heel fijn 3e solo album voornamelijk gevuld met folk/country rock. samen met het album MacDougal Blues uit 1990 mijn favoriete album van de man, die naast zijn solo werk al die jaren ook actief bleef als frontman/gitarist/leadvocalist van zijn band Drivin'N'Cryin'. Kevn Kinney is een zeer verdienstelijk songwriter met een inmiddels omvangrijk oeuvre op zijn naam. dit album werd geproduceerd door Warren Haynes, bekend van zijn band Gov't Mule en zijn lidmaatschap van the Allman Brothers Band, waarmee de link is gelegd naar de "Southern rock" van zijn band DnC, maar op dit album staat allesbehalve "Southern rock". het is eerder een ingetogen, folky album met hier en daar wat country invloeden. dit is een over de hele linie genomen sterk album. het titelnummer "The Flower and the Knife" is 1 van de vele hoogtepunten. de enige zwakke plek vind ik het ietwat oubollige "Kerouac", maar dat is de man vergeven. de overige, eigen composities zijn zonder uitzondering sterk. er staan 2 nummers van Bob Dylan op dit album, te weten "Ballad of Hollis Brown" in een prachtige, "kleine" uitvoering met geweldig slide guitar spel van Warren Haynes, maar ook de uitvoering van het obligate "I Shall Be Released" mag er zijn. kortom een zeer aangename luisterervaring. waar een aantal albums van de man uit Wisconsin nogal eens "missers" bevatten en de neiging bestaat om te "skippen", is daar bij dit album geen sprake van.

de man heeft inderdaad menigmaal in het kleinere clubcircuit opgetreden, maar liet zich ook zien en horen op wat grotere festivals als Roots of Heaven of het Groningse Rhythm & Blues Night, waar hij een graag geziene gast was. dit gevarieerde album met opnieuw 11 nieuwe "originals" wijkt nogal af van het ingetogen "The Flower and the Knife" (zijn album uit 2000). er staan wat meer nummers op met een "southern rock" inslag, die ook liefhebbers van zijn band "Drivin'N'Cryin" zullen aanspreken. het album trapt sterk af met een 2- tal meer ingetogen folk/country rock getinte nummers gezongen met die typisch raspende stem van de man uit Wisconsin. 3) 40 Miles of Mountain Road is een fijne bluesballade. helaas gevolgd door wat mindere composities 4, 5 en 6. gelukkig volgt dan 1 van de prijsnummers de prachtballade 7) "Sometimes I Wish I Didn't Care". is zoals de titel al zegt een vet bluesnummer, zijn zoon Tyler destijds 12 jaar oud soleert hier op bluesharmonica. 9) klinkt dan meer als bluesrock 10) Chattahoochie Coochie Man eveneens een vet bluesnummer krijgt hier een sterke bandversie, stukken beter dan de eerdere versie op zijn album Down Out Law. dit nummer doet denken aan de muziek van the North Mississippi All Stars. het album wordt prachtig afgesloten met de ballad "I Wonder". dat de man een goede songsmid is lijdt geen twijfel.

een heel fraai album van Kimmie Rhodes, opgenomen in Austin, Texas. zij blijkt in haar thuisland een enorme staat van dienst te hebben, maar is hier in den lande niet erg bekend. zij heeft totaal 16 albums gemaakt. ik ken er slechts 3 van, waarvan deze er met kop en schouders boven uitsteekt. haar meest "rootsy" plaat, op het kruisvlak van americana/country/folk. daarnaast wordt haar muziek ook wel geclassificeerd als pop/rock/gospel, waar op dit album geen sprake van is. het songmateriaal is sterk, de muzikale invulling prima met o.a. klasbakken als Mickey Raphael (harmonica) en Jack "Cowboy" Clement (dobro). een evenwichtig album met 11 fijne "originals" van de dame zelf en 1 nummer "Home John" van ene Jimmy Day, wat ik overigens het zwakste nummer vind op dit album. het titelnummer "West Texas Heaven" trekt je onmiddellijk mee in de sfeer van dit album. je ziet bij wijze van spreken de prairie vlaktes voor je en je waant je al snel in Texas. het samen met Townes Van Zandt gezongen "I'm Gonna Fly" is het absolute hoogtepunt. de 2 duetten elk met Willie Nelson en Waylon Jennings doen er niet veel voor onder. voor de liefhebber een semi-topper in het genre.

na het fraaie album "West Texas Heaven" uit 1995 (een subtopper in het folk/country/roots genre) van de mij tot dan toe onbekende Amerikaanse singer/songwriter Kimmie Rhodes afkomstig uit Lubbock, Texas , besloot ik dit album aan te schaffen. het album diende als soundtrack voor een door haar geschreven toneel/dansvoorstelling, verdeeld in Act One (nr. 1 t/m 5) en Act Two (6 t/m 10). 9 nummers schreef zij zelf en 1 nummer (Laredo Cantina) schreef Gabe Rhodes. quote Westcoastmusic "Windblown" paints a poignant picture in song of a young woman, who has exiled herself to the wilderness of the Texan Big Bend, in a struggle to escape the sorrows of her bordertown life and the bad choices she had made". de kwaliteit van de liedjes valt mij niet mee, hoewel de 1e reeks van 5 liedjes het beluisteren waard zijn en "Lost In You Again" een mooie ballad is, echter het merendeel van de liedjes van Act Two (6 t/m 10) zijn niemendalletjes en ontberen de kwaliteit om te beklijven. 6) Laredo Cantina is een aanstekelijke, vrolijke instrumental maar niet meer dan dat. de muzikanten die op dit album meewerkten zijn o.a. de vermaarde Texaanse sessie muzikant/producer Lloyd Maines die op dit album voor fijne dobro en steel guitar klanken zorgt en haar zoon Gabe Rhodes, een multi-instrumentalist die tevens dit album produceerde.

een quote uit de liner notes

There's a whisper I hear on the breeze
LIke a ghost that drifts through the trees,
like a song that somebody sings
and nobody knows it

een Johnny Cash "tribute" album, dat geproduceerd werd door 1 van zijn ex-schoonzonen Marty Stuart. Rodney Crowell is ook een ex-schoonzoon, maar leverde geen bijdrage aan dit album.

het zijn niet bepaald de minste namen uit blues, country en rock kringen die meewerkten aan dit eerbetoon, met Johnny Cash nummers die in een variëteit aan stijlen ten gehore worden gebracht. zo zet Dwight Yoakam een fraaie "honky tonk" versie neer, Little Richard een ruig rockende versie, zoals je van hem verwachten kan en maakt Keb Mo van "Folsom Prison Blues" een langzame folk/blues versie.

hoogtepunten zijn de ballad "I Still Miss Someone" van Rosanne Cash, het volledig akoestische "Give My Love to Rose" van Bruce Springsteen, een nummer dat niet had misstaan op een album als "The Ghost of Tom Joad" en het ingetogen "Flesh and Blood" met prachtige trio dameszang en de fraaie accordeon klanken van Sheryl Crow.

ook het in een country ballad vormgegeven "I Walk the Line" van Travis Tritt, de aanstekelijke Steve Earle versie van "Hardin Wouldn't Run", en de ontroerende versie van het doorleefd door Janette Carter gezongen "Meet Me in Heaven" zijn sterkhouders, wat niet gezegd kan worden van het door Dylan's kraaienstem gezongen "Train of Love" en de bijdragen van Hank Williams Jr. en Charlie Robison.

zeker geen slecht eerbetoon, maar zoals wel vaker bij dit soort "tribute" albums krijg je het gevoel dat er meer in had gezeten.

(deel) citaat uit de liner notes van Johnny Cash:

"I was born February 26th, 1932 in a little house, surrounded by pine trees, surrounded by cotton fields. I lived in Northeast Arkansas, in the black Delta land along the Mississippi county line. We had a small cotton farm. My father was a cotton farmer, plowed with mules. I did that as well, hoed the cotton and picked it in the fall. Everybody in the family worked in the field, even the girls. There's some sweet memories and some sad memories, too, but it was a good life. The redeeming factor of it all was radio. We had a radio and I could listen to that radio when I came in from the fields. I would listen to what you would now call country or Hilbilly folk music; The Carter Family, Jimmy Rodgers, Molly O'Day, and Gene Autry. It was a whole world of music out there for me"

dankzij een tip van mede user Joshua68 werd ik nieuwsgierig naar het werk van KIrsty McGee, een 50/51 jarige singer/songwriter uit Manchester. zij blijkt de afgelopen 20 jaar een flinke naam te hebben opgebouwd in de Engelse folk scene en haar debuut "Honeysuckle" leverde haar in Engeland een folk award nominatie op. vele jaren later heeft zij inmiddels diverse awards op haar naam staan. haar referenties voor dit album bestaan uit de muziek van o.a. Leonard Cohen, Nick Drake en Joni Mitchell. deze invloeden zijn duidelijk hoorbaar op dit 2e album "Frost". haar latere albums zouden ook meer invloeden van americana, blues en jazz bevatten, maar op dit pastoraal klinkende album ligt de nadruk op ingetogen folk songs. een album vol met sfeervolle, warme klanken. de muzikale omlijsting met spaarzame, voornamelijk akoestische instrumenten zorgt voor ideale najaarsmuziek. een heel fraaie verzameling van 13 eigen songs, waarop zij haar vaardigheden als songwriter ruimschoots etaleert. een verrassend goed album, dat nieuwsgierig maakt naar haar andere werk. album werd geproduceerd door Boo Hewerdine, eveneens een Britse singer/songwriter.

Musicians credits:
Kirsty McGee: vocal, backing vocal, flute, guitar
Mat Martin: mandolin, guitar
Neill MacColl: guitar, marxophone, high strung guitar
John Spiers: melodeon, piano accordion
Roy Dodds: drums
Jonny Bridgwood: double bass
Boo Hewerdine: slide guitar, backing vocal, harmonica

de reeds sinds de begin jaren 80 muzikaal actieve Koffi Olomide die als een grootheid in o.a. de Democratische Republiek Congo, diverse Afrikaanse landen en Frankrijk wordt beschouwd, maakte begin jaren 90 een aantal albums met soukous en Congolese rumba en wat pop invloeden met melodieuze, vrij zoete liedjes waarop de instrumentatie bescheiden werd gehouden. liedjes die lekker weg luisterden zoals op de albums "Tcha Tcho" en "Les Prisonniers Dorment".

op deze 2-cd is van die sound niets meer te horen. een mix van o.a. disco, funk, soul en (Afro) pop die wel erg nadrukkelijk lonkt naar de gunst van westerse oren. glad, gepolijst geproduceerd met o.a. geprogrammeerde beats/drums en synthesizers, waarbij de authenticiteit van zijn Afrikaanse roots ver te zoeken is. de melodieen, de overdadige, overstuurde instrumentatie en de koortjes klinken behoorlijk "over the top", maar spraken kennelijk een breed publiek aan, want dit album ook wel "Bord Ezanga Kombo" genoemd, werd 1 van zijn beter verkochte albums.

typisch zo'n album met een soort van Afrikaanse "Ibiza dance party" sound dat de liefhebber van Afrikaanse roots muziek niet zal aanspreken.

het 3e album van deze uit Minnesota/USA afkomstige singer/songwriter opgenomen in Oslo met Noorse muzikanten. zijn gelijknamige debuutalbum "Kreg Viesselman" uit 2002 staat hier niet op de site en ken ik niet. het album opent sterk met het prachtige If You Think You Knew Me Once, waarbij ik aan de vroege albums van Bruce Cockburn moest denken. de 2 daaropvolgende nummers doorstaan ook de toets de kritiek. helaas zakt het niveau daarna flink in. vanaf The Great Deceiver t/m Frieze Of Life zijn de composities te zwak om te beklijven. Nantucket Women mag er ook zijn mede dankzij de vocale ondersteuning van Anne Lise Frokedal, maar het is vooral de mooie afsluiter The Well die dit album nog enigszins redt. een prachtig, ingetogen nummer. voor mij dus een score van 5 out of ten, waarbij de mooiste nummers aan het begin en het eind zitten.

een zeer aangename verrassing dit album van de uit Minnesota, USA afkomstige Kreg Viesselman. wat een heerlijke strot heeft deze man. een hese, rasperige "oude mannen" stem die mij zeer kan bekoren. het wordt nergens "over the top". doet bij vlagen denken aan de onnavolgbare Eddie Hinton, hoewel de laatste wellicht nog soulvoller zingt dan deze man. wat is Saturday Night een geweldige opener. knalt lekker uit de speakers. dan vraag je je af waar dit album naar toe gaat, want dan word je als luisteraar soms op het verkeerde been gezet en denk je dat er alleen maar mindere nummers kunnen volgen. dat is op dit album absoluut niet het geval. het is dankzij het sterke songmateriaal over de hele linie een coherent, sterk album. een doorleefd, gevarieerd album. het klinkt soms wat vuig. prachtige, intieme songs (Sorrow, The Busker) tegenover iets "ruigere". Honey Of The Vine is ronduit schitterend en The Man Without A Care opgetuigd met de kora en stem van Boubacar Diebate doet hier niet voor onder. alles klopt op dit album. verwachtte veel van de opvolger "If You Lose Your Light", echter die kan in de verste verte niet tippen aan dit "The Pull". vrees dat de man nooit meer een beter album zal maken.

de uit Brooklyn, NYC afkomstige singer/songwriter/multi-instrumentalist Kris Delmhorst kwam ik op het spoor door haar samenwerking in de gelegenheidsformatie Redbird met collega singer/songwriters Jeffrey Foucault (haar echtgenoot) en Peter Mulvey, die een 2-tal prachtige americana (folk) albums maakten.

Kris Delmhorst heeft 9 albums op haar naam staan, waarvan dit de vijfde is met allemaal eigen nummers, uitgebracht op het independent label Signature Sounds.

album begint veelbelovend met de melodieuze akoestische folky opener "Blue Adeline", het prijsnummer samen met de prachtige, ingetogen nummers "Birds of Belfast" en "Oleander".

helaas zijn lang niet alle liedjes even sterk en blijven veel van de melodieen niet hangen. daarnaast worden een aantal van haar nummers ontsierd door record samples zoals in "Riverwide" of overdadige synths en drums op "1000 Reasons".

n.m.m. geen al te hoogstaand album. wellicht heeft Kris Delmhorst betere albums gemaakt, maar deze "Shotgun Singer" spoort niet aan om mij in haar overige albums te verdiepen. beluister liever de albums die zij met Redbird maakte. overigens verscheen dit jaar (2024) na 6 jaar stilte een nieuw album "The Universal Fire" van haar man Jeffrey Foucault, een prima singer/songwriter in het roots/americana genre.

Album werd geproduceerd door Kris Delmhorst & Sam Kassirer
(Much of this record was recorded by KD at La Petite Maison, Conway, Massachusetts)

uit de liner notes:
"The creation of this album was substantially underwritten by a group of fans and supporters, without whom it could not have existed in this form"

het derde solo album van singer/songwriter Kris Delmhorst. zij maakte daarnaast met de gelegenheidsformatie Redbird met haar man Jeffrey Foucault en Peter Mulvey 2 geweldige "americana" albums, waarvan 1 studio en 1 live album.

Kris Delmhorst beschikt over een prachtige stem en is een begenadigd songwriter. zij schreef alle liedjes voor dit album zelf uitgezonderd de traditional "Mingalay".

haar liedjes veelal handelend over relatie problematiek worden hier uitgevoerd met bescheiden, gedoseerde begeleiding, zoals op de folky/roots ballads "You're No Train", het verstilde "Hummingbird" en het melancholische door orgel gedragen "Mingalay" 1 van de hoogtepunten. andere sterkhouders zijn "Bobby Lee" prachtig ingekleurd met fiddle, het melodieuze "Wasted Word" en het uitbundige "Short Work" met fraaie accenten van de accordeon. op het miniatuurtje "Come Home" is zij alleen op banjo en met haar zang te horen.

een enkele keer wordt er wat steviger gerockt, zoals op de mid-tempo nummers "East of the Mountains" en "Hurricane" zonder dat het uit de bocht vliegt.

een 3-tal liedjes "Weathervane", "Juice+June" en "Too Late" overtuigen iets minder, maar dit merendeels "folky" album bevalt stukken beter dan haar album "Shotgun Slinger" waarop zij meer met geluid ging experimenteren. dit jaar (2025) verscheen haar nieuwste album "Ghosts in the Garden".

Album werd geproduceerd door Billy Conway & Kris Delmhorst
Recorded at Hi-N-Dry, Cambridge, Massachusetts

Kris Delmhorst: vocals, acoustic, electric & baritone guitars, fiddle, cello
Billy Conway: drums, percussion, vocals
Andrew Mazzone: 4+8 string basses, baritone guitar
Julie Wolf: piano, organ, wurlitzer, accordion, melodica, xylophone, vocals
Mark Erelli: electric & acoustic guitars, vocals
Jabe Beyer: electric guitar, vocals
Kevin Barry: electric & lap steel guitars
Steve Mayone: electric guitar

veel authentieker en eerlijker kun je het niet hebben dan op deze live set met liefst 34 nummers allemaal opgenomen tijdens zijn optreden op 26 September, 2013 in een Londense kerk (Union Chapel).

een indrukwekkend, intiem, akoestisch concert met uitsluitend zang, gitaar en harmonicaspel van Kris Kristofferson. wellicht geen songwriter van de buitencategorie zoals Leonard Cohen, Bob Dylan, Paul Simon of Townes Van Zandt, maar de man schuurt er dicht tegen aan. een man met een uitgesproken mening en die het hart op de juiste plek had, wiens liedjes door velen werden gecoverd o.a. Johnny Cash, Janis Joplin en Willie Nelson. de laatste maakte zelfs een album "Willie Nelson Sings Kristofferson", dat geheel gewijd was aan zijn liedjes.

liefst 10 nummers (2,3,6,7,8,17,19,28,30 en 31) van zijn onvolprezen debuut album "Kris Kristofferson" (1970), 5 nummers (13,20,23,27 en 29) van "The Silver Tongued Devil" (1972), 1 nummer "Kiss the World Goodbye" van het album "Border Lord" (1972) plus nummers van albums uit de nadagen van zijn carrière, o.a. "Shipwrecked in the 80's" en "The Promise" van het album "A Moment of Forever", "Feeling Mortal" van het gelijknamige album, "From Here to Forever" en "Closer to the Bone" van het gelijknamige album.

"The Circle", "Broken Freedom Song" en "Sky King" verschenen eerder op het live album "Broken Freedom Song" (Live from San Francisco). "They Killed Him" van het album "Repossessed" (1986), werd door Bob Dylan gecoverd op zijn album "Knocked Out Loaded".

enigszins verrassend is de keuze voor "I'd Rather Be Sorry" van het album "Breakaway" (1974) en "Please Don't Tell Me" van het album "Natural Act" (1978), beide duo albums met zijn toenmalige vrouw/zangeres Rita Coolidge. "Here Comes That Rainbow" van het album "The Winning Hand" (1982) met Willie Nelson, Dolly Parton en Brenda Lee en "Sabre and the Rose" van zijn album "Easter Island" (1978) verrassen eveneens.

zoals hierboven al eerder opgemerkt door Bartjeking oprechte muziek van een briljante songwriter met teksten met diepgang die ergens over gaan. dat kwetsbare van zijn stem draagt wat mij betreft alleen maar bij aan de oprechtheid en ontroering van deze live set. luister bij voorbeeld naar de afsluiter "Why Me" en je weet genoeg. pluspunt is verder dat er geen lange intro's of "spoken words" op dit album staan, alleen korte "thank you's" van Kris Kristofferson.

Kris Kristofferson R.I.P. (28-09-2024)

de titel "Jesus Was a Capricorn" is een kwinkslag naar het sterrenbeeld Steenbok (23 december t/m 20 januari) ervan uitgaand dat Jezus op 25 december zou zijn geboren, hoewel dat nooit in de Bijbel heeft gestaan.

dit vierde album dat country met folk en gospel invloeden laat horen, werd tot dan toe het grootste commerciële succes voor singer/songwriter/acteur Kris Kristofferson. op dit album staan 7 "originals" van de man zelf plus 1 nummer "Help Me' van Larry Gatlin, bekend van het vocale country trio Larry Gatlin & The Gatlin Brothers" en 2 co-written nummers 7) met Donnie Fritts en met Stephen Bruton.

het titelnummer dat veel weg heeft van het John Prine nummer "Grandpa Was a Carpenter" is 1 van de sterkhouders, samen met de duetten met Rita Coolidge met wie hij een jaar later zou trouwen, het mid-tempo "It Sure Was (Love)" en de ballad "Give It Time to Be Tender".

ook de mid-tempo nummers "Help Me" met leadzang van Larry Gatlin, wiens stem aan die van Jesse Winchester doet denken en Rita Coolidge en "Out of Mind, Out of Sight" overtuigen, waar "Jesse Younger" dat minder doet.

de ballad "Nobody Wins" werd door zowel Frank Sinatra als Brenda Lee gecoverd. het country gospel nummer "Why Me" (Lord) dat door velen werd gecoverd, o.a. door Johnny Cash en Elvis Presley en 1 van zijn grootste hits werd, sluit dit album met fraaie, meerstemmige zang af.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich vele toppers uit die tijd o.a. Stephen Bruton, Mac Gayden, Chip Young (guitars), Weldon Myrick (steel guitar), Mike Utley, David Briggs, Bobby Emmons (piano, organ), Norman Putnam (bass), Kenny Buttrey, Andrew Newmark (drums) en "Uncle Josh Graves" (slide dobro).

Album werd geproduceerd door Dennis Linde & Fred Foster
Recorded at Quadrafonic Sound Studios & Monument Recording Studio, Nashville, Tennessee

Kris Kristofferson werd 88 jaar (R.I.P. 28-09-2024)

het in 1970 verschenen debuutalbum van wijlen Kris Kristofferson (R.I.P. 28-09-2024) is inderdaad een monumentaal album, waarvan in 2001 een fijne re-issue uitkwam met 4 niet eerder uitgebrachte prima bonus tracks. zijn debuut verscheen oorspronkelijk onder de titel "Kristofferson" en verkocht slechts 32.000 exemplaren. na het hitsucces van Janis Joplin met het gelijknamige nummer werd de heruitgave "Me and Bobby McGee" met een nieuwe hoes binnen een maand goud. zijn reputatie als singer/songwriter van de buitencategorie was hiermee meteen gevestigd.

het wat melige "Blame It On the Stones" (co-written John Wilkin) met een tekst over hoe de oudere generatie destijds tegen de Rolling Stones aankeken heb ik altijd het minste nummer gevonden, maar alle overige nummers staan ook ruim 50 jaar later nog als een huis. behalve dit nummer is ook "Me and Bobby McGee" co-written met producer Fred Foster. alle overige 14 nummers zijn van eigen hand.

met recht een klassieker te noemen met uitsluitend memorabele liedjes die weinig toelichting behoeven.

de man die bij leven als activistisch en links georiënteerd werd betiteld, zal zijn tegengeluid in het huidige Amerika niet meer kunnen laten horen, maar dat terzijde. "the rest is history".

Album werd geproduceerd door Fred Foster
Recorded at Monument Recording, Nashville, Tennessee

Kris Kristofferson: guitar, vocals
Norbert Putnam: bass
Kenny Buttrey: drums
Jerry Kennedy, Chip Young, Jerry Shook: guitars
Charlie McCoy: harmonica

deelcitaat uit de liner notes van Al (Cooley) Bianculli (October, 2000)

"Although Kris' songs began to get covered in 1968, it wasn't until 1970 Kris' songs found their audience. Along with the release of this debut album, Kris had major hits with Ray Price ("For the Good Times"), Johnny Cash ("Sunday Mornin' Comin' Down"), Sammi Smith ("Help Me Make It Through the Night"), Bobby Bare ("Come Sundown"), Waylon Jennings ( "The Taker") and, of course, Janis Joplin ("Me and Bobby McGee").

Songwriter Mickey Newbury once compared Nashville in the late sixties to Paris in the twenties or Hollywood in the thirties. To others, it seemed like Greenwich Village in the early sixties. Kris was at the center of a group of talented "hippie troubadours" who were hell bent on writing great country songs. Besides Kris, this group included, Newbury, Guy Clark, Donnie Fritts, Chris Gantry, Martha Sharp, Lee Clayton, Billy Joe Shaver, among others"

na de voorganger "A Moment of Forever" (1995) dat eveneens geproduceerd werd door Don Was, verscheen na een lange stilte 11 jaar later "This Old Road".

11 sterke, eigen liedjes van wijlen Kris Kristofferson met 3 nieuwe opnames van eerder uitgebrachte liedjes "This Old Road, "The Burden of Freedom" en "Final Attraction". de prachtige zelf reflectieve liedjes klinken zowel qua tekst als muziek allemaal als variaties op hetzelfde thema of zeg maar het leven in al zijn facetten. een goed voorbeeld daarvan is het bitterzoete "Thank You for a Life".

de soms wat desolaat klinkende, spaarzaam geinstrumenteerde muziek wordt aangevuld met het harmonicaspel van Kris Kristofferson en door fraaie bijdragen op o.a. mandoline van zijn muzikale maatje destijds (wijlen) Stephen Bruton.

zijn doorleefde, ietwat gruizige, verweerde stem versterken het simpele en directe geluidsbeeld, waarbij ik zijn stem met de nodige sleet erop juist als een charme ervaar.

1 van de beste albums uit de nadagen van zijn carrière waarop woorden als eerlijk, intiem, kwetsbaar en ontroerend van toepassing zijn. de opvolgers "Closer to the Bone" en "Feeling Mortal" liggen zowel muzikaal als thematisch in het verlengde van dit album. persoonlijk zou ik "This Old Road" eerder een "folk/roots" album noemen dan een "country" album, maar dat terzijde.

Album werd geproduceerd door Don Was
Recorded at Studio 9, Western Recorders, Hollywood, Californië

Kris Kristofferson: vocal, guitar, harmonica
Stephen Bruton: guitar, mandolin, harmony vocals
Jim Keltner: drums
Don Was: acoustic bass, piano