menu

Hier kun je zien welke berichten E-Clect-Eddy als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Kadhja Bonet - The Visitor (2016)

3,5
Mooi soulvol, en dan ook nog de hoogte in kunnen met die stem... dromerige 70s vibe.

Voornamelijk eigen composities plus 2 covers: Portrait of Tracy van Jaco Pastorius (1976) en Francisco van Milton Nascimento - Milton (1976)

Verder op Fairweather Friend de harp van Low Leaf
...en op Nobody Other de organ van Dennis Hamm die ook te horen is op Thundercat - Drunk (2017)

Favorieten: Honeycomb, The Visitor en Nobody Other

Kaiser Chiefs - Education, Education, Education & War (2014)

3,5
Dit is een album wat ik meerdere keren moet horen voor ik het op waarde kan inschatten want na 1 luisterbeurt doet het niet veel met me: 'Meanwhile Up in Heaven' & 'Roses' vind ik de enige tracks die me meteen boeien. De stem van de zanger klinkt anders dan ik me herinner van het eerste album.

Kaiser Chiefs - Stay Together (2016)

3,5
Kaiser Chiefs schuiven in het openingsnummer op naar Indie Pop / Indie Dance, tweede album met de nieuwe drummer, alhoewel het hier klinkt of het grotendeels uit de drumcomputer komt. Meer Dance invloeden dan op vorige albums, ze verlaten dus het Indie Rock pad. Je kunt deze nummers gemakkelijk mixen met de muziek van pulp-pop / pulp-dance prinsen en -prinsessen. Ik neem aan dat live er nog veel van hun oude hits gespeeld gaan worden, dus het is meer dat ze hun publiek willen verbreden/vernieuwen.

Pas bij het vierde nummer komt er met Good Clean Fun iets van het oude geluid terug, maar dan met een reggae twist. De zang op Indoor Firework vind ik niet mooi, op het irritante af, probeert hij Simon LeBon na te doen? Hetzelfde geldt gedeeltelijk voor Press Rewind, hij zoekt de limiet op van wat zijn stem aankan. Muzikaal is het verder een leuk dansnummer. Happen In A Heartbeat hier moet ik zeggen dat effecten op de stem ook negatief bijdragen aan het waarderen van de stem. Het klinkt behoorlijk schel uit mijn boxen. Sunday Morning wordt volgens mij (gedeeltelijk) gezongen door een ander bandlid, zo klinkt het in elk geval en dus nog minder als de oude Chiefs maar wel met de humor van de oude Kaiser's. Stil Waiting is een aardige afsluiter, al is die lage stem op het randje van sprekend zingen. Hier en daar klinkt de auto-tune door. Heeft trouwens een hidden track na circa 5:30. Zie net dat ook dit album via PledgeMusic crowndfunding tot stand gekomen is, heel begrijpelijk, gezien het resultaat dat sterk afwijkt van het oude geluid!

Zo slecht als mensen het doen voorkomen is dit album niet, maar het is maar wat je verwacht van een band. Of die telkens een nieuwe versie van het vorige album moeten maken of dat ze zich ontwikkelen. Dat doen de Kaiser Chiefs dus in elk geval wel, noodgedwongen door het vertrek van een sfeer-bepalend bandlid. Ze schuiven op richting Duran Duran zou ik zeggen.

Karl Blau - Out Her Space (2017)

3,0
De eerste drie nummers zijn de singles dus bijna de helft van het album is al bekend voor vandaag. En aangezien Dub the War Away een instrumental is van Poor the War Away zijn er eigenlijk maar 4 nieuwe nummer.

Slow Children en Poor the War Away met die fijne shuffle vielen goed. Beckon is iets meer experimenteel en dus rijker aan instrumenten, en iets minder toegankelijk.

De nieuw nummers: ook daarin iets meer experiment en minder 'laid back' Valley of Sadness
Blue as My Name met Indie Rock en Country Rock invloeden naast een trombone.
I've Got the Sounds (Like You've Got the Blues) bariton sax(?) en trompet plus synths met accenten en zowel een Avant-garde als Latin Jazz vibe, grotendeels instrumentaal.
Where Ya Goin' Papa is lekker percussief en heeft meer energie maar ook hier wordt het experiment niet vermeden. Het klinkt als één lange jamsessie.

Afgezien van de twee openingsnummers die meer in de lijn liggen van het vorige album is de rest een stuk experimenteler en persoonlijk zou ik zeggen nog niet helemaal af, maar misschien dat het live beter uit de verf komt. Karl Blau wilde duidelijk niet twee keer hetzelfde album maken en dat ik gelukt maar dat maakt deze ook moeilijker om van te houden. Slecht is het nergens, maar het klinkt alsof men nog een paar maanden nodig heeft om tot de essentie en detaillering van de nummers kan komen. Karl Blau is op dit album een muzikale kok die van alles in de pot stopt en het smaakt niet slecht maar je zou het niet op de menukaart zetten.

... en Dub the War Away is een toetje van iets wat je al als voorgerecht had genoten.

Misschien dat na meer beluisteren deze beter gaat bevallen, bij het vorige album ging het net zo.

Katy Perry - MTV Unplugged (2009)

3,5
Katy Perry kan inderdaad wel zingen, zijn er beter zangeressen? Absoluut maar daar draait het bij Pop niet om. Daar gaat het om entertainment en herkenbaarheid (wat mij betreft). En als je haar alleen zou kennen van I Kissed a Girl en je zou een onbekend nummer van dit album horen dan denk ik dat je haar stem er wel in herkend. Ik in elk geval wel.

Ze heeft een wat 'scherpe / harde' licht nasale stem die wat koud overkomt in tegenstelling tot 'ronde' stemmen die warmer klinken. In de Dans Pop kan dat een voordeel zijn om dan boven de muzikale bombast uit te komen maar in een akoestische kan ze dat minder verstoppen. Maar het gaat haar goed af.

Dansbare Pop laat zich moeilijk vertalen naar akoestische versies vandaar dat ze hier meer met een Folk Rock attitude aangekleed zijn. Toch een soort van 'wall-of-sound' folky bombast om de energie van de originele wat tegemoet te komen.

Voor een meiske dat oorspronkelijk Contempory Christian Rock maakt klinkt haar stem meer als iets dat past bij Country als ik Hackensack hoor.

Er zijn veel betere MTV Unplugged EP's gemaakt, en ik ben niet echt een fan van Katy, mijn vriendin wel vandaar dat ik af en toe wat mee kreeg van haar eerste albums, die ik verder nauwelijks ken, noch de behoefte heb om te verkennen. Maar aangezien mijn vriendin hier wel naar toe wil gaan, wilde ik iets horen wat daar bij in de buurt komt. Ik zou zeggen dit klinkt niet veel beter of slechter dan Madonna's stem, die heeft echter vaak wel betere teksten (vroeger althans wel).

Katy Perry - Witness (2017)

4,0
In 2013 stonden er in mijn jaarlijst van meest 'gedraaide' albums maar liefst 6 Dance / Pop acts waaronder Katy Perry - Prism zo ongeveer op plek 9. Tegen de verwachtingen in vond ik dat album en die van Miley Cyrus - Bangerz (op plek 7) toch veel leuker dan gedacht bij de eerste kennismaking. Beide albums moest ik eerst 10x horen voor ik me gewonnen gaf.

Ook de eerste beluistering van dit album viel wat tegen, net als het nieuwe album van Miley Cyrus - Younger Now. Maar ook deze keer doorgezet en een paar keer per week opgezet. Voor beiden geldt na 12x beluisteren dat ik overtuigd ben dat ze toch wel erg fijn zijn, ook als ze niet zo geslaagd zijn als die albums uit 2013. De energie-niveau's schieten minder uit naar boven, maar je kunt deze albums niet ingetogen noemen. Ook de teksten lijken iets minder pakkend en kruipt dit album richting het latere werk van Coldplay.

Het album is, net als voorganger Prism, behoorlijk lang voor een Pop album met 15 nummers maar wel minder dan één uur speelduur. Is nog te doen, ook als de nieuwe van Miley en Lady Gaga's Joanne van vorig jaar met circa 40 een betere lengte hebben voor een Pop album.

Favorieten: Bon Appétit, Chained to the Rhythm, Save as Draft en Pendulum.

Verder is de titel van de afsluiter Into Me You See fonetisch verwant aan "intimacy" een prachtige vondst.

Kawehi - Interaktiv (2016)

3,5
Ka Wie? Kawehi ! Zij is een voorbeeld van iemand die populair is geworden via Youtube met haar cover van Michael Jackson's The Way You Make Me Feel met slechts haar stem en loops en een sequencer. Zo zijn er nog een hele reeks van covers die allen meer dan 1 miljoen keer bekeken zijn (waaronder Nine Inch Nails' Closer). Ik kende haar niet ben niet zo van de video's, maar ze komt naar Nederland en wilde wel eens weten wie deze Hawaiiaanse nu is.

Dat ze veel met loops en sequencers werkt is terug te horen in haar eigen nummers en dus gebonden is aan de mogelijkheden en beperkingen daarvan. Ze past dan ook niet helemaal in het Pop op Rock jasje dat als genres voor dit album gelden maar zit ook niet ver daarvan af. Ze is iets anders, soms krijg je een sterk 80s gevoel bij wat je hoort maar dan uit de Alternatieve hoek maar Synthpop was op andere EPs ook niet ver weg. Soul en R&B zijn trouwens ook niet heel ver weg. Het is behoorlijk goed toegankelijk om niet meteen catchy te zeggen.

Een mooie zuiver stem die doet denken aan die andere Jackson: Janet, maar dan iets lager iets minder meisjesachtig dan Michael's zusje. Vind het moeilijk om meteen bij de eerste beluistering de beste nummers aan te wijzen maar voorlopig smaken het iets ingetogen Pretty Things en Not Another Lame Fight Song wel.

Killing Joke - In Dub (2013)

4,0
Ik vind het wel geslaagd maar het is wel een hele zit om 28 nummers in DUB te luisteren en niet allemaal zijn ze even geslaagd. Sommige zijn ook eerder een instrumentale remix dan een dub versie. Voorlopig mijn favorieten:

The Raven King - Never Grow Old, Forever Now Dub
Democracy - NIN Remix
In Cythera - The Bloody Beetroots Mix

Kim Wilde - Come Out and Play (2010)

3,5
Gewoon een aardig Pop (Rock) / Synthpop album van Kim met een 'vol', wat bombastisch geluid waardoor het wat meer Rock lijkt dan het echt is. De drums veel op de voorgrond evenals de synths, gelukkig wel in de juiste verhouding gemixt t.o.v. de vocalen. Nadeel van de bombast is dat je dit album alleen op de juiste (harde) volume recht doet, zodra je het volume wat terugdraait dan klinkt het minder, of liever dan klinkt het wat raar.

Kim is nog goed bij stem en ook nog mooi op 'tape' vastgelegd in de intieme afsluiter Jessica. Er zitten ook weinig opdringerige effecten op de stem en ik kan ook geen auto-tune bespeuren, die is tegenwoordig eerder regel dan uitzondering ...album is dan 7 jaar oud maar dan nog!

Betere nummers: King of the World, Lights Down Low en het te korte Jessica

Kim Wilde - Wilde Winter Songbook (2013)

4,0
Zo aan het einde van het jaar worden we telkens weer bedolven onder een lading kerstalbums die al dan niet plichtmatig gemaakt lijken te worden dan wel om de schoorsteen te doen roken. Zeker artiesten die reeds vele decennia lang aan de weg timmeren lijken het nodig te vinden om toch minimaal één dergelijk album te maken. Origineel zijn is nauwelijks nog mogelijk tenzij je voor eigen composities gaat maar met zo veel goede kerst klassiekers is dat een hele opgaaf.

Ik hou van Kim Wilde toen ze hit op hit scoorde begin van de 80s en nog meer na een concert in de Paradiso in 2012. Zit ik te wachten op een kerstalbum van Kim, nee eigenlijk niet. Kim moet rocken want dan is zij op haar best, naar mijn mening. Ben ook niet overtuigd dat ze zo'n geweldige stem heeft maar er staan een paar classics op haar naam mede door goede teksten, arrangementen en ...sexappeal. Vanwege Nik Kershaw toch maar gewaagd aan het beluisteren. Dan is het wel even door de opener heen bijten met Rick Astley duet op Winter Wonderland. Gelukkig heeft Kim gekozen om slecht 4 classics op het album te zetten zodat je niet telkens na de zoveelste versie hoeft te luisteren terwijl je denkt, "ja maar de uitvoering van die en die is toch beter dan dit". Die 4 tracks laat ik voor wat ze zijn, ze zijn niet slecht maar wel 13 in een dozijn uitvoeringen.

Van de overige 8 nummers zijn er 6 waar ze aan meegeschreven heeft en die zijn best te pruimen. Ze heeft dus niet alleen een album gemaakt op de zak te spekken maar er wel getracht er haar draai aan te geven. De duetten vind ik niet bijster interessant maar had slechter kunnen zijn. De betere nummers zijn 'One', 'New Life' en de covers 'Winter Song' en 'White Winter Hymnal', die laatste is met pa Marty en broer Ricky Wilde. In een paar nummers bekruipt me iets van New Age maar gelukkig niet te dominant noch irritant. Je kunt het ook beluisteren als niet kerst is alleen dan moet je dus wel die 4 covers van classics skippen. Iets beter dan 3,5 sterren, ik rond dat dan naar 4 sterren af.

Kimbra - Songs from Primal Heart: Reimagined (2018)

4,0
Fijne bewerkingen van 3 nummers van haar meest recente album Primal Heart (2018) plus zo te zien een nieuw nummer als afsluiter.

Black Sky is delicate Pop dat tegen Jazz aanschurkt met zo te voren een akoestische bas en gitaar, een piano/vleugel en een redelijk subtiel elektrisch orgeltje.

Everybody Knows is rond een akoestische gitaar opgebouwd met een ingetogen Singer-Songwriter en Soul vibe (schuurt tegen Gospel aan), ook het elektrische orgeltje doet weer mee maar grotendeels nauwelijks waarneembaar.

The Good War in een iets hoger tempo maar nog steeds een voortzetting van de ingetogen sfeer van de eerste 2 nummers. 'druppel'-effect op de synth voor accenten bij de akoestische gitaar en piano.

Hi Def Distance Romance het tokkelen op de akoestische gitaar stuwt het licht romantische sfeertje maar doordat het redelijk uptempo is wordt het niet echt te zoet.

Kimbra's mooi stem vol op de voorgrond, het is duidelijk dat ze echt wel kan zingen en niet Pop trucjes nodig heeft om de aandacht vast te houden. Afwijkende arrangementen en bijna uitsluitend akoestische instrumenten bepalen de sfeer van deze prachtige EP. Net als bij St. Vincent's MassEducation maakt het hoorbaar dat ze meer kan dan Pop liedjes maken.

Kong - Stern (2014)

3,5
De voorganger Merchants of Air (2012) heb ik nog redelijk vaak opgezet, maar deze is geruisloos aan mij voorbij gegaan.

Toch staan er ook hier weer een paar erg fijne nummers op, al blijven instrumentale albums voor mij iets waar ik zelden aan begin en ook zelden meer dan 3x beluister.

Discogs zegt: Rock, Experimental, Industrial, Heavy Metal + Samples en wat elektronica. Dus ook wel al een wat opgeschoonde Ministry zonder de zang van uncle Al

Kouma - Brazilian Blowout (2014)

3,5
Voor het tweede album geldt gezelfde als voor het debut album uit 2012. Ze klinken beter op elkaar ingespeeld en daardoor strakker dan op het debut.

Het Franse collectief noemt hun eigen muziek op bandcamp: alternative, barbarian rock, free-rock mathrock. Het ligt in het verlengde van acts als Kong - Merchants of Air (2012). Alleen hebben deze Fransozen een aftandse alt-sax van composer Romain Dugelay die een stukje waanzin brengt binnen de koele Math-Rock en daarmee iets meer organisch gaat klinken.

Tegenwoordig zijn de leden van deze band actief in Pixvae - Pixvae (2016) en dat levert een verrast lekker resultaat op van hun Math-Rock/Avant-garde waanzin met de warme Afro-Colombiaanse roots muziek.

Favoriet: Pound Zero

Kouma - Kouma (2012)

3,5
Het Franse collectief noemt hun eigen muziek op bandcamp: alternative, barbarian rock, free-rock mathrock. Het ligt in het verlengde van acts als Kong - Merchants of Air (2012). Alleen hebben deze Fransozen een aftandse alt-sax van composer Romain Dugelay die een stukje waanzin brengt binnen de koele Math-Rock en daarmee iets meer organisch gaat klinken.

Tegenwoordig zijn de leden van deze band actief in Pixvae - Pixvae (2016) en dat levert een verrast lekker resultaat op van hun Math-Rock/Avant-garde waanzin met de warme Afro-Colombiaanse roots muziek.

Krause - Tenderfoot (2013)

3,5
Tenderfoot is mijn eerste kennismaking met Krause en ik zal eerlijk bekennen dat toen ik de naam zag op 3voor12's luisterpaal ik eerst dacht aan Alison Krauss maar via voorgenoemde website en Last.fm werd snel duidelijk dat het iemand anders betrof. Niet te min, was ik wel geïnteresseerd in hoe Nederlandse Electropop zou klinken want daarmee wordt het bestempeld.

Het openingsnummer heeft iets van Pop Levi (voorheen lid Ladytron) die ook een soort gekte in zijn nummers verwerk die ook hier doorklinkt en neigt naar Electroclash. Hier en daar klinkt het 90's House van laten we zeggen Betty Boo's Doin' The Do zoals in Tenderfoot en Plain Jane. Hier en daar komt Client in mijn gedachten zoals bij afsluiter Human.

Dat er vijf verschillende producers hieraan hebben gewerkt is niet evident ze nummer liggen mooi in elkaars verlengde. De negen nummers zijn ook overwegend lekker compact, niet langer dan strikt noodzakelijk. Hierdoor dendert ze in sneltreinvaart voorbij en nodigt uit om het nog eens op te zetten. Van mij mag ze zo in het voorprogramma van VNV Nation ofzo.