Wie ooit een fan was van Twist in My Sobriety herkend daarna die stem overal meteen als je ergens een ander nummer van Tanita Tikaram hoort. Hier is die stem nog steeds onveranderd herkenbaar. Het is al meer dan 20 jaar geleden dat ik een volledig album van Tanita heb beluisterd. Maar de single Glass Love Train met z'n smokey country sfeer nodigde uit om ook eens de rest van het album te beluisteren.

Het blijkt dat die country stijl maar zelden in andere nummers terugkeert en meer Jazz (en wat Swing) aan haar repertoire heeft toegevoegd naast haar bekende singer-songwriter stijl. Het maakt een prima album, meer voor later op de avond. Maar hier en daar wil het tempo ook iets omhoog gaan zoals in Night Is a Bird die meer een nachtclub sfeer omarmt.

Tanita leeft muzikaal nog anno 2016 en als ze op tournee gaat dan wil ik dit wel eens live horen.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren / voor te beschouwen via NPR first listen

Was erg benieuwd hoe dit klinkt, een Canadese Inuit keelzangeres met Pop elementen!

Dit ligt behoorlijk ver van mijn comfortzone, veel vind ik nog moeilijk als muziek te kwalificeren, en dat keelzingen is interessant om een keer te horen maar ik krijg niet de neiging om het album meteen weer opnieuw te luisteren. De experimentele muziek van Jenny Hval kan ik nu wel waarderen en dat is het dichtste wat in de beurt komt dat ik ken. Er zijn nummers die meer toegankelijker zijn zoals Centre met rapper Shad en hip hop invloeden. Is net of ik midden in een ander album beland ben. Er zitten stukken tussen die heel minimalistisch en toch sfeervol zijn, leuk voor Halloween of zo?

De keelzang klinkt op diverse momenten als of het door een man wordt gedaan. Veel teksten of harmonie in het refrein moet je niet verwachten. Het klinkt meer als een verhaal / theaterstuk wat wordt opgevoerd en waarschijnlijk is dit live een hele beleving maar hier kan ik niet veel mee. Er zitten zeker mooie sfeervolle stukken tussen. En een nummer als Cold heeft een redelijke songstructuur met chanting en instrumenten die klinken als een soort van violen.

Na een moeilijke opening, in elk geval voor mij als nieuwe luisteraar, kan ik het album wel een plaats geven. Zoals gezegd denk ik dat dit eigenlijk live zou moeten zien / beleven om er werkelijk van te genieten. Het is een interessant experiment(?) om mee kennis te maken en kan na de gewenningsperiode wel dit album een tweede keer beluisteren, achter elkaar. Heel erg ver zal het niet komen op mijn lijst van bijna 350 beluisterde album van 2016, net als het album van Jenny Hval maar het zal me waarschijnlijk wel beter bijblijven dan het gros van die albums. Mogelijk ook interessant voor fans van Björk en Einstürzende Neubauten.

Team Ghost: zeg maar een mix van M83 en Pink Floyd, die af en toe Jean Michel Jarre op een bezoek krijgen. Zeer genietbaar, sfeervol rockend.

Discogs zegt Shoegaze maar daar is dit niet donker genoeg voor. Synth-Rock o.i.d. zou ik zeggen.

Favorieten:
Fijn pianospel in de intro van Signs & Wonders daarna stuwende rock met een minimum aan zang.
Into My Arms heerlijke galmende synths, beetje New Age-achtig maar dan van het betere soort.

Aanbevolen door Deezer omdat ik naar Poni Hoax, Sleigh Bells, Villeneuve luister. De aanbevelingen daar zijn nog altijd beter en overzichtelijker dan die bij Spotify. Krijgt van mij een kans, ter afwisseling van alle Kerstmuziek van vandaag,

Zo op het eerste gehoor, prima Franse Indie Rock met Synthpop en Psychedelische invloeden. Hier en daar uitstapjes naar Franse Electro/Synthpop/Ambient a la M83 en Jean Michel Jarre. Zeer goed te pruimen de bombastische combinatie van Synths en gitaren in nummers zoals: This Elegy.

Ook de bombast in We Are War die zowel rock als 70s/80s Synthpop combineert is prima. De stem van de Franse zanger klinkt ook als iets van een 70s prog-rock act a la Pink Floyd in Birds, zodoende is het ook moeilijk een (Frans) accent te herkennen, wat soms storend werkt.

Album van de dag.

Deze staat al bijna een week op NPR first listen maar nu pas tijd om het eens te beluisteren. Eigenlijk alleen omdat ik zie dat Jon Anderson (YES) meedoet op een nummer. Verder ken ik deze act niet.

Het openingsnummer Cycle klinkt het een beetje als Bayonne maar minder bombastisch, maar wel met een hoge stem en wat summiere en zweverige gezongen teksten. Dream City is instrumentaal en klinkt Ambient / dromerig. Ook Becoming ligt in het verlengde van het openingsnummer, met minder zang.

In Lost komt de eerste gast vocaal aan bod, de helft van de nummers hebben een gast (vocaal) maar de hoge zang daarvan zit dicht in de buurt van Jamison Isaak's eigen stem en dus past het prima bij elkaar. Daarmee voegt het ook meteen niet heel veel toe aan wat hij zelf doet.

First Rain vind ik zelf het mooiste nummer gevolgd door Rising wanneer het tempo iets omhoog gaat en er een duidelijke drumpartij / percussie zit en een subtiele gitaar. Ook Water in Heaven is wel mooi en maakt iets meer indruk dan het zangloze nummer Anew met Jon, helaas.

Het klinkt allemaal wel mooi soothing maar voor mij te veel instrumentaal / Ambient voor mijn Electro Pop Rock oren dus zal het bij deze ene keer laten. Muziek om een boek bij te lezen.. laat op de avond of zo. Dan liever de uplifting bombast van Bayonne

Sinds "Back in Your Head" met die grappig video wil ik graag een fan van Tegan and Sara zijn maar het klikt nooit echt. Het optreden jaren terug in een afgeladen Melkweg (oude zaal) deed me ook niet overtuigen, om niet te zeggen tegenvallen. Ja, elk album heeft een paar nummers die ik fijn vind maar geen juweeltje meer zoals "Back in Your Head", terwijl ik telkens denk dat er meer in het vat zou moeten zitten. Braaf luister ik van elk nieuwe album een paar nummers een paar keer en schuif het dan terzijde. Misschien maken ze gewoon muziek die niet aan mij besteed is! Kan dat wat ik wel ken niet slecht noemen maar het raakt me niet echt.

Het nieuwe album is sinds een paar dagen gelekt en dus maar weer eens luisteren. Ik kende al Closer en dat sprak me erg aan. Kan dus geen vergelijking maken met vorige albums want die ken ik niet (/goed genoeg). De eerste beluistering deed me niet veel, teleurgesteld dat er geen BiYH op staat maar afsluiter Shock to Your System beviel wel meteen. Pas bij de 3e luisterbeurt begint me het geheel te bevallen, ook als niet veel blijft hangen. Er zit een beetje retro feel bij, 80s synths en new wave, die me opvallen. Goodbye, goodbye en I'm Not Your Hero stijgen nu iets boven de rest uit. Het is dus een 'grower'.

Ik denk dat ik misschien toch een beetje fan begin te worden en als je weer eens op hun tour weer Nederland aandoen ga ik ze toch weer eens opzoeken. Ik vind het meer dan 3,5 maar (nog geen) 4 sterren. Zal deze de komende week nog eens een paar keer beluisteren.

Eigenlijk weet ik niet hoe en wanneer ik bij Tegan and Sara terecht ben gekomen maar de single Back in Your Head is wel het eerste die ik enorm goed vond. In de loop van de jaren heb ik diverse van hun albums beluisterd en die waren altijd goed voor een paar lekkere nummers maar al snel stap ik over op een ander album. Een heel album Tegan & Sara bleef nooit lang hangen.

Ook een concert in de Melkweg kon me niet geweldig overtuigen terwijl ik doorgaans wel hou van vreemde eenden in de bijt. Want op meerdere vlakken is dit duo apart en uniek, weinig identieke tweelingen in de muziekwereld, alleen de broertjes Robin en Maurice Gibb van de Bee Gees kan ik noemen, maar die leven nu niet meer. De muziek van de zussen Keirsten Quin was altijd op een apart spoor van de mainstream, maar met de jaren schuift het wel meer een beetje die kant op. Op het nieuwe album van Tegan and Sara is de oversprong definitief gemaakt en Elektronische Pop (Synthpop) is al wat de beat aanslaat.

Dat was dus even wennen toen de singles uit kwamen voor dit album, maar het is prima. Zo klinkt de intro van U-Turn als iets van M83, terwijl een paar jaar geleden deze acts mijlen ver van elkaar verschilden. Ze volgen ongeveer het pad van Metric dat ook oorspronkelijk indie-pop-rock maakte over ging in mainstream pop-rock en ondertussen de Synthpop paden bewandelt. Het nieuwe geluid is niet 1 op 1 te vergelijken met andere acts ook als het wel in het genre zit wat door duizenden anderen wordt bezet. De teksten maken het nog altijd als onderscheidend van de rest. Zoals in Boyfriend "you treat me like you boyfriend" is een vreemde vergelijk om te maken als een vrouw, maar dan zijn de beide zussen lesbisch, zodat de tekst zowel vreemd, grappig als slim gevonden is.

De 10 nummers zijn alle kort gemiddeld 3 minuten dus na 30 minuten is over. Maar ondanks dat het behoorlijk aanwennen is zou dit wel eens het album kunnen worden die ik vaker dan de rest ga opzetten. Zelfs als ik nog steeds vind dat hun beste nummers op die albums staan. De beste nummers op dit album vind ik: Boyfriend, Stop Desire en U-Turn

Sensueel dromerige Indie Pop uit Argentinië van het betere soort, dat wil zeggen met een hint R&B en Shoegaze. Heerlijk openingsnummer M&Ms en ook het meerstemmige a capella gezongen Heart-shaped Birthmark is fijn en door het ontbreken aan instrumenten lijkt het op Folk/Roots. Alleen in de laatste minuut komt er wat subtiele studio-effect bij. Nog eens luisteren... binnenkort.

Ook dit album is via crowdfunder PledgeMusic tot stand gekomen.

Folk / Rock / Pop aldus Amazon en op Wikipedia staat dat ze een eclectische mix van stijlen gebruiken waaronder: Indie Folk, Pop, Jazz, Bluegrass, Rock en klassieke muziek. Er zit inderdaad flink wat variatie in maar voor mij te weinig om dit echt eclectisch te noemen. Op de één of andere manier is het net iets te braaf daarvoor, zelfs als ze niet netjes binnen één genre kleuren. Anders gezegd de nummers passen goed bij elkaar en nergens valt een nummer echt uit het gareel.

De eerste drie nummers waren singles, en verder valt Cut Me Down (met een hint van Indie Rock) en Chekhov's Gun me positief op. Die laatste doet wat Arcade Fire-achtig aan. De single Memorial Day doet me denken aan 80s one-hit-wonder(?) Fairground Attraction. Odyssey met subtiel orgeltje en incidenteel fijn meerstemmige zang is een prima opener van het album (hoor ik daar ook een mandoline?)

Er is genoeg om van te houden maar 13 nummers en bijna 50 minuten voel wat lang aan zo bij de eerste beluistering. Wellicht een groeier..?

Een Spaanse Indie Rock band met een Nederlandse connectie, ze hebben in Amsterdam gespeeld en dat was blijkbaar genoeg inspiratie voor een bandnaam.

Het stampende First True Love is een heerlijk nummer, beste van deze EP. Fijne korte nummers, een hint van Folk in Cape Town Chronicles. De single is I Don't Want to Be Like You, verder is Superman ook goed te pruimen en voorzien van een lyric-video.

Muzikaal is het prima, alleen over stijl van zingen van deze zanger ben ik er nog niet uit.

Zonder de stem van John Waite is het inderdaad niet echt The Babys, maar ook de productie vind ik niet geweldig met name het geluid van de drums, wat opmerkelijk is aangezien het de drummer is die dit album heeft geproduceerd. Het mag dan een 70s feel hebben waarin het oorspronkelijke bandgeluid is terug te herkennen en de stem van de nieuwe zanger past daar wel bij, het is er alleen een stem die mij niet kan behagen. De gitaren en sommige songs zouden met een andere zanger en betere productie nog een lekkere plaat kunnen opleveren maar nu twijfel ik tussen 3* en 3,5*.

The Barr Brothers staan sinds Sleeping Operator (2014) op mijn muzikale radar want zoveel bands/act zijn er niet die een harpist onder hun leden hebben.

Het openingsnummers Defibrillation is heerlijk ingetogen, iets tegendraadse percussie, hemelse koortjes. Een heel fijn begin dat doorgezet wordt met Look Before It Changes veel subtiele details en ook hier spaarzame percussie tegen een muur aan klanken die eerder Folk dan Rock is. Een soort Calexico meets Simon & Garfunkel. Wel hoor ik weinig harp, zit wel diep in de mix (op de achtergrond dus). Dat is dan wat jammer, maar ik mis de harp ook niet in de eerste nummers. In Song That I Heard komen herinneringen naar boven van de tokkelende Paul Simon en zijn zingende maatje Art Garfunkel, hier wel aangevuld met een trompet en een derde stem en dameskoor in de refreinen.

Het wordt iets steviger met de Indie Rock achtige Maybe Someday met een lichte 60s/70s vibe, maar doet ook wat aan Calexico denken. Kompromat gaat nog meer de (alternative) Rock kant op, nu wel een ruimere plek voor de harp.

De prachtige single You Would Have to Lose Your Mind is een goed voorbeeld van veel van de muzikale elementen die terugkomen in de overige nummers, dromerige Folk Rock met een prominente rol voor de harp en subtiele noten op de saxofoon(s), aanzwellende violen naar het opstuwende einde. Zo wordt het bombastisch maar explodeert het niet.

Het titelnummer, tevens derde single, Queens of the Breakers en dit klinkt als een Folk Rock versie van 'the late' Tom Petty, zowel in de zang als in de manier waarop het nummer is opgebouwd. De tweede stem die dieper in de mix zit klinkt ook iets nasaal, ik zou zweren dat Tom af en toe zachtjes meezingt. Ook de tweede single It Came to Me klinkt als een Folk Rocky versie van Tom maar dan van zijn werk zo eind 80s in de mix met de Latin Blues Rock van Los Lobos.

Hideous Glorious heeft wat Southern Rock invloeden en drijf wat dromerig voorbij, in deel twee van dit nummer klinkt het dan weer als de dromerige Folk Rock van Simon & Garfunkel t.t.v. Bridge. Dat duo klinkt ook door in de ingetogen intro van Ready for War maar na 2 minuten mogen de piano en orgel aanschuiven en halverwege wisselt het heel even tussen echo's van Pink Floyd naar Rootsy Americana via de zangeressen. Die overgang had wel iets langer mogen duren.

De eerste beluistering valt erg goed, veel variatie in instrumentatie. Vanwege de harp en de trompet neig ik het werk van The Barr Brothers als een soort Latin Folk Rock / Country Rock / Americana mix te benoemen. Op dit album is de harp subtieler aanwezig en schuift de Rock iets meer naar de voorgrond. Wel jammer dat de single Widow's Lawn uit 2016 niet op dit album staat.

Mijn favorieten: You Would Have to Lose Your Mind, It Came to Me en Defibrillation

Eigenzinnige ('querky / weird') Indie Pop die af en toe schuurt aan Lo-Fi en Indie Rock en volgens Wikipedia valt onder Anti-Folk, wat dat dan ook mogen zijn.

De zang komt van een rijk bedeelde sensuele dame die onder de moniker Yellow Thunder Woman door het leven gaat, met Native American afkomst. Het is een minder schreeuwerige Poppy versie van The Dresden Dolls met een zangeres met een zoetere stem dan die van Amanda Palmer

De teksten van de nummers zijn milt giftig, maatschappij kritisch, sensueel en licht feministisch en ook daar dus affiniteit met The Dresden Dolls. Maar laatst genoemde waren door hun Punk Cabaret uitstraling (nog altijd) aantrekkelijker.

The Bastard Fairies hebben dan wel een video "The Coolest 8 Year Old In The World Talks About O'Reilly" die ooit de Top 10 zou hebben gehaald van meest besproken video. Ook hebben ze een documentaire gemaakt The Canary Effect (met hulp van Dave Stewart van Eurythmics) die handelt over de verwoestende effecten van de Amerikaanse politiek op de levens van Native Americans.

Maar zover ik kan nagaan is dit hun enige longplayer

Favoriete nummers: Moribund, Ode to the Prostitute en Everyone Has a Secret

Eerst mijn persoonlijk favoriet van de strandjongens Surf's Up (1971) geluisterd en dan is het altijd gewaagd om een album te verkennen die je nog niet kent.

De eerste beluisteringen bevallen gelukkig prima. Fijne kennismaking.

Here She Comes zou ik (bijna) nooit herkend hebben als een Beach Boys nummers als ik het niet hier eerst gehoord had. Het schuift richting Jazzy Rock met een dot Funk en dan ook nog een gitaar-solo, de samenzang is ook compleet anders van opzet.

Fraai gebruik van een orkest op nummers als Make It Good en Cuddle Up is echt prachtig dramatisch en doet me ook wel denken aan George Martin.

OP het album klinkt het alsof The Beach Boys zoekende zijn naar een nieuwe geluid, diverse stijlen worden uitgeprobeerd zoals het Gospel-achtige He Come Down met dito Christelijke teksten.

De ingetogen B-kant klinkt meer in het verlengde van de iets wat sombere voorganger Surf's Up en spreekt me daarom meteen aan. De A-kant heeft deels een typisch vroege 70s geluid waarin andere stijlen uitgeprobeerd worden.

Een goed afsluitend album, één aardig vervolg album en één geweldig debuut dat was The Beat de afgelopen 36 jaar.

En om met het slechte nieuws te beginnen, het nieuwe album sluit eerder aan bij het aardige vervolg album Wha'ppen dan bij de twee veel betere albums uit het verleden. Het is gewoon te poppy met te weinig bijt. Daar waar ze vroeger sociaal en politiek commentaar gaven vind ik dit hier te weinig van terug. Alle andere (muzikale) ingrediënten zijn er gewoon en de nog altijd heel herkenbare stem van Ranking Roger maar het is te braaf, zo bij de eerste beluistering. Ga het zeker nog een paar keer luisteren en hoop dat ik toch nog wat gemist hebt. Het is zeker niet slecht maar ten aanzien van hun verleden is dit gewoon niet op hetzelfde niveau.

Close The Door lijkt nog het meeste op de oude Beat, en ook de single Walking on the Wrong Side is prima

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren via eens stream van NPR first listen

Country is niet echt mijn ding maar van de week al eens Glen Campbell (R.I.P.) beluistert dus waag ik me wel aan een paar nummers en zie of die uitnodigen om meer te luisteren

edit: Okay dit heeft een hele lading Rock erbij, met vooral een roestige emmer aan Southern Rock En met die stem van de zanger en de foto op NPR waan je je ook in Redneck / Hillbilly county

Zodoende goed te pruimen voor wie niet van pure Country houdt, geen zoete 70s Country dus!

singles: Dang If We Didn't. American Slang (verrassend goed dansbaar), Demolition Man (voor de verandering eens GEEN cover van Sting, maar eerder een knipoog naar Miley's Wrecking Ball) en Legacy (enigszins rustige afsluiter)

The Christians maakten aan het einde van de 80s / begin 90s een aantal heerlijk soulvolle Pop albums die ook nog eens redelijk goed dansbaar waren. Hun grootste hits waren Words, Harvest For The World, Ideal World en verder waren Born Again, Forgotten Town en When The Fingers Point ook goed te pruimen. Die allen op de diverse reguliere verzamelaars staan.

In 2012 kwam er een reboot van de band met een comeback album en die werd in 2015 opgevolgd door het vorige album We waarvan ik alleen die laatste een paar keer beluisterd heb. De karakteristieke stem van Garry Christian was gebleven maar het heeft niet meer de magie van toen. Blijkbaar kwamen ze na die 2 albums ook niet verder en maakten deze verzamelaar.

De klassiekers van toen werden opnieuw gearrangeerd en nu in een sobere muzikale setting geplaatst gedomineerd door een piano maar wel met een compleet (kamer)orkest achter de hand (met veel strijkers en af en toe een accordeon). Garry Christian's stem is nog heel herkenbaar en kan de nummers nog behoorlijk soulvol brengen, ook als het iets minder is dan op de originelen. Zo neigt het zo wel naar een akoestisch optreden en dus een soort "Unplugged" op hun manier. Goed genietbaar maar ik vermoed dat alleen de oude fans hier overgehaald kunnen worden op dit aan te schaffen.

Ze gaan weer op tournee en ben benieuwd hoeveel van deze versie dan zo worden uitgevoerd... een orkest meeslepen is erg duur en zoveel fans zijn er volgens mij niet meer.

Ken dit project van Les Claypool en Sean Lennon niet voor vandaag en het is een prettige kennismaking. Doet denken aan de eerste twee albums van Alice Cooper en ook wel een hint van Sparks' eerste album met een dikke 60s Psychedelische Rock vibe met ook een smeuïge Prog Rock saus.

Astronomy Domine een Pink Floyd cover van The Piper at the Gates of Dawn.

Boris the Spider is een cover van The Who uit 1966, is wel aardige variant.

The Court of the Crimson King een heel fijne cover van King Crimson.

Satori (Enlightenment), Pt. 1 klinkt als een Alice Cooper cover maar schijnt toch van de Japanse Flower Travellin' Band te zijn (1971) hetzelfde jaar dat Alice Cooper's Killer album uit kwam, kan geen toeval zijn.

Ben geen fan van Country of Americana maar dit valt goed te pruimen. Vond 'Calm After the Storm' in het begin niets aan maar nu ik het een paar keer gehoord hebt klinkt het beter. Maar misschien is 'When Love Was King' een betere keus ook als de inbreng van Ilse daar minimaal op is, en dat is dan weer jammer.

Tien klassiekers van De Grote Veenbessen in een akoestische setting met strijkers plus 3 nieuwe nummers.

De stem van Dolores O'Riordan klinkt nog steeds prima, misschien zelfs iets zuiverder en iets minder geforceerder dan vroeger. Zeer aangenaam om naar te luisteren op een zonnige zaterdag. De combinatie van het oude werk met de violen werkt prima, nergens te zoet. Er blijft nog altijd een Rock vibe leven in de meeste nummers in deze uitgekleden versie's.

De nieuwe nummers zijn prima maar kunnen zich nauwelijks onderscheiden van de andere nummers doordat allen op dezelfde akoestische manier zijn aangekleed.

Deze ga ik de komende weken wat vaker beluisteren, 's avonds en overdag een album met originele versie's omdat dit de buren niet zal storen

De eerste helft van het album bevalt me prima, het is eigenlijk vooral de afsluiter die de rest omlaag haalt en het voorlaatste nummer is ook al niet favoriet.

Ik heb verder geen enkel ander album van de Dandys volledig geluisterd dus heb weinig vergelijkingsmateriaal. Behalve het geweldige Catcher In The Ryezijn Pope Reverend Jim en STYGGO ook erg lekker. Meer dan 14x a 20x luisteren verwacht ik niet van dit album, maar toch overweeg ik om hier 4* aan te geven.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, voor de officiële release op vrijdag, via een stream van NPR first listen

Het is meteen duidelijk vanaf het eerste nummer, maar niet de eerste noten, dat de synth prominente aanwezig is op dit album. Het blijft evenwel meteen herkenbaar als een The Decemberists album met die stem van Colin Meloy. Ik zie het album als een experiment want niet in elk nummer zijn de synths succesvol gecombineerd, bijvoorbeeld Cutting Stone. Gewaagd van de band om die meteen na de opener te plaatsen.

Zodra het meer als synth-gitaar klinkt zoals in het prachtige Severed dan vind ik het persoonlijk mooier, door de contrasten die ontstaan. Dat trucje komt later nog in een ander nummer terug,

De eerste luisterbeurt valt zeker niet tegen, toch had ik iets meer verwacht. Maar met teksten als Everything Is Awful is duidelijk dat de sfeer een kant op getrokken wordt die me minder aanspreekt. Ook als dat Pop Rock nummer met de nodige bombast is aangekleed om het luchtiger te maken. Het voelt niet als een consistent sterk album aan, maar wellicht groeit het nog.

We All Die Young klinkt verdacht veel als Spirit in The Sky die ik vooral ken in de versie van Doctor and the Medics.

Het langste nummer Rusalka, Rusalka / Wild Rushes opent mooi ingetogen met een gedempte piano. De stemmige donkere synth blijft grotendeels op de achtergrond de sfeer bepalen, met orgel-achtige intermezzo's. Duidelijk het meest interessante nummer, dat langzaam aanzwelt, dan kantelt en overgaat in het tweede deel met licht Keltisch motief en accenten op de harp en versluierde banjo / ukelele - daarbovenop veel samenzang met La-La-La's.

De meest gewaagde en minst geslaagde experimenten met prominente synths zitten aan het begin van dit album en als je daar doorheen komt dan volgt de beter te genieten tweede deel.

Ken niet veel van Edgar Winter maar dit is mijn favoriete album

70s Rock, met veel samenzang, ruimte voor kleine gitaarsolo, en de vocale uithalen van Edgar die nog het meest doen denken aan wat Tina deed in haar begin dagen met Ike. Veel instrumentale variatie in elk nummer, dan weer een prominente saxofoon, dan weer synth accenten, elektrische piano en buffetpiano. Met Rick Derringer, die het album ook produceerde. Blues en Rock staan er (nu) bij genre maar Blues hoor ik hier nauwelijks in terug. Zeer toegankelijke Classic Rock bijna Pop Rock.

Cool Dance Saxofoon, Rock met elektrische piano en Soulvolle harmonies, voelt wat Funky aan en dansbaar.

Nothin' Good Comes Easy Rock met een Country vibe middels een honky tonky banjo.

Paradise / Sides is een soort Ballad die doet denken aan 70s Paul McCartney/Wings, met name de gitaar klinkt als iets wat Paul destijds ook deed. Ik meen dat Rick Derringer of Dan Hartman hier de lead vocalen hebben.

Diamond Eyes melancholische slow waar de drums meer op de voorgrond komen, met een sitar in de break en falsettos in de achtergrondzang.

Modern Love een echt typische 70s midtempo Rocker met de gitaar op de voorgrond en blazers prominent aanwezig, en de iets wat rauwe vocalen (van Edgar?).

Can't Tell One from the Other is het tweede nummer met een Country vibe, dat doet denken aan de Eagles.

J.A.P. (Just Another Punk) staat muzikaal niet heel ver af van wat KISS deed op zijn eerste album met veel ruimte voor gitaar(solo's) en een koekoek op het eind.

Chainsaw is een prachtige instrumentale afsluiter met Boogie vibe waarin de zaagtand van de synthgitaar de hoofdrol heeft, naast de elektrische piano en doet denken aan Todd Rundgren's Utopia. Met kakofonisch einde

Een heerlijk album voor zomerse dagen, of voor dagen om de Blues weg te blazen.

Dit past volgens mij in het hokje New Weird American, experimenteel met Punk / Rock neigingen.

Af en toe doen ze wat denken aan Todd Rundgren en z'n bandje Utopia.

Eigenlijk best wel vermakelijk, beetje over-the-top gegil met wat humor gebracht, wellicht de moeite waard geweest om ze te gaan kijken. Helaas afgelopen vrijdag... niet meer aan gedacht.

Ha! daar is die dan, het door Brian Eno geproduceerde album... ontsnapt aan mijn aandacht maar aanbevolen door Spotify. Brian heeft ook nog een behoorlijk vocaal aandeel op Love Without Violins.

Verder is deze gemixt door niemand anders dan Flood, wel bekend van productie en techniek voor The Associates, Cabaret Voltaire, Marc And Mambas, The Mighty Wah!, Erasure, Nick Cave And The Bad Seeds, Nine Inch Nails, Depeche Mode... met andere woorden twee keien uit de 80s/90s die deze Portugese band te hulp komen.

Pop Rock Electro aldus Discogs > Synthpop is ook niet ver weg wat mij betreft als je een nummer als Clinic Hope hoort. Terwijl in de andere single Big Fish een mix van Indie Rock en Synthpop is.

De muziek klinkt prima, het is echte de stem van deze zangeres Sónia Tavares die ik als de grootste handicap ervaar, die maakt niet zo veel indruk. De band bestaat al 20 jaar en de zangeres is 'pas' 40 maar behalve dat Engels met net iets te veel accent is ze gewoon niet heel vocaal begaafd. Op het podium is ze gewoon een beest en dan wordt je dus afgeleid, plus kan de stem iets verborgen worden in de mix. Op het album staat deze vanzelfsprekend iets meer naar voren in de mix.

Maar als geheel is het een goed album, iets wat Retro zonder gedateerd te klinken.

Eén van twee Portugese Alternatieve Rock bands die vanavond in de Melkweg staan en in het openingsnummer Black klinken ze geïnspireerd door The Cure. Lange iets donkere instrumentale stukken, niet zo donker als Faith / Pornography maar schuurt daar wel tegen aan. Alleen met een zangeres Sónia Tavares die voor de verandering in Engels zingt terwijl op vele andere nummers dat Portugees is. Ze zingt haast vertellend a la Leonard Cohen en Marian Faithfull, niet alleen in dat nummer. Een achtergrondzanger springt af en toe bij in het Portugees.

Discogs zegt: Pop Rock, Ballad, Ambient over dit album, met subtiele synths om meer sfeer neer te zetten, zeg ik erbij. De piano staat in meerdere nummers centraal. De band bestaat al ruim 20 jaar en was van oorsprong een IDM/Electro act als ik Discogs doorspit.

Het album is vooral Downtempo / ingetogen met nummer gecomponeerd rond de piano en de stem van de zangeres Sónia Tavares. Mooi, maar meer voor later op de avond... of om een boek bij te lezen.

The Isley Brothers waren als ruim 10 jaar bezig toen Santana's band zo rond 1966 uit de startblokken kwam. Ondertussen zijn Ronald (76) en Ernie (65) de enige Isley's die nog onderdeel uitmaken van de band. Beide acts zijn legendes geworden maar pas in 2012 kwamen ze op het idee om samen iets te gaan doen. Toch duurde het tot Santana IV (2016) voordat Ronald voor het eerste op twee nummers te horen is samen met Carlos Santana (70).

Iets meer dan een jaar hierna volgt dan eindelijk het album waarop de twee 'groepen' samenwerken. Op de hoes staan maar 4 gezichten, Carlos, Cindy, Ronald en Ernie. Het is me onduidelijk wie de rest van de musici zijn op het album, Discogs en Wiki bieden geen uitkomst maar kan me niet voorstellen dat alleen zij vieren spelen en zingen op het album. Zoals de zangeres die op Body Talk te horen is, is dat nu wel of niet Cindy? Zijn het de 'classic' bandleden die ook op IV te horen zijn of toch Carlos live-bandleden?

Helaas is het een covers album geworden en staat er maar één nieuw geschreven nummer op I Remember van de drummer en vrouw van Carlos, Cindy Blackman. Meteen ook het beste nummer wat mij betreft waar zijzelf de lead-vocal op neemt. Het geluid en de mix is uitstekend en er valt heel veel te genieten op dit album. Toch kan ik me voorstellen dat als deze acts zo in de 70s of 80s bij elkaar waren gekomen er meer vuurwerk was geweest en meer eigen compositie's waren geschreven.

De heren en dame(s?) hebben er zin in en dat kan je terughoren in het resultaat, dit is Funkier en meer Soulvol dan op Santana's eigen albums, maar staat ook weer niet heel erg ver weg van de Latin Blues Rock waarmee Carlos en zijn band bekend werden. Geen enkele cover overstijgt het origineel of andere bestaande covers die al succesvol waren, maar ze worden ook nergens 'verkracht'. Het zijn hun versies geworden die meer vehikels zijn om te laten horen wat de heren nog in huis hebben zo op hun oude dag.

Beter goed gecoverd dan slecht verzonnen zullen dan maar denken. Deze zal mijn album Top 50 van 2017 wel halen en misschien nog net een Top 25, maar er is al te veel moois verschenen om het tot een Top 10 plek te maken. Er zit een lekker positieve sfeer op het album, en genoeg variatie die zeer genietbaar is. Hierdoor raak ik ondanks de lengte van 66 minuten niet snel uitgeluisterd.

Zoals wel vaker, ontdek je een prachtig album pas als een belangrijk lid van die band/act is overleden!

Ooit het debuutalbum op CD bemachtigd maar toen daar Blues Rock op stond was ik wel teleurgesteld en heb me nooit meer aan een ander album van J. Geils gewaagd tot vandaag. Dat was op zich wel prima Blues Rock maar totaal iets anders dan de muziek van de Freeze-Frame / Centerfold singles.

Dit album is zeer typisch voor de tijd en juist daarom voor mij erg interessant én mooi: synths + Rock en ditmaal een doorgedraaide mondharmonica. Als het destijds in bezit was gekomen zou ik het zeker een weekend hebben grijsgedraaid. Nu pakt deze meteen 4*. Anderen mogen dan afknappen op de 80s stijl en (over)productie maar ik hou wel van deze combinatie van lichtelijk over-the-top Synth-Rock met Blues Rock invloeden. Van de week nog eens luisteren en wie weet ook de voorganger Love Stinks alhoewel de single klinkt als een rip van Wild Thing.

Kathleen Hanna (post Bikini Kill & Le Tigre) zingt hier een daar wat geforceerd maar dat is de charme die de punk-rock / indie rock met zich mee brengt op dit album. Weinig interessante releases deze zomer weken en deze is dan degene waar ik nog het meest naar uitkeek vanwege de singles I'm Done en I Decide.

Ze kan uitermate schattig klinken zoals Let Me Go, doet denken aan de Belgische synthpop ster Lio maar dan met een vinnige gitaar. Enigszins vreemd gekakel of is dit witte Rap in het nummer Mr. So and So met piepende 80s aandoende synths. Het zit prima in elkaar, geen amateur, ook als je hier en daar het gevoel krijgt dat het wel simpel klinkt met een goedkoop synthgeluidje zoals in Hello Trust No One. Maar het nummer is daarvoor met te veel goede elementen opgebouwd om simpel te zijn. I'm Done is in mijn ogen een ode aan de eerste hits van The B52's, dit zou totaal niet misstaan in hun repertoire. In Roses More Than Water komt weer die Farfisa-synth die doet denken aan Jools Holland oude band, Squeeze.

Benieuwd of ik dit album meer dan 10 keer op ga zetten. Ik open met 3,5* maar dat zal nog wel verder groeien.

De half Engelse/half Syrische zangeres Rebekah van The Living Gods Of Haiti klinkt hier en daar als Elizabeth Fraser, de muziek heeft ook wel wat overeenkomsten met Cocteau Twins. Terwijl in andere gedeeltes haar stem doet denken aan Debbie Harry (Blondie). Er worden ook vergelijkingen getrokken met Tricky en Bat for Lashes, die laatste vind ik minder aannemelijk maar ik ken niet al het werk van BfL.

De nummers klinken elektronisch, iets wat donker maar niet zwaar. Eerder EP's kregen op Discogs het predicaat Trip Hop en daar neigt het ook wel naar. Hier wat Afrikaans aandoende ritmes, iets wat broeiend, prima album voor laat op de avond, chillen. Hier en daar Oosterse invloeden.

Uitgekomen op het label van Marc Collin, de mede-oprichter van de Franse retro lounge-ers van Nouvell Vague. Hij is ook het andere lid van dit project, één van vele die hij is gestart over de jaren.