Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van E-Clect-Eddy. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2016, februari 2016, maart 2016, april 2016, mei 2016, juni 2016, juli 2016, augustus 2016, september 2016, oktober 2016, november 2016, december 2016, januari 2017, februari 2017, maart 2017, april 2017, mei 2017, juni 2017, juli 2017, augustus 2017, september 2017, oktober 2017, november 2017

Mary Epworth - Elytral (2017)

gisteren om 15:26 uur

stem geplaatst

» details  

Eliza Shaddad - Waters (2014)

gisteren om 12:04 uur

stem geplaatst

» details  

The Limiñanas - Istanbul Is Sleepy (2017)

gisteren om 00:37 uur

stem geplaatst

» details  

Ellen ten Damme - Paris (2017)

afgelopen zaterdag om 10:54 uur

stem geplaatst

» details  

Angel Olsen - Phases (2017)

afgelopen vrijdag om 23:06 uur

stem geplaatst

» details  

Charlotte Gainsbourg - Rest (2017)

afgelopen vrijdag om 17:36 uur

stem geplaatst

» details  

Mavis Staples - If All I Was Was Black (2017)

afgelopen vrijdag om 16:06 uur

stem geplaatst

» details  

Karl Blau - Out Her Space (2017)

afgelopen vrijdag om 14:36 uur

De eerste drie nummers zijn de singles dus bijna de helft van het album is al bekend voor vandaag. En aangezien Dub the War Away een instrumental is van Poor the War Away zijn er eigenlijk maar 4 nieuwe nummer.

Slow Children en Poor the War Away met die fijne shuffle vielen goed. Beckon is iets meer experimenteel en dus rijker aan instrumenten, en iets minder toegankelijk.

De nieuw nummers: ook daarin iets meer experiment en minder 'laid back' Valley of Sadness
Blue as My Name met Indie Rock en Country Rock invloeden naast een trombone.
I've Got the Sounds (Like You've Got the Blues) bariton sax(?) en trompet plus synths met accenten en zowel een Avant-garde als Latin Jazz vibe, grotendeels instrumentaal.
Where Ya Goin' Papa is lekker percussief en heeft meer energie maar ook hier wordt het experiment niet vermeden. Het klinkt als één lange jamsessie.

Afgezien van de twee openingsnummers die meer in de lijn liggen van het vorige album is de rest een stuk experimenteler en persoonlijk zou ik zeggen nog niet helemaal af, maar misschien dat het live beter uit de verf komt. Karl Blau wilde duidelijk niet twee keer hetzelfde album maken en dat ik gelukt maar dat maakt deze ook moeilijker om van te houden. Slecht is het nergens, maar het klinkt alsof men nog een paar maanden nodig heeft om tot de essentie en detaillering van de nummers kan komen. Karl Blau is op dit album een muzikale kok die van alles in de pot stopt en het smaakt niet slecht maar je zou het niet op de menukaart zetten.

... en Dub the War Away is een toetje van iets wat je al als voorgerecht had genoten.

Misschien dat na meer beluisteren deze beter gaat bevallen, bij het vorige album ging het net zo.

» details   » naar bericht  » reageer  

Miya Folick - Give It to Me (2017)

afgelopen donderdag om 19:34 uur

Volgens haar eigen Bandcamp pagina: Alternative, Alternative Folk, Grunge, Indie Rock.

Trouble Adjusting het enige nummer uitgevoerd met andere musici, de overige nummers zijn 100% zijzelf op alle instrumenten plus productie.

Een mix aan stijlen op deze EP - zo zit Aging ergens tussen Punk Rock / Grunge / Alternative Rock in.

Let's Pretend is dan weer dromerig, evenals het begin van Give It to Me maar sloom slentert het dan richting een wild en schreeuwerig stuk met Post-Punk neigingen, ze heeft volgens mij naar Frank Black en/of de Pixies geluisterd.

Woodstock is een Joni Mitchell cover, ze kan redelijk hoog met haar stem maar kan de noten niet altijd lang aanhouden. Aardige uitvoering maar origineel blijft het mooist.

Kan me voorstellen dat dit live wel eens interessant kan zijn.

» details   » naar bericht  » reageer  

Frigs - Slush (2016)

afgelopen woensdag om 19:26 uur

Een beginnende Alternative Rock, Post-Grunge, Post-Punk, Psychedelic Rock band uit Canada met een zangeres met een wat lage stem die niet zou misstaan bij een Shoegaze act.

God Hates a Coward hier lijkt ze / zij op Courtney Love van Hole, iets meer energie en variatie.

TV een wat lome / traag nummer maar heeft wel zijn charme met die open gitaarakkoorden, en dan blijkt ze toch wel iets meer in het hoog te kunnen zingen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Baba Ali - Nomad (2017)

afgelopen dinsdag om 12:28 uur

stem geplaatst

» details  

Mi-Sex - Space Race (1980)

afgelopen dinsdag om 00:46 uur

stem geplaatst

» details  

Los Cojolites - Rema, Rema (2017)

13 november, 00:00 uur

Inderdaad zoals ik verwachte veel nummer in de Son Jarocho stijl, alle op akoestische instrumenten. Ze blijven trouw aan de oorspronkelijke percussieve stijl, maar de harp hoor ik nauwelijks dat is jammer.

De versie van Madre Tierra is een ander dan die eerder op single verscheen met Maya Jupiter, deze versie past beter bij de rest van het album ook al is dit geen pure Son Jarocho maar met invloeden uit de flamenco.

De teksten zij licht maatschappij-kritisch en pro-natuurlijke samenleving, maar nergens bijtend.

» details   » naar bericht  » reageer  

Dillon - Kind (2017)

11 november, 22:52 uur

"Sweet & Tender & Electronic" staat op haar Facebook pagina en dat is het ook.

Een herkenbare iets licht rauwe tiener stem (met vibrato) maar wel wat doorleefd en soms wat humeurig. Kan nauwelijks een accent waarnemen, blijkbaar Engelstalig opgevoed.

Spaarzaam en donker van muziek voorzien, uit synths maar doet wel soms denken aan delen van een orkest (cello, viool, Franse hoorn)

Favorieten vanaf de eerste beluistering: Regular Movements en de single Shades Fade

» details   » naar bericht  » reageer  

Autobahn - The Moral Crossing (2017)

11 november, 15:12 uur

stem geplaatst

» details  

The Who - Maximum As & Bs (2017)

10 november, 21:57 uur

stem geplaatst

» details  

Sleigh Bells - Kid Kruschev (2017)

10 november, 14:37 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Blue Trash Mattress Fire de eerste 1,5 minuut is prachtig sfeervol bijna Ethereal en dan denk je, ze hebben een compleet andere muzikale koers gekozen maar dan prikt een scheurende gitaar er door heen

Rainmaker is dat een 80s Hip Hop sample die door het nummer heen weefden?

Panic Drills een nummer die je ook op een ander album van de band had kunnen vinden.

Show Me the Door een duistere vocoder naast begin 80s Synthpop invloeden (denk Yazoo) al is die sample wel op het randje van kitsch.

Florida Thunderstorm akoestische gitaar erbij en Singer-Songwriter invloeden maar met vocalen die zowel distorted zijn als deel in galm verdronken. Krekels erbij...

Na de single And Saints leek het even of ze het rustiger aan zouden gaan doen maar niets is minder waar. Het is duidelijk dat Sleigh Bells op dit mini-album zowel terugkeert naar het vertrouwde 'oude' geluid maar ook speelt met hard vs zacht en Ethereal-achtige passage daarbij gebruikt.

Bij de eerst beluistering is al duidelijk dat dit een interessanter album is dan hun vorige Jessica Rabbit (2016). Ze zoeken het experiment op en dat pakt muzikaal prachtig uit en de zang klinkt ook goed gedreven, alleen de teksten hadden wat pakkender kunnen zijn.

Favoriet: And Saints

» details   » naar bericht  » reageer  

Freek de Jonge - Koffers (2017)

10 november, 14:06 uur

stem geplaatst

» details  

Weezer - Pacific Daydream (2017)

9 november, 21:02 uur

stem geplaatst

» details  

Frankie Rose - Cage Tropical (2017)

9 november, 19:44 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Essaie Pas - Demain Est une Autre Nuit (2016)

9 november, 18:19 uur

Ergens tussen Electro / Synthpop en Minimal / House - erg lekkere synths en goed dansbaar.

Het openingsnummer Demain Est une Autre Nuit in contrast is wel lome en donker.

Carcajou 3 is wat ElectroClash-actig Fischerspooner meets Orchestral Manoeuvres in the Dark met een snufje EBM

» details   » naar bericht  » reageer  

Rata Negra - Oído Absoluto (2017)

9 november, 14:01 uur

stem geplaatst

» details  

Cristobal and the Sea - Exitoca (2017)

8 november, 13:21 uur

Toch maar eens wat nummers van verkend ondanks deze wat afstotende hoes, omdat ze vanavond in Amsterdam zijn.

Gevestigd in Londen maar met leden uit diverse Europese streken: Alejandro ‚Ale’ Romero (bass, vocals, Spanje), João Seixas (guitar, vocals, Portugal), Leïla Séguin (flute, vocals, Corsica / Frankrijk) en Elliott Arndt (drums, UK). Ritmische muziek en volgens hun Bandcamp pagina gebaseerd op: Bossa Nova, Afro-Pop, Westerse Folk en Rock. Dat sluit inderdaad vrij goed aan bij wat ik hoor in de 7-8 nummers die ik even beluisterd heb. De leadzanger gebruikt regelmatig het hoog van zijn stem.

Goat Flokk percussieve Pop met West-Afrikaanse invloeden en een dot Funk en een psychedelische fluit in de brug. Een bonte mix van stijlen want er zitten nog meer in dan ik kan herkennen. Heerlijk nummer.

Steel My Phone Indie Pop met Folk en Psychedelische Rock invloeden en die gedempte gitaar klinkt ook hier Afrikaanse geïnspireerd naast een hint van 70s New Wave. Veel samenzang en die zangeres in de achtergrondzang klinkt verdacht veel als de overleden Kirsty MacColl

The Seed een mix van Psychedelische Pop en Indie Rock, ook dit met een schep Werld muziek in de vorm van fluitjes.

Fish Eye van het vorige album, is wat meer ingetogen en iets meer dromerig.

Before Nine ingetogen intro rond Folk gitaar en samenzang, wat dromerig. Hierna wordt het Jazzy en lome Bossa Nova. Er zitten passages in die richting Trip Hop schuiven.

Smadness doet meer denken aan David Byrne's solo werk maar met meer Indie Pop doet ook wat 80s aan.

De kort intro Porcelanosa is rond een fijne Ambient saxofoon opgebouwd.

Totem Tennis is een intermezzo groove die ze hadden moeten uitwerken tot een compleet nummer.

Salsa Dude downtempo, Folk meets Afro-Pop met een scheut Bossa Nova.

Father and Producer heeft een soort kermis / cabaret -deuntje als basis met een spacey-synth.

Uma Voz Braziliaanse muziek vormt de basis van dit dromerige nummer, maar duidelijk door een Portugees gezongen, de zang neigt meer naar Trova.

Wat ik hoor is heel divers en toegankelijk, alleen denk ik dat de zanger met zijn vele hoge zang best wel eens kan gaan vervelen na een uurtje. Nu alleen een half uur geluisterd en dat ik goed te doen door de vele details in de muziek die je aandacht vragen.

Ben eigenlijk wel benieuwd hoe dit live klinkt.

» details   » naar bericht  » reageer  

Nits - Angst (2017)

7 november, 23:49 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Art School Girlfriend - Measures EP (2017)

7 november, 19:21 uur

stem geplaatst

» details  

Donna Zed - Morphine (2017)

7 november, 19:02 uur

stem geplaatst

» details  

Joy Downer - Radio Dreamer (2017)

7 november, 18:27 uur

stem geplaatst

» details  

Emeli Sandé - Kingdom Coming (2017)

7 november, 15:01 uur

Een nieuwe EP van Emeli Sandé, valt meteen goed. Er lijkt weer een bepaalde eenvoud terug in haar werk. Emeli's warme stem staat heerlijk veel op de voorgrond en de arrangementen zijn wat eenvoudiger, maar genoeg variatie daarin om het spannend te houden. Ze heeft een nieuwe liefde in haar leven en dat levert een lekker warme EP op.

Soon opgebouwd rond een bekende Jazz sample van een drumpatroon (volgens mij heeft DJ Shadow deze ook vaak gebruikt). Het enige nummer waarbij die drums/sample de stem wat in de weg zit maar verder een prima nummer met gelaagde stemmen en ook wat raps die doen denken aan Gangstarr. Love Not War klinkt ook al Jazzy met piano gedragen intro. Haar zang komt dicht in de buur van spoken word of zelfs rap. Daar zitten wat trucjes in die ik ken van rappers.

Higher warm en soulvol midtempo dansbaar opgebouwd rond sobere orgelakkoorden. Neigt naar het werk van Neneh Cherry t.t.v. Homebrew (1992) en opvolger Man (1996). Eigenlijk meer nummers op deze EP die een vibe hebben die ik ook hoor in dat ouder werk van Neneh. Deep soul / R&B heeft tempowisselingen van midtempo dansbaar naar een Folky onschuldig eind.

Starlight [Acoustic] een eenvoudigere versie van het nummer, warmer en Folky. Veel galm op de stem en subtiel gepluk op de elektrische gitaar. Heb wel de indruk dat de auto-tune 3x voor een korte noot moest ingrijpen, niet heel schokkend. Is lastig te horen doordat er veel galm op de stem zit.

Kingdom Coming is vergelijkbaar met de 14 steps to Harlem ode van Garland Jeffreys aan zijn vader.

Ik ben een fan van Emeli Sandé maar haar vorige album vond ik minder toegankelijk en duurde het langer voor de schoonheid zich prijs gaf. Deze EP is veel toegankelijker en voelt meteen ook een stuk warmer en ingetogener... ook als diverse midtempo nummer prima zijn om op te schuifelen. Je moet wel van rap houden want dat komt op diverse nummers in korte uitbarstingen voorbij maar nergens te opdringerig en het blijft vooral warm.

» details   » naar bericht  » reageer  

Eurythmics - In the Garden (1981)

7 november, 12:24 uur

stem geplaatst

» details  

Klangstof - Everest (2017)

6 november, 12:38 uur

stem geplaatst

» details  

McIntosh Ross - The Great Lakes (2009)

6 november, 12:03 uur

Deze kende ik nog niet, net als veel ander werk van Ricky Ross buiten Deacon Blue.

Hier gaat hij met de Deacon Blue zangeres Lorraine McIntosh een iets andere kant op dan ik gewend ben. Maar het is allemaal heel erg herkenbaar en ook niet enorm anders. Dit is veel meer ingetogen zoals Ricky's solo werk maar nu met meer Folk en Country invloeden. Die invloeden zijn overwegend subtiel en het is vooral de piano en de stemmen van Ricky en Lorraine die domineren. Aangezien Ricky in zijn element is als hij een nummer heeft waarop hij enkel begeleid wordt door de piano is dit zeer goed te pruimen. Alhoewel iets aan de lange kant met name de afsluiter Jesus Nailed My Sins Upon the Tree is niet mijn ding.

» details   » naar bericht  » reageer  

Billy Joel - The Nylon Curtain (1982)

5 november, 23:01 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Kllo - Cusp (2014)

5 november, 19:58 uur

stem geplaatst

» details  

Kllo - Well Worn (2016)

5 november, 19:38 uur

stem geplaatst

» details  

Jane Weaver - Modern Kosmology (2017)

5 november, 18:59 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Gary Numan - Savage (2017)

Alternatieve titel: Songs from a Broken World, 5 november, 01:06 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

La Féline - Royaume (2017)

5 november, 00:46 uur

stem geplaatst

» details  

Holy Wars - Mother Father (2017)

3 november, 19:10 uur

stem geplaatst

» details  

Julien Baker - Turn Out the Lights (2017)

3 november, 16:46 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

La Bien Querida - Fuego (2017)

2 november, 22:09 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Soror Dolorosa - Apollo (2017)

2 november, 17:46 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Rose Royce - Rainbow Connection (1979)

2 november, 15:50 uur

What You Waitin' For is het meest Funky nummer op het album, met Disco invloeden, dat nog doet denken aan de tijden van Car Wash (1976).

Het is het langste nummer op het album en doet dan ook denken aan een lange jam. Het beste nummer wat mij betreft na de sequencer / synthesizer gedreven hit Is It Love You're After?.

I Wonder Where You Are Tonight en Shine Your Light zijn soulvolle Ballads. Bad Mother Funker een slow Funk-er rond een woordgrapje dat ook Prince gemaakt had kunnen hebben. Zangeres Gwen Dickey probeert wat overdreven deftig te praten in de overgangspassages.

You Can't Run from Yourself is een soort Latin Funk of Funk met tropische invloeden, loopt lekker door in een soort synthesizer-jam in de laatste minuten. Lock It Down is lekker dansbaar met veel ruimte voor blazers, meer Disco / Soul met Latin invloeden dan Funk en doet denken aan het werk van Bohannon. De opening van de instrumentale synth Funk Pazazz doet denken aan Earth, Wind & Fire, maar halverwege komen er 'oriëntaalse' invloeden bij die hier niet zo op hun plaats lijken.

De nummers zijn prima, alleen de Funk ebt langzaam weg en maakt plaats voor Soul / Ballads / R&B / Disco. Als ik het goed heb het laatste album met zangeres Gwen Dickey die hierna solo verder ging.

» details   » naar bericht  » reageer  

Gary Numan - Random (02) (1998)

1 november, 20:36 uur

Deze verzamelaar is duidelijk en kind van de 90s House en Techno-mania. Gary Numan's klassiekers zijn hier nauwelijks in terug te herkennen. Soms slechts een sample van een stukje van het nummer, of de tekst of een synth-loopje.

Als remix is Are 'Friends' Electric? [Liberator DJ's Remix] een misser, maar je kan er goed op dansen en er zit een lekker drive in die doet denken aan Underworld. Verder is Cars [Dave Clarke Remix] zeer goed te pruimen, en komt daarom waarschijnlijk ook nog op andere verzamelaars terug.

Dans le Parc [Down in the Park) (D.J. Hell Remix] staat ook nog tussen de 10 meest beluisterde remixen van een Numan nummer.

» details   » naar bericht  » reageer  

Kllo - Backwater (2017)

1 november, 14:53 uur

stem geplaatst

» details  

Banda Magda - Tigre (2017)

1 november, 14:30 uur

stem geplaatst

» details  

Robocobra Quartet - Music for All Occasions (2016)

1 november, 10:32 uur

Een bont gezelschap van 10 man uit Belfast, Noord Ierland.

Volgens Discogs: Jazz-Rock, Experimental, Post-Punk en op hun eigen Bandcamp pagina plakken ze ook nog de volgende tags eraan: Avant-garde, Clarinet, Hardcore, Improv Jazz, Noise, Saxophone, Spoken Word.

Rijk gevarieerd aan blaas-instrumenten: Tenor Sax, Alto Sax, Flute, Soprano Sax, Bass Clarinet, Clarinet, naast Oscillator, Effects (voor de sfeer) en verder Drums en Bass. Officieel geen gitaar alhoewel af en toe wel de hoge noten uit de bass gebruikt worden. Ook een elektrische piano (of synth) is af en toe te horen.

Er wordt niet echt in gezongen meer á la Mark E Smith, dus dit is een mix van The Fall en Tuxedomoon. De zanger heeft net als Mark E Smith een herkenbare stijl mede bepaald door zijn Noord-Ierse accent. Maakt het een boeiend geheel om te horen, maar waarschijnlijk / hopelijk is dit nog boeiender om live te zien en horen. Binnenkort op Crossing Border, Den Haag.

Nice Life lijkt nog het meeste op een compleet afgerond nummer, is mijn favoriet. Gevolgd door de afsluiter Album of the Year.

» details   » naar bericht  » reageer  

Ricky Ross - Short Stories Vol. 1 (2017)

31 oktober, 22:38 uur

Na 3 nieuwe albums met zijn band Deacon Blue sinds de reboot met The Hipsters (2012) is hier solo-album nummer 7. Voor dat die band in 2018 een groot tournee doet om hun 30 jarig bestaan te vieren, is er nog een intiem tournee van Ricky Ross met dit album als basis. Nummers die hij al lang had liggen zoals The Germans Are Out Today dat uit 1982 schijnt te komen, klein koortje erbij in de refreinen.

Ricky begeleid zichzelf op de piano, in een minimale muzikale setting. Er staan ook twee minimale versies van Deacon Blue klassiekers: Raintown en Wages Day maar ook I Was Right and You Were Wrong was eerder uitgebracht met de band. Deze lijkt er een klein kamerorkest bij te hebben naast de piano. Volgens info op Amazon is dit album opgenomen in Hamburg in twee dagen. Dat lijkt me een knappe prestatie.

Violen begeleiden de piano op de cover van Dusty Springfield Goin' Back, wellicht dat er meer covers op staan? Dit nummer en de 3 Deacon Blue 'covers' zijn bij de eerst beluistering degene die het best bevallen. Toch hoor ik hem liever samen met zijn band, ook als dit prima uitvoeringen zijn. Meer voor de fan die alles wil hebben dat met de band te maken heeft.

» details   » naar bericht  » reageer  

The The - Trilogy: The Inertia Variations (2017)

Alternatieve titel: Radio Cinéola Volume 5, 31 oktober, 14:54 uur

Na jaren van nauwelijks meer dan stilte rondom Matt Johnson/The The kwam er gisteren dan maar liefst 3 'nieuwe' albums. Helaas (?) alle drie verzamelaar van de Radio Cinéola sessies die over de afgelopen jaren bij tijd en wijle werden besproken op zijn eigen website en waarvan maar enkele samples bij mij bekend zijn. De laatste jaren was Matt Johnson dan wel uit zijn slaap ontwaakt maar hield zich slechts met scores voor arthouse films / documentaires. Helaas voor de fans waren daar nauwelijks nummers met tekst en zang daarop te vinden. Spanning en mysterie waren er wel op terug te vinden en die scores waren wat mij betreft zeker niet saai. Maar weinig compensatie voor jaren van wachten.

Op dit album dat als "Radio Cinéola volume 5: The Inertia Variations" door het leven gaat, is Matt te horen bij het voordragen van een soort dagboek van iemand die zo min mogelijk lijkt te willen doen maar graag wil dat men weet dat hij niets doet. Onder deze voorgedragen teksten, verpakt in heel korte 'nummers' zit sfeervolle muziek, minimale / subtiele soundscapes op synths. Vergelijkbaar met wat hij deed voor zijn score albums zoals Moonbug: A Soundtrack by The The (2012)

Afgezien van de teleurstelling van het ontbreken van echt nieuwe 'songs' van Matt Johnson is er toch wel een fijn stukje vermaak te vinden op dit album. Zijn stem is nog redelijk goed herkenbaar in deze 'spoken word' nummers en dat is ook wel prettig om naar te luisteren. Maar ik vermoed dat alleen de die-hard fans dit luisterboek meer dan een paar keer zal beluisteren.

» details   » naar bericht  » reageer  

Miss Montreal - Again (2017)

31 oktober, 12:17 uur

stem geplaatst

» details  

The The - Trilogy: Midday to Midnight (2017)

Alternatieve titel: Radio Cinéola, 30 oktober, 22:43 uur

stem geplaatst

» details  

MØ - When I Was Young (2017)

30 oktober, 21:34 uur

stem geplaatst

» details  

HAUS - SWYSEP (2017)

Alternatieve titel: Say What You Say, 30 oktober, 20:42 uur

stem geplaatst

» details  

Celia Cruz con La Sonora Matancera - Feliz Encuentro (1982)

30 oktober, 20:18 uur

Vrijdag is deze blijkbaar opnieuw uitgebracht of in elk geval op Spotify verschenen. Helaas klinkt het niet alsof ze opnieuw is 'remastered', het klinkt wat doffig.

Deze koningin van de Salsa met de legendarische Cubaanse salsa big band La Sonora Matancera waren begin 80s al lang over het hoogtepunt van hun roem heen, die zo tussen 1950 - 1970 piekte, buiten de eigen landsgrenzen.

Celia en haar band laten zich van hun beste kant zien en ook al sprankelt het niet meer zo als in de 60s toch is dit een prima Salsa / Rumba album. Het koperwerk is weer heerlijk vertegenwoordig naast die fijne piano, en ook de achtergrondzang is aanstekelijk. Ook Celia is goed bij stem, ook als de uithalen van vroegen wel iets minder zijn maar nog fijn om te horen.

Beste nummers: Camino para Volver en Lamento de Amor

» details   » naar bericht  » reageer  

The Pierces - Thirteen Tales of Love and Revenge (2007)

30 oktober, 11:18 uur

stem geplaatst

» details  

Rose Royce - In Full Bloom (1977)

Alternatieve titel: Rose Royce II: In Full Bloom, 29 oktober, 20:35 uur

stem geplaatst

» details  

Rose Royce - Strikes Again! (1978)

29 oktober, 20:16 uur

stem geplaatst

» details  

Then Comes Silence - Blood (2017)

29 oktober, 13:50 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Agar Agar - Cardan (2016)

28 oktober, 16:19 uur

Nog zo'n act die op de volgende Indiestadt verschijnt. Frans Electro Pop duo met zangeres: Clara & Armand. Volgens Discogs is dit Electro / Nu-Disco / Synthpop - dat dekt de lading wel.

Clara zingt wat lijzig met het lagere deel van haar stem, zo krijgen de nummers toch een wat donkere sfeer. Zodra de drums en synths naar de voorgrond springen wordt het goed genietbaar en meer dansbaar. Verrassend lange nummers voor Nu-Disco / Synthpop waardoor het lijkt alsof je naar de extended remix luistert. Fijne synths, doen denken aan analoge synths zo mid 80s, soms echte Synthpop afgewisseld met minimale synth partijen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Fever Ray - Plunge (2017)

28 oktober, 15:24 uur

stem geplaatst

» details  

Tusks - Dissolve (2017)

28 oktober, 15:21 uur

In het kader van het verkennen van de volgende Indiestadt acts een vijftal nummers beluistert:

Officieel Experimentele Pop volgens Discogs maar het titelnummer neigt naar Shoegaze en Last naar licht psychedelische Dream Pop, heerlijk sfeervol.

De heldere stem van Emily Underhill past er goed bij, ook als er wel veel galm aan toegevoegd is. Het opent met een wat Ambient Trip Hop For You waar het net is of ik Sevdaliza in terug hoor in de tweede stem maar vermoedelijk een (vertraagde) bewerking van haar eigen stem is. Ink is donkere minimale piano Pop met Ambient neigingen. Answers heeft een iele en subtiele Post Rock gitaar over stemmige Ambient effecten, fijn contract met haar heldere stem (in de galm).

» details   » naar bericht  » reageer  

Sol Heilo - Skinhorse Playground (2017)

27 oktober, 11:11 uur

stem geplaatst

» details  

Kygo - Stargazing (2017)

26 oktober, 23:35 uur

stem geplaatst

» details  

East of my Youth - East of My Youth (2017)

26 oktober, 23:06 uur

stem geplaatst

» details  

Wolf Parade - Cry Cry Cry (2017)

26 oktober, 19:53 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

The Weather Station - What am I Going to Do with Everything I Know (2014)

26 oktober, 18:19 uur

stem geplaatst

» details  

Jessie Ware - Glasshouse (2017)

26 oktober, 18:19 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Yes - Going for the One (1977)

25 oktober, 22:11 uur

stem geplaatst

» details  

Lindstrøm - It's Alright Between Us as It Is (2017)

25 oktober, 16:09 uur

stem geplaatst

» details  

Ike & Tina Turner - Sessions (1987)

24 oktober, 22:58 uur

Dit is zo op het oog en oor een verzamelaar uit de nadagen van Ike and Tina Turner vlak voor hun scheiding in circa 1978. Tina was toen al bezig met solo-albums sinds 1974, eerst met Country op haar manier en daarna stapte ze over naar Funky Rock op Acid Queen in 1975. Dat was ook het laatste album waarop Ike & Tina officieel samenwerkte op hetzelfde album (kant B). Een versie van Baby Get It On staat op Acid Queen en een andere op dit album.

1975 is ook het jaar waarin Alice Cooper een hit scoorde met Only Women Bleed, een nummer dat hier wordt gecoverd. Er staan nog veel meer covers op zoals Shame Shame Shame ook al een hit in 1975 maar dan voor Shirley & Co.

Deze verzamelaar is feitelijk een soort kijkje in de keuken van Ike en Tina Turner. Het zijn goed uitgewerkte nummers, te goed om slechts demo's te noemen. Je zou kunnen zeggen dat dit de selectie waaruit je 2 of 3 nieuwe albums zou kunnen samenstellen, maar die er nooit kwamen door de echtscheiding. Nummers die ze hadden kunnen voorleggen aan een label om dan te besluiten welke verder uit te werken voor een album.

Funky Bull is een instrumentaal die van Nutbush City Limits dan wel de demo ervan. Ook de versie van Proud Mary klinkt als een voorloper of demo van de bekende versie die op Greatest Hits albums verscheen vanaf 1970. Er is een groter variatie aan stijlen en vooral de nummers met een Funky Rock groove zijn interessant. Blijkbaar wilden zij meer doen in het verlengde van de B-kant van Acid Queen, jammer dat het er niet meer gekomen is.

Het album lijkt dan ook de laatste 5 a 10 jaar van Ike & Tina te bestrijken en is voor een groot fan van het duo een must om minimaal eens te beluisteren.

» details   » naar bericht  » reageer  

Dog In the Snow - Consume Me (2017)

24 oktober, 13:00 uur

stem geplaatst

» details  

Blancmange - Unfurnished Rooms (2017)

24 oktober, 11:16 uur

De eerste beluistering valt tegen, de hernieuwde kennismaking vorig jaar krijgt een matig vervolg.

Het vorige album Commuter 23 (2016) was een stuk interessanter. Deze is veel minimaler / soberder om niet te zeggen somberder. Het klinkt bovendien alsof die op zolder is opgenomen met Lo-Fi middelen. De vocalen klinken 'koud' ik hou niet van de manier waarop die opgenomen is. Je krijgt het gevoel naar veredelde demos te luisteren. De synth-partijen zijn eenvoudig / Minimal en in de teksten en de stem weinig warmte.

Het meest interessante nummer is de afsluiter Don't Get Me Wrong wat klinkt als een Ambient Synthpop Ballad met gelaagde stemmen die vaag doet denken aan het werk van Matt Johnson (The The).

» details   » naar bericht  » reageer  

Flash and the Pan - Collection (1990)

24 oktober, 09:32 uur

stem geplaatst

» details  

The Christians - Sings & Strings (2017)

Alternatieve titel: Greatest Hits Reimagined, 23 oktober, 18:17 uur

The Christians maakten aan het einde van de 80s / begin 90s een aantal heerlijk soulvolle Pop albums die ook nog eens redelijk goed dansbaar waren. Hun grootste hits waren Words, Harvest For The World, Ideal World en verder waren Born Again, Forgotten Town en When The Fingers Point ook goed te pruimen. Die allen op de diverse reguliere verzamelaars staan.

In 2012 kwam er een reboot van de band met een comeback album en die werd in 2015 opgevolgd door het vorige album We waarvan ik alleen die laatste een paar keer beluisterd heb. De karakteristieke stem van Garry Christian was gebleven maar het heeft niet meer de magie van toen. Blijkbaar kwamen ze na die 2 albums ook niet verder en maakten deze verzamelaar.

De klassiekers van toen werden opnieuw gearrangeerd en nu in een sobere muzikale setting geplaatst gedomineerd door een piano maar wel met een compleet (kamer)orkest achter de hand (met veel strijkers en af en toe een accordeon). Garry Christian's stem is nog heel herkenbaar en kan de nummers nog behoorlijk soulvol brengen, ook als het iets minder is dan op de originelen. Zo neigt het zo wel naar een akoestisch optreden en dus een soort "Unplugged" op hun manier. Goed genietbaar maar ik vermoed dat alleen de oude fans hier overgehaald kunnen worden op dit aan te schaffen.

Ze gaan weer op tournee en ben benieuwd hoeveel van deze versie dan zo worden uitgevoerd... een orkest meeslepen is erg duur en zoveel fans zijn er volgens mij niet meer.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Selecter - String Theory (2013)

23 oktober, 12:16 uur

stem geplaatst

» details  

Randy Newman - Land of Dreams (1988)

22 oktober, 23:56 uur

stem geplaatst

» details  

Joni Mitchell - Chalk Mark in a Rain Storm (1988)

22 oktober, 23:15 uur

stem geplaatst

» details  

Charly Bliss - Guppy (2017)

22 oktober, 19:57 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

The Church - Starfish (1988)

22 oktober, 17:46 uur

stem geplaatst

» details  

The The - Trilogy: The End of the Day (2017)

Alternatieve titel: Radio Cinéola Volume 4, 22 oktober, 15:59 uur

Vrijdag kwam Matt Johnson met maar liefst 3 'nieuwe' albums, helaas allen verzamelaars en uiteindelijk is er tussen de 120!! tracks slecht 1 echt nieuw nummer te vinden: We Can't Stop What’s Coming. Muzikaal gezien is dit album van de 3 releases nog de meest interessante ondanks dat het live(?) covers zijn van zijn eigen werk en Matt alleen op het nieuwe nummer te horen is.

De nummers worden door atmosferische ether-radio static aan elkaar verbonden. En op elk album is een sfeervolle Introducion die dienst doet als jingle voor een fictief (?) radio-programma: Radio Cinéola.

Ik heb dit pas twee keer beluisterd en ondanks de genoemde gebreken is dit wel een prima album om zeker eens te horen. De covers zijn geen extreem muzikaal andere versie's, het meest afwijkend t.o.v. het origineel is de prima uitvoering door Thomas Leer van Weatherbelle: neigend naar Avant-Garde Jazz, en wat theatraal gezongen met een schorre stem.

Thomas Feiner opent het album met This Is the Day in een ingetogen wat sombere stijl die doet denken aan het werk van Nick Cave met de piano meer op de voorgrond en doet ook wat denken aan het sfeervolle werk van Talk Talk. Gravitate to Me wordt enigszins off-key gezongen in een zwoele Trip Hop stijl door de zangeres van The Elysian Fields. Ook Love Is Stronger Than Death wordt in een wat sombere Singer-Songwriter stijl gebracht door Tom Bright.

Ook Blue Than Midnight is behoorlijk afwijkend, ingetogen in het Frans gezongen door Charlotte etc. met wat herkenbare stukjes gezongen in het Engels. Verrassend is de ingetogen Spaanstalige versie van Phantom Walls gebracht door de dochter van Roger (Rainbow/Deep Purple/Whitesnake), Gillian Glover.

Terwijl Colin Lloyd Tucker een Folky / Singer-Songwriter versie maakte van Bugle Boy. Ook Pillar Box Red van Anna Domino klinkt wat duister met een dreigende gitaar-sample (zou het Johnny Marr zelf zijn geweest?) Avant-Garde Pop Jazz. Liz Horsman zet de piano centraal in haar versie van December Sunlight.

Sitars in de intro van Slow Emotion Replay maar Meja Kullersten vervolgt dit met sfeervolle Jazzy Pop met wat Synthpop in de mix. This Is the Night van Willis klinkt wat als de Folk van Catzenjammer in de afsluiter.

Het grotendeels ingetogen album is een nauw verbonden mix van muzikale stijlen met acts die zich duidelijk verbonden voelen met de nummers van The The (Matt Johnson) en graag een deel van de sfeer van die originelen willen behouden. Toch weten ze elk hun eigen draai te geven aan hun cover, dit album is wat mij betreft dan ook beter geslaagd dan degene die Tegan and Sara op dezelfde dag uitbracht The Con X: Covers

Ik heb geen idee wie de musici zijn maar ik kan me goed voorstellen dat Matt en zijn The The buddies dat zijn geweest.

» details   » naar bericht  » reageer  

Gary Numan - Live at Hammersmith Odeon 1989 (2017)

21 oktober, 15:35 uur

Vergeleken bij de prachtige live albums Living Ornaments '79 (1981) '80 en '81 is dit album maar een matige opvolger. Het is ten eerste een mono-naar-stereo release, als mijn oren mij niet bedriegen. Het kan ook zijn dat het analoge op tape is opgenomen en dat de opname verweerd is geraakt. Het is digitaal wat opgepoetst maar het geluid is erg dof. Dat is jammer want het klinkt alsof Gary goedgemutst bezig was en ook nog eens goed bij stem was.

Muzikale klinkt het wel niet meer zo sprankelend als op die eerste live albums maar de uitvoeringen kunnen er mee door. Gary zat toen in zijn niet heel creatieve Dance Pop periode. Vreemd dat in de bedankjes vlak voor het laatste nummer zijn stem wel een stuk helder klinkt. Misschien is de rest gewoon slecht opgenomen? Ook duidelijk dat zijn live band grotendeels bestaat uit zijn de leden van Dramatis.

In die periode had Gary nog niet zijn creatieve dieptepunt bereikt maar zat er ook niet ver van verwijdert met Outland in 1991 na het al even matige Metal Rhythm uit 1988. Van dat album staan America en Devious op dit album en verder I Can't Stop van Strange Charm (1986) en Call Out the Dogs van The Fury (1985)

Destijds kocht ik nog al zijn albums blind, zeker als ik ze in de afgeprijsde bakken aantrof. De import van zijn albums tussen 1988 en 2000 was bijzonder moeilijk te vinden en bovendien erg prijzig als ze er wel waren. Na het het teleurstellende Outland heb ik nooit meer een album blind gekocht. Maar in hartje Londen in de Hammersmith Odeon kon en kan Gary altijd rekenen op een heel leger aan enthousiaste fans die duidelijk zich goed vermaken tijdens dit optreden in 1989.

» details   » naar bericht  » reageer  

Ellen Andrea Wang - Blank Out (2017)

20 oktober, 23:30 uur

stem geplaatst

» details  

The Con X: Covers (2017)

Alternatieve titel: Tegan and Sara Present the Con X: Covers, 20 oktober, 13:42 uur

stem geplaatst

» details  

Squeeze - Squeeze (1978)

Alternatieve titel: U.K. Squeeze, 20 oktober, 10:38 uur

stem geplaatst

» details  

Los Panchos - La Absoluta Colección (2017)

19 oktober, 22:16 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Fazerdaze - Morningside (2017)

19 oktober, 13:19 uur

stem geplaatst

» details  

Daniele Luppi & Parquet Courts - Milano (2017)

19 oktober, 12:20 uur

stem geplaatst

» details  

Eivør - Slør (2017)

Alternatieve titel: Slør English Version, 18 oktober, 23:30 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

The Selecter - Daylight (2017)

18 oktober, 20:41 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Torreblanca - Algo Se Quedó Sin Decir (2016)

18 oktober, 12:34 uur

stem geplaatst

» details  

Neil Young - Hitchhiker (2017)

18 oktober, 10:44 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Torreblanca - Defensa (2010)

17 oktober, 23:36 uur

stem geplaatst

» details  

Boy Harsher - Yr Body Is Nothing (2016)

17 oktober, 20:47 uur

stem geplaatst

» details  

St. Vincent - MASSEDUCTION (2017)

17 oktober, 19:48 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Hey Violet - From the Outside (2017)

17 oktober, 19:32 uur

Er was eens een all-female Hard Rock band rond de zusjes Lovelis genaamd Cherri Bomb (na het nummer van The Runaways?) die maakten met hun vieren een album en een live EP.

Toen verliet leadzanges/gitarist Julia Pierce de band in 2014 en veranderde de act hun naam naar Hey Violet. Die maakt nu Pop Rock muziek met Pop Punk / Electro Pop invloeden. Ondertussen heeft ook de slaggitarist / backing-vocaliste de band verlaten en zijn er twee nieuwe leden.

Nergens vernieuwend maar goed vermakelijk, doet denken aan Sleigh Bells alleen deze zangeres is duidelijk jonger. Where Have You Been (All My Night) is erg fijn en doet denken aan CHVRCHES. In diverse nummers net iets te veel effect op de stem maar nergens te storend.

De singles zijn: Break My Heart, Guys My Age en Hoodie (de beste van de singles wat mij betreft)

» details   » naar bericht  » reageer  

Pixvae - Pixvae (2016)

17 oktober, 17:08 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Lido Pimienta - La Papessa (2016)

17 oktober, 15:05 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Lesley Gore - Sings of Mixed-Up Hearts (1963)

17 oktober, 15:02 uur

stem geplaatst

» details  

Joseph - Stay Awake (2017)

17 oktober, 00:29 uur

stem geplaatst

» details  

Stars - Heart (2003)

16 oktober, 19:12 uur

stem geplaatst

» details  

Chantal Acda - Live in Ghent (2017)

Alternatieve titel: At Handelsbeurs, 16 oktober, 00:41 uur

stem geplaatst

» details  

Squeeze - The Knowledge (2017)

15 oktober, 22:37 uur

stem geplaatst

» details  

Wolf Alice - Visions of a Life (2017)

15 oktober, 20:17 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Dion - Kickin' Child (2017)

Alternatieve titel: The Lost Album 1965, 15 oktober, 19:35 uur

stem geplaatst

» details  

Boy Harsher - Country Girl EP (2017)

15 oktober, 17:44 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Leftfield - Leftism (1995)

15 oktober, 16:36 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Evil Empire Orchestra - Evil Empire Orchestra (2017)

15 oktober, 14:04 uur

"Eight piece band. Psychedelic. Dirty soul. Met leden van Hooverphonic, Internationals, El Tattoo del Tigre, Antwerp Gipsy Ska Orkestra en Creature with the Atom Brain." aldus hun Facebook pagina.

Ergens vind ik dit goed passen bij 'ons eigen' My Baby.. maar vooral door het wat mysterieuze karakter van de muziek.

Deze act doet denken aan 60s Blues Rock en Psychedelic Rock vermengd met 60s Soul en een snufje Prog. Ze hebben daarbij ondersteund door (Big Band) blazers. De eerst beluistering valt erg goed en mij lijkt me dit mogelijk een heel interessante act om live te zien. De energie spuit er vanaf.

Favoriete nummers: tweede single Hormones, eerste single Use You (met een piepende en gillende zangeres) en Black Mamba

» details   » naar bericht  » reageer  

The Church - Man Woman Life Death Infinity (2017)

15 oktober, 12:55 uur

stem geplaatst

» details  

Chancha Via Circuito - Amansara Remixed (2015)

14 oktober, 23:21 uur

stem geplaatst

» details  

Eugenia León - Una Rosa Encendida (2017)

14 oktober, 17:34 uur

stem geplaatst

» details  

Bonaparte - The Return of Stravinsky Wellington (2017)

14 oktober, 16:44 uur

stem geplaatst

» details  

Sébastien Tellier - A Girl Is a Gun (2017)

14 oktober, 16:35 uur

stem geplaatst

» details  

LUWTEN - LUWTEN (2017)

14 oktober, 15:41 uur

stem geplaatst

» details  

Mabel - Ivy to Roses (2017)

14 oktober, 15:17 uur

stem geplaatst

» details  

Ernst Jansz - De Neerkant (2017)

14 oktober, 12:38 uur

stem geplaatst

» details  

Courtney Barnett & Kurt Vile - Lotta Sea Lice (2017)

14 oktober, 12:07 uur

stem geplaatst

» details  

The Who - Tommy: Live at the Royal Albert Hall (2017)

13 oktober, 20:23 uur

stem geplaatst

» details  

P!nk - Beautiful Trauma (2017)

13 oktober, 18:07 uur

Ook deze is net als de nieuwe van Beck (Colors) een behoorlijke bombastische aanslag op de oren. Beiden zijn van die albums die je kunt op zetten zo vlak voor je gaat stappen, om in de stemming te komen.

Dat P!nk een behoorlijke strot kan opentrekken was al bekend, en daardoor krijg je er meer een Rock gevoel bij dan een Pop gevoel. Maar het is wel degelijk bombastische Pop met wat snufjes van andere genres. Ook als ik naar de stem luister hoor ik dat er aan gesleuteld is, wat gladder gemaakt en er klinkt ook wat kunstmatig daarin... subtiel gebruik van de auto-tune? Wel vind ik dat ze elke keer zo beetje dezelfde stem/noot/stijl gebruikt in elk nummer en dat gaat vervelen.

Als Pop plaat is het goed genoeg, maar toch valt de eerste beluistering wat tegen. Ben geen echte fan van P!nk en dit is pas de eerste keer dat ik een compleet album van haar luister. Dat voelt als een hele zit. Af en toe een hit horen is waarschijnlijk voor mij genoeg van deze ras-entertainer. Mijn vriendin zal me wel naar één van haar shows willen slepen... misschien dat dit beter bevalt. Een avondje P!nk en dan hoef ik weer een paar jaar niet meer zo.

» details   » naar bericht  » reageer  

Beck - Colors (2017)

13 oktober, 17:06 uur

stem geplaatst

» details  

The Barr Brothers - Queens of the Breakers (2017)

13 oktober, 13:45 uur

The Barr Brothers staan sinds Sleeping Operator (2014) op mijn muzikale radar want zoveel bands/act zijn er niet die een harpist onder hun leden hebben.

Het openingsnummers Defibrillation is heerlijk ingetogen, iets tegendraadse percussie, hemelse koortjes. Een heel fijn begin dat doorgezet wordt met Look Before It Changes veel subtiele details en ook hier spaarzame percussie tegen een muur aan klanken die eerder Folk dan Rock is. Een soort Calexico meets Simon & Garfunkel. Wel hoor ik weinig harp, zit wel diep in de mix (op de achtergrond dus). Dat is dan wat jammer, maar ik mis de harp ook niet in de eerste nummers. In Song That I Heard komen herinneringen naar boven van de tokkelende Paul Simon en zijn zingende maatje Art Garfunkel, hier wel aangevuld met een trompet en een derde stem en dameskoor in de refreinen.

Het wordt iets steviger met de Indie Rock achtige Maybe Someday met een lichte 60s/70s vibe, maar doet ook wat aan Calexico denken. Kompromat gaat nog meer de (alternative) Rock kant op, nu wel een ruimere plek voor de harp.

De prachtige single You Would Have to Lose Your Mind is een goed voorbeeld van veel van de muzikale elementen die terugkomen in de overige nummers, dromerige Folk Rock met een prominente rol voor de harp en subtiele noten op de saxofoon(s), aanzwellende violen naar het opstuwende einde. Zo wordt het bombastisch maar explodeert het niet.

Het titelnummer, tevens derde single, Queens of the Breakers en dit klinkt als een Folk Rock versie van 'the late' Tom Petty, zowel in de zang als in de manier waarop het nummer is opgebouwd. De tweede stem die dieper in de mix zit klinkt ook iets nasaal, ik zou zweren dat Tom af en toe zachtjes meezingt. Ook de tweede single It Came to Me klinkt als een Folk Rocky versie van Tom maar dan van zijn werk zo eind 80s in de mix met de Latin Blues Rock van Los Lobos.

Hideous Glorious heeft wat Southern Rock invloeden en drijf wat dromerig voorbij, in deel twee van dit nummer klinkt het dan weer als de dromerige Folk Rock van Simon & Garfunkel t.t.v. Bridge. Dat duo klinkt ook door in de ingetogen intro van Ready for War maar na 2 minuten mogen de piano en orgel aanschuiven en halverwege wisselt het heel even tussen echo's van Pink Floyd naar Rootsy Americana via de zangeressen. Die overgang had wel iets langer mogen duren.

De eerste beluistering valt erg goed, veel variatie in instrumentatie. Vanwege de harp en de trompet neig ik het werk van The Barr Brothers als een soort Latin Folk Rock / Country Rock / Americana mix te benoemen. Op dit album is de harp subtieler aanwezig en schuift de Rock iets meer naar de voorgrond. Wel jammer dat de single Widow's Lawn uit 2016 niet op dit album staat.

Mijn favorieten: You Would Have to Lose Your Mind, It Came to Me en Defibrillation

» details   » naar bericht  » reageer  

Louis Prima - The Wildest! (1956)

12 oktober, 22:59 uur

stem geplaatst

» details  

Orchestral Manoeuvres in the Dark - Universal (1996)

12 oktober, 20:03 uur

stem geplaatst

» details  

Bully - Losing (2017)

12 oktober, 17:23 uur

Vandaag weer een hele rits releases.. dit is de eerst van vandaag.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Als ik hierboven lees dat dit een bozer versie van Speedy Ortiz is, dan ga deze zeker een paar keer luisteren.

Wat ik hoor bij de eerste beluistering is Alternative Rock / Post-Punk van een band met een zangeres die óók schattig kan zingen en regelmatig hard haar best doet om die zang er schreeuwend uit te krijgen. Haar stem klinkt erg jonge en doet denken aan de zangeres van Charly Bliss - Guppy (2017). Het muzikale geweld klinkt wat ingehouden waardoor ik ook meen dat dit live waarschijnlijk een stuk agressiever zal klinken. Misschien dat de compressie naar MP3(?) op NPR het geluid wat erg knijpt en dat het later op Spotify wel meer energie heeft?

Het is een leuke kennismaking maar de impact van Speedy Ortiz en Charly Bliss bij de eerste beluistering van hun werk was een stuk groter.

» details   » naar bericht  » reageer  

Alex Cameron - Forced Witness (2017)

12 oktober, 14:22 uur

stem geplaatst

» details  

WPC - Ogilala (2017)

12 oktober, 14:20 uur

stem geplaatst

» details  

Dori Freeman - Letters Never Read (2017)

12 oktober, 13:23 uur

stem geplaatst

» details  

Colleen - A Flame My Love, a Frequency (2017)

12 oktober, 12:45 uur

Na de instrumentele opener November die me niet veel doet komt dan Separating, hierop zingt Cecile Schott, zoals Colleen eigenlijk heet, wat fluisterend met een Frans accent (ik meen dat ze in Ierland geboren is). Doet meteen wat denken aan een iets minder experimentele en wat minimale variant van Jenny Hval.

Ook Another World is instrumentaal en klinkt wat donkerder en doet mij herinneren aan mijn kennismaking met instrumentale elektronische (film)muziek van/uit de 70s van Tangerine Dream.

Op Winter Dawn wordt weer gezongen, maar niet heel veel. Summer Night (Bat Song) lijkt nog het meeste op het werk van Jenny Hval's laatste release, meer mysterie en daarmee mijn favoriet.

The Stars vs. Creatures klinkt iets meer ingevuld met bijna Spoken Word zang, het tempo lijkt iets hoger maar dat komt doordat er gewoon niet zo minimaal is.

One Warm Spark deze synths klinken 80s maar de stijl in nog vergelijkbaar met Tangerine Dream.

Afsluiter A Flame My Love, a Frequency is wat broeieriger en wederom komt Jenny Hval bij me op als ik dit hoor. Op één na favoriet van dit album.

Ik had in augustus al de EP I Surrender gehoord en dat creëerde de interesse voor dit album. Er was de hoop dat ik vergelijkbaar was met Jenny Hval's werk maar deze is voor mij iets te minimaal. Het klinkt prima, voor in de nacht om even yoga te doen o.i.d. maar net iets te rustig / downtempo en iets te weinig spanning in de subtiele zang. Het is een luisterplaat die waarschijnlijk moet groeien. Ik zal het eens een keer 's nachts een herkansing geven...

» details   » naar bericht  » reageer  

The Weather Station - The Weather Station (2017)

12 oktober, 00:10 uur

stem geplaatst

» details  

Jessica Lea Mayfield - Sorry Is Gone (2017)

11 oktober, 18:54 uur

stem geplaatst

» details  

Residente - Residente (2017)

11 oktober, 16:43 uur

Residente is de Puerto Ricaan René Pérez Joglar van Calle 13 de band die sinds 2015 tijdelijk(?) geparkeerd staat. Hij is dus de broer van Ileana Cabra Joglar, ook wel bekend als PG-13 die ook zong in Calle 13. Zijn zusje bracht dus vorig jaar al een solo album uit iLe - iLevitable (2016). Dat album was ondergedompeld in de muzikale tradities van haar grootouders: Latin, Boogaloo, Mambo, Son, Bolero. Een heerlijk album die het tot mijn Top 5 albums maakt van 2016.

Haar broer Resident kiest voor een ongemakkelijke muzikale balanceer act. Volgens Wikipedia heeft hij een DNA test gedaan en die min of meer als uitgangspunt gebruikt voor dit album. Hij keek daarin duizenden jaren terug in zijn familiegeschiedenis waardoor hij verbond werd met een tiental plekken verspreidt over de planeet. Hierop bezocht hij diverse van die regios om met lokale acts nummers op te nemen. Zo is het een album geworden met vele gezichten.

Enerzijds is het één en al modern (Hip Hop / Rap / Electronic) aan de andere kant is het Wereld Muziek in de ruimste zin van de betekenis. Hij koos er voor de wereld rond te reizen voor inspiratie, als een moderne Paul Simon, die dat deed voor The Rhythm of the Saints (1990), Graceland (1986) en recent nog op Stranger to Stranger (2016). Paul Simon koos er vaak voor om zich te focussen op één dominate invloed (Afrika) en dat te vermengen mijn zijn eigen Folk Rock stijl.

Residente heeft Hip Hop / Electronic als leidraad en heeft daar muziek invloeden uit vele windrichtingen aan toegevoegd. Dat maakt het wel iets rommelig en is de 'flow' op het album soms zoek. Het is wel gevarieerd en het uitgangspunt is zo ver ik weet ook uniek, maar de uitkomst is wel een verlengstuk van zijn eigen werk in Calle 13. Residente kleurt dus uiteindelijk niet heel ver buiten de hem bekende Hip Hop lijntjes. Alhoewel dit soms wel wat psychedelisch aan doet.

Zo is het ene nummer met Siberische keelzang aangekleed, gevolgd door een nummer met Chinese invloeden en daarna 'springt' hij naar Afrika, van Centraal naar Noord-West en dan weer naar Europa (Bosnië/Servië) of mag een Bulgaars(?) koor de intro doen. Op sommige nummers doet een lokale bekendheid mee zoals SoKo, Lin-Manuel Miranda, Bombino en Goran Bregović

Residente was al in Calle 13 duidelijk sociaal en politiek betrokken en die lijn wordt hier doorgezet, ook al klinkt het iets milder / meer ingetogen. Residente heeft geen echt mooie zangstem, eerder militant, maar klinkt hier soms iets warmer dan bij zijn oude band. Door de Hip Hop basis klinkt dit eigenlijk als een soort Calle 13 album met Wereld muziek (invloeden). Het is aardig geslaagd ook als ik na 3 beluisteringen zijn werk in Calle 13 prefereer en ook het album van zijn zus staat dichter bij mijn smaak. Maar ook die albums moesten groeien en hadden tijd nodig om hun schoonheid prijs te geven. Ik open voorzichtig met 3,5*

De bijzondere single Somos Anormales (we zijn abnormaal) met 18+ video rating is niet voor iedereen toegankelijk, omdat er een (kunstige) vagina in te zien is waar een man uit kruipt (als ik het goed herinner). De tweede single was Desencuentro (gemiste afspraak / misverstand) en Hijos del Cañaveral (kinderen van de suikerrietvelden) is een heel fijne afsluiter waarin René zijn armen om de wereld probeert te sluiten.

Resident heeft hij overigens een mooie website

» details   » naar bericht  » reageer  

Samantha Urbani - Policies of Power (2017)

10 oktober, 23:11 uur

stem geplaatst

» details  

LÉON - Surround Me EP (2017)

10 oktober, 22:10 uur

stem geplaatst

» details  

Halfnelson 3x Removed - Halfnelson 3x Removed (2009)

10 oktober, 19:55 uur

Wie een echte Sparks fan is zou deze hoes moeten herkennen. Het is de originele hoes van het debuut album toen de band nog Halfnelson heette. Later is de hoes ook nog gebruikt bij een dubbelaar die eerste twee albums bundelde.

Op deze EP in elk geval 2 covers (Roger en Arts & Crafts Spectacular) van die Art Rock band die het toen nog was, onder de productie van Todd Rundgren. Vooral de cover van Roger is een heerlijke potten en pannen / lo-fi / Arty Pop versie, die verder heel trouw blijft aan het origineel.

Plus een cover van cowboy Harry 'Haywire' McClintock die hij in 1905 schreef: Big Rock Candy Mountain - een soort kinderliedje.

Elke Sparks fan zou van elke Sparks cover, deze of andere, kennis moeten nemen al was het maar om bevestigd te krijgen dat ze niet de enigen zijn die de Maels waarderen.

De makers achter dit project zijn Zak Meringer en Tyler Thacker: die hun bandnaam later veranderde van Halfnelson 3x Removed naar Greatest Hits... alsof dat een verbetering is.

Zak Mering is overigens de oudere(?) broer van Natalie Mering ook wel bekend van / als Weyes Blood

» details   » naar bericht  » reageer  

Melanie De Biasio - Lilies (2017)

10 oktober, 16:35 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Soldout - Forever Remixes (2017)

10 oktober, 16:01 uur

stem geplaatst

» details  

Cults - Offering (2017)

10 oktober, 00:27 uur

stem geplaatst

» details  

Lauren Ruth Ward - Lauren Ruth Ward (2016)

9 oktober, 22:13 uur

stem geplaatst

» details  

Boy Harsher - Lesser Man EP (2014)

9 oktober, 21:26 uur

Hun eigen Bandcamp tags: Coldwave, Drone, EBM, Electronic, Minimal, Spoken Word

Het klinkt alsof ze analoge synths en oude drumcomputer (geluiden) gebruiken. Ze zouden het goed doen op alternatieve / Gothic feesten. Jae Matthews is de zangeres en Augustus Muller creëert de muziek.

Meest favoriete nummer aldus Spotify en Last.fm is Pain

» details   » naar bericht  » reageer  

Charlotte Gainsbourg - 5:55 (2006)

9 oktober, 14:40 uur

stem geplaatst

» details  

Tom Petty & The Heartbreakers - Tom Petty & the Heartbreakers (1976)

8 oktober, 11:14 uur

stem geplaatst

» details  

Diary of Dreams - Hell in Eden (2017)

7 oktober, 22:21 uur

Het is weer een tijdje geleden dat ik een album van Diary of Dreams op zetten sinds ik ze in 2000 leerde kennen via Butterfly: Dance!. Een klassieker in het alternatieve circuit, en nog steeds mijn favoriet van deze Duitse Darkwave act. Ze wisten toen een heerlijk dansbare balans te maken tussen SynthWave met een Gothic Rock attitude.

Dat kunnen ze nog steeds, alhoewel het klinkt alsof ze voor een iets trager tempo gekozen hebben, nog steeds dansbaar. Het schuurt nu meer dichter tegen Deine Lakaien en Wolfsheim aan. De 13 nummers zijn wat lang en een uur plus 5 minuten is toch wel een hele zit, maar gelukkig verveeld het niet. Af en toe gaat het tempo wel ver omlaag zoals in eerst helft van het sfeervolle Bird Pasage tot het kantelt en versnelt.

De singles zijn Epicon (met opgebouwde bombast) en Hiding Rivers, verder goed te pruimen het titelnummer Hell in Eden en Perfect Halo dat neigt naar Depeche Mode.

» details   » naar bericht  » reageer  

Marilyn Manson - Heaven Upside Down (2017)

7 oktober, 13:41 uur

Het is even wennen, behoorlijk agressiever dan voorganger The Pale Emperor (2015). Dat was toen een fijne hernieuwde kennismaking...

Het openingsnummer Revelation #12 valt verkeerd. Nummers met het opnoemen van cijfers kunnen heel goed en catchy uitpakken maar dat doet deze niet. Dan liever Tattooed in Reverse waar duidelijk iets meer tijd aan besteed is.

De single We Know Where You Fucking Live klinkt deels als een KISS nummer (met NIN invloeden) in de refreinen, de rest is typisch MM zoals ik het ken van ouder werk. Say10 was volgens mij de originele titel van het album, maar die is aangepast na het overlijden van MM's vader (aldus Wikipedia). Deze doet me weer denken aan het werk van Ministry van 20 jaar geleden.

Kill4me ElectroRock klinkt als een nummer dat ook nog op de voorganger had kunnen staan als het niet zo door synths was gedomineerd in de refreinen. Saturnalia volgens mij hoor ik daar een stukje van het James Bond theme? en lijkt geïnspireerd door de Post-Punk van de 70s en 80s. Aardig nummer, duurt alleen even voor het pakt. Misschien dat het daarom zo lang is?

Je$u$ Cri$i$ eindelijk weer een titel die uitdaagt, maar de tekst in de eerste minuut pakt totaal niet. Ik had gehoopt op een anthem met Je$u$ Cri$i$ in het refrein maar helaas niet... gemiste kans. Ook hier hoor ik Ministry in terug. Pas in de tweede helft wanneer het nog meer op Ministry begint te lijken hoor ik vuur in de stem en wordt het nog enigszins recht gezet.

Blood Honey ingetogen en de intro doet nu aan IAMX denken, meer synths en spelen met hard en zacht.

Heaven Upside Down eigenlijk het meest 'gewone' Rock nummer op het album... meest natuurlijke nummer op het album ondanks MM die met zijn stem de limieten opzoekt.

Threats of Romance Ook deze is voor MM's doen behoorlijk ingetogen, en ik hoor ook wel Beatlesque invloeden in het gitaarwerk naast wat T-Rex. Zou hij al wat gehoord hebben van Foo Fighters - Concrete and Gold (2017) toen hij dit nummer schreef?

De teksten op dit album klinken minder pakkend en de manier waarop het gezongen wordt spreekt me ook minder aan. Het is steviger geworden in de eerste helft, minder donker dan The Pale Emperor en meer agressiever. Maar het klinkt meer gevarieerd maar ook minder gefocust. De meeste nummers hoor ik wel maar voel ik niet. Het is pas de eerste beluistering en Marilyn Manson heeft genoeg krediet opgebouwd dat ik dit album nog wel een paar keer zal beluisteren... hopelijk valt het dan beter.

Favoriete nummer... afsluiter Threats of Romance

» details   » naar bericht  » reageer  

Ramona Lisa - Piano Versions (2015)

6 oktober, 22:56 uur

stem geplaatst

» details  

ADULT. - VARIATIONS: Detroit House Guests (2017)

6 oktober, 21:45 uur

stem geplaatst

» details  

Kawehi - Boneyard Vol. 1 (2017)

6 oktober, 16:53 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

Youngblood - Feel Alright (2016)

6 oktober, 14:24 uur

Dream Pop / Pop Rock / Synthpop en verder live met subtiele Indie Rock / New Wave invloeden uit Canada doet denken aan acts zoals Metric. Zangeres Alexis Young heeft ook een fysieke gelijkenis met frontvrouw Emily Haines. Maar op podium doet Alexis nog meer herinneren aan Blondie's Deborah Harry, zowel in seksuele uitstraling als fysieke gelijkenis. Debbie heeft/had alleen een echte Rock-stem, die van Alexis is meer Pop/Rock.

Het Franse AIR wordt als inspiratie genoemd maar ik hoor daar niet veel van in terug. Die hebben Dromerige Downtempo Electronic Synthpop. Youngblood heeft een echte gitarist en bassist en drummer/percussionist/Mix-console-jockey en lijkt dus op een echte band. De stem van zangeres Alexis is wat dunner maar ze kan er toch genoeg mee uithalen.

Feel Alright was de single, zelf vind ik Razor Fine en Easy Nothing dichter bij mijn persoonlijke smaak zitten (meer drive, iets meer Rock). Live was Easy Nothing ook één van de uitblinkers.

Prima debuut en live kunnen ze met vele nummer genoeg indruk maken, al mag het een tandje meer 'power' gebruiken.

» details   » naar bericht  » reageer  

Danny Vera - The New Black & White Pt. III (2017)

6 oktober, 12:06 uur

stem geplaatst

» details  

James Maddock - Insanity vs. Humanity (2017)

5 oktober, 23:43 uur

stem geplaatst

» details  

The Traveling Wilburys - Traveling Wilburys, Vol. 1 (1988)

5 oktober, 22:48 uur

stem geplaatst

» details  

Sally Dige - Holding On (2017)

5 oktober, 21:53 uur

stem geplaatst

» details  

Orchestral Manoeuvres in the Dark - Dazzle Ships (1983)

5 oktober, 20:29 uur

stem geplaatst

» details  

Robert Plant - Carry Fire (2017)

5 oktober, 14:22 uur

stem geplaatst

» details  

Stars - There Is No Love in Fluorescent Light (2017)

5 oktober, 14:22 uur

stem geplaatst

» details  

Nancy Sinatra - Sheet Music (1998)

Alternatieve titel: A Collection of Her Favorite Love Songs, 5 oktober, 10:30 uur

stem geplaatst

» details  

Dhani Harrison - IN///PARALLEL (2017)

4 oktober, 20:26 uur

Vage echo's van Fab Four meteen in het openingsnummer Never Know. Ik vraag me alleen af of die tweede stem zijn eigen is die getransponeerd is en zo veel hoger klinkt als die van een vrouw. Dat gevoel wordt versterkt in het lichtelijk Elektronische bombast in #WarOnFalse waar veel gelaagde stemmen in verwerkt zijn.

Úlfur Resurrection is een donkere nummer met Synthpop / Glitch / Electronica invloeden. Het is net niet genoeg dansbaar om voor IDM door te gaan. In Downtown Tigers hoor ik de stem doorklinken van zijn vader George, weet niet of dat een licht vergelijkbaar accent of lichamelijk (keelholte).

De singles staan op de tweede helft van het album Summertime Police, All About Waiting en Admiral of Upside Down. Daar heeft de gitaar een prominente plek, tempo iets hoger en ook meer toegankelijke. Maar verre van Pop want het blijft toch nog donker klinken. Ook Poseidon (Keep Me Safe), met Mereki als gastvocalist, is redelijk toegankelijk. The Light Under the Door neigt zelfs naar Trip Hop.

De intro van All About Waiting, nu met Camila Grey, doet erg denken aan Jenny Hval. Maar zodra de beat in een dansbaar tempo aandringen verdwijnt die gedachte. Deze single is het meest toegankelijke op het album, ondanks of juist door de dromerige passages: IDM / Pop Rock / Synth Rock. Vanzelfsprekend vanwege mijn Electro Pop Rock smaak is dit mijn favoriet.

Derde single Admiral of Upside Down begint als een en ingetogen Folk / Singer-songwriter nummer, maar na 4 minuten komen weer die Fab Four invloeden terug met een gillende gitaar en arrangementen die doen denken aan werk op Abbey Road.

Het album is duidelijk donkerder dan het weinige dat ik ken van zijn vader. Mag dit natuurlijk niet vergelijk met dat werk maar kan het niet laten. Het is elk geval wel interessant voor wie van wat mysterieuze Elektronica houdt. Dus wellicht voor de fans van Jenny Hval, Dhani heeft op dit moment op Last.fm minder dan 3000 luisteraars... dat zal rap groeien. alhoewel het met dit soort donkere muziek niet main-stream zal worden. Misschien net als zijn vader, toch meer muziek voor de kenner?

» details   » naar bericht  » reageer  

Katy Perry - Witness (2017)

4 oktober, 16:59 uur

In 2013 stonden er in mijn jaarlijst van meest 'gedraaide' albums maar liefst 6 Dance / Pop acts waaronder Katy Perry - Prism zo ongeveer op plek 9. Tegen de verwachtingen in vond ik dat album en die van Miley Cyrus - Bangerz (op plek 7) toch veel leuker dan gedacht bij de eerste kennismaking. Beide albums moest ik eerst 10x horen voor ik me gewonnen gaf.

Ook de eerste beluistering van dit album viel wat tegen, net als het nieuwe album van Miley Cyrus - Younger Now. Maar ook deze keer doorgezet en een paar keer per week opgezet. Voor beiden geldt na 12x beluisteren dat ik overtuigd ben dat ze toch wel erg fijn zijn, ook als ze niet zo geslaagd zijn als die albums uit 2013. De energie-niveau's schieten minder uit naar boven, maar je kunt deze albums niet ingetogen noemen. Ook de teksten lijken iets minder pakkend en kruipt dit album richting het latere werk van Coldplay.

Het album is, net als voorganger Prism, behoorlijk lang voor een Pop album met 15 nummers maar wel minder dan één uur speelduur. Is nog te doen, ook als de nieuwe van Miley en Lady Gaga's Joanne van vorig jaar met circa 40 een betere lengte hebben voor een Pop album.

Favorieten: Bon Appétit, Chained to the Rhythm, Save as Draft en Pendulum.

Verder is de titel van de afsluiter Into Me You See fonetisch verwant aan "intimacy" een prachtige vondst.

» details   » naar bericht  » reageer  

Otherkin - OK (2017)

4 oktober, 15:58 uur

stem geplaatst

» details  

Living Colour - Stain (1993)

3 oktober, 21:52 uur

stem geplaatst

» details  

Tom Petty - Full Moon Fever (1989)

3 oktober, 21:22 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Snap! - World Power (1990)

3 oktober, 20:55 uur

stem geplaatst

» details  

Snap! - The Madman's Return (1992)

3 oktober, 20:54 uur

stem geplaatst

» details  

Snap! - Welcome to Tomorrow (1994)

3 oktober, 20:54 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

DRIFT. - Genderland (2017)

2 oktober, 13:31 uur

stem geplaatst

» details  

Kaitlyn Aurelia Smith - The Kid (2017)

1 oktober, 21:52 uur

stem geplaatst

» details  

Weaves - Wide Open (2017)

1 oktober, 20:00 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Hope Sandoval and the Warm Inventions - Son of a Lady (2017)

1 oktober, 17:20 uur

stem geplaatst

» details  

Sara Hartman - Satellite EP (2016)

1 oktober, 14:34 uur

stem geplaatst

» details