menu

Hier kun je zien welke berichten E-Clect-Eddy als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Nadia Tehran - Life Is Cheap, Death Is Free (2016)

3,5
Nadia Tehran is het provocerende Iraanse 'nichtje' van M.I.A..

Daar waar M.I.A. invloeden uit Sri Lanka gebruikt zo doet Nadia Tehran dat ook maar dan met Iran. Dat is zo'n beetje het grootste verschil tussen de twee. Maar ondanks dat er dus niet enorm veel originaliteit zit in Nadia's werk, doet ze het wel erg kundig en bevlogen ook als in de video voor Refugee gevuld met stereotype Hip Hop poses. De nummers zijn stuk voor stuk sociaal of politiek bewogen.

Na de single vind ik vooral Superstars een prima nummer waarin iets meer rust zit.

Nancy Pants - Total Nancy Pants (2014)

3,5
Het moest er maar eens van komen, albums wel toevoegen maar niet luisteren kan eigenlijk niet. Ik heb een lijstje af te werken maar daar pak je dan wel een regenachtige zondag voor.

Dit Canadese trio doet het op zijn lo-fies, maar wel melodieus met garage rock als basis vermengd met wat ander invloeden als noise, dream pop, shoegaze en een vleugje psychedelica. Geen pretenties gewoon spelen en dat doen ze leuk en goed. De stem van de zangeres zit wat achter in de mix zoals te verwachten bij dit soort lo-fi acts maar klinkt toch helder en zeker niet te schel en nog beter, niet te onzuiver. Nummers zijn lekker kort en zonder te veel franje: bass, drum, gitaar en zang. Ok, af en toe omringt door wat noise en gegil.

Kan even geen favoriet plukken, niets springt er echt uit, consistent niveau album breed. Als ik echt nu moet zeggen: Duke of IRL of Apple.

Het meest als een gewone nummer klinkend, met een beetje diepgang, is de afsluiter Truly, is beetje a-typisch voor het album met orgeltje en ook het langste nummer.

Oh ja en binnenkort op tournee in Nederland, denk dat ik ga kijken.

Natalia Lafourcade - Musas (2017)

Alternatieve titel: Un Homenaje al Folclore Latinoamericano en Manos de Los Macorinos

5,0
Een nieuwe van Natalia Lafourcade de Mexicaanse Pop Rock / Latin / Folk zangeres met een licht zwoele zoete stem die vol melancholie en onschuld kan zingen.

Ditmaal kiest ze voor een heel andere sfeer op het album door terug te keren naar de muziek van haar grootouders (jaren 50 / 60), de tijd van de Trios. De tijden toen 3 akoestische gitaren, harmonieën, tokkelen en eenvoudige teksten over het leven vele heren driemanschappen naar de top brachten. Denk daarbij aan Los Panchos en hun werk met de Amerikaanse legende Eydie Gorme & The Trio Los Panchos - Amor (1964) : Trova / Folk / Ballad / Latin Roots

Hier staan de muzikaal minimaal aangekleden nummers centraal, die verzorgd worden door Los Macorinos op hun akoestische gitaren, af en toe een bas en een minimum aan percussie al ontbreekt dit in de meeste nummers. De stemmen staan centraal voornamelijk die van Natalia soms begeleid door één of meerdere van de heren van Los Macorinos geheel in de traditie van Los Panchos.

Eigenlijk volgt ze vele andere Mexicaanse artiesten die dit ook al eens geprobeerd hebben, de meest geslaagde daarin die ik ken is Lila Downs maar die deed dat telkens maar met een paar nummers op een album, niet een heel album vol zoals nu Natalia doet. De nummers zijn covers van Latijn-Amerikaanse 'hits' (naast Mexico ook Cuba) uit de jaren 50 en 60. Gelukkig heeft ze gekozen voor veelal minder bekende klassiekers en vermijdt ze daarmee de afgetrapte padden. Ik ken alleen Tú Me Acostumbraste in de versie van Chavela Vargas en heb ook wel eens Soy Lo Prohibido eerder gehoord alleen ben ik vergeten door wie.

Voor mij is dit het mooiste album die afgelopen vrijdag uit kwam en een kanshebber voor mijn Top 10 van 2017.

Neil Young - Are You Passionate? (2002)

3,5
Op Spotify gekeken welk album van Neil ik nog niet ken en zo deze een kans gegeven. Het klinkt als een live album opgenomen in de studio. Met andere woorden alsof men weinig tijd besteed heeft aan voorbereidingen en al helemaal niet aan het ver afwerken. Zeg maar een paar keer oefen dan op in één keer opnemen, afmixen en hup op de plaat. Is veel voor te zeggen alleen hou ik er niet van. Of je maakt een live album of je maakt een studio album. Dit klinkt als geen van beide. Net als bij een live opname hoor je dezelfde sound bij elk nummer, zelfde (geluids)effect, EQ, vervormers etc vooral beginnende bands lijken dan gevangen te worden door de beperkingen. Of je komt er achter dat je favoriete nummer in de studio heel erg aangekleed is en live in z'n naaktheid niet echt uit de verf komt. Maar ook dat is een kunst, om met de beperkingen toch iets moois te maken.

De eerste 3 nummers kunnen me weinig boeien. Pas bij 'Quit' en 'Let's Roll' wordt het interessant. Na 1 keer luisteren gaf ik het 3,5 sterren maar nu twijfel ik, wordt misschien toch minder. Meer dan 3 luisterbeurten denk ik er niet aan te spenderen. De ingetogen sfeer is soms heel mooi en dat je het gevoel hebt bij een intiem optreden zit op een avond dat Neil niet heel top is maar ik moet eerlijk bekennen dat ik toch graag iets meer polijstwerk hoor. Maar ik zou zo'n avond niet afslaan als ze dit ten gehoren zouden brengen in de kleine zaal van de Paradiso. Een beetje vals zingen is nu eenmaal iets wat kan gebeuren tijdens een live optreden en op sommige nummers schuurt hij dicht daar tegen aan.

Neil Young - Peace Trail (2016)

4,0
Can't Stop Workin' zingt Neil Young en dit is het jongste resultaat, een vloek en een zegen zeggen sommigen over zijn werklust. "I like to work, When nothing else is going on" er speelde blijkbaar zoveel dat er niet genoeg tijd was om dit album te verfijnen. Het is ruw, ergens tussen live demo's, MTV unplugged en een optreden op de verjaardag van ome joop. Zo klinkt dit album in mijn oren. Het is ruw maar het is daardoor ook levendig, spannend en zeker niet saai.

Kan het gemakkelijk meer dan eens achterelkaar luisteren, het is wel duidelijk een album dat na gewenning pas gaat groeien. Er is meer dan genoeg om van te houden, in elk nummer. Alhoewel ik in het begin dacht dat sommige nummers niet boeiend zijn en eerder irritatie opwekken.

Vooral de manier waarop de drums in de mix zitten en met regelmatig te opdringerig aanwezig zijn in volume, in zwalkende tempo's, in misplaatste accenten. Bij de eerste beluistering is dat wat vooral stoort naast het gevoel dat met een paar weken, of zelfs dagen extra hier een heerlijk bewogen album uit had kunnen rollen. De drums en de bas zijn nodig om de uithalen van de elektrische gitaar en de harmonica te compenseren. Anders had Neil ook kunnen kiezen voor een minimale aanpak met slechts akoestische gitaar en zang. Maar zijn stem is ook niet meer wat het was en de teksten zijn hier en daar op het randje van prekerig. Neil is altijd politiek en sociaal bewogen geweest in zijn teksten en dat moet je dus voor lief nemen, of juist van houden, zoals ik doe.

Kan nu geen song-by-song review geven maar wel even het gewraakte My New Robot aanstippen met dat idiote abrupte einde. Waarin veel met stemvervorming wordt gewerkt. Maar volgens mij zit het vol metaforen. De regel "My owner is not available" kan slaan op een afwezige ouder, maar ook de (gevoelsmatige) afwezigheid van God. De tekst "My New Robot" lijkt een referentie naar een anoniem nieuw leven te zijn of zelfs een kind.

"Please feel free, It's just an exercise, Your media is already chosen, Based on your habits" lijkt een verwijzing en een (zijn laatste?) boodschap over (de zin van) het leven te zijn.

En "Powering Off" een reverentie naar het plotse of onverwachte einde van het leven (zijn leven) wat ons zeker te wachten staat.

Bij de eerste beluistering neigde ik naar 3* maar na de 3e beluistering was dat al 3,5* en nu na 8 keer luisteren denk ik al na over 4*. Naast alle fouten en problemen op en met dit album klinkt vooral de liefde door van Neil Young om door te gaan tot het einde. En ook al klinkt het hier en daar of hij berust en vrede zoekt met het onheil in de wereld, dat duurt maar even voordat hij weer de barricade op wil... daar kan ik alleen bewondering voor hebben.

En uiteindelijk heeft Neil het laatste woord in "My New Robot" en je kan dat ook over dit album zeggen "It's just an exercise"...

Nele Needs a Holiday - It's My Party (2014)

3,5
Het is moeilijk om erkenning te krijgen voor Pop muziek met een flink dosis humor! Wordt meestal afgedaan als kleinkunst of cabaret. Aan de andere kant worden ook Herman van Veen en Boudewijn de Groot daartoe gerekend, geen slecht gezelschap.

Nummers zoals Loser's Twist doen een beetje denken aan 60s Teen Pop. En deze Belgische Nele Van den Broeck heeft een prima stem, de nummers zitten prima in elkaar met een fijne variëteit aan instrumenten (inclusief piano en trompet / tenorsaxofoon). Niet gepolijst, klinkt bijna live opgenomen in de studio. En nummers als What am I to Do doen me denken aan het werk van The New Pornographers meets Katzenjammer

Nelly Furtado - The Ride (2017)

3,5
Gisteren kregen de luitjes van The Fader het exclusieve privilege om als eerste Nelly's nieuwe album aan te bieden via hun website, hier de link compleet met lyric-videos.

Het nieuwe album werd samen met de veelgevraagde producer John Congleton gemaakt. Bekend van oa het nieuw album van Blondie alsmede Xiu Xiu - Forget, Wild Beasts - Boy King‎, FFS, Suuns - Hold/Still, Explosions In The Sky - The Wilderness, St. Vincent, Anna Calvi om maar een paar recente releases te noemen. Niet de minste en een paar van die albums vind ik erg geslaagd.

Op het nieuwe album heeft Nelly de Electro ontdekt en dat pakt goed uit in een aantal nummers, maar niet overal is de balans goed. In sommige nummers kan haar zang / teksten niet goed tegengewicht geven. Het opent sterk met Cold Hard Truth en Flatline is ook nog prima en is eigenlijk een typisch Nelly Furtado nummer bijgewerkt naar 2017.

Carnival Games is het eerste nummer waarin de Electro trucjes de boel moeten optrekken. Live lijkt op ouder werk in een nieuw jasje, niet slecht maar ook hier moet de toverdoos geopend worden. Heeft een leuke hook maar niet veel meer dan dat. Paris Sun is wat donkerder met meer zwaar aangezette Electro, maar mist richting ondanks de heerlijke synths. Sticks and Stones stoeit wat met Indie Rock en klinkt nog het meest als een anthem zoals ze eerder schreef maar deze is minder catchy. Magic gaat verder op het Indie Rock pad en wordt vooral in de laatste minuut erg fijn.

In Pipe Dreams gaat het tempo omlaag en is één van de interessantste nummers van Nelly als ook een soulvol orgeltje meedoet en het lijkt of Gospel en Hip Hop niet ver weg zijn. Palaces is niks mee, met pompende beats en een fijne hook "break free from the chains.... into Love". Tap Dancing is een soort ballad, mooi gezongen maar de tekst over tapdansen doet me niet zo veel. Right Road is een leuk tussendoortje.

De vorige albums heb ik na één luisterbeurt opzij gelegd. Dit album zal ik zeker nog een paar keer luisteren maar om nu te zeggen dat ik wild enthousiast ben geworden, nee dat niet... wie weet is het een groeier. Het is een prima album maar Nelly lijkt al een paar album een beetje in de Pop-knoop te zitten. Echt heel catchy of aansprekend zijn de nummers niet op een paar uitzonderingen na zoals Cold Hard Truth. De milde Electro kan dat niet verbergen, het zijn de wat ingetogen en langzamere nummers die het meest bevallen zoals Pipe Dreams en Phoenix.

Ik put hoop uit de afsluiter Phoenix, dat Nelly Furtado op het volgende album weer kan stralen zo als op de eerste albums, dat hoeft dan niet per se in catchy Pop deuntjes want de ingetogen afsluiter bewijst dat ze ook de singer-songwriter kant op kan.

Nena - Oldschool (2015)

4,5
Lekker teksten die spelen met de 'oude' Nena vs de 'huidige' met veel milde zelfspot, inclusief verwijzingen naar haar leeftijd (54). Vele muzikale reverentie aan diverse 80s stijlen en bijbehorende bands zoals DADADA van Trio in het openingsnummer. In andere nummers zijn echo's te horen van Duitse acts en genres die de afgelopen 30 jaar populair zijn geweest. Wel is het zo dat sommige nummers niet direct in elkaar muzikale verlengde liggen en dus voelt het af en toe aan als dat het album geen geheel is. Maar over het algemeen zit er een lekkere flow in.

Deze gaat mijn Top 25 van 2015 wel halen, waar ze nu voorlopig al een 11e plek bezet. Ben geen Nena fan maar zou nu toch graag hiervan een concert bezoeken.

Neon Neon - Praxis Makes Perfect (2013)

4,0
Het eerste nummer op het nieuwe album van Neon Neon doet me denken aan Robin Scott's M (die van Pop Muzik). De eerste twee albums van M waren een perfecte mix van Pop, Dance, Synthpop met een vleugje New Wave en een hint naar het exotische. Dat gevoel krijg ik ook een beetje bij dit album maar ook echot 10cc mee vooral als ik de songtitels bekijk. De stem van Gruff Rhys (Super Furry Animals) doet me dan weer denken aan Jim Noir. Het doet me dus allemaal aan begin 80s muziek denken zelfs Art of Noise, Sparks. Of aan Toni Basil en Amanda Lear zoals in Shopping (I Like To). Aan dat nummer werkt ook Sabrina (Salerno) mee wel bekend van de ondeugende video voor Boys (Summertime Love).

Mijn favoriet is Mid Century Modern Nightmare die volgens mij het meest dansbare is op dit album. Heel het album ligt lekker in het gehoor en na 6 keer luisteren 3,5 sterren maar neig naar 4.

Nicole Atkins - An Audiotree Live Session: August 9, 2017 (2017)

4,0
Een prima live-in-de-studio registratie van Nicole Atkins met allemaal nummers van het nieuwe album Goodnight Rhonda Lee (2017).

Het is duidelijk dat Nicole Atkins een mooie soulvolle en krachtige stem heeft die ook zonder studioproductie-franje goed uit de verf komt. Niet dat de albumversie van veel opsmuk voorzien zijn want deze versie hier verschillen niet noemenswaardig veel af van die versies.

De beste nummers: A Little Crazy en Listen Up

Night Works - Urban Heat Island (2013)

3,5
3voor12 heeft dit album al enige tijd beschikbaar gemaakt maar blijkbaar heeft nog niemand hier iets over te melden, niet eens één stem. Okay, ik had ook andere albums die ik als eerste wilde luisteren. Op de één of andere manier luister ik graag 3voor12 in de lente en veel minder in andere seizoenen, zal wel "een nieuwe lente, een nieuw geluid" gevoel zijn.

Ik heb de hele Indie-R&B rage blijkbaar gemist, en dit album wordt soms in dat hoekje geplaatst. Ik was jaren terug een kleine fan van Metronomy en heb ze twee keer live gezien waaronder eenmaal in Londen, ik meen als voorprogramma van The National. Al tijdens het eerste beluistering van het eerste nummer weet ik dat ik dit album zeker nog eens zal luisteren. Heb geen singles of andere nummer gehoord nog andere albums waaraan bassist Gabriel Stebbing sinds zijn vertrek bij Metronomy aan heeft meegewerkt. Dus ik verwachte iets dat doet denken aan zij vorige band(s). Dat is ook wel zo, iets in het synth-geluid doet dat.

Het begint met een nummer dat folk-pop aandoet met seventies invloeden en een sprankeltje Coldplay. Het album begint een beetje in cruisecontrol en gaat pas halverwege wat opschakelen. Mijn favorieten zitten in het tweede deel maar het eerste is ook goed te pruimen doet me al en toe denken aan Elton John. Vooral zijn stem met hier en daar een saxofoon doet het me ook een beetje aan 80s pop denken. Kan even geen goed voorbeeld van een artiest van toen denken behalve Spandau Ballet maar dat is te ballade-achtig in vergelijking met dit werk van Gabriel. Zelf zou ik nog iets meer 70s gitaar invloed teruggehoord hebben. Ook zou ik verwachten dat de bas er dikker ingemixt zou worden. Die klinkt lekker en daar ben ik ook verzot op. Ja, dat wordt nog minimaal een derde keer luisteren en de 3,5 sterren die ik na één beluistering gaf wordt waarschijnlijk snel 4 sterren. Eveningtime en Boys Born in Confident Times zijn voorlopig favoriet, volgens Last.fm zouden I Tried So Hard en Share the weather populair zijn onder luisteraars, die dan nog maar eens aanhoren.

Nilamayé - Las Flores del Sol (2016)

Alternatieve titel: Afrocolombian Music

4,0
De Afro-Colombiaanse roots groep Nilamayé is de ene helft van het Frans/Colombiaanse collectief Pixvae, de andere helft zijn de Franse Avant-Garde / Math Rockers van Kouma. Een zeer verrassende combinatie: warme organische Roots vs koele methodische Math Rock, maar het werk prima.

Op dit album dus de warme organische Afro-Colombiaanse Roots muziek: Marimba (Marimba de Chonta): La Wey Segura, Percussie: Jorge Posada, Zang, Percussie: Alejandra Charry, Margaux Delatour, Zang / Bongo / Maracas: Jaime Salazar.

Nilamayé is een groep jonge musici die vol passie muziek van hun overgrootouders spelen, geen idee of dit eigen geschreven nummers zijn of opvoeringen van traditionele volks-nummers. Invloeden uit Afrika zijn er in terug te horen en dus heeft het een sterke verwantschap met Afro-Cubaanse muziek zoals die van Celia Cruz con La Sonora Matancera - Canta (1956). Alleen is deze hier terug gebracht tot de essentie van zang en percussie waar een marimba in sommige nummers voor een melodielijn zorgt.

Het leuke is dat hier een aantal nummers staan zoals La Plegaria, El Nazareno en La Fuga die ook op het Pixvae album staan maar dan in een andere uitvoering. Ik moet zeggen ik prefereer de Pixvae uitvoeringen, die zijn spannender, maar deze uitvoeringen zijn ook prachtig.

Favoriete nummers: Los Negritos, La Sirenita met een mooie prominente marimba.

Nina Miranda - Freedom of Movement (2017)

3,5
Braziliaans / Samba / Tropical getinte Pop, grotendeels wat ingetogen / mellow, vleugje Ambient en Trip Hop goed genietbaar en genoeg variatie maar ook iets aan de 'lichte' kant. Goed voor zomerse dagen en zwoele avonden.

Lost in Manchester is iets meer uptempo, echo's van Talking Heads, zeer goed te pruimen. Verder ook uptempo en interessanter I AM...

De manier waarop ze delen van The Surfer zingt klinkt als The Worker van Fischer-Z.

Nine Inch Nails - Not the Actual Events (2016)

4,0
De trilogie The Downward Spiral (1994) - The Fragile (1999) en With Teeth (2005) vind ik het beste van Nine Inch Nails plus de eerst EP van How to Destroy Angels. De rest van Trent's werk is prima tot interessant en meestal wel goed genoeg om een paar keer te luisteren. Dus als er iets nieuws van zijn hand verschijnt dan kijk ik daar wel naar uit. Bovendien is dit voor mij gewoon de meest interessante release vandaag.

Branches / Bones klinkt nog het meest authentiek als Nine Inch Nails maar met The Cure als inspiratiebron ttv Faith/Pornography alsmede Punk Rock invloeden.

Dear World invloeden uit de Dance / IDM / Ambient,

She's Gone Away voorlopig het meest aantrekkelijke, Joy Division invloeden?

The Idea of You schuif richting Ministry uit de begin dagen maar iets minder wild/bombast.

Gisteren pas de singel Burning Bright (Field on Fire) voor het eerst beluisterd en dat deed me niet veel. Lijkt een riffje van The Troggs' - Wild Thing geleend te zijn.

Persoonlijk vind ik NIN op zijn sterkst wanneer ze de Industrial bombast weten te combineren met de breekbare teksten en stem van Trent Reznor. Op deze nummers vind ik de teksten vaak slechter te verstaan (kan ook aan mijn oren liggen). Dat mis ik in de meeste van deze nummers.

Dit is een EP die moet groeien want op de eerste beluistering kan ik geen echte favoriet kiezen, misschien Dear World omdat dit het meest dansbare lijkt. Trent Reznor is zoekende, zegt hijzelf, dat hoor je inderdaad terug op dit album, daarom hoop ik dat het volgende NIN album allemaal nieuwe nummers heeft en dit experiment als zoethouder geldt.

Nite Jewel - Liquid Cool (2016)

3,5
De suggesties die Deezer doet zijn beter dan die van Spotify, maar deze zit op de wip. De echo effecten op de lead-vocalen bevallen me niet echt. Doet een beetje denken aan Chairlift en het alternatieve project van Caroline Polachek onder de alias Ramona Lisa. Beetje alternatief, downtempo, elektronische Pop met wat R&B invloeden (die voornamelijk van een 80s/90s drumcomputer handclap komen).

De single Kiss The Screen heeft wel wat dat boven de rest uitsteekt, iets puntiger, schuift meer op richting Synthpop. Klinkt ook als Chairlift meets Belinda Carlisland (The Go-Go's). Eigenlijk vanaf dit nummer wordt het interessanter wat muziek betreft maar men had meer moeten doen met de galm op zang voelt soms te veel als een laagje op de muziek. Gelukkig veel korte nummers, minder kans dat het verzuipt in (over-)productie. Het zijn vooral de tragere nummers die te weinig spanning hebben. Ook de andere single Boo Hoo is beter dan de rest en ook Over the Weekend hoort daarbij.

Noisettes - Contact (2012)

3,5
Luisterend naar de stream beschikbaar via 3voor12 dan krijg ik de indruk alsof die een slechte (lage) kwaliteit heeft. Vooral de drums / percussie klinkt vaak blikkerig en overstuurd ofzo. Ik neem aan dat het niet met opzet zo gemasterd is!?

Muzikaal vindt ik het album wel aardig om een paar keer te draaien. Zeg maar als je in de stemming wil komen om daarna uit te gaan. Ik hoor dat ze op de eerste 30 seconden van Star duidelijk geleend hebben bij Grace Jones.

Norma Tanega - Walkin' My Cat Named Dog (1966)

4,0
Deze werd van de week door Spotify aanbevolen, een Folk act die ik niet kende.

Het Folk / Pop titelnummer Walkin' My Cat Named Dog schijnt op single verschenen te zijn. Vooral de eerste helft bevalt prima, maar ik hoor dat Norma de limieten op zoekt van haar stem en met name in het aanhouden van de noten moeite heeft. Maar haar stem en teksten maken veel goed en ook het gitaarspel is meer dan prima. Ze doet soms wat denken aan The New Seekers zodra het meerstemmig wordt.

Behalve die single en dit album is Norma's 'claim-to-fame' bepaald door haar relatie met Dusty Springfield zowel in romantisch opzicht als tekstschrijfster van diverse van Dusty's werk: "No Stranger Am I", "Earthbound Gypsy", "Midnight Sounds", "The Colour of Your Eyes", "Morning (Bom Dia)" en "Go My Love" eentje die je als Dusty fan toch eens zou moeten horen. Norma schijnt ook een tweede album te hebben gemaakt maar dat is in de kluis blijven liggen, hierover wordt op een Dusty fan site gesproken

De geluidskwaliteit op Spotify laat te wensen over. Vraag me af of dit misschien niet stiekem van vinyl is opgenomen. Dit album heeft veel baad bij een remastering en minimaal moet deze eens digitaal afgestoft worden. Hierdoor krijg je wel het gevoel of je even terug bent in die 60s. Maar Rhino is wel het label die staat bij het album op Spotify en die staan meestal wel garant voor de betere heruitgave.

Nouvelle Vague - I Could Be Happy (2016)

4,0
De eerste release in 6 jaar van Nouvelle Vague en ze gaan gewoon door daar waar ze ooit in 2003 mee begonnen: Jazzy covers maken van Punk / New Wave / PostPunk klassiekers van eind 70s en begin 80s. Maar niet helemaal want na 6 covers komen er 4 eigen nummers, 2 van Marc Collin en 2 van Olivier Libaux. De bron kan niet op zijn want er zijn honderden hits uit die periode maar blijkbaar is de motivatie om daar een Jazzy versie van te maken wel tanende. De covers van The Cure en Altered Images zijn het fijnst om te horen, die ken ik goed en deze versies zijn heerlijk.

Athol Brose - Cocteau Twins
Love Comes in Spurts - Richard Hell & the Voidoids
I Wanna Be Sedated - The Ramones
I Could Be Happy - Altered Images
All Cats Are Grey - The Cure
No One Is Receiving - Brian Eno
Maladroit - (composed by Olivier Libaux)
Algo Familiar - (composed by Marc Collin)
Loneliness - (composed by Marc Collin)
La Pluie et le Beau Temps - (composed by Olivier Libaux)