuige gitaarsolo. De Zappa-stemmen-laag wordt hier uitstekend toegepast. De man heeft geen enkele schaamte om zichzelf eindeloos over te dubben en iedere stembuiging en speekselbewegingen goed uit te laten komen. Hij kruipt letterlijk als een leger insecten je oren in.

Dan de eerste van twee 'Sofa's. Hoe moet je zo'n nummer omschrijven? Het is een compositie, volledig uitgewerkt en al, dat in versie 2, aan het einde van de plaat, een hoogst merkwaardige, Duitse tekst mee krijgt. Tekstueel is Zappa sowieso helemaal los van alles en iedereen. Horen is geloven in sommige gevallen. 'Sofa No.1' is subtiliteit en bombast ineen. Alles past en is ontroerend mooi.

De scheurgitaar die 'Po-Jama People' opent, is dan ook bijna een schok. Zappa had nog een stukje gitaar liggen, voordat het jazzy rockende nummer van start gaat. De piano van George Duke is de verbindende factor tussen intro en song. Ook hier trekt Zappa op gitaar stevig van leer, de band met zich meetrekkend in een stevig duel, waarbij Duke opnieuw flink mee mag doen.

De derde zanger op deze plaat is Napoleon "Murphy" Brock. Hij krijgt zijn eerste glorie moment in 'Florentine Pogen'. Zijn stem is uitzonderlijk geschikt om af en toe flink uit de bocht te schieten. Een beetje de clown op het album. 'Florentine Pogen' is opnieuw een nummer dat aan alle kanten rammelt, waarin tempo wisselingen elkaar razend snel opvolgen. Alle muzikanten krijgen hun momenten. Hoe verzin je het?, is een goede vraag. Van uiterst ritmisch naar chaos in seconden, en terug.

De gekte slaat nog één maal echt toe in het korte 'Evelyn A Modified Dog'. Klassiek, Zappa en een rare tekst, die wel heel grappig is.

Daarna slaan The Mothers of Invention aan het rocken, Zappa stijl. Eendimensionaal in het multiversum. Zoiets. Het is weer alles behalve simpel, terwijl de basis een rocknummer is. Er is een mondharmonica, een gitaar die vele toeren uithaalt en een riff die telkens terug komt. 'San Bernadino', starring Bobby Potatohead, is raar, maar zo lekker. Met zoveel laagjes. 'Andy' is song twee in dit onderdeel. Met Brock opnieuw op zang. Ook hier gebeurt weer van alles dat niet conventioneel is, maar niet ontaardt in gefreak. 'Andy' is opnieuw een prima song.

Ergens op deze twee nummers doet Johnny 'Guitar' Watson mee op "flambe vocals". De credit die hij hier boven krijgt met een eigen naamsvermelding is in mijn ogen onterecht, want hij is een achtergrond gast. Het is geen duet of leadzang, vooruit op 'Andy' wel een stuk als hij het nummer naar zijn einde zingt.

Het eindigt dus allemaal met 'Sofa No.2'. Precies hetzelfde werkje, maar dan met zang van George Duke en Zappa zelf. Inderdaad opnieuw een soort van waanzin over schoonheid. Opera? Waarom niet? Een perfect einde aan een perfecte plaat.

One Size Fits All is de plaat waar de kracht van Frank Zappa allemaal samenkwam. Het experimentele, het compositorische, de taal, de grappen, zijn gitaar, fantastische muzikanten en zangers (geëerd met de bandnaam toevoeging). Het staat echter allemaal in dienst van de liedjes, zonder dat er één element de overhand krijgt. Daar zijn nog een paar platen van, hierboven veelvuldig aangehaald, maar dan zijn de liedjes hier net even consistenter en gewoon weg beter. Met natuurlijk dat ene nummer dat overal boven uitsteekt, 'Inca Roads'.

Tot slot een compliment voor het artwork van Cal Schenkel. Zoiets als een titelrol in een Monty Python film. Zoek de grappen.

De eerste keer dat ik de single 'Always Ascending' hoorde, was ik niet bepaald overtuigd. Dat veranderde echter al gauw. Dat intro is prima, misschien iets te lang, maar bouwt op naar wat er na komt en dat zijn genoeg ideeën voor twee nummers en nog feestnummers ook.

Wat daarna komt, heeft me diverse keren op en neer doen slingeren. Van wat moet ik hiermee, naar geweldig en vice versa. Daar ben ik inmiddels overheen. Iedere keer weer vielen me briljante stukjes op die me op deden veren, die nummers op hun plaats deden vallen. Kortom, de plaat groeide bij de draaibeurt. Als dat zo blijft, dan gaan die vier sterren binnenkort simpelweg omhoog. Het vinyl komt vandaag in huis.

Ja, Franz Ferdinand heeft zichzelf opnieuw uitgevonden met de nieuwe gitarist (waar niet zo heel veel van te merken is), maar vooral de nieuwe toetsenist. Hij drukt een stevige stempel op de plaat, met veel (oude) synthgeluiden.

De aankondigingen lezend, vreesde ik een discoplaat te mogen gaan aanhoren, maar daar is geen sprake van. Wel van discogeluiden, maar veel nummers hebben daar niets mee van doen. (Gelukkig.) Wel van nummers die mij regelmatig op het verkeerde been zetten, een aparte wending nemen, anders gaan dan verwacht. Dan maakt de plaat soms raar, in de zin van moeilijk aan een nummer kunnen wennen, als spannend. Na een aantal luisterbeurten slaat dat voor mij in het voordeel van de plaat uit. Als gevolg daarvan zou de Always Ascending wel eens langer mee kunnen gaan dan 'Tonight' en 'Right Thoughts Right Words Right Action'. Dat laatste gaat de tijd leren. Eerst later vandaag maar eens van het vinyl gaan genieten en de vast prachtige hoes. En over vier weken het optreden.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Wat eens was, blijft altijd in de muziek sinds het opgenomen kan worden. Ja, het debuut album was mindblowing. Ik kan mij nog precies herinneren waar ik was en het intro van 'Jacqueline' hoorde. De plaat kon direct mee naar huis, maar het is 2025. Dingen zijn anders vandaag. Eerst naar Spotify ipv de platenzaak, maar ook nu heb ik de plaat direct gekocht en niet alleen maar uit nostalgische redenen.

The Human Fear is een rijke plaat. De band is minder uitbundig, maar hé, we zijn allemaal 21 jaar ouder. Ik hoor op deze plaat een band die met veel plezier, veel verschillende soorten invalshoeken gezocht en succesvol gevonden heeft en in het bandgeluid geïncorporeerd. Dat het bandgeluid iets anders is, volgt ook uit de gewijzigde line up. Een vaste keyboardspeler brengt een breder geluid met zich mee en dat gaat ten koste van de gitaar. Op The Human Fear vind ik het prima.

De link met BZN had ik niet gelegd. Wel met traditionele Griekse muziek. Mijn ex speelde dat graag, dus ik heb er nogal wat van meegekregen. Kapranos is van Griekse afkomst, dus zo raar is dat niet. Nee, het is niet mijn favoriete nummer op de plaat. Dat is single 'Night Or Day', een van de beste nummers van de band sinds 'Do You Want To'. Ik mag graag naar alle albums luisteren, m.u.v. 'Tonight', die komt nooit uit de kast nu ik er over nadenk. Deze gaat dat beslist wel komen, net als 'Always Descending'.

Kortom, een **** album en wie weet iets meer in de toekomst. Fra Fer blijft een van mijn favoriete "nieuwe" bands.

Ongeveer vijf jaar geleden maakte ik kennis met Frazey Ford. Het album 'Indian Ocean' beviel heel goed, al moet ik toegeven dat het daarna weer snel van mijn radar afviel. Dat maakte dat ik behalve de herinnering vrij open tegen U Kin B The Sun aan kon luisteren.

Mijn recensie van begin 2015 zou ik met aanpassen van een titel hier en daar helemaal kunnen overnemen. U Kin B The Sun maakte precies dezelfde indruk en maakte dezelfde soort gevoelens los. Wat heeft een mens aan een herhalingsoefening?, zou een goede vraag zijn, ware het niet dat dit album zo lekker wegluistert en een diepe indruk achterlaat dat iedere gedachte aan een herhaling simpelweg ergens langs de luisterroute achterblijft.

Met haar lome, zwoele stem neemt Frazey Ford haar luisteraars mee door het album heen, waarop prachtig, veelal heel relaxt wordt gemusiceerd. Allerlei kleine details dringen zich op aan de luisteraar, die ook na vele luisterbeurten weer iets nieuws zal ontdekken.

Het is trouwens dat er geen schetterende trompetten en strijkers te detecteren zijn, maar een album als 'Dusty In Memphis' dringt zich wel aan me op. De soulvolle rhythm & blues van Frazey Ford is om in te lijsten en verliest alleen omdat er geen song met de kwaliteit van 'Son Of A Preacher Man' op haar album staat.

2020 Heeft mij al met een aantal heel erg lekkere platen verwend. Dit is er zeker eentje van.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.