Een laatste(?) kennismaking met een nieuwe act in 2016. Ditmaal uit Frankrijk. Ze schrijft en spelt haar naam en nummers wel op een vervelende manier met extra spaties, ook als het daardoor wel lekker leesbaar is.

Discogs zegt: Experimental, Indie Pop, Vocal, Witch House, daar sluit ik mij bij aan. Ook Trip Hop en Ambient zou je kunnen noemen.

De zangeres klinkt hier en daar wel iets aan de kinderlijke kant, ook een beetje iele stem. Ook wat te hees om goed verstaanbaar te zijn. Maar er zit genoeg muzikale spanning in de meeste nummers zoals: s u c c u b u s. De producer is Matthew Herbert wel bekend van Róisín Murphy.

Op 21 januari staat ze in Paradiso Noord samen met 4 andere nieuwe acts. Mogelijk de moeite waard om te gaan kijken en luisteren.

Sadie Dupies, de zangeres van Speedy Ortiz, heeft haar eerste solo album gemaakt. De hoes kan zowel als kitsch als kinderlijk naïef als amateuristisch doorgaan, weet nog niet welke betiteling het meest bevalt.

Speedy Ortiz was mijn ontdekking van bijna 2 jaar geleden, voortgekomen uit de Oostkust underground van de Verenigde Staten. Het optreden een jaar geleden viel iets tegen, gebrek aan publiek, klein zaaltje in Nijmegen en gedoe met treinen waren daar debet aan. Desondanks keek ik zowel geïnteresseerd als verwondert op van deze stap. Na de eerste beluistering ontstond een situatie vergelijkbaar met die ik eerder had dit jaar met het nieuwe album van La Femme, het is mooi maar verder kan ik er weinig meer over zeggen. Deze albums geven niet al hun schoonheid meteen prijs bij de eerste beluistering, zoals Foil Deer van haar band dat ook niet deed.

Bij de tweede beluistering is duidelijk dat het album alle kanten op stuitert op een basis van Indie Rock, soms Synthpop invloeden opzuigt en dan weer afdrijft naar Garage Rock. Een wat tegendraads album, maar om het Eclectisch te noemen gaat me dan weer net te ver. Wonderwel past het allemaal prima bij elkaar. Verder is daar die stem van Sadie Dupuis met aparte teksten die ik al kende van Speedy Ortiz en die waarschijnlijk hun echte schoonheid pas prijsgeven naar herhaaldelijk luisteren.

De 11 nummers zijn kort en dus na iets meer dan een half uur verder met de derde beluistering. Fijn gitaarwerk op het album, soms donker grommend zonder echt Grunge te worden en doet denken aan de Pixies. Soms heel iel verfijnd gitaarspel dat vaag doet denken aan The Smiths.

Get A Yes herinnert aan het oude werk van zowel St. Vincent als Metric waar de drums en bas domineren over de Synths en gitaren. Devil in U klinkt nog het meest als een nummer van haar band Speedy Ortiz maar met meer synths. Line Up neigt naar Garage Rock, beetje smerig.

Via de verzamelaar Resistance Radio (2017) kwam deze Amerikaan op mijn muzikale pad met zijn analoge synths en synthgitaar bezwoelde retro 70s Rock sound zoals in opener Let the Mountain Come to You.

Relaxte stem en relaxte teksten met scherpe synthgeluiden die door de wat fuzzy elektrische gitaren heel prikken. 'Foute' albums van Neil Young komen naar boven in het gitaar/synth geluid. De stem doet wat denken aan Lloyd Cole.

Fijn opgebouwde nummers... verbaasd me dat Pitchfork dit zo laag waardeert.

Sam zat voorheen in Apollo Sunshine en Yellowbirds,

Franse Indie Rock met een zanger die afwisselend in het Engels en Frans zingt. Ze stoppen daar ook wat andere invloeden in: Latin, soms Jazzy, soms luchtig Tropisch door extra percussieve details zonder dat het echt Braziliaanse samba wordt. Ook als er stukje mantra-achtig in zitten zoals in You'll Never Know When I Lie. Een Indie Rock variatie op Samba?

De stem van de zanger is prima voor Indie Rock maar echt mooi vind ik het niet, iets te schel (misschien verkeerd vastgelegd?

Er is ondertussen een nieuwe EP uit OK! die iets meer Jazzy klinkt.

Ook deze compleet uit het oog verloren na de fijne single En la Oscuridad (in het donker). De eerste beluistering bevalt prima.

De bandnaam is gebaseerd op een 'heilige' wiens altaar in Guatemala staat: deze heilige wordt ook wel aangemerkt als "de beschermheilige van de begraafplaats", maar vreemd genoeg ook van de dood, de liefde, ziektes, genezing.... en wraak. Ik vind dat die heilige er gewoon eentje moet uitkiezen

Weelderige Latin Rock / Alternative Rock die stevig uit de hoek kan komen met een mystiek geluid, de iets donkere stem van de zanger (Pascal) past daar prachtig bij.

Ik begin met 3,5* maar ik vermoed dat die rap verhoogd zal worden.

Je kunt zeggen wat je wilt over het nieuwe album van Santana maar de cover is een artistiek meesterwerkje. Carlos heeft blijkbaar inspiratie gevonden in het gegeven dat hij de hymne mag spelen van het WK 2014 in Brazilië, samen met Wyclef Jean, Avicii & Alexandre Pires. Dat verklaard waarschijnlijk ook waarom het album grotendeels Spaanstalig is en waarom een drietal nummers in zowel een Spaanse als Portugese versie opgenomen zijn (voor de Deluxe uitgave). Bovendien is er een hele cast aan Latinos en Latinas die hier aan meewerken waarbij de VS en Caraïben niet worden vergeten want ook Pitbull en Ziggy Marley zijn present. Latin Rock alom maar met uitstapjes naar Pop, Ballade, Jazz-Rock, Cumbia en Reggae.

De afgelopen maanden werden er een viertal single uitgebracht: Saideira (met Samuel Rosa), La Flaca (met Juanes), Indy (met Miguel) en Margarita (met Romeo Santos) en dat zijn in mijn ogen ook de beste nummers van het album. Ondanks al die verschillende zangers en zangeressen voelt het album wel als een geheel waarbij het gitaarspel van Carlos Santana meer een leidraad is dan de dominerende factor. Het rustige nummer 'Una Noche en Nápoles' valt iets uit de toon en past misschien beter op het album 'Raíz' welke Lila Downs, Niña Pastori & Soledad samen opgenomen hebben.

De afsluiter 'I See Your Face' is eigenlijk maar een interlude die op de Deluxe versie de scheiding vormt naar de Portugese nummers. Ik had graag gezien dat dit één nummer was geweest waarbij Carlos alles uit de kast haalt maar mogelijk bewaard hij dat voor het volgende 'reünie' album. De covers 'Oye 2014' (met Pitbull) en 'Iron Lion Zion' (met Ziggy Marley & ChocQuibTown) voegen niet veel toe maar verstoort de rest van het album niet. Naast de 4 singles is ook het percussieve nummer 'Yo Soy La Luz' (met Wayne Shorter) erg lekker. Hierop mag ook zijn vrouw en drummer Cindy Blackman Santana een beetje haar ding doen als ware zij Sheila E. Ook het Cumbia-Rock van 'Mal Bicho' met Los Fabulosos Cadillacs opent erg lekker, het is begrijpelijk dat Carlos vooral in de rockier nummers zijn ding kan doen.

Het lijkt me dat Carlos vooral een feestje wilde bouwen voor de Latijns-Amerikaanse gemeenschap en dat lijkt me aardig geslaagd. Bij de volgende Latin Grammy Awards zal dit album ongetwijfeld in de prijzen vallen ook als er geen echt bijzondere dingen op gebeuren. Het is een zomerplaat om die winterblues te doen vergeten.

Pas de derde keer dat ik dit album beluister maar groeit nog steeds en eigenlijk verrassend dat ik deze niet vaker op zet. Een groeier dus...

Ze ziet er wat apart uit of misschien is dit de 'look' die hoort bij haar Indie Pop muziek die af en toe wat donkerder wordt, maar nooit 'zwaar'. Grotendeels midtempo nummers waardoor het niet voor Synthpop kan doorgaan, maar heeft wel een redelijk luchtig karakter.

Zeer toegankelijk afgezien van de hoes.

Het is máár een album vol met remixes van nummer op de laatste release MartyrLoserKing. Toch wel erg fijn, vooral meer relaxed. Voor op een dag dat je even niet wilt rondspringen, of voor later op de avond.

Evenwel op Down for Some Ignorance [Nite Owl X MNISOTA Remix] komen wat boze saxofoons op je af, had van Tuxedomoon kunnen zijn. Opvolger Hack Into Coltan [Travius Beck Remix] vind ik de minste op het album. En The Noise Came from Here [Dawit Eklund's Rootkit] zou je kunnen beschouwen als een soort House remix voor in Tha Club. Kom daar niet meer maar leuk om af en toe te horen.

De origineel houden stand t.o.v. de remixen maar vele zijn wel fijn om af en toe te horen, ter afwisseling van de voortreffelijke originelen. Door een goede rangschikking hier van de nummers ga je je ook niet ergeren aan het horen van meer dan één remix van hetzelfde origineel.

Geruisloos is dit album mijn Top 3 van 2016 albums in geslopen. Ik hou van deze band, ook al is het voortbestaan ervan onzeker na het overlijden van belangrijkste bandland (Brian Curtis), met alle respect voor het enig over gebleven lid, zangeres Alejandra Deheza.

Normaal zou willekeurig welk album van deze band een serieuze kandidaat zijn voor mijn Top 10 albums maar deze had daar moeite mee. Niet omdat het slecht is maar vanwege het overlijden van Brian en het effect dat op mijn beleving van het album had. Maar met regelmaat zet ik het toch op en de associatie met diens dood wordt steeds minder waardoor ik er meer van kan genieten. Het is een lastig half jaar met bands als School of Seven Bells, The Jezabels, David Bowie, Underworld en nog een paar waarbij de dood of een ernstige ziekte invloed had op hun releases.

Alhoewel ik graag had gehoord dat ze iets meer gitaar in hun nummers hadden verwerkt ben ik toch blij met het resultaat. De kruising tussen dreampop en showgaze is er nog wel maar het is inderdaad veel meer een synthpop album geworden, vergelijkbaar met Synthia van The Jezabels, maar soms meer up, en dan weer iets ingetogen.

Ik dacht dat ik dit misschien wel mooi zou vinden en dat is ook zo. Doorgaans ben ik niet zo van instrumentales en van scores/soundtracks maar sinds Matt Johnson (The The) er een paar gedaan heeft sta ik daar meer open voor. Dit album had gemakkelijk ook door Matt gemaakt kunnen zijn, dus wie dit mooi vind zou ook deze eens een kans moeten geven.

De score is minder allerdaags en donkerder/mysterieuzer, mogelijk door het thema van de film? Gebruik van piepende geluiden maar ook veel van wat je in een spannende film zou verwachten. Ook wordt er wat geleend, zo klinkt Up the Stair als iets van Ennio Moriricone's Once Upon a Time in the West. Je herkent het zo. De Opening begint als zeer bekend terrein/voorspelbaar maar gaandeweg komen er experimentele elementen bij. Voorlopig beste track. Vooral de eerste paar nummers zijn fijn om te horen omdat er gewoon vaak ook iets anders dan 'normaal' wordt gedaan. Naar mate het album vordert wordt het meer voorspelbaar en iets minder bijzonder. Pas bij het einde Post Meeting wordt het weer interessant met een pompende Finale met als sirenes klinkende violen. Er wordt nergens gezongen ook niet non-tekstuele zoals Matt Johnson dus wel deed in zijn score. Als dit synths zijn dan vind ik het moeilijk om die van een echt orkest te onderscheiden, knap gedaan dan. Maar ik denk dat echte instrumenten veelvuldig gebruikt zijn, zeker de cello's.

Run staat op single, geen idee waarom het is 1 minuut lang, wel goede indicatie.

Tot mijn verbazing heb ik deze EP nu vaker gedraaid dan welk ander album in mijn rotatielijst van dit moment. De afgelopen weken stonden er vele albums/EPs afkomstig van obscure Nederlandse artiesten op de luisterpaal; Sue The Night, PHOS, Snowapple, The Indien en dus deze van Sevdaliza. Allen heb ik beluisterd en alhoewel Sue The Night en PHOS boven het gemiddelde uitstijgen is deze EP mijn favoriet.

Ik hou wel van sensuele dames die met synths stoeien en als dat enigszins dansbaar is des te beter. Als ik een vergelijking met een andere artiest zou moeten maken dan komt eigenlijk alleen Neneh Cherry bij me op. Niet zo minimaal als het laatste album van NC maar iets meer zoals haar 2 albums daarvoor. Sevdaliza heeft eenzelfde sensualiteit en broeierigheid verwerkt in haar eigen nummers. Voorlopig zijn vooral Taste en Underneath mijn favorieten.

Het is jammer dat er maar 6 nummers zijn want daarmee zal ze waarschijnlijk wel mijn Top 25 van 2015 halen maar waarschijnlijk niet mijn Top 10. Hoop dat een volledige album nog dit jaar uit komt en ben erg benieuwd hoe dit live klinkt.

Okay, toch niet helemaal wat ik had verwacht: Experimentele Jazz, met veel ruimte voor de saxofoon(s), organisch met een jam-sessie live gevoel, zonder de chaos van Free Jazz.

Ingetogen en veel downtempo, muziek waarvoor je moet gaan zitten. De nummers zijn relatief kort circa 3,5 minuut elk en mede daardoor kan ik het volhouden... Jazz is niet helemaal mijn ding en hoe interessant dit ook is, het is instrumentaal en leuk voor een keertje maar daar laat ik het bij.

Goed te pruimen, maar dat mag dan ook wel van een kwartet dat al 20 jaar samenspeelt.

Step Apache klinkt als een herinterpretatie van een bekend Helb Alpert nummer en maar dus niet echt een cover, eerder een soort sample van een paar akkoorden?

Shakira lag jaren geleden in de aanbieding in de tweedehands bakken en daarna dus bij mij thuis, de cd dan! Laatst even geript en vandaag is een perfecte dag om dit eens te luisteren zo met het zonnetje buiten. Ik ken dit album al enige tijd via streams maar zoals meer fans vind ik Shakira in haar element vooral op haar puur Spaanstalige albums.

Het doorbraakalbum bij het internationale publiek want in eigen land had ze toe al 2 top albums aan de man gebracht. Niet slecht voor een allochtoontje wiens eerste 2 albums (als tiener) echt afgrijselijk zijn (niet zoeken en niet naar luisteren!), maar paps had een beetje geld en geloofde in de dromen van zijn dochter. Ik zeg allochtoon want haar familie kwam via omwegen vanuit Spanje, Italië, Libanon en de VS uiteindelijk in Colombia terecht. Dat wisten velen niet toen er Arabische klanken klonken in nummers als Whenever, Wherever en daar kreeg ze onterecht kritiek op. Ze zou alleen muziek met invloeden moet maken uit haar vaderland/moederland was het argument, dat deed ze ook, maar dat wisten de meesten niet. Controverse die volgens mij nauwelijks in Europa gehoord werd maar het is al zo lang geleden dat ik dat niet meer herinner.

Het is weinig Latijns-Amerikaanse artiesten een internationale carrière gegund, vaak komen ze niet verder dan Latijns-Amerika en de Hispano gemeenschap in de VS. Het is dan ook een klein wonder dat het haar wel gelukt is en nu (veel) meer fans heeft dan Beyoncé of Rihanna aldus Last.fm / Facebook / Youtube. Hiervoor moesten Epic overtuigd worden door moederbedrijf Sony anders waren er maar een paar Engelse nummers op een Spaans gedomineerd album gekomen ipv anders om.

Shakira kreeg veel hulp bij het schrijven van dit album en in die zin is zij net zo zakelijk / professioneel (geworden) als Madonna in te weten wat nodig is om iets te doen slagen. Dat geldt volgens mij voor alle succesvolle pop-prinsessen en -koninginnen. Was Shakira (=Arabisch voor dankbaar) op Donde Estan Los Ladrones? nog bezig de Latijnse Alanis Morissette te worden hier moest het zwarte haar wijken en werd ze vanaf toen een (peroxide) blondine; 'Blonds have more fun' (en meer succes!).

Als Engels niet je moedertaal is dan wordt het lastiger om nummers daarin te schrijven dus die hulp was welkom maar dan heb je ook meer mensen die aan je album zitten en wordt die niet zo persoonlijk als haar vorige Spaanstalige albums, maar als je Pop voor ogen hebt dan is dat niet zo'n probleem hoogstens dat het minder consistent en/of gladder wordt door de productie. Persoonlijk vind ik dat het een zeer geslaagd album is geworden waar veel goede nummers op staan: mijn all-time-favorite staat er niet op maar Underneat Your Cloths kan ik altijd wel luisteren ongeacht plek of tijdstip (whenever, wherever ) Er zijn hierna nog diverse betere albums gekomen maar die zijn of Spaanstalig of gewoon door meer ervaring beter geworden. Het meeste recente Engelstalige album Shakira. (2014) vind ik zelfs iets minder dan deze.

Het is moeilijker om dit album nú te waarderen omdat er 15 jaar verschil zit tussen de release en vandaag. Mijn stereo is al minstens 2x gewisseld alsmede de boxen en nu luister ik een rip van een CD via mijn PC op de stereo. Mijn oren zijn natuurlijk ook niet meer zoals toen en ik ben ook niet meer de persoon die ik toen was. Dat soort zaken maken dat ik (je) dit album nu anders hoort. Ik ben echter weinig melancholisch over dit album aangezien ik de voorgangers en andere Spaanstalige albums vaker beluister. Van de Engelstalige albums ben ik nog steeds overtuigd dat dit de beste is of evenaart. Hits staan er op al haar (officiële) albums en ook intieme juweeltjes, het zijn de overige albumtracks die de complete ervaring bepalen. Van de The Rules en Fool kan ik niet warm of koud worden, de rest is goed tot uitstekend.

Nu dat Shakira met een voetballer getrouwd is (en moeder met kinderen) en al sinds 2014 de grootste is in de Pop is mijn liefde voor haar (en haar muziek ) enigszins bekoeld maar tot en met Live in Paris is er veel goed zeker op de Spaanstalige albums.

Zet dit album dit gewoon op en denk er niet te veel bij na, het is Pop. En als je dan toch ergens over moet nadenken, bedenk dan dat er over de hele wereld 100 miljoenen meisjes dromen van Shakira's succes, dat een allochtoontje met zwart haar met krijsende valse stem uit een land die 25 jaar (burger-)oorlog kent internationaal succes zal kennen en geen enkele blanke zangeres voor zich hoeft te dulden en trouwt met een miljoenen verdiende voetballer. Als dat niet het sprookje van een pop-Princes is wat dan wel?

7 luisterbeurten verder en de indrukken van dit album begint langzaam te bezinken.

Zo'n 3,5 jaar na 'Sale el Sol' is er dus een nieuwe van Shakira, bij een nieuw label, onder nieuw management, een kersverse moeder en verhuisd naar Barcelona. Herhaaldelijk uitgesteld vanwege al deze zaken en waarschijnlijk nog wel meer dan dat. Dat vorige album kwam aan het einde van een moeilijke tijd voor haar en dat leverde voor de fans een prachtig positief album op. Als tussendoortje kwam daarna 'Live From Paris' uit wat een leuk aandenken opleverde voor degene die bij één van de concerten was, daarna werd het stil. Al zou zijzelf wel tussen alles door verder geschreven hebben aan nummers.

Toen ik hoorde dat Shakira bij Jay-Z's Roc Nation management kwam was ik bang dat het nieuwe album zwaar beïnvloed zou worden door R&B, geen kwaad woord of dat management maar ik ben niet zo'n fan van R&B. Die invloed is hier niet terug te vinden anders dan in de wat vlakke productie. Om Shakira te parafraseren 'er is geen algemeen thema', het album komt ook op mij over als een samenraapsel. Shakira op automatische piloot? of laat ze de teugels vieren, of meer waarschijnlijk, even andere prioriteiten heeft.

Eigenlijk mag je dit album niet vergelijken met de voornamelijk Spaanstalige juweeltjes van 'Pies Descalzos', '¿Dónde Están los Ladrones?', 'Loba/She Wolf' of 'Sale el Sol'. Maar wel met 'Laundry Service' en 'Oral Fixation Vol. 2' die voornamelijk Engelstalig zijn en mijn inziens minder zijn. Ik zie dit dan ook als poging 3 om de Anglofiele naties (met name de VS) mee te bestormen.

Met al het mooie in haar privéleven zou je niet verwachten dat de helft van dit album lijkt over een ex-geliefde te gaan. De thema's in vele songs lijken juist te komen uit de periode voor 'Sale el Sol' over het einde van een moeilijke relatie. Daar heeft men een positieve draai aan weten te geven maar voelen vlak of afstandelijk aan. Alsof Shakira niet 100% geeft ondanks dat ik haar kan horen spelen en zingen. Er zijn ook heel veel externe schrijvers die meewerkten en mogelijk dat dit daarom veel minder vertrouwd aanvoelt. Ik ben nooit een echte fan geweest van de albums waar Engels domineert, slecht zijn ze niet maar de Spaanstalige songs klinken gewoon warmer of oprechter.

De 2 Deluxe uitvoeringen tellen een cover van Sau 'Boig per tu' in Catalaans en Spaanse versie (er schijnt ook een Engels versie te zijn). Alsmede het nummer Chasing Shadowns (van Sia) wat volgens mij het eerste nummer is waar Shakira geheel niet aan meegeschreven heeft dat op album verschijnt. Vreemd genoeg zijn het juist de nummers die atypisch Shakira zijn die me het meest bevallen, zoals Empire (die me aan Coldplay doet denken), Chasing Shadows en Loca Por Ti.

Dare (La La La) klinkt levendiger in de Spaanse/Portugese versie dan de Engelse versie waarmee het album opent. Het bubblegum pop lied is bedoelt voor de 'mundial' Brasil 2014 en misschien wel de reden waarom het album juist nu uitgebracht werd. In de video met commentaar van Shakira over waar de nummers over gaan komt ze over als iemand die een moeilijke bevalling heeft gehad. Ik had hem achteraf liever niet gezien want sommige nummers roepen bij mij heel andere gevoelens op dan zij zegt dat ze hebben. Ach, zouden musici überhaupt uitleg van hun nummers moeten geven?

In 'Medicine' wat een goed Latin power duet had kunnen zijn ware het niet dat ik me Shakira met een fles Whiskey kan voorstellen. Dat soort zinnetjes storen me, evenals het naar Avril Lavigne's 'Sk8er Boi' ruikende 'Spotlight'. 'Broken record' heeft dan dit irritante zinnetje "And I've told you 700 times", echt? Ja, het is origineler dan 'oh so many times' maar het stoort me.

'You don't care about me' (herinneringen aan Micheal Jackson komen boven) is op zich mooi maar het komt erg confronterend over, het klinkt als of Shakira een brief van haar ex omgevormd heeft tot een song alleen dan klinkt het logisch voor mij. Misschien is het meer bedoelt voor vrouwelijke fans? Hetzelfde geldt voor 'Cut Me Deep', is een goed nummer maar wederom alleen als een reactie op die brief van die ex. Hetzelfde geldt voor Can't Remember to forget you / Nunca Me Acuerdo de olvidarte. Tel daar 'Broken Record' en 'Medicine' op en ik ervaar dat als een half album over een ex. Komt minder positief over maar kan aan mij liggen.

'That way' zou een prachtige afsluiter kunnen zijn rond een mooie piano loop maar het is de loop klinkt niet natuurlijk en meer als iets dat blijft hangen. Had liever een echte pianist gehoord die iets minder nauwkeurig die loop speelt maar wel met meer gevoel.

Gelukkig is Shakira's mooie stem gebleven en er mijn meer dan genoeg dingen om van te genieten maar bekruipt het gevoel dat er meer in had gezeten en dat is jammer. Ik kan naar dit album luisteren en genieten van wat wel mooi is maar misschien had ze eerst een EP moeten uitbrengen en dat dan 4 maanden extra nemen om betere songs te vinden.

Mogelijk dat destijds in de 90s dit nog acceptabel was maar nu klinkt het zeer gedateerd. Het is inderdaad ook de vraag of je remixes zou willen van nummers die al zeer goed zijn en vaak al dansbaar zijn.

Beste track: Un Poco de Amor [Meme's Jazz Experience]

Shawn Lee is de Zilveren Vos van Young Gun Silver Fox: populair all-over-the-Netherlands Het album is geproduceerd door Sjaak de Bruijn en zo lijkt er nog een connectie met Nederland te zijn.

Zijn maatje Andy Platts brengt wel regelmatig werk uit met Mamas Gun maar dit was de kennismaking met het solowerk van Shawn.

Echo's van de West Coast geluid zijn te horen in de opener Wichita het klinkt sfeervol Folky en niet Funky zoals het op Discogs wordt aanmerkt. Shawn Lee heeft een iets wat nasale stem wat vooral opvalt als hij de hoge noten opzoekt. Crystal Springs herinnert aan mellow 70s Country Rock / Americana.

Zo te horen weinig studio-spielerei, de enige synth die ik hoor zijn de subtiele alternatieven voor strijkers maar die staat zo diep in de mix dat het nauwelijks te horen is. Akoestische en elektrische gitaar krijgen flink de ruimte en verder is het niet muzikaal dichtgetimmerd.

In Farmer Brown is nog zo'n vintage ritme uit een oude drummachine te horen, maar volgens mij zijn de meest drums / percussie gewoon afkomstig van een live drummer op de overige nummers. Het is meer Funky en op het end zelfs bijna Disco.

Mr. Maestro is een Jazzy / Funky instrumentaal met Hammond-achtig orgel die ook deels op een vintage ritme van een drummachine leunt.

Yesterday Tomorrow Today gebruikt een typisch Roland CR-78 drummachine geluid en zal waarschijnlijk ook de vintage ritmes op andere nummers verzorgen. Verder zijn er wat slide-gitaar stukjes te horen.

Kansas City Summer heeft wat opzwepende Latin Rock invloeden en een gitaargeluid dat herinnert aan Al Stewart's On The Border. Meest energieke nummer op het album, had een single kunnen zijn.

Ingetogen sluit het af met het instrumentale Joyland met ruimte voor de piano en de harpsichord naast een slide-gitaar. Het fijne tokkelen op de elektrische gitaar doet dan weer wat denken op de afsluiter van Ace Frehley's eerste solo album.

Het is een erg lekker, relaxt album geworden. De teksten / sfeer is luchtig, het gaat vooral om het melancholische vrije gevoel dat het oproept die zo herinnert aan de 70s. Shawn Lee die solo meer de warme singer-songwriter uit mag hangen. Fijne kennismaking.

Shawn Lee - Wichita - YouTube - audio

Shawn Lee - Kansas City Summer - YouTube - audio

Shawn Lee - Joyland - YouTube - audio

Sheila Escovedo is na Wendy & Lisa mijn favoriet uit de voormalige entourage van Prince dus krijgt ze in elk geval een luisterbeurt en een kans om te laten horen wat ze nog in huis heeft.

Zo te horen, meer dan genoeg kundige musici rond Sheila E. en haar stem gaat ook nog prima mee (maar gaat richting die van Mavis Staples). Vergeet niet dat ook zij nog maar een paar maanden verwijdert is van haar 60ste verjaardag Dat zie je niet af van de foto op de hoes maar ik heb andere foto's gezien waarop je de extra kilos en rimpeltjes wel ziet.

Het sobere en iets sombere Blackbird is inderdaad ook een cover van het Beatles nummer. Ze zal wel iemand speciaal in gedachten hebben bij het zingen ervan.

Het slow-funky One Nation Under a Groove / Mothership Connection is één van de betere nummers op het album. Het grootste probleem van dit album is dat het allemaal degelijk klinkt maar nergens echt sprankelt, uitdaagt of buiten de lijntjes gaat.

Ze hadden beter dit 'live' of 'live-in-the studio' moeten opnemen, beter dat niet elke noot 100% goed zit en er 'foutjes' in sluipen waardoor het iets levendiger klinkt. Zoals in de tweede helft van America: Free. Bij de opening van dit nummer moet ik automatisch denken aan het geweldige origineel en dan valt haar versie in eerste instantie tegen maar doordat het doorzetten in een jam dat het dan toch nog goed komt.

Met het zoetige What the World Needs Now Is Love sluit het af en haar stem klinkt alsof het achter een film / filter zit, ze hadden een ander effect moeten kiezen.

Een EP van "Blues Punker" Shilpa Ray bestaat uit een nieuw eigen nummer en een cover van Alice Cooper's Is It My Body van zijn album Killer (1971) (waarop ook Halo of Flies staat dat alleen in Nederland werd uitgebracht én een hit werd)

Shilpa houdt ook van acts als Clan of Xymox en dus van acts met een donker randje (rond de ogen )

Zelf ben ik ook groot fan van beide acts en ben blij met de ontdekking van Shilpa vorig jaar, het album Door Girl (2017) groeit nog steeds.

Het ingetogen Shoot This Dying Horse ligt in het verlengde van Add Value Add Time van het laatste album... een fijn torch song "it's over, it's over, it's over" Shilpa heeft een Bluesy stem die niet alleen rauw erg goed uit de verf komt maar ook bij ingetogen nummers is het goed genieten.

De cover van Is It My Body, hier als een soort protest tegen sexism (las ik ergens), is muzikaal goed maar vocaal schiet ze af en toe net iets te kort. De rauw stem van Shilpa is iets te hoog en ontbreekt net iets aan breedte en kracht vandaag dat er ook af een toe een tweede (mannelijke) stem te horen is. Ze blijft vrij trouw aan het origineel maar voegt nog wel een orgeltje toe ter variatie.

Heb maar een paar albums (de 6 meest bekende?) van de heren, en afgezien van Celebration (1982) ook geen verzamelaar die hun hele oeuvre beslaat. Zoveel luister ik het dus niet, hoogste score is dan ook 4* voor een album.

Kan goed genieten van dit album, al hou ik enorm van synths mis ik ze hier niet. In de nummers zit een 'vol' geluid, eigenlijk best wel bombastisch voor een akoestisch album. Voor mij een goed album, om de dag mee te beginnen of af te sluiten. Op een echt akoestisch album zou ik eigenlijk alleen een zanger en één begeleidend instrument verwachten dat is het hier nergens. Dit komt dichter in de buurt van heropnames van bekend werk. En ja, dat zal een deel van de fans niet bevallen. Ik zit niet zo dicht op de band en vermoedelijk daarom valt er meer te genieten voor mij. Chelsea Girl en Long Black Train zijn voor mij redelijk onbekende en onbeminde nummers maar in deze versie's zijn ze goed te pruimen.

Luister bijna nooit meer naar Simply Red, eigenlijk vind ik alleen het début album ijzersterk, de twee opvolgers waren ook nog te pruimen maar daarna ben ik afgehaakt. Niet omdat het slechte albums waren maar wel te zoetsappig voor mijn smaak.

Ook dit album heeft weer veel van dat, met vleugjes disco/funk/soul uit de late 60s en 70s violen. Die mooie rauwe uithalen met zijn stem die op het eerste album te horen waren komt nergens meer voor en dat is jammer maar begrijpelijk gezien dat we 30 jaar verder zijn. Die herkenbare stem klinkt ook al wat ouder. WORU (Which One Are You) klinkt erg 70s maar wel goed gedaan. Love Wonders voorlopig het beste op het album voor mij.

De betere Mexicaanse zwijmel Pop, dit album won dan ook een Latin Grammy Award. De heren van dit duo hebben ondertussen elk een solo carrière, maar kwamen vorig jaar na 10 jaren weer eens samen voor een laatste album.

Mijn favorieten: Te Vi Venir (=ik zie je aankomen) en Sirena (=zeemeermin), verder populair Entra en Mi Vida (=kom in mijn leven) en Ves (='zie je wel' of 'kijk dan')

Op zijn solo album Todas Mías... (2013) ruilde Leonel García zijn partner in om duetten met bekende Mexicaanse zangeressen te maken van de grootste hits van Sin Bandera (=zonder vlag).

"I'm Not Bossy, I'm Boss" met bijpassende stoere hoes (of is het stoeipoes?) is een statement die niet echt een afspiegeling is van het album. De oorspronkelijke titel "The Vishnu Room" lijkt me meer geschikt. De albumtitel lijkt vooral ter ondersteuning van de Ban Bossy - campagne die ook niet vrij is van controverse en dus misschien juist daarom wel gekozen. Vechtlust is wel terug te horen in sommige nummers met name wanneer het tempo iets om hoog gaat en de stijl meer Rock is.

Maar voor ik het album verder bespreek een woord over de algehele geluidskwaliteit die in mijn oren tegen valt. Iets soortgelijks had ik ook met het nieuwe album van Blondie. Daarvan weet ik dat het grotendeels op/met de laptop van Chris Stein is opgenomen en ik vermoed daardoor niet meer door geluidstechnicus of mastering te herstellen viel. Daar zit te veel hoog in de mix naar mijn mening. Hier lijkt het juist alsof er een vervorming zit op het hoog dat het doffer klinkt. Dat hoor ik vooral in de gelaagde stemmen / samenzang en vind ik niet mooi klinken. Zodra haar stem op zichzelf staat zoals in Streetcars dan klinkt het beter. Maar naast dit klinkt het ook alsof er weinig met stereo is gemixt en klinkt het voor mij als bijna als dubbel mono. Voor mij hebben deze twee zwaar wegende technische zaken eigenlijk het album minder mooi gemaakt.

Dan de nummers zelf. Ik hoor bijna dezelfde bekende synthgeluid van "Nothing Compares 2 U" in het openingsnummer "How About I Be Me". Zou die eigenlijk niet op het vorige album hebben moeten staan? "Dense Water Deep Down" en "Kisses Like Mine" klinkt alsof die beïnvloed zijn door The Wolfmen (rond Adam Ant partner Marco Pirroni), beiden klinken aardig maar wat verjaard. Sinéad heeft in het verleden vaker met The Wolfmen/Marco Pirroni gewerkt en meestal werkt dat goed uit.

Pas bij "Your Green Jacket" wordt het interessant met een indie-gitaar geluid dat me zo waar aan de Smiths doet denken. "The Vishnu Room" heeft een opening die doet denken aan Coldplay totdat ze begint met zingen. Mooi maar had meer in gezeten. "The Voice of My Doctor" grijpt terug naar haar eerste album en brengt de vechter boven in haar maar minder intens. Soms lijkt haar stem dan op die van Les Rita Mitsouko's Catherine Ringer. "Harbour" is niet het gelijknamige nummer met Moby maar wel na "Your Green Jacket" het tweede nummer dat ik mooi vind. Eerst wat breekbaar en dan halverwege dat het los barst. "James Brown" doet me denken aan "Jump In The River" maar de samenwerking met Karen Finley was toen beter dan nu met Seun Kuti (op sax). "8 Good Reasons" is het derde nummer dat me aanspreekt omdat het neigt na meezingen, goede voor 3e single? "Take Me To Church" en Sinéad rockt er op los en duidelijk het beste op dit album. Over "Where Have You Been?" ben ik nog steeds niet uit, spreekt me nog niet aan. "Streetcars" is een mooi en waardig einde voor dit album al gebruikt ze een trucje dat al snel gaat vervelen en bovendien al eerder in The Vishnu Room werd uitgeprobeerd.

Het het album nu 10 keer gehoord en ben geneigd om te zeggen dat het iets minder is dan de voorganger. Die zal ik zo nog eens ga luisteren. Ik hou het op 3,5 sterren.

In 2013 kreeg dit album een Grammy nominatie in de categorie "Best Latin Rock, Urban, or Alternative Album".

Het album is het resultaat van een samenwerkingsproject van Amerikaanse en Mexicaanse (Latino) acts die het traditionele Mexicaanse Son Jarocho stijl te 'vertalen' naar het elektronisch tijdperk. Het resultaat neigt naar Cumbia. Naast het verwerken van de traditionele akoestische instrumenten in elektronische composities zijn het vooral de teksten die men als basis heeft gebruikt voor de nummers. Er wordt af en toe ook een accordeon gebruikt en dat is dus niet typisch voor Son Jarocho maar voor Norteño (Tex-mex) stijl. Het resultaat is prima dus het is hun vergeven

Son Jarocho is één van de bekendste Mexicaanse stijlen (naast Mariachis) en kwam tot bloei aan de Mexicaanse oostkust en wordt gekenmerkt wordt door gebruik van akoestische instrumenten zoals een kleine harp en diverse kleine akoestische gitaar-varianten zoals requinto, jarana, leona, quijada en verder ook marimbol (marimba variant) en pandero (soort tamboerijn). Op dit album spelen leden mee van Los Cojolites die normaal deze traditionele stijl spelen. En verder Asdru Sierra van Ozomatli, en Roco Pachukote van Maldita Vecindad zijn gastartiesten.

Zeer geslaagd, zeer fijn muziek voor zomerse dagen zoals vandaag.

Voor fans van My Baby, Skip&Die, Bomba Stereo en Sistema Solar.

Op hun Bandcamp pagina taggen zij zichzelf met: Cold Wave, Industrial, Minimal, Post Punk en Synth Pop. Ik vind zelf dat voor de Synthpop domineert maar dan wel een wat donkerdere versie ervan, dus Cold Wave komt dan toch het dichtst in de buurt. Uit Servië dus met fijn somber zingende zangeres

De lome synths doen regelmatig 80s aan, zeer goed genietbaar. Af en toe gaat het tempo iets omhoog en vooral dan komen die 80s Synthpop herinneringen naar boven. In de afsluiter Falling hebben ze wat inspiratie gehaald uit Kraftwerk's Autobahn alleen sprinter er af een toe een Indie Rock gitaartje en saxofoon meer over de vluchtstrook.

Favoriete nummers: Nebo en Call Me

Skip&Die lonken al jaren om mijn aandacht en tot nu toe konden ze me maar gedeeltelijk amuseren maar het nieuwe album is na My Baby's Shamanaid het tweede album van Hollands bodem uitgebracht in 2015 die me zeer bevalt.

De mix van indie pop rock dans vermengd met Afrikaanse en Latijns-Amerikaanse invloeden spreekt me zeer aan. Naast het Engels worden gedeeltes gezongen in Frans, Spaans en een Afrikaanse taal. Ergens doet het denken aan Manu Chao maar dan iets minder militant maar nog wel sociaal bewogen. De band waar ik dit album het meest mee associeer is Basement Jaxx.

De video voor Cosmis Serpents is aardig maar niet geweldig. Zelf zijn de afsluiters Burning Bridges en Youth With A Skull mijn favorieten gevolgd door Perpetual War (dat me aan The Clash doet denken) en Cosmic Serpents.

Vanavond was de eerste Deezer Live in Nederland evenement met Skip&Die en dat heeft mijn aandacht getrokken. In eerste instantie was ik niet erg gemotiveerd om het album te beluisteren omdat ik de meeste foto's van de band niet echt mooi vond. Last.fm dan maar even geraadpleegd en daar wordt een interessante combinatie van stylen genoemd. Klinkt ongewoon om Zuid-Afrika en Nederland te horen genoemd te worden samen met Zuid-Amerika.

Terug naar Deezer om het album te beluisteren, het evenement helaas gemist dus weet niet hoe dit live klinkt of uitziet. Als ik het zo aanhoor dan is het allemaal minder vreemd Zuid-Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse invloeden liggen duidelijk dichter bij elkaar dan ik veronderstelde. De Nederlandse invloed zullen we dan maar de productie veronderstellen. Bij het begin van het album moet ook ik inderdaad denken aan M.I.A. verderop slaat dat dan over naar David Byrne en Manu Chao. Het ene na de andere schuift voorbij en ik kan hier gemakkelijk nog een paar keer na luisteren. Ik vind het nu erg jammer de live uitzending gemist te hebben. Wie weet spelen ze nog op een festival of twee. Ik neig naar 4 sterren maar wacht nog even tot ik het 3 of 4 of 5 keer beluisterd heb.

Blue Trash Mattress Fire de eerste 1,5 minuut is prachtig sfeervol bijna Ethereal en dan denk je, ze hebben een compleet andere muzikale koers gekozen maar dan prikt een scheurende gitaar er door heen

Rainmaker is dat een 80s Hip Hop sample die door het nummer heen weefden?

Panic Drills een nummer die je ook op een ander album van de band had kunnen vinden.

Show Me the Door een duistere vocoder naast begin 80s Synthpop invloeden (denk Yazoo) al is die sample wel op het randje van kitsch.

Florida Thunderstorm akoestische gitaar erbij en Singer-Songwriter invloeden maar met vocalen die zowel distorted zijn als deel in galm verdronken. Krekels erbij...

Na de single And Saints leek het even of ze het rustiger aan zouden gaan doen maar niets is minder waar. Het is duidelijk dat Sleigh Bells op dit mini-album zowel terugkeert naar het vertrouwde 'oude' geluid maar ook speelt met hard vs zacht en Ethereal-achtige passage daarbij gebruikt.

Bij de eerst beluistering is al duidelijk dat dit een interessanter album is dan hun vorige Jessica Rabbit (2016). Ze zoeken het experiment op en dat pakt muzikaal prachtig uit en de zang klinkt ook goed gedreven, alleen de teksten hadden wat pakkender kunnen zijn.

Favoriet: And Saints

Redemption Song opent als een soft jazz ballad met piano en de saxofoon van Dean Fraser, even daarna gevolgd door een gospelesk koortje... heeft niets met Reggae te maken tot halverwege nog even wat beats ingestart worden... Sly & Robbie gooien het duidelijk over een andere boeg.

Soul Shake Down Party en de Electro House beats zijn een vreemde verrassing na de jazzy opening. Ook hier weinig Reggae in te herkennen. Tweede instrumentaal...

Pas bij het derde nummer Let Him Go met Black Uhuru klinkt het vertrouwd Reggae, maar hier heb ik de indruk dat af en toe de auto-tune meeloopt.... op een Reggae album? WTF!? Verder wel aardige uitvoering, ken het origineel niet (goed genoeg). Opgevolgd door een dub versie van het nummer... wat dat kan niet in één?

Slave Driver met Gregory Isaacs, is prima maar gaat geruisloos voorbij.

Pas bij No Mama No Cry met Beenie Man wordt het iets origineler door ragga-rap en het vervanging van Woman door Mama.

Is This Love met Gwen Guthrie, heeft lekker 80s synths die Grace Jones ooit ook gebruikte,en het tot het lekkerste nummer op het album maken. Zo lijkt het nog enigszins goed te komen met dit album.

Mellow Mood is een Dub ook al staat het er niet bij. Wel lekker Dub, met subtiel sampletje van saxofoon-riedel.

Crazy Baldhead met Beenie Man en Luciano, skatting... in de intro, ragga-rap erna, met een mix van Dub en soft jazz..

Sun Is Shining met Black Uhuru, vind ik niks.

Running Away met Beenie Man en Luciano, Reggae met Dub en Jazz neigingen ook hier ragga-rap, is niet aan mij besteed.

Talking Blues met Annette Brissett, eindelijk weer een nummer dat iets boven de rest uit steekt.

Zo komt de beluistering van mijn tweede 2017 release tot een matig end. Er staan wat verrassingen op het album, al is het alleen al door die openingsnummers. Nergens hoogvliegers, begrijpelijk dat dit op 1 januari wordt uitgebracht. Hiermee ook meteen de eerste 3* van het jaar uitgedeeld.

Tweede album vanavond van een Zweedse, ditmaal met een Perzische achtergrond. Dit is geen standaard R&B als bij genre staat maar eerder een Jazzy variant met Hip Hop / Beats / R&B invloeden. Haar prima stem is ook redelijk soulful. Doet me aan een andere zangeres denken waar ik nu niet op kom, misschien ergens tussen Caro Emerald en Lauryn Hill. Helaas niet zo sensueel zoals Sevdaliza, die andere zangeres met Perzische achtergrond. Lekkere bas op Don't Explain. Op Under The Influence fuzzy gitaar en een 70s soul vibe, doet vaag herinneren aan Shirley Bassey.

Snoh Aalegra treed morgen in Amsterdam op en als ik al niet een kaart had voor Angel Olson dan zou ik deze zeker even gaan bekijken.

Italiaanse Shoegaze? Ook deze is als zijn voorgang een door synths gedomineerde versie van dat genre, gevoelsmatig zelfs nog meer synths dan op die voorganger.

Klinkt verder prima, maar neigt naar Ambient in een nummer als Aurora door het ontbreken van vocalen, ook lijkt het veel op M83, erg veel zelfs. Daar zit ik verder niet mee want dit bevalt prima.

Favo's : Aurora en Breath