menu

Hier kun je zien welke berichten E-Clect-Eddy als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Balladur - Plage Noire, Plage Blanche (2015)

4,0
Suggestie van Deezer omdat ik naar Rendez-Vous, Strasbourg en Preoccupations luister. Volgens Discogs betreft het hier Post-Punk, New Wave, Pop Rock, Psychedelic Rock en Noise. En inderdaad past dit album wel in die straatjes.

De single Moe heeft het sfeertje van The Velvet Underground met een licht psychedelische video rond het thema Thee Ik vind de opener Rythm voorlopig het beste, de iele gitaren en noise komen in diverse nummers terug. De jonge klinkende Franse zanger zingt met een heel licht accent waar af en toe een zangeres bij aansluit als tegenstem. Who's to Blame had op Seventeen Seconds kunnen staan ware het niet dat de stem van Robert Smith ontbreekt. Een lang uitgesponnen nummer dat gaandeweg zwaarder wordt en in de tweede helft een iel orgeltje een belangrijke support-rol krijgt. Vooral de eerste helft van dit album is erg fijn.

Vanaf Blue Wind (coldwave?) wordt het wat experimenteler, iets langzamer en zijn de gitaren minder prominent aanwezig. Een album dus van twee helften en doet me denken aan het prachtige nieuwe album van La Femme ook al uit Frankrijk. Dit album is veel compacter dan die van La Femme ook minder psychedelisch dan dat album. Ook het dromerige I... My heeft weer een prominente rol voor een iel orgeltje en een niet te zware analoge bassynth. De afsluiter With You is zowel minimalistisch als Psychedelisch rond een synth die doet denken aan Giorgio Moroder en die abrupt eindigt op een Frans terrasje midden in een gesprek compleet met mussen.

Balún - Prisma Tropical (2018)

3,5
Vanaf gisteren tijdelijk te beluisteren, vóór de release deze vrijdag, via een stream van NPR first listen

Een band uit San Juan, Puerto Rico die zich in New York heeft gevestigd. Op hun Bandcamp pagina aangemerkt met: Ambient, Electronic, Dream Pop, House, Shoegaze, Tropical

Dromerige zang en muziek, met naar mijn smaak net iets te veel effect op de stem. Allemaal bewust nadrukkelijk aanwezige effecten, klinkt soms als door een vocoder. Latin variant van Dream Pop met meer ruimte voor percussie en ik meen ook af en toe te een harp en accordeon te horen. Soms schurend tegen Dance / House maar een relaxte Cumbia is ook niet heel ver weg. De zang van deze zangeres vind ik net iets te iel.

Años Atrás is bij de eerste beluistering het nummer dat het meest bevalt.

Ascenso heeft meer Oosterse invloeden China / Japan inclusief enkele korte gesproken samples. De meeste nummers zijn vooral sfeervol en sommige hebben nauwelijks of geen zang zoals Ocular. Coralina is dan weer een intermezzo op akoestische gitaar. Het experimentele Teletransporte neigt meer naar Latin Jazz met meer beats en marimba accenten, doet denken aan het werk van Jenny Hval. Een contrast met Pulsos dat met soulvolle blazers van Antibalas (vertaald: bulletproof) en solerende gitarist doet denken aan de Latin Disco uit de 70s wel met veel meer Electronica.

Ausente speelt met samples in hoger tempo met beats en strijkers doet wat 80s aan maar bevalt ook prima.

Een uur en 16 nummers is best lang voor een Electronic Pop album. Maar door een heel breed assortiment aan Latin instrumenten / invloeden gedoseerd te gebruiken weten ze het geheel wel boeiend te houden. Vooral muzikaal boeit het want de zang / zangeres / teksten maken weinig indruk op me. De synths vormen de basis van dit album maar dit is geen Latin Synthpop album. Misschien dat ze hun eigen niche hebben weten te vinden, jammer dat er geen catchy tekst / zang / nummer te vinden is op dit werk. Benieuwd hoe vaak ik hier naar terugkeer... meer voor de avonduren.

Barry Adamson - Love Sick Dick (2017)

3,5
Electronic Jazz als genres schieten hier wel een beetje te kort, er zitten ook veel Rock en Pop invloeden in en hinten van New Wave. Acid Jazz en Experimental van Discogs zit dan wat dichter bij het beschrijven ervan.

Barry Adamson heeft een aardig staat van dienst met werk voor/in: Magazine, Buzzcocks, Visage, Pete Shelley, The Birthday Party, Nick Cave and the Bad Seeds, Pan Sonic en ook actief als remixer voor oa Nitzer Ebb en Depeche Mode.

Reden genoeg om dit eens een keer te beluisteren, de eerste kennismaking is even wennen (vooral aan die stem) maar er zit genoeg variatie is om me te boeien, Rock en Pop is trouwens nergens ver weg, dus echt heel erg experimenteel is het niet en dus toegankelijk.

Favo's Sweet Misery en People Like Us (doet denken aan het werk van Fat Boy Slim).

Barry Gibb - In the Now (2016)

4,0
Barry Gibb krijgt eindelijk zijn wens vervuld: een album release via het Columbia label dat tegenwoordig onderdeel is van Sony. Waarschijnlijk zaten zijn oude favorieten acts ooit bij dit label.

Het één van de redenen zijn om nog eens de studio in te duiken, dit keer voor een solo-album met zijn zoons want zijn drie broers zijn er niet meer. Maar de Bee Gees bestaan al heel lang niet meer, in 2001 werd hun laatste album uitgebracht This Is Where I Came In. Niet dat ik die ken of de 3 albums daarvoor want ONE (1989) is het laatste wat ik in z'n geheel geluisterd heb van de gebroeders Gibb.

Het is dan ook moeilijk vergelijken wat ook eigenlijk niet kan, zelfs niet met het voorlaatste solo album van Barry uit 1984 Now Voyager toen hij nog voor diverse artiesten (hit)nummers mocht schrijven. Die periode is lang vervlogen net als alle roem van Saturday Night Fever.

Dit album kan het best beschreven worden als een album van een bijna gedoofde ster, met meer neigingen naar singer-songwriter dan naar Funk of Rock of Pop, laat staan de Disco die de Bee Gees groot maakten. Barry is ondertussen 70 net als Paul Simon en Aaron Neville die beiden ook al een album uitbrachten dit jaar. Die heren klinken nog verdraaid levendig en energierijk voor hun leeftijd, Barry is helaas niet meer zo fris en fruitig. Gelukkig kan Barry nog wel redelijk meekomen en met de hulp van zijn zoons komen er nog een paar redelijk geslaagde nummers uit, waarbij uithalen op de gitaar niet worden geschuwd. Dat maakt het album wel iets levendiger maar de trage nummers domineren te veel om hier heel vrolijk van te worden.

De eerste single In The Now is nog heel herkenbaar en zou nog een overblijfsel van de Bee Gees kunnen zijn geweest. Het album is zeker niet slecht en een nummer als Star Crossed Lovers zou een prima kersthitje kunnen zijn/worden. Blowin' a Fuse is het meest energieke en inventieve nummer van een Gibb in 20 jaar. In Shadows klinkt Barry nog redelijk natuurlijk zoals in de 'oude' Bee Gees, maar op een album met 12 nummers hadden er nog wat levendigere nummers gemogen of kleed de nummers uit tot echte akoestische singer-songwriter nummers. Hier blijft het een beetje zweven tussen de twee.

Maar de stem van Barry heeft ingeboet aan kracht en soeplese, dat krijg je als je zo vele jaren nauwelijks iets daarmee doet. Nummers schrijven kan hij nog altijd en het album klinkt redelijk als een geheel en de composities zijn aardig maar het ontbreekt aan levendigheid in de tweede helft van het album. Barry's karakteristieke vibrato stem ontbreekt aan kracht, en zijn falsetto komt nog regelmatig voorbij in Grand Illusion en het zijn ook de nummers in de eerste helft die het beste zijn en meest herkenbaar. Daar waar Paul Simon en Aaron Neville nog geweldige albums afleveren op hoge leeftijd, zal Barry beter zijn best moeten doen op een volgend album (als dat er komt) en de teugels aan zijn zoons overlaten. Dan komt er waarschijnlijk een rockalbum uit die in niets lijkt op het werk van de Bee Gees maar dat boek is al jaren gesloten.

Geen idee of Barry ook weer live gaat optreden maar vraag me af of het dan net zo als Meat Loaf gaat klinken? Dat zou dan af te raden zijn.

Bas Jan - Bas Jan (2016)

4,0
Moeilijk te definiëren, experimentele Pop? Indie Pop? Op hun Bandcamp noemen deze drie jonge Engelse dames het alleen Altenative. Dat is misschien wel correct maar ook erg kort door de bocht.

Er zit veel variaties in genres, een Folky elektrisch versterkte viool / viola heeft een prominente plek op diverse nummers. Veel meerstemmige zang, soms minimaal bijna a capella.

Het is mooi maar niet echt catchy... het klinkt alsof het live leuk om te zien is... en hoe ze met z'n drieën kunnen klinken als een veel grotere band.

Serafina Steer speelt normaal een harp maar niet op dit album dat is dan jammer.

De band is vernoemd naar de Nederlandse conceptuele artiest Bas Jan Ader!

Basement Jaxx - Junto (2014)

4,0
Na 12x luisteren ben ik nog steeds niet verveeld. Het is een groeier die consequent goed is over de volle breedte. Iedereen is 15 jaar ouder sinds de eerste successen en dan is het eigenlijk prima dat het tempo iets lager ligt in sommige nummers. Hij komt zeker in mijn top 10 van 2014 terug.

Bat for Lashes - The Bride (2016)

4,5
Al jaren hou ik Natasha Khan's Bat for Lashes in het oog want haar werk boeit me zeer maar een heel album raakte me niet enorm dat ik ze jaren later nog eens spontaan op zet. Met het sfeervolle en thematische album The Bride komt daar nu verandering in. Door een minimale instrumentatie is de nadruk komen te liggen op de stem en teksten en dat bevalt mij zeer.

Ook het iets wat donkere thema, een bruid wiens bruidegom vlak voor de bruiloft komt te overlijden is ook mooi gevonden en iets wat zelden gebruikt is, mogelijk zelfs uniek. Ik ken geen tweede voorbeeld. Veel galm maar gelukkig verdrinkt de stem niet zoveel dat je de teksten niet meer kunt verstaan. Ondanks het thema is het album ook zeer hoopvol gestemd, de bruid blijft niet huilend bij de pakken neerzitten, maar vind de moed om het leven weer te omarmen. Dat alles vaak met een minimum aan instrumenten, vaak een hoofdrol voor (elektrische) piano, bas en viool.

Bij een thema album is er dan wel het 'probleem' kan je de nummers ook individueel beluisteren en / of in een andere volgorde. Meestal niet maar met de singles I Do, In God's House, Joe's Dream en Sunday Love heb ik geen probleem om dit los van elkaar of in een andere volgorde te horen. De context van het drama rond de bruiloft is niet zo dominant dat die gemist wordt als je de andere nummers of de context niet kent, maar voegt vanzelfsprekend wel iets toe. Het enige echte nummer met een beetje tempo is Sunday Love misschien dat dit een gemis is voor sommigen.

Na de eerste luisterbeurt kreeg deze al meteen 4* maar na tien keer luisteren ga ik al over 4,5* en hoger nadenken. Want dit albums is absoluut een kandidaat voor mijn album Top 10 van 2016.

Bayonne - Primitives (2016)

4,5
Afgelopen zondag op de gok gaan kijken, live in de Paradiso, gratis met de Indiestadpas dus waarom ook niet het vorige gratis optreden van een IDM act was goed bevallen. Ook nu was dat weer het geval zelfs nog meer dan van The Plaid.

Roger Sellers is Texaan die sinds kort schuilt gaat achter de moniker Bayonne die een heel eigen invulling geeft aan zijn optreden die hij in z'n eentje verzorgt. De opstellen op het podium is gelijk aan elk ander DJ en zo lijkt net dus eigenlijk een potentieel saaie bedoening te worden. Maar wat volgt is meer een performance act dan een mannetje die wat aan knopje draait en daarmee geluid uit de speakers laat stromen.

Dat doet Roger ook maar hij beeld dit met veel groot gebaar uit in een soort van mime. Heel expressief, hoofdschudden met het ritme van de muziek en bijna continue aan het dansen. Niet een beetje op en neer springen achter het mengpaneel nee, echt trippend op zijn eigen werk. Het ziet er vermakelijk uit op het grappig af bijna al iets van een slapstick acteur.

Ook worden de drumpartijen live in gespeeld voor een sampler die ook voor vocalen en andere samples wordt gebruikt. De drumpatronen zijn niet heel erg spannend maar dat is het meestal bij geen enkele dansact. Zolang het maar een dansbaar ritme is. Door het live inspelen klinkt het wel meer organisch / dynamisch dan op het album. Live klinkt dit album überhaupt nog veel beter.

Maar niet alleen is het kostelijk om te zien, voor de weinig aanwezigen in de kleine zaal van de Paradiso maar het klinkt ook prachtig. Een soort van hemelse versie van House. Zelf heeft hij een eigen beschrijving die kort door de bocht inhoud dat hij Ambient House maakt. Maar er wordt door Bayonne ook gezongen, niet al te veel en repetitief door het samplen en ook met veel effect op de stem maar toch wel mooi en hoog. Zelf zou ik het onder IDM scharen.

Ik kan een optreden van de beste man enorm aanbevelen, een hele audiovisuele ervaring. Dit album krijgt meteen al 4* en misschien groeit deze nog door.

Bee Gees - This Is Where I Came In (2001)

3,5
Het laatste album van de Bee Gees vlak na het millennium, een nieuw begin maar 2 jaar later abrupt gestopt met het bijna plotselinge overlijden van Maurice.

Wat is er dan nog over van de legendarische groep, muzikaal is het geluid nauwelijks herkenbaar. Ze zijn met hun tijd meegegaan en leverde nog wel een paar aardig nummers op: het titelnummer, Man in the Middle (nummer van Maurice incl leadvocal) en de ballad Wedding Day.

Terwijl Technicolor Dreams het vreemdste nummer is dat ik van de broeders ken, retro 30s Jazz met banjo en klarinet? Tin Pan Alley melody aldus wiki!? Ook Walking on Air met Beach Boys harmonies is een apart geval, ze waren duidelijk vrij om te experimenteren bij het nieuwe label. Ik heb niet heel veel gemist. Embrace is een kind van z'n tijd dansbare midtempo house met wat R&B leuk en keer te horen maar meer niet. The Extra Mile lijkt beïnvloed door Sade. Het opzwepende Voice in the Wilderness mag dan meer energie hebben maar red het album niet.

Echt slecht is het album niet, maar er staan wel wat vreemde stijlen door elkaar op. Alleen toen Walking on Air begon kreeg ik het gevoel te willen skippen maar toch niet, hakken over de sloot. Nummers zijn degelijk in elkaar gezet en prima muzikaal maar nergens echt heel bijzonder. Alsof de Bee Gees moeite doen om NIET op te vallen...

Bernardino Femminielli - Plaisirs AmeĢricains (2016)

4,0
Vanavond staat hij in De School Amsterdam en ik ben wel van plan dit te gaan kijken ook al is de kans groot dat het vooral vermakelijk zal zijn vanwege het hoge 'fout' gehalte. Ik heb een video bekeken van een redelijk registratie van een live uitvoering van Goodbye Blue Boy en die zag er 'fout' uit

Zijn beste nummer is Café Petite Chatte en was na dit album uitgebracht en is te vinden op zijn Bandcamp pagina.

Wat is het voor muziek: doet denken aan Franse Synthpop (met gesproken tekst a la Serge Gainsbourg), NuDisco, NuWave, Latin waarbij de nummers met vaak zeer vreemde titels in Engels/Spaans/Frans gefluisterd worden.

De live video voor Goodbye Blueboy

Beth Ditto - Fake Sugar (2017)

3,5
Zeer toegankelijk, genoeg variatie, en Beth zingt hier veel minder buiten de lijntje dan die paar nummers die ik ken van haar in Gossip en als gastvocalist bijvoorbeeld bij Blondie. Fire was de single en een prima openingsnummer, spelen met hard en zacht. De meeste nummers zijn redelijk kort zo rond de 3,5 minuten lang en dat werkt goed om de vaart in het album te houden.

In het korte nummer We Could Run hoor ik echo's van U2 maar ook dat heel even auto-tune als een effect is gebruikt, gelukkig maar heel even. Want het is duidelijk dat Beth prima kan zingen en die auto-tune niet nodig zou moeten hebben. Oo la La is weer duidelijk geïnspireerd door Goldfrapp. Terwijl Love in Real Life nog het meest in de buurt komt van een Ballad, en krijgen viool-achtige synths iets meer de ruimte. Synths zijn ook iets prominenter aanwezig in Do You Want Me To in het enigszins dansbare nummer met subtiele House invloeden.

Met het ingetogen Clouds (Song for John) sluit het album af, persoonlijk zou ik deze naast de (andere) Ballad plaatsen en niet als afsluiter. Want volgens mij nodigt dit minder uit om het album opnieuw te gaan beluisteren.

Het album is duidelijk bedoelt voor een mainstream Pop Rock publiek, ik twijfel tussen 3,5* en 4*. Vind het lastig om favoriete nummers te kiezen, dus gevoelsmatig zijn ze alle van een vergelijkbaar niveau. Lover met iets wat Tribal drums klinkt nog het meest persoonlijk en daarom dan die toch maar favoriet.

Beverly - The Blue Swell (2016)

3,5
Binnenkort te zien in De School Amsterdam en toen ik de connectie zag met Vivian Girls en Dum Dum Girls was ik meteen geïnteresseerd om de singles eens aan te horen, en die smaakten naar meer.

Helaas is Frankie Rose van voorgenoemde bands ondertussen geen lid meer van deze act maar dat maakt de muziek niet minder interessant. Ergens tussen Shoegaze en Pop met hints naar de 80s. Ze krijgen dan ook na de eerste luisterbeurt meteen al 3,5* maar met ruimte om te groeien. Ze spetteren niet zo als Speedy Ortiz of Sunflower Bean maar de echoënde 60s aandoende gitaren mogen er zijn.

Victoria was mijn eerste favoriet maar de opener Bulldozer gaat dat stokje misschien wel overnemen, ook Crooked Cop, Contact en afsluiter Don't Wanna Fight zijn prachtig.

Big Band Jazz de Mexico - Con Sabor a México (2015)

3,0
Zoals de naam als aangeeft een Big Band uit Mexico, hier brengen ze een ode aan diverse Mexicaanse klassiekers. Dat doen ze prima maar iets aan de saaie kant. Het lijkt of men juist wil dat er zo min mogelijk Latin aan deze uitvoeringen kleven.

De zangeres is er eentje waarvan je moet houden, ze kan zingen maar of nu te zeggen dat het een typische Jazz stem is of het enorm prachtig klinkt. Doordat ze ook Amerikaanse Jazz-klassiekers meepakken is het minder Mexicaans dan de titel doet vermoeden, dat is jammer want daarmee zouden zich juist kunnen onderscheiden. Gemiste kans.

Big Search - Life Dollars (2016)

3,5
BIg Search heeft een geluid dat erg past bij de Californische westkust, hinten van The Beach Boys en Soft Rock... maar ook The Helio Sequence hoor ik er in terug.

Op andere releases is het wat experimenteler en duidt hij het zelf aan als Indie Folk.

Billy Idol - Kings & Queens of the Underground (2014)

3,5
Eindelijk weer tijd en zin om dit album eens te beluisteren, de single klonk interessant maar delen ervan vond ik niet geweldig. Maar een album waar Trevor Horn aan meewerkt die moet ik horen want er is weinig dat die man fout kan doen. Zo ook dit maal. Er is genoeg om van te genieten alhoewel je wel in een retro stemming moet zijn. "Blast from the past" denk ik dan als ik "Postcard from the past" hoor. Heb 3 albums van Billy Idol waaronder een greatest hits en dat is eigenlijk ook het lekkerste om naar te luisteren.

Idol's paps kwam te overlijden vlak voor de release van dit album en mogelijk dat diens ziekte de komst en inspiratie voedde voor dit album waar een stuk zelfreflectie in verwerkt is zoals "Kings & Queens of the Underground" en "Can't Break Me Down". "Eyes Wide Shut" doet me erg denken aan Holly Johnson van Frankie Goes To Hollywood (prod. Trevor Horn) maar bevalt me zeker wel misschien juist daardoor. "Ghost in My Guitar" is een lekkere power ballad en ook "Nothing To Fear" kronkelt z'n weg genoeglijk naar mijn oor. "Love and Glory" lonkt inderdaad naar U2 uit de late 80s. Met "Whiskey and Pills" gaat het tempo weer omhoog om vol energie een einde aan dit album te plakken. Vital Idol! Maar eigenlijk heeft het nummer het net niet. Close but no sigar!

Het krijgt van mij meteen 3,5 sterren na deze eerste luisterbeurt maar denk niet dat dit veel hoger wordt na volgende luisterbeurten die er zeker gaan komen. Betwijfel of deze mijn top 10 haalt van 2014, mogelijk wel in mijn top 25.

Billy Joel - The Bridge (1986)

3,5
Eén van de weinige albums van Billy Joel die ik tot nu toe weinig beluisterd heb. In die jaren veranderde mijn smaak naar Alternatieve muziek, dus nooit in verdiept, zeg maar losgelaten.

Billy die vocaal jongleert op Big Man on Mulberry Street is op de grens van zijn kunnen... het is een nummer met Big Band sound maar ook met een cheesy stukje gesampled brass op een synth... Billy aan het experiment is helemaal niet zo slecht, alleen dan is het niet een geheel, ook als het best wel meevalt want zo experimenteel is de heer Joel niet. Uiteindelijk draait het om ballads bij zijn muziek en daar kan je niet veel mee experimenteren. Afwisselend de Jazz kant en dan weer de Pop Rock kant hoor ik als invloeden.

Het meest in het oor spelend is echter het vele hoog in de opnames en een minder warm geluid ten opzichte van vorige albums. Klinkt daardoor iets afstandelijker, waarschijnlijk zal dit live allemaal prima klinken maar op het album ontbreekt wat warmte. Het was natuurlijk de tijd dat iedereen een crispy DDD album wilde maken maar dat klonk niet altijd geslaagd. De keus voor een poppy geheel geeft de pianist van warme singer-songwriter klassiekers ook minder ruimte om zijn troeven op tafel te leggen.

Favorieten: Modern Woman en heerlijk pianowerk op Baby Grand met hulp van Ray Charles.

Binkbeats - Private Matter Previously Unavailable, Pt. 1 (2017)

3,5
Heerlijk spannend debuut, met een donkere sfeertje. Goed voor laat op de avond, relaxen. Ergens tussen Ambient, Score, Soundscapes, Experiment maar ook niet heel ver van Trip Hop verwijdert.

Het eerste nummer Little Nerves doet denken aan het oude werk van de Mexicaanse bassist Fratta, Avant-garde Jazz.

In Dust / In Us meer uptempo, stuwende beats.

Heartbreaks from the Black of the Abyss meer dromerig experimenteel.

Jake's Journey dansbare Ambient House, één zangeres verwijdert van Trip Hop? Alleen na 5 minuten worden de synths en de sfeer een stuk agressiever.

All the Times licht experimentele Ambient, spaarzame fluisterzang. Ik zou het gemakkelijk voor of na de laatste van Jenny Hval kunnen luisteren Blood Bitch (2016)

Verder een prachtige hoes.

Bis - Slight Disconnects (2019)

4,0
Indie Rock / Pop Rock / Power Pop

Eigenlijk kan geen enkel nummer tippen aan de geweldige opener en dat is helaas het teleurstellende aan dit comeback album.

Home Economics steekt daar net iets meer boven uit en samen met Hot Dog at the Rock Cafe. Verder is There Is No Point (Other Than the Point That There Is No Point) doordrenkt van vette synths en nog het meest geschikt als opvolgsingle. Combination Rock met licht jengelende gitaar klinkt nog het meest als Pop Rock / Indie Rock. The Big Sunshine doet denken aan het latere werk van The B-52's maar er zit ook een stukje in dat van Ladytron lijkt te zijn overgenomen.

Favorieten: Sound of a Heartbreak, dan There Is No Point (Other Than the Point That There Is No Point) op afstand gevolgd door Home Economics en Hot Dog at the Rock Cafe

Bishop Briggs - EP (2016)

3,5
Eerst beluistering van dit debuut valt goed.

Soulvolle Pop, met een R&B en Gospel randje met een zangeres die inderdaad fijn de strot kan open trekken. Met Indie Pop en Alternative Rock zoals dat op Wikipedia staan vind ik het veel minder te maken hebben, misschien omdat de teksten wat richting donkere thema's neigen zonder daar in te verdrinken. Verder is haar uiterlijk wat 'alternatief' en misschien dat ze daardoor in het Indie / Alternatieve hokje wordt geplaatst.

De stem, terecht, vóór in de mix en de enigszins beperkte muzikale inkleuring is misschien niet bijzonder, er zit genoeg variatie in, maar daar draait het hier ook niet om. Het is haar stem in combinatie met Gospel-achtige achtergrondzang die de nummers dragen.

De 3 singles waren: River, The Way I Do en Wild Horses daarvan is River favoriet op Last.fm waar ze het goed doet bij fans van: Alice Merton, Billie Eilish, Gin Wigmore, Au/Ra, Florence + the Machine

Black Honey - Black Honey (2018)

4,0
Pas de tweede beluistering, maar het valt goed ook als er hier en daar wel wat kleine irritatie's zijn. Zo ben ik geen fan van auto-tune en in de intro van Bad Friends wordt daar 'artistiek' mee gespeeld wat ik niet mooi vind. Ook aan het begin van de ballad-achtige Blue Romance doen ze dat maar iets subtieler. Ook in andere nummers hoor ik wat te veel effecten maar niet al te storend.

Het openingsnummer is het briljantje van dit album, ook als dit een gevalletjes is 'beter goed gekopieerd dan slecht verzonnen'. Luister maar naar Caroline Rose - Loner (2018). Nu quote Caroline Rose op haar buurt ook uit een rijk 50s / 60s Rock verleden dus zo'n schande is het niet.

Zes nummers ( I Only Hurt the Ones I Love, Dig, Midnight, Bad Friends, Hello Today, Into the Nightmare ) waren al als single verschenen dus het is grotendeels een feest der herkenning. Van de nieuwe nummers spreken het uptempo Hello Today en het ingetogen Baby me goed aan. Dit laatste nummer geeft de zangeres de kans om aan te tonen dat ze echt kan zingen zonder al te veel opsmuk. Ook als er na mijn smaak toch nog te veel effecten op haar stem worden los gelaten.

Visueel kiest de band steeds meer voor een revival van de Glam Rock stijl en nummers als Into the Nightmare zou gemakkelijk passen de Mud's / Slade's / The Rubettes uit die 70s dagen. Toch vind ik de muzikale stijl vaak genoeg eerder aansluiten bij de 50s en 60s. Maar Dig schuurt dan wat tegen Alternative Rock aan.

Afgezien van een paar langzamere nummers is het meest uptempo, kort en goed dansbaar. Nergens vernieuwend maar een heel fijn debuut van een feestband die een beetje meer dan dat kan zijn.

Black Marble - It's Immaterial (2016)

3,5
"Synths, Pop, Duister, 80's, Brooklyn" - Staat op de luisterpaal.

Inderdaad duister, nummers lijken wel haast in mono-opgenomen, of zou het de matige kwaliteit zijn van de Luisterpaal? Ik denk het niet. Veel klinkt alsof het inderdaad in de 80s is opgenomen tijdens een optreden in een kraakpand of jeugdhonk. Alles past bij elkaar, een samenhangend album maar er steekt bij de eerste beluistering ook niet meteen iets bovenuit. Invloeden van The Cure and bands van die periode in die scene goed te horen in de nummers. Zelf vind ik de tweede helft van het album iets beter binnenkomen. Krijgt nu wel een herkansing maar vermoed dat ik het daar dan bij zal laten, ik merk het wel.

Black Rebel Motorcycle Club - Specter at the Feast (2013)

3,5
Black Rebel Motorcycle Club is een band die in mijn vrienden- en kennissenkring regelmatig genoemd wordt maar waar ik slechts op een paar nummers na bijna niets ken. Dus nu dat hun nieuwe album bij 3voor12 wordt opgediend waag ik mij aan het beluisteren daarvan.

De eerste nummers zijn veel trager dan ik meen te mogen verwachten en begrijp de link naar U2 ook. Ze schijnen ook beïnvloed te zijn door Jesus and Mary Chain en Love and Rockets ook al bands waar ik niet zo vaak naar luister. En als ik het nieuwe album aanhoor dan denk ik dat ik nog steeds geen fan ga worden. Er zijn vele invloeden die me bevallen, vooral in de rustigere nummers maar te weinig om de rest van het album al te vaak voor op te zetten. Daarom 3,5 sterren vind ik meer dan genoeg.

Blancmange - Unfurnished Rooms (2017)

3,0
De eerste beluistering valt tegen, de hernieuwde kennismaking vorig jaar krijgt een matig vervolg.

Het vorige album Commuter 23 (2016) was een stuk interessanter. Deze is veel minimaler / soberder om niet te zeggen somberder. Het klinkt bovendien alsof die op zolder is opgenomen met Lo-Fi middelen. De vocalen klinken 'koud' ik hou niet van de manier waarop die opgenomen is. Je krijgt het gevoel naar veredelde demos te luisteren. De synth-partijen zijn eenvoudig / Minimal en in de teksten en de stem weinig warmte.

Het meest interessante nummer is de afsluiter Don't Get Me Wrong wat klinkt als een Ambient Synthpop Ballad met gelaagde stemmen die vaag doet denken aan het werk van Matt Johnson (The The).

Blondie - Greatest Hits Deluxe Redux / Ghosts of Download (2014)

Alternatieve titel: 4(0) Ever

4,0
'I Screwed Up' roep Debbie en ik ben verbaasd dat ik dat in de afgelopen dagen steeds meer zin kreeg om dit album op te zetten. Nu dat ik het circa 12x gehoord heb wordt ik in elk geval meer en meer enthousiast over het tweede deel. Het eerste deel sla ik over ook als dat niet slecht is, het is bekend maar net iets anders. Ik blijf erbij dat het hele album erg veel hoog in de mix heeft, alsof deze verkeerd gemasterd is.

De cover van Relax met zijn originele spookhuis-achtige begin is prachtig. 'Take It Back' stampt lekker door met koor en zag wel eens een single kunnen zijn. Als je je verwachtingen van een nieuw rock / new wave album ter zijde kunt schuiven en open staat voor een andere Blondie dan valt er veel te genieten.

Ik heb het album toch 4 sterren gegeven en als het eerste gedeelte met de refurbished hits en het geheel beter gemasterd was dan zou ik het mogelijk 4,5 hebben gegeven want de songs zijn gewoon goed alleen niet zoals ik van Blondie gewend ben, veel meer Dance en Latin invloeden. Daar hadden ze in het verleden ook al mee gespeeld alleen nu is het duidelijk geen (Pop/)Rock album. Deze zal zeker in mijn Top 10 van 2014 komen. Maar ja daar staan al veel albums die niet mainstream zijn.

Blondie - No Exit (1999)

3,5
Eindelijk na zo veel jaren het uitgesteld te hebben dit album eens echt te beluisteren. Ben een groot fan van Blondie en van Deborah Harry's solo werk tot begin jaren 90. Vooral het début album en Eat To The Beat heb ik grijs gedraaid, dat kon toen nog Alles wat daarna kwam ken ik alleen van de singles en die waren wel te pruimen met name Maria. Ik heb de vele verschillende invloeden en style veranderingen van Blondie wel kunnen waarderen zodat ik ook The Hunter en Debbie's KooKoo graag hoor. Dus waarom ik de albums van na 1990 nooit geluisterd heb is eigenlijk een raadsel. Slecht één keer Panic of Girls beluisterd waarvan ik overigs Mother wel goed vind.

Als ik nu No Exit zo (de eerste keer) beluister dan vind ik de negativiteit eigenlijk wel overdreven. Het is een prima album. Het rockt minder, maar ja Deborah was in 1999 ook al 54 en dat zal ongetwijfeld ook van invloed zijn geweest. Met dit album zullen ze niet zo veel nieuwe fans hebben aangetrokken en misschien wel meer verloren hebben. Maar voor welke artiest geldt dat niet als ze al meer dan 25 jaar bestaan (op dat moment)? Als ik het gitaar soleerwerk hoor op Night Sent Wind dan is dat toch mooi. Clem Burke krijgt ook op genoeg nummers de ruimte om zijn drumkunsten te tonen. Ook James (Jimmy) Destri op keyboards mocht meewerken aan het album maar minder dan voorheen, hij schreef o.a. Maria.

Ze krijgen van mij 3,5 sterren na één keer luisteren en vermoed dat het niet veel meer gaat worden. Zodoende wel het laagst beoordeelde album die ik ken maar er zijn nog diverse albums hierna die ik niet of nauwelijks ken.

Blondino - Blondino (2016)

3,5
Franse Indie Pop, Oslo is de single die met ze galmend orgeltje iets als Psychedelisch 60s Pop klinkt.

L'amour N'est-il ook veel galm op dit nummer met een als gitaar klinkende synth.

Doet wat denken aan Jacco Gardner maar dan met een Franse zangeres

Blondino - Jamais sans la Nuit (2017)

3,5
Op zomerse dagen krijg ik vaak zin om een blik in de Franse alternatieve scene te werpen. Blondino zijn zangeres Tiphaine Lozupone en Jean-Christophe Ortega die volgens Discogs muziek maken in de stijl: Alternative Pop / Rock / Folk / Chanson Française voor het gemak maar Indie Pop bestempeld. Gezongen met een wat ingetogen, licht hese stem en lichtelijk psychedelisch

Ten opzichte van de voorgaande EP is het tempo nog iets verder terug geschroefd, daardoor mist dit album een paar nummers dat zo af en toe de boel los kunnen schudden.

Bleu en Les Lumières de la Ville waren als singles uitgebracht.

Blossoms - Blossoms (2016)

3,5
In Engeland wordt deze band al een tijdje aangeprezen als "the next big thing" maar afgezien van het nummer Blown Rose vind ik dat het meer hype dan inhoud is. De zanger lijkt geïnspireerd door The Verve zanger Richard Ashcroft in uiterlijk en ook wel wat stem betreft maar moet deze band in elk geval nog even rijpen voor ze op dat niveau komen.

De meeste teksten en onderwerpen van singles en EPs spreken me niet zo aan (behalve Blown Rose dus). Op dit album wordt dat nummer dus omlijst met Texia en Smashed Pianos en dat zijn dan ook de betere nummers wat mij beteft. Ook Cut me and I'll Bleed is wel aardig. Alles wordt onder de noemer Indie Rock aangeprezen maar ik vind het neigen naar Brit Pop Rock met wat sixties invloeden en lenen van The Verve.

Blue Angel - Blue Angel (1980)

3,5
Grappig album met veel rockabilly. Ergens tussen Stray Cats en de eerst albums van Blondie. Vooral in de laatste nummers komt het bereik van Cyndi's stem naar voren. Zeker 3,5 sterren waard... nog een paar keer luisteren.

Blue Crime - Tyr (2015)

4,0
Nog steeds geen opvolger voor deze hele fijne EP vol "Moon Pop" zoals ze het zelf beschrijven.

Zoals hierboven al beschreven een combinatie van downtempo, Indie Pop / Dream Pop / Shoegaze met Noise Rock subtiel er in verwerkt. Er zit meer mysterie in de sfeer dan dat het psychedelisch te noemen valt.

Een dameskwartet uit Amsterdam dat ook nog eens te weinig optreed, dus nog steeds niet live gezien.