menu

Hier kun je zien welke berichten E-Clect-Eddy als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

I Like Trains - A Divorce Before Marriage (2016)

4,0
A DIVORCE BEFORE MARRIAGE - A Film About I Like Trains ; staat er op kickstarter, over het overleven van de band na het verlies van hun platencontract. "Waar ligt die dan? heb jij hem gezien?" spannend! hoe zal dit aflopen? Vast geen Hollywood-happy-end of toch wel?

Het nunmmer X is zeer goed te pruimen, langzaamaan opstuwende ritmes lichtelijke richting Drone.

Instrumentale albums doen me meestal niet zo veel maar deze act ken ik en heb het eerste album en deze is ook prima. Had liever ééntje mét zang maar hier valt goed mee te leven. Sfeervol en filmisch is inderdaad wat je terughoort. In de stijl van ouder werk en nu dus zonder zang. En op deze manier misschien zelfs als toegankelijker te beschouwen, zonder de donkere stem met zware teksten.

IAMX - Everything Is Burning (2016)

Alternatieve titel: Metanoia Addendum

4,0
Vorig jaar augustus bracht Chris Corner (IAMX) via crowdsponsoring bij Pledgemusic een nieuw album uit: Metanoia. Dat was blijkbaar zo een productieve periode dat een deel van de nummers bleef liggen. In de afgelopen maanden had Chris gehint dat er nog wat in de pijplijn zat wat uitgebracht zou worden. Ik verwachte een remix-album maar het blijkt een combinatie van een mini-album plus een remix-album zie hier het resultaat.

Zeven nieuwe nummers is net te weinig voor een compleet nieuw album maar er zijn acts die het er voor doen, zie de nieuwe van Underworld of Bowie. Het hadden dus ook 2 releases kunnen zijn en op die manier mogelijk de kas iets extra spekken, maar zoveel veel fans zijn er niet meer van IAMX die toch een paar jaar ondergedoken was. Dus wel goed dat Chris de twee gebundeld heeft.

Als eerste de remixen: als je een fan van het vorige album bent, zoals ik, dan is het allemaal vertrouwd en heerlijk om naar te luisteren. Een enkele remix is beter dan het origineel maar geen enkele remix is slechter en dat is ook wel erg fijn. Een klein deel waren al eerder beschikbaar op singles (3) en de overige 6 zijn nieuwe remixen. Weinig overlap dat is ook fijn.

Dan de nieuwe nummers, waar de meeste interesse voor zal zijn. Ik heb ze nog maar pas 2x gehoord en vind het moeilijk om nu al iets over te zeggen. Het zijn prima nummers, geen potentiële hitsingles zou ik zeggen. Ze klinken wat ingetogener en ook iets donkerder. Ik vond Triggers en Scars meteen favoriet maar de andere klinken ook erg lekker. Turning Crimson heeft weer een hoofdrol voor de piano, ook heerlijk.

Zou er geen enkele willen missen. Vraag is dan weer: welke nummers hebben het niet gered om op dit album te komen? Deze krijgt meteen 4* maar ik vermoed dat die nog wel zal gaan groeien in waardering, net zo goed, zo niet iets beter dan de voorganger. Trouwe fans kunnen deze blind kopen.

IAMX - Metanoia (2015)

4,5
Chris Corner (IAMX) is na 2,5 donkere jaren terug met nieuw album tot stand gekomen met hulp van zijn fans en PledgeMusic. De afgelopen jaren leek het erop dat Chris ten onder zou gaan aan persoonlijke problemen. Er verschenen alleen nog maar instrumentale versies van oude albums en om eerlijk te zijn, wie wachter daar nu op? De teksten en stem van Chris zijn de kern van de beste nummers van IAMX, vaak vol vette synths en dansbaar.

Gelukkig krabbelt hij weer op en ook al is dit album niet zo sterk als The Alternative noch Kingdom of Welcome Addiction, toch is het wel goed genietbaar. Dat is wel duidelijk al na de eerste beluistering. Deels klinkt iets wat ingetogener in vergelijking met andere het oude werk maar gelukkig vliegt hij nog vaak genoeg uit de bocht in nummers zoals The Background Noise en Aphrodisiac. Ook erg fijn dat bij tussen alle vette synths ook laagjes met piano weet te stoppen zoals in afsluiter Wildest Wind.

De eerste 3 nummers vormen het sterkste en meest dansbare gedeelte van dit album, dit albums zal niet in mijn persoonlijk album Top 10 terecht komen, deels ook door de vele goed albums van andere favoriete artiesten. Maar ik denk wel dat deze in mijn Top 25 terecht komt, voorlopig 4*.

IAMX - The Unified Field (2013)

4,0
Ben erg benieuwd naar dit album, ben grote fan van "Kingdom of Welcome Addiction" maar de opvolger kon me weinig boeien. Moest even wennen aan single "The Unified Field" maar vind hem nu ook mooi, net als de teaser "I Come with Knives" die meer in lijn ligt met het oudere werk van IAMX.

Na één keer het album te hebben gehoord is duidelijk dat het wederom een echt IAMX album is met die zeer herkenbare stem van Chris Corner. Ook nadat ik het album een tweede keer heb gehoord vind ik de twee nummers die ik reeds ken de sterkste nummers. Alles klinkt vertrouwd en het enige nummer dat verrast is "Land of Broken Promises" dat een beetje kronkelt om dan als een 60s folk duet te veranderen in een meer dansbare liedje met vage bossa nova invloed maar ook zigeuner-viooltje komt voorbij. Van dit soort experimenten hoor ik graag meer. Met het wiegliedje Trials komt het album tot een prima slot. Moet het zeker nog vele keren horen en geef het voorlopig maar 3,5 sterren alhoewel dat mogelijk snel al meer wordt. Eens kijken of ik dat concert in Apeldoorn ga bezoeken, waarom geen Amsterdam, Utrecht, Den Haag of Eindhoven?

IAMX - Unfall (2017)

3,0
Behalve dit album komt er nog een tweede aan, waarin wel gewoon door Chris gezongen wordt.

Moet zeggen de tweede beluistering bevalt al iets meer.

Het kan zijn dat Chris op het volgende album een iets andere muzikale richting wil kiezen, meer dansbaar?

iET - Clarity (2016)

4,0
iET (Lisa van Viegen) probeert ons vooral te bezweren, niet betoveren want daarvoor is er een Ethereal stem nodig. De stem van Lisa fluistert vaak op minimalistische downtempo nummers. Als of je plotseling oog in oog komt met een hert op de heide, verstilde schoonheid.

Met weinig heel veel bereiken zoals ook Talk Talk is gaan doen op hun latere albums. Het is moeilijk om dit in een hokje te plaatsen, Soul, Pop, Jazz, singer-songwriter geen van die termen/genres past goed op dit. Het is absoluut mooi en warm en zeer ingetogen. Ik vrees dat zij net als Ellen ten Damme een grote favoriet wordt bij een klein deel van het publiek, maar omdat dit in Engels wordt gezongen er een grotere kans is dat ze wel over de grens meer succes kan vinden.

erwinz het openingsnummer Clarity vind ik zelf niet het beste en wel vanwege dat "...L-O-O-O-ST..." gezongen deel. Naar mijn mening heeft een zanger(es) drie optie's bij het zingen van een nummer:
1) de moeilijkste optie: zoals het is geschreven en dus de stem aanleren om het te zingen zoals het is bedoelt, zoals in Opera maar ook Russell Mael moet doen voor broer Ron Mael in Sparks. Die schrijft nummers aan de rechterkant van de piano, hoge noten dus, zodoende moet Russell vaak een falsetto gebruiken om het nummer te zingen.
2) de gemakkelijke optie: je past het nummer zo aan dat de stem het aan kan, dat doet bijna iedereen (waardoor nummers het meest natuurlijk gezongen klinken).
3) een trucje of maniertje gebruiken / vinden om iets te zingen, dat is wat iET doet in dat nummer (in dat kleine stukje van het nummer). Is storend, valt op, Ook in "...To My Self..." hoor ik dat ze moeite heeft en in "...feel..." en aan de limiet zit van haar stem. Ik vind het niet mooi maar meningen zullen verschillen. Ze kan (al) veel met haar stem maar ze wil meer doen dan ze aankan, wellicht dat er nog groei in zit als ze daar op oefent.

Voor mij is dit vergelijkbaar met het album Real World van Iris Hond die vorige week uitkwam, Pop/NeoKlassiek, het is mooi maar past niet echt in mijn straatje.

Favorieten: Love Is Love en Echoes, meer aangekleed, tempo omhoog en radiovriendelijk, richting Sade.

Ike & Tina Turner - Sessions (1987)

4,0
Dit is zo op het oog en oor een verzamelaar uit de nadagen van Ike and Tina Turner vlak voor hun scheiding in circa 1978. Tina was toen al bezig met solo-albums sinds 1974, eerst met Country op haar manier en daarna stapte ze over naar Funky Rock op Acid Queen in 1975. Dat was ook het laatste album waarop Ike & Tina officieel samenwerkte op hetzelfde album (kant B). Een versie van Baby Get It On staat op Acid Queen en een andere op dit album.

1975 is ook het jaar waarin Alice Cooper een hit scoorde met Only Women Bleed, een nummer dat hier wordt gecoverd. Er staan nog veel meer covers op zoals Shame Shame Shame ook al een hit in 1975 maar dan voor Shirley & Co.

Deze verzamelaar is feitelijk een soort kijkje in de keuken van Ike en Tina Turner. Het zijn goed uitgewerkte nummers, te goed om slechts demo's te noemen. Je zou kunnen zeggen dat dit de selectie waaruit je 2 of 3 nieuwe albums zou kunnen samenstellen, maar die er nooit kwamen door de echtscheiding. Nummers die ze hadden kunnen voorleggen aan een label om dan te besluiten welke verder uit te werken voor een album.

Funky Bull is een instrumentaal die van Nutbush City Limits dan wel de demo ervan. Ook de versie van Proud Mary klinkt als een voorloper of demo van de bekende versie die op Greatest Hits albums verscheen vanaf 1970. Er is een groter variatie aan stijlen en vooral de nummers met een Funky Rock groove zijn interessant. Blijkbaar wilden zij meer doen in het verlengde van de B-kant van Acid Queen, jammer dat het er niet meer gekomen is.

Het album lijkt dan ook de laatste 5 a 10 jaar van Ike & Tina te bestrijken en is voor een groot fan van het duo een must om minimaal eens te beluisteren.

iLe - iLevitable (2016)

4,5
Ileana Cabra Joglar (iLe) mocht al samen met haar broers op het podium staan bij Calle 13, maar daar lijkt dit album totaal niet op. Het gaat eerder terug naar de Latin/Cariben klassiekers van Puerto Rico en Cuba van voor 1960, dus meer Bolero / Ballad stijl met violen erbij.

iLe heeft zeker geen slechte stem maar leent zich niet helemaal voor een te rustig genre. Er ontbreekt een stukje warmte in haar stem, die meer geschikt lijkt voor Rock of Pop dan voor Ballad / Jazz. Gelukkig weet ze het een en ander te combineren zodat ze niet geheel op één genre leunt.

Wel fijn dat akoestische instrument zoals Harp en Spaanse gitaar een centrale plek krijgen in diverse nummers zo ook de saxofoon, trompet en percussie bijvoorbeeld in het tropische Rescatarme (red mezelf).

Jammer dat haar stem soms klinkt als of die een laag is die bovenop de muziek ligt, als je heel sterke teksten hebt dan is het nog acceptabel maar hier is het toch meer poppy woorden waarvan er zo velen zijn. Aan de productie had dus nog wel wat gesleuteld kunnen worden. Verder wel een leuke plaat, maar een band als Paté de Fuá uit Mexico, die ook in dit genre speelt, is kwalitatief veel beter zowel wat betreft stemmen, teksten en arrangementen. Misschien zou zij zich beter bij hen kunnen aansluiten.

Ilse DeLange - Ilse DeLange (2018)

3,5
Prima Pop album alhoewel ik na de eerste beluistering wel wat kritiek heb. Zo klinkt Heartbeat als een soort generiek nummer dat samengesteld is uit bekende regels uit hits. Ook hoor ik op het album hier en daar de limieten van Ilse's stem wanneer die afvlakt. Ze lijkt meer moeite te hebben met het pakken van die noten. Maar heb NIET de indruk dat auto-tune meeloopt dus dat is wel zo eerlijk om dit te horen.

Half the Love heeft meer pit en is ook het nummer dat nog de meeste Country invloeden heeft en prima geschikt als single. Het nummer dat nog het meest doet denken aan Kacey Musgraves' nieuwe album.

Het wat ingetogen Around Again met een hoofdrol voor de piano (met effect op de galm) en mooi gelaagde stemmen is het prijsnummer van dit album. Ook Still met afwijkende percussie in de intro gecombineerd met een mooi spel op de akoestische gitaar is prachtig. Spelen met hard en zacht wanneer in de refreinen een stevige synth en gitaar doet denken aan Toto's 70s werk. Waarschijnlijk het meest afwijkende nummer in Ilse's oeuvre (van het beperkte deel dat ik ken)?

De 3 mooie akoestische versie's van OK, Runaway en Violet & Blue zullen degenen die niet zo van Pop houden en meer van Country / Folk gaan aanspreken. Runaway is daarvan wat mij betreft de mooiste.

Iets te veel Pop aan het begin van het album daarna wordt het interessanter.

Iris Hond - Dear World (2016)

4,0
Iris Hond is een Nederlands gedecoreerde talent op de piano heb ik gelezen die klassiek en pop gemakkelijk met elkaar kan vermengen. Ik zou het niet weten, kende haar niet maar ik vermoed dat dit nu iets is wat men NeoKlassiek (of NeoClassical) noemt. Wellicht het aanhoren waard.

In 1997 hadden de gebroeders Ron en Russell Mael van Sparks een geniale vondst: Plagiarism. Ze haalde producer Tony Visconti erbij en maakt klassieke herbewerkingen van hun eigen werk. Iets wat zover ik weet niet eerder was gedaan door een band. Misschien zou je Eleanor Rigby aanhalen als het eerst Pop nummer vermengd met klassieke muziek, maar het is zo geschreven. Het is niet een klassieke herbewerking zoals Sparks dat deden. Nu is het al bijna een standaard om dit soort albums te maken als je even niet meer weet wat je al band als volgende wilt uitbrengen. Bijvoorbeeld de nieuwe van VNV Nation. Ik heb weinig met klassiek en dus was dat album destijds wel een soort deur opener. Niet dat ik klassiek ging luisteren maar wel om het hoger te waarderen dan ik tot dan toe deed.

Dit is mijn eerste(?) poging om een Pop/NeoKlassiek album aan te voelen. Zou dit iets kunnen zijn dat óók in mijn straatje past? Ik zeg het maar meteen, nee niet echt. Net iets te veel klassiek en te weinig Pop voor mij, verder erg rustig/ingetogen. Bovendien te weinig op gezongen, 2 nummers en dat is mijn grootste probleem van Klassieke muziek, er wordt te weinig gezongen, op een manier dat ik mooi vind, in elk geval.

De meeste klassieke muziek die ik ken is eigenlijk score/soundtrack muziek die ik af en toe luister omdat een act die ik zie zitten daar iets mee gedaan heeft. Het album heeft gewoon prima ingetogen muziek die zo door kunnen gaan voor een score/soundtrack en misschien zal Iris Hond daar in de toekomst meer terug te vinden zijn, wie weet. Dit kan ik prima luisteren zo laat op de avond terwijl ik aan het internetten ben of wellicht bij het lezen van een boek. Maar dat is meestal niet de reden waarom ik een bepaald album opzet. Ik zal een paar nummers toevoegen aan mijn playlist van 2016 dit album een paar keer luisteren en dan waarschijnlijk zal het mijn aandacht en geheugen ontglippen.

benieuwd wat andere hiervan vinden die veel meer NeoKlassiek / Klassiek luisteren of Philip Glass fans of zo.

Favorieten: gezongen nummers Dream of Everything + Dear World en verder instrumentale The Fall