Grotendeels prima Dance Pop van een toekomstige Pulp Pop prinses, die af en toe doet denken aan Rihanna alleen in diverse nummers iets te veel auto-tune-als-effect gebruikt.

Ziet er goed uit en heeft een fijne stem dat is eigenlijk alles wat deze dames hoeven aan te bieden naast een goede producer voor de muziek. Vooral niet te veel bij (serieus) nadenken, hap-slik-weg.

Zag Zazie ergens tussen de aanbevelingen staan maar ken haar verder niet.

Dit is zeer goed te pruimen. Gevarieerde Pop met Dance, Chanson en wat Rock invloeden waar ze in Frankrijk vele schonen hebben rondlopen die dit op hun repertoire hebben staan. Op sommige sites zie ik dit als Electro Pop beschreven maar hier ontbreekt daarvoor een dominante (analoge) synth.

Op het wat donkere Nos âmes Sont zoekt ze de limieten op van haar stem en klinkt als een Franse Janis Joplin. Het enige moment waarbij je beseft dat ze al de 50 gepasseerd is want op de rest van de nummers zou je kunnen denken dat ze 20 jaar jonger is. Prima zangstem.

De Jazzy afsluiter La Source is wel heel lang voor een Pop album maar zorgt voor een sfeervolle einde.

Het tempo golft op en neer bij het passeren van de nummers, maar de afwisselingen in stijlen werkt wel als je open staat voor dit brede palet. Prima productie... met 50 minuten iets aan de lange kant voor een Pop album maar dat komt door die twee bijzondere nummers.

Ik wacht eigenlijk de nieuwe af van Christine and the Queens - Chris (2018) maar misschien is dit wel een beter alternatief... alhoewel Damn, Dis-moi wel een heerlijke knaller is die op dit album geen tegenpool heeft.

Trip down memorylane... aan het begin van het nieuwe millennium had ik de mogelijkheid om via 'snelle' 2 megabit internetverbinding op het werk nummers binnen te vissen van (legale) websites die Elektronische muziek promoten. Thuis moest ik het doen met een dure inbelmodem die niet eens een kwart van die snelheid haalde. Maar op het werk kon je snel binnen 5 minuten één mp3-tje binnenhalen met een matige bitrate kwaliteit.

Zo leerde ik Dr. Online (Rico Remix) en Need You Like a Drug van Zeromancer kennen die niet ver van EBM genre zaten (wordt ook als Industrial Rock aangemerkt), muziek die ook te horen was op alternatieve feesten die ik bezocht. Hun bekendste / populairste nummer is Send Me an Angel en staat ook op dit album en daarmee is dit (zeker wat mij betreft) ook hun beste album, ook al ken ik die andere niet.

Need You Like a Drug is nog steeds een pompende kanjer die ik elke dag wel kan horen voor een pep-boost. De twee andere hits klinken iets minder sterk 15 jaar na hun release.

Plasmatic klinkt als een Gary Numan nummer met Metal gitaren... is ook goed te pruimen, ondanks dat het tekstueel niet overhoud. Raising Hell klinkt als een Alice Cooper nummer met Metal gitaren, zoals hij ze jaren later zelf zou gaan maken. Lijkt ook op de Tanz-Metal van Rammstein. Philharmonic ook prima leunt meer op Electro. De lang uitgesponnen afsluiter Germany is een heel fijn sfeervol donker nummer.

Had het album al eens eerder gehoord maar niet op gestemd. Mijn interesse voor deze muziek is tanende, toen zou ik zeker meteen 4* aan dit album gegeven hebben. Nu kost het meer moeite maar uiteindelijk rond ik het naar boven af.