Een nieuwe verzamelaar van Donna Summer, slechts beperkt van toegevoegde waarde. Er staan twee 'nieuwe' remixen op die blijkbaar over de jaren al eens officieus(?) in een andere vorm zijn uitgebracht. Ik zie wat variaties op YouTube circuleren.

Verder staat er een nummer op van ver voor ze bekend werd als de Disco Queen, namelijk White Boys een nummer dat ze eigenlijk zingt met 2 collega castleden van de Duitse versie van de musical Hair. Het is te hopen dat ze die opname digitaal hebben opgepoetst en remastered.

Twee nummers uit 1983 en de overige nummers beperken zich tot de jaren 1975 - 1979. Daarvan is het prachtige Heaven Knows er eentje die zelden op album verscheen. Veel single versies zodat het allemaal precies op 1 cd past. Eigenlijk een album voor de die-hard fan want betere overzichten / verzamelaars zijn al eens in de afgelopen jaren uitgebracht.

Yep, diverse nummers klinken erg als Junip. Leuk om een keer te horen maar is toch niet helemaal mijn smaak, iets te gepolijst.

Een erg zomerse plaat voor koude november dagen, die in diverse nummers klinkt als de poppy nummers van Gwen Stefani inclusief het kinderstemmetje erbij.

Vooral niet te lang nadenken bij dit album maar wanneer het zonnetje schijnt, zoals nu, opzetten en iets leuks gaan doen met dit op de achtergrond. Genoeg dansbare nummers zoals Sweet Poison, lekker korte nummers, radio-vriendelijk.

Een foute artiestennaam en ook nog foute muziekstijlen, dat was te verwachten! Michael Collins doet z'n best om niet gewaardeerd te worden. Maar als Weyes Blood zangeres Natalie Mering mee doet dan moet ik het gewoon horen, in elk geval die paar nummers. Ergens tussen kitscherige 70s pop en folk. Ik kan het eigenlijk best wel waarderen, ook als het soms pijn doet.

Op de luisterpaal maar al een maand uit dus ook op populaire streamingsites. Uit Nederland, Groningen naar het schijnt.

Op zijn bandcamp-site staat : broken beat, electronic, hip hop, house beats, breakbeat, chillout, downtempo, jazz, London: minimal zou ik er ook aan toevoegen en samples (van akoestische gitaren), verder weinig tot geen vocalen te bekennen. Maar voor een keer mis ik ze ook niet, spannend genoeg. Verveelt voor geen minuut. Kleine irritatie is dat Believe net een fractie te tegendraads is om lekker op te bewegen.

De bassen klinken in elk geval wel lekker in nummers als Greenleaf, Jazzy en Funky, waarschuwing!! kan je vrolijk van worden!! De lengte van de nummers is goed zo rond de 3:45 door de enigszins minimalistische stijl moet het niet veel langer duren. Nummers passen goed bij elkaar en een nummer als Home doet een klein beetje denken aan Bayonne alhoewel die eigenlijk eerder bombastisch is met een minimum aan samples door ze te laten overlappen. Ga maar luisteren als je het wil snappen

Leuk voor later op de avond of misschien om mee wakker te worden.