Begin september 2016 schotelde NPR first listen het heerlijke nieuwe album van Gaby Moreno - Ilusión voor. Die aangekondigd werd voor eind september. Maar toen ik een paar dagen later op Deezer keek stond het album er al, althans dat dacht ik. Maar het betrof dus dit album Illusion die ook nog eens al in juli was gelanceerd.

Wat blijkt. Gaby Moreno heeft 2 albums gemaakt die nauw aan elkaar verwant zijn. Op beide albums staan zowel Engels- als Spaanstalige nummers maar sommige nummers staan wel op de ene uitgave maar niet op de andere. Zo staan op deze uitgave er wel 3 nummers: Aldous, Solemncholy en Down in Reverie die niet op de Spaanse versie staan. Op dat bijna gelijk genaamde album staan 3 nummers die dan weer niet op deze uitgave te vinden zijn: Se Apagó, Estaré en Si Pudiera

Se Apagó is de Spaanse versie van afsluiter Love is Gone maar die is hier niet op te vinden. Als je dus alle verschillende (versies) van de nummers wilt horen dan moet je ze dus beiden luisteren en als je ze leuk vindt dan dus ook 2 albums moet aanschaffen. Het zijn namelijk geen bonustracks oid. Het is te hopen dat zoiets er wel komt in een Deluxe versie, lijkt me zinnig.

Nu kan ik de twee albums niet vergelijk omdat blijkt dat op streaming sites de twee versie niet tegelijk naast elkaar beschikbaar zijn. In Spaanstalige landen / regio's is de Spaanse versie te streamen en zo als het er nu naar uitziet in de rest van de wereld de Engelse versie, dus ook in Nederland.

Ik hoop dat beiden naast elkaar op een bepaald moment te streamen zijn want de Spaanse versie vind ik wel mooi maar de Engelse versie moet ik nog erg aan wennen. Ook om dat de trackvolgorde gedeeltelijk door elkaar gehaald is. Er valt meer dan genoeg te genieten aan dit album alhoewel ik van die ontbrekende Spaanstalige nummers wel Se Apagó erg mis, vooral omdat het de opener is van het andere album.

Begin september 2016 schotelde NPR first listen dit heerlijke nieuwe album van Gaby Moreno voor. Die aangekondigd werd voor eind september. Maar toen ik een paar dagen later op Deezer keek stond het album er al, althans dat dacht ik. Maar het betrof dus dit bijna identiek genaamde album Illusion die ook nog eens al in juli was gelanceerd.

Wat blijkt. Gaby Moreno heeft dit jaar 2 albums gemaakt die nauw aan elkaar verwant zijn. Op beide albums staan zowel Engels- als Spaanstalige nummers maar sommige nummers staan wel op de ene uitgave maar niet op de andere. Zo staan op deze uitgave er wel 3 nummers: Se Apagó, Estaré en Si Pudiera die niet op de Engelse versie staan. Op dat andere, bijna gelijk genaamde, album staan 3 nummers die dan weer niet op deze uitgave te vinden zijn: Aldous, Solemncholy en Down in Reverie.

Se Apagó is de Spaanse versie van afsluiter Love is Gone maar die is dus niet op de Engelse versie te vinden. Als je dus alle verschillende (versies) van de nummers wilt horen dan moet je ze dus beiden luisteren en als je ze leuk vindt dan dus ook 2 albums moet aanschaffen. Het zijn namelijk geen bonustracks oid. Het is te hopen dat zoiets er wel komt in een Deluxe versie, lijkt me zinnig.

Nu kan ik de twee albums niet vergelijk omdat blijkt dat op streaming sites de twee versie niet tegelijk naast elkaar beschikbaar zijn. In Spaanstalige landen / regio's is de Spaanse versie te streamen en zo als het er nu naar uitziet in de rest van de wereld de Engelse versie, dus ook in Nederland.

Ik hoop dat beiden naast elkaar op een bepaald moment te streamen zijn want de Spaanse versie vind ik wel iets mooier, aan de Engelse versie moet ik nog wennen. Ook om dat de trackvolgorde gedeeltelijk door elkaar gehaald is. Er valt meer dan genoeg te genieten op beide albums alhoewel ik op de Engelse versie wel Se Apagó erg mis, vooral omdat het de opener is van dit album.

Was erg happy met het 2012 album Not Your Kind of People (4*) maar ik zag dat de interesse voor deze band toen al flink was afgenomen en nu lijkt het nog minder te zijn.

Zo op het eerste gehoor klonk Empty minder spannend dan vorige singles en met Even Though Our Love Is Doomed ging het tempo ook om laag en beide nummers zijn weinig hoopvol, maar dat ligt ook aan de inhoud van de tekst. Ik vermoed dat Shirley (nog) erg bedrukt is over wat er in het afgelopen jaar zoal in de wereld met geweld gebeurd. Het kan aan mij liggen maar volgens mij hebben meer acts daar last van of liever gezegd heeft het invloed gehad op hun releases.

Het is natuurlijk aan de artiest om alle negatieve invloeden op een creatieve manier om te zetten in iets dat meer positieve is (of niet). De stemming en tempo op dit album is aardig omlaag gegaan en erg strijdbaar klinkt het niet, iets wat ik wel gewend ben van Shirley's teksten en zang. Maar slecht of weinig creatieve is het niet al zou het een paar uptempo strijdliederen kunnen gebruiken.

Na een eerste beluistering is Empty nog wat het meest bevalt maar ik heb zeker nog wel een paar luisterbeurten nodig om de diepte van de overige nummers te beoordelen. Voorlopig geef ik het album de voordeel van de twijfel.

Garland Jeffreys' eerste solo album, de man zelf maakte er van de week reclame voor op FB, het album zou nu eindelijk beschikbaar zijn gekomen op Spotify. Dat klopt niet helemaal, soms komen releases op streaming-sites beschikbaar om dan weer geruisloos te verdwijnen en opnieuw te verschijnen. Al dan niet met of zonder ontbrekende nummers. Het is echter zijn album Garland Jeffreys & Grinder's Switch (1970) die daar nog steeds niet te vinden is, het enige album die ik nog niet ken.

In principe weinig verschil tussen dit album uit 1973 en het meest recente 14 Steps to Harlem (2017): wel 44 levensjaren daar tussen! Garland is altijd een Bluesy singer-songwriter geweest en gebleven bij wie de stem en de teksten een prominente plek krijgen en altijd ruimte voor sociale kritiek met name raciale ongelijkheid / confrontatie's. Ik kende hem pas vanaf de hit-single Matador uit 1979 en toen hij in 1992 zijn eerste come-back(?) maakte met Don't Call Me Buckwheat (1992) en de hit Hail Hail Rock 'N' Roll was ik definitief om.

In Bound to Get Ahead Someday komt naast de Bluesy singer-songwriter stijl ook even Reggae / tropische ritmes in beeld. Terwijl Eggs zowel wat Latin grooves heeft als een Southern Rock sfeertje en wat Gospel met die koortjes.

Het eerste solo album is wat mij betreft meteen één van de betere albums van Garland, het opent (en sluit) haast minimalistisch / sober / eenvoudig met weinig instrumentatie in de eerste twee nummers. Maar langzaam wordt de variatie groter en komen ook Soul en Rock voorbij. Maar bijvoorbeeld ook een piano gedreven melancholische slaapliedje Lon Chaney, die geïnspireerd lijkt door het werk van zijn 'highschool buddy' Lou Reed - Transformer (1972).

Het wat zoete en soulvolle Lovelight behoort tot mijn favorieten, daarnaast: het licht Rockende She Didn't Lie, groovende Blues Rock n Roll op True to Me en Harlem Bound

Nadat ik het nieuwe album een keer beluisterd had bekroop me het gevoel dat deze minder is dan het vorige album die wat mij betreft een knaller is/was. Ben van de week dus maar eens een vijftal oudere albums gaan herbeluisteren met uitzondering van de twee persoonlijke favorieten, The King... en ..Buckwheat. Wat is hij toch goed in presenteren van het ene na het andere juweeltje.

Dus vandaag maar op herhaling het nieuwe album en bevalt het beter. Ik denk dat ik dit het meest bluesy en misschien daarom ook meest ingetogen album van zijn hand vind. Ook een nummer als Far Far Away klinkt wat rauwer meer als een live versie. Het is ook net of ik Mick Jagger / Stones ergens in de achtergrond hoor. Ik gaf het in eerste instantie 3,5 sterren maar neig nu naar 4 en wie weet als ik het 10x gehoord heb wel nog meer. Heb nog niet echt een nummer dat ver boven de rest uit steekt.

De fans die dit album mee helpen financieren hebben volgens mij zeker geen kat in de zak gekocht. Alhoewel ik denk dat er wat betreft productie nog wel meer in het vat zat dan er nu uit is gekomen. En een paar extra up tempo nummers hadden het een meer gevarieerd album gemaakt zoals ik van hem gewend ben.

Vergeleken bij de prachtige live albums Living Ornaments '79 (1981) '80 en '81 is dit album maar een matige opvolger. Het is ten eerste een mono-naar-stereo release, als mijn oren mij niet bedriegen. Het kan ook zijn dat het analoge op tape is opgenomen en dat de opname verweerd is geraakt. Het is digitaal wat opgepoetst maar het geluid is erg dof. Dat is jammer want het klinkt alsof Gary goedgemutst bezig was en ook nog eens goed bij stem was.

Muzikale klinkt het wel niet meer zo sprankelend als op die eerste live albums maar de uitvoeringen kunnen er mee door. Gary zat toen in zijn niet heel creatieve Dance Pop periode. Vreemd dat in de bedankjes vlak voor het laatste nummer zijn stem wel een stuk helder klinkt. Misschien is de rest gewoon slecht opgenomen? Ook duidelijk dat zijn live band grotendeels bestaat uit zijn de leden van Dramatis.

In die periode had Gary nog niet zijn creatieve dieptepunt bereikt maar zat er ook niet ver van verwijdert met Outland in 1991 na het al even matige Metal Rhythm uit 1988. Van dat album staan America en Devious op dit album en verder I Can't Stop van Strange Charm (1986) en Call Out the Dogs van The Fury (1985)

Destijds kocht ik nog al zijn albums blind, zeker als ik ze in de afgeprijsde bakken aantrof. De import van zijn albums tussen 1988 en 2000 was bijzonder moeilijk te vinden en bovendien erg prijzig als ze er wel waren. Na het het teleurstellende Outland heb ik nooit meer een album blind gekocht. Maar in hartje Londen in de Hammersmith Odeon kon en kan Gary altijd rekenen op een heel leger aan enthousiaste fans die duidelijk zich goed vermaken tijdens dit optreden in 1989.

Deze verzamelaar is duidelijk en kind van de 90s House en Techno-mania. Gary Numan's klassiekers zijn hier nauwelijks in terug te herkennen. Soms slechts een sample van een stukje van het nummer, of de tekst of een synth-loopje.

Als remix is Are 'Friends' Electric? [Liberator DJ's Remix] een misser, maar je kan er goed op dansen en er zit een lekker drive in die doet denken aan Underworld. Verder is Cars [Dave Clarke Remix] zeer goed te pruimen, en komt daarom waarschijnlijk ook nog op andere verzamelaars terug.

Dans le Parc [Down in the Park) (D.J. Hell Remix] staat ook nog tussen de 10 meest beluisterde remixen van een Numan nummer.

Een paar dagen geleden kreeg dit album bij Deezer zijn première, minder dan een jaar na haar vorige album: Island Fire. Het was dat album wat definitie mij interesse wist te wekker en ook aanzette om haar oudere werk te beluisteren. Veel daarvan is heerlijk duister en lijkt wel van een donker soort teksten doorspekt welke ik wel waardeer.

Al vanaf het eerste nummer wordt duidelijk dat dit keer gekozen is voor een filmische benadering. Gemakkelijk zou je kunnen denken dat dit de soundtrack is van een Twin Peaks aflevering maar dan wel een Franse versie. Dat terwijl deze dame sterke banden heeft met zowel Duitsland als Engeland. Maar de manier waarop ze de spaarzaam verspreide teksten zingt doet erg denken aan sixties Franse soft-erotische filmmuziek. Ook hoor ik vlagen van The Shadows terug.

De nummers zijn kort zoals je ook verwacht van thema's in een film. Het mag dan album heten en 10 nummers hebben, het voelt bijna als een EP aan en met minder dan 28 minuten is het aan de korte kant maar eigenlijk precies de juiste lengte om meteen nog eens te beluisteren. De vocalen worden meer als instrument gebruikt dan om teksten te zingen. Het galmt en echoot lekker uit de speakers en droomt lekker weg prima voor een zwoele avond of een relaxte zomerse middag.

Vind het erg gewaagd om dit als opvolger van het succesvolle vorige album uit te brengen en ook zo snel maar is zeker geen verzameling overblijfselen. Heb twee kansen gemist om haar live te zien en horen maar hoop dat het dit jaar wel gaat lukken.

Ze zijn terug... niet dat ik ze gemist heb, maar het is zo'n band waarvan je de naam gemakkelijk onthoud ook als je niet weet welk nummer daar bij hoort.

Dit is een alleraardigste terugkeer, alleen helaas hier en daar iets te veel effect op de stem van de zanger (al dan niet om iets te verbergen). Muzikaal zit het goed in elkaar, nergens vernieuwd maar het klinkt gewoon lekker. Geen Gothic Rock zoals weleer maar een soort ingetogen Alternative Rock, met heel fijne gedoseerde gitaren.

Bij de tournee moet je even opletten want er zijn twee act die deze bandnaam gebruiken, elk van de broertjes Aston heeft zijn eigen band. Dit album is dus van Jay Aston en niet van Michael.

Heerlijk album. Eigenlijk is Jazz niet echt als tweede genre aan te voeren. Er zit wat soulvolle zang in en af en toe funky dan weer neigend naar Mika dan weer Air hoor ik terug maar ook een vleugje Duitse Tarwater. Beetje humor in de teksten is ook fijn.

The day after the.... Last Christmas with George Michael. Blijkbaar is tweede kerstdag 2016 de dag waarop dit album uit de speakers in mijn woonkamer mag klinken. Vannacht het nieuws dat George's gebeden ditmaal ongehoord bleven en hem geen tijd meer gegund werd, (No more) Prayin for time. Het zij zo.

Destijds wel uitgekeken naar dit album want de heerlijke single Shoot The Dog gebruikte samples van acts/nummers die ik goed kan waarderen Love Action (I Believe in Love) van The Human League en Be Near Me van ABC. Ik geen George Michael fan ben, maar zoiets roep ik wel vaker over acts waarvan ik diverse releases hier heb liggen. Ik volg hem niet meer is misschien nauwkeuriger om te zeggen maar nieuwe singles zou ik zeker een kans geven, hij had genoeg krediet opgebouwd.

Zo op het eerste gehoor klinkt de dood al door in meerdere nummers John and Elvis are Dead, Cars and Trains + My Mother Had a Brother en dus wel iets wat hem bezig hield in die tijd (2004). De productie is weer prima en er zit veel in elk nummer om de aandacht vast te houden zonder het vol te proppen. Net als je denkt dat ze het nummer mogen wegdraaien komt er weer een extra wending of een nieuw ingrediënt. Hij voelde goed aan wat een nummer nodig had.

Alleen de teksten klinken iets minder diep en misschien iets meer berustend. Vraag me dan ook af wat er van deze nummers over blijft als je de productie en de samples weglaat en het puur houdt bij zang met een akoestische gitaar? Hier en daar klinkt het ook of er net iets te veel effect zit op de stem of dat er misschien stiekem toch een auto-tune meeloopt?

Naast Shoot The Dog is Flawless (Go to the City) een heerlijk dansnummer. Er valt goed te genieten van dit album ook als het minder deep / warm klinkt dan de eerste twee solo albums. Waarschijnlijk een groeier, en ondanks de lengte voelt deze niet te lang aan. Ook fijn: Freeeek! '04 en Through klinkt nog het meeste als de George van ouder werk, soulvol en eenvoudige maar prima teksten.

Vandaag iets minder in de stemming om de hits te luisteren misschien later... deze is dan ook precies het juiste album om The Day After... mee te beginnen.

De eerste luisterbeurt stelde iets teleur, omdat ik toch graag meer van de harp had gehoord. De stem brengt herinneringen naar boven van wijlen Kirsty MacColl alleen had die een rockier vorm van Pop maar soms ook Keltische invloeden. Die zijn hier ook in bijna elk nummer aanwezig, in het ene iets meer dan het andere. Ook de naar Ethereal neigende stem draagt daar aan bij, maar het is geen Enya.

Alhoewel de nummers redelijk origineel zijn in de zin dat Georgia Ruth een eigen niche lijkt te hebben gevonden en daar nu mee aan het experimenten is richting Electronica. Er is hierdoor een rijk palet aan nummers ontstaan van uptempo tot dromerig. Ik had dit jaar al eerder kennisgemaakt met Beth Orton die een duidelijk Engelse variant heeft van Folk/Electronics en Georgia een Welshe variant heeft weten te maken.

Het tweede deel van het album is meer ingetogen en voor later op de avond of vroege ochtend. Van de albums die vrijdag uit kwamen zijn er diverse meer uptempo en Rockier dan dit zoals die van Julia Jacklin en dat spreekt me normaal meer aan maar misschien dat deze toch het album van de week gaat worden.

Ik heb deze Folk artieste uit Wales pas gisteren ontdekt, zij brengt vrijdag een nieuwe album uit dus deze dan maar eens luisteren als opwarming. De nummers in Welsh zijn dus niet te volgen maar toch zeer genietbaar door de Keltische instrumentatie en de heldere en behoorlijk zuivere stem van Georgia Ruth. Zo te horen wordt het nieuwe album meer elektronisch en dynamischer dan dit album die meer naar sereen neigt met Pop invloeden.

Joni Mitchell met harp (en harmonium): is misschien iets te kort door de bocht maar voorlopig hou ik het hier op, bij gebrek aan een beter vergelijking.

Het is pas de tweede keer dat ik een compleet album van Gilbert O'Sullivan beluister en kan het dus moeilijk vergelijken met ouder werk. Ik keek uit naar dit album, en na de eerste beluistering is duidelijk dat je hier niet voor de catchy hits moet zijn. Gilbert is een kundig singer-songwriter die vooral met de piano goed voor de dag komt zoals het wat ingetogen I'll Never Love Again.

In de 70s zou je hier Soft Rock of Easy Listening op plakken maar daar doe je hem te kort mee. Er zitten kleine verhaaltjes in zijn nummers die een momentopname uit een dag uit het leven prima kunnen beschrijven. Tijdloos, al hoor je aan zijn prima stem dat ook Gilbert ouder is geworden. Er zit ook wat meer melancholie in de teksten en de algehele sfeer, zoals in Dansette Dreams and 45's. De vioolpartijen lijken me wel uit de synth te komen waardoor het niet te zoet wordt.

Het tempo gaat iets omhoog op No Head for Figures but Yours, maar echt energiek is het nergens, het zit een een gemoedelijk mid tempo, die op een nummer als Penny Drops naar Reggae leunt met een Hammond orgeltje. Afwijkend van de rest van het album is This Riff, het meest energieke nummer die een 50s Piano Rock and Roll imiteert die vaag doet denken aan Fats Domino. The Mind Boggles met hoog meezing-gehalte zou live een leuk nummer kunnen zijn. Misschien een kandidaat single? Eenvoud op For the Record, doet licht 60s psychedelisch aan met dat klavecimbel geluid naast de piano en die Franse(?) hoorn accenten.

De singles The Same the Whole World Over en Where Did You Go To? zijn een goede indicatie voor de rest van het album. Laatstgenoemd is wel het meest pakkende nummer.

Er zit meer dan genoeg variatie op dit album maar het is vooral een luister album en het helpt ook om het volume wat hoger te zetten. Gilbert kan nog steeds prima nummers schrijven... minder pakkend en dat zal hem niet meer naar de hoogste regionen van de Top parades leiden zoals in de vroege 70s. Maar kan me voorstellen dat dit zijn echte fans weinig zal boeien en zij blij zullen zijn dat Gilbert er nog is met 71 jaar ook al niet meer de jongste. Ben eigenlijk wel benieuwd hoe hij live klinkt.

Dit album verdient het om gehoord te worden. Giorgio Moroder zit 50 jaar in het vak in 2015 en de man bezit een zeer indrukwekkende CV. Volgens Discogs heeft hij meer dan 3000 credits op zijn naam, is betrokken bij bijna 800 albums en heeft aan meer dan 2000 nummers meegeschreven of arrangement verzorgt. Vooral bekend van Donna Summer maar werkte ooit ook samen met Sparks, Blondie, David Bowie, Japan, Cher, Roger Daltrey, Nina Hagen, Elton John, Janet Jackson, Janis Ian, The Three Degrees, Philip Oakey, Daft Punk en Gene Simmons! (van KISS). Plus nog heel veel soundtracks in de 80s. Er was een tijd, zo tussen 1975 en 1985 dat het leek of iedereen hem (en zijn team) wilde hebben en alles wat hij aanraakte van succes was gegarandeerd.

25 jaar(?) na zijn laatste album is er dan nu Deja-Vu (don't call it a comeback om LL Cool J te quoten). Waarschijnlijk gemotiveerd door het plotselinge overlijden van Donna Summer dat nagenoeg precies 3 jaar geleden gebeurde ten tijde van de release. Hij heeft sindsdien de draad weer opgepakt. Ooit kocht ik bijna alles waar zijn naam op stond maar ook dat stopte in de 80s. Maar deze zomerse plaat is het luisteren meer dan waard ook al zal deze niet heel erg veel indruk maken bij het grote publiek. Zelfs het ijzersterke nummer Right Here, Right Now met Kylie Minogue kan dan weinig aan veranderen, vrees is. Bekende namen genoeg; Sia, Britney Spears, Kelis, Charli XCX, Mikkey Ekko en Matthew Koma, maar betwijfel of die dit album bij de (dans) massa bekend kunnen maken. Met populaire DJs was dat misschien wel gelukt maar dan is het de vraag of je nog wel naar Giorgio Moroder luistert of een samenwerking.

Echte Disco stampers staan er niet op, het is één en al synthesizer dat wel, wellicht dans pop of electro pop te noemen. De stem van Giorgio, die als zanger zijn carrière in 1965 begon, is nergens echt goed te horen, alleen via de vocoder / vervormd. Dat is dan wel een beetje jammer ook als hij geen super stem heeft/had maar het accent had wel wat. Maar als dit het laatste album is dat hij maakt dan heeft hij wel iets waar hij trots op kan zijn, na die 4e Grammy in 2014 voor de medewerking op het nummer over hemzelf van Daft Punk op Random Access Memory. Behalve het nummer met Kylie is het nagenoeg instrumentale 74 is the new 24 ook heerlijk, naast het titelnummer met Sia, de cover Tom's Dinner van Suzanne Vega klinkt goed uit de keel van Britney Spears. Ook de nummers Tempted (met Matthew Koma) en I Do This For You (met Marlene) zijn prima, laat die zomer maar komen.

De "Mexicaanse Madonna" Gloria Trevi en "de koningin van de (Mexicaanse) Rock" Alejandra Guzmán begonnen beiden einde van de 80s aan hun solo carrière's. Scoren beiden diverse Latin Rock / Latin Pop hits en doen nu samen een tournee. Beiden in dezelfde week geboren maar in verschillende steden en beiden net geen 50. En dat ziet er nog behoorlijk appetijtelijk uit, doen uiterlijk en muzikaal denken aan de Duitse rockster Nena.

De nummers zijn door behoorlijk dansbaar, mede door het veelvuldig gebruik van House-achtige synths, afgewisseld met wat Cumbia-achtige nummers. Maar de rockende gitaren worden niet gespaard ook als het niet heel bijzondere gitaristen zijn.

Satisfecha is een Spaanstalige cover van het welbekende Stones nummers... 1x raden welke altijd feest welke vorm dit nummer ook aanneemt.

Hey Güera & la Papá Sin Catsup is volgens mij een mash-up van twee hits van de dames.

Het is best wel een vermakelijk album, ook als ik nooit een echte fan van de dames zal worden. Maar die rauwe stem van Trevi is wel precies wat een Rock diva nodig heeft. Leuk om een paar keer te beluisteren op zomerse dagen / nachten.

Gisteren een geweldige show gezien van deze gasten en nu verbaasd het me dat ik het album eigenlijk tegen vind vallen. Ik kende ze nog niet, anders dan van een paar nummers die ik geluisterd heb voorafgaand aan het festival.

Ik ken de teksten niet en veel is er niet en wat er is, is eigenlijk niet bijzonder. Er gaat nauwelijks betekenis vanuit. Soms is het net of ze alleen wat rijmende zinnen bij elkaar gegraaid hebben. Bij het optreden viel me dat niet op en lette ik er ook niet op. Dit is gewoon een feestband, beter dan een House DJ want er zit een echte drummer bij een ook worden de gitaren af en toe erbij gehaald. Voor mij een prima combinatie.

De 4* krijgen ze dan voornamelijk voor de vibe live, de fijn synths, drummer en gitaren en een zanger die een aardige show neerzet en aardig kan zingen. Alleen inhoud en spanning in de teksten moet je hier niet zoeken. Ik heb de indruk dat de nieuwe nummers/albums iets rustiger zijn en er naar betere teksten gezocht werd.

Alternative, Indie, Pop tagged ze het zelf op haar Bandcamp pagina, maar het openingsnummer heeft ook wel Indie Rock invloeden.

Het alternatieve hoor ik niet zo heel erg, Behoorlijk toegankelijke Indie Pop / Indie Rock, het alternatieve is misschien wel dat ze zich niet presenteert als een Pop prinses maar ja dat doen duizenden andere zangeres ook geen moeite toe. Een leren jack en spijkerbroek is misschien niet heel erg Pop maar ook niet Alternatief. De teksten zijn niet typisch Pop maar ook niet echt donker.

Major met galmende Rock is het leukste nummer van het album en ook Cry Like a Man is prima.

Ik laat het bij één luisterbeurt.

Gisteren stonden ze op het hoofdpodium van de Paradiso tijdens het Indiestadt Festival en wisten een geweldig optreden neer te zetten.

De zanger heeft een behoorlijk zuiver stem die ook nog eens flink wat kracht achter zit. De oren kunnen dat beamen maar ik moet daar niet over klagen aangezien met regelmaat er optredens zijn waar de zang te zwak in de mix staat. En dus door de muziek omvergeblazen wordt.

Verder doet de stem denken aan Ray Davies en de muziek lijkt iets beïnvloed door het latere werk van The Kinks en The Arcade Fire, maar ook The Go! Team. Met een kittige zangeres erbij doet het ook denken aan The Kills. Is niet alleen een stoeipoes maar het vocaal ook breder. Ze hadden er veel zin in en de nummers die ik niet of nauwelijks ken waren heel fijn om live kennis mee te maken.

Nog maar één keer dit album gehoord en de 4* die het nu al kreeg is dus vooral gebaseerd op de high buzz van gisteren.

Ik vind deze beter verteerbaar dan de nieuwe kerstplaat van Sia ondanks dat die uit louter originele nummers bestaat. Wordt vooral bepaald door de stem van de dames waarvan die van Sia me veel minder bevalt.

Never Kissed Anyone with Blue Eyes Before You is het nummer met de minste kerstsfeer en alleen door de woorden 'silver bells' wordt eigenlijk een link gemaakt naar de kerst. Daardoor ook één van de betere nummers. Ook de andere originele nummers doen het goed: My Gift Is You en You Make It Feel Like Christmas.

Silent Night en White Christmas hadden voor mij niet gehoeven. In de eerste denk ik auto-tune te horen en in de andere klassieker zit een oersaaie 'boem-tsjak' beat.