menu

Hier kun je zien welke berichten E-Clect-Eddy als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Ramona Lisa - Arcadia (2014)

4,0
Vanaf de eerste minuut van dit album maakt Caroline Polachek duidelijk dat dit geen Chairlift is: laag tempo, ambient en duister. Haar stem is eigenlijk het enige dat nog doet denken aan de band waar ze al jaren onderdeel van uit maakt. Er zijn maar twee nummers die ook op een Chairlift album hadden kunnen staan: 'Backwards & Upwards' en 'Dominic'. Alle nummers hebben lyrics met uitzondering van de afsluiter en twee intermezzo's , maar ze zouden gemakkelijk als begeleiding bij een film of documentaire kunnen dienen. Nauwelijks drums, ritme wordt hoofdzakelijk door lage bass synths gedragen. Die synths klinken analoog en melancholiek dus is er ook een licht 80s gevoel. De oosterse intro van 'Lady's Got Gills' klinkt als iets van 80s band Japan en je zou je zo kunnen voorstellen dat David Sylvian het zingt. Sfeervol maar meer dan 3,5 sterren krijgt ze niet van mij.

Ray Davies - Americana (2017)

4,0
Eerste keer dat ik een solo album luister van Ray Davies, wel een fan van de Kinks maar vooral de hits en slechts enkele reguliere albums.

Niks mis met dit album, nergens vernieuwend, gewoon een zeer aangenaam geheel. Ik was argwanend vanwege het verwachtte Americana-gehalte maar dat blijkt erg mee te vallen. Het is gewoon een wat ingetogener album van Ray met meer elementen / invloeden uit dat genre. Maar het zijn maar smaakjes die Ray gebruikt om zijn eigen stijl mee aan te kleden. Na een eerste beluistering lijkt het ook dat de Americana invloeden iets meer aan het begin zitten en verderop subtieler worden.

In essentie is Ray Davies gewoon een singer-songwriter die via de Pop Rock van de Kinks zijn verhaaltjes aan de man bracht, daar is niets aan verandert. Het Pop Rock gedeelte is getemperd maar niet geheel afwezig in dit solo-werk. Met hem als stuwende kracht in de Kinks mag je overigens afvragen wat het echte verschil is tussen het werk daar en hier. Beiden is gedomineerd door Ray alleen in een ander genre-jasje, solo meer subtieler, ingetogener. Deze kan nog gaan groeien, voor nu 3,5*

Favorieten: I've Heard That Beat Before, The Great Highway en Wings of Fantasy

Red Hot Chili Peppers - The Getaway (2016)

3,5
Ik ben geen echt grote fan van de band maar ik heb Mother's Milk (4*), Blood Sugar Sex Magik (4,5*) en One Hot Minute (4,5*) hier wel liggen. Die laatste is ook het laatste album van de band die ik volledig beluisterd heb. Van de albums daarna heb ik nog wel Californication grotendeels geluisterd maar blijkbaar nog niet op gestemd (op dit moment). Denk dat mijn smaak / interesse toen verschoven is.

Met alle (media) aandacht voor de band en het horen van de drie singles dit album eens een kans geven. Dat is niet makkelijk om onbevooroordeeld aan te beginnen met alle negatieve posts alhier. Het is verleidelijk en gemakkelijk om daar in mee te gaan maar misschien beter om dit album niet na 1 luisterbeurt af te serveren. Het helpt de Peppers wel dat ik One Hot Minute (1995) toevallig wel een erg goed album vind want zo te horen ligt deze daar enigszins in het verlengde van. Het is een mellow album geworden, je zou kunnen zeggen soft-funk-rock. In 1995 was OHM een verrassing voor de fans alsof men Chili verlaten had voor Pepperland (Beatles-referentie), hoor je die trompet ook in The Hunter? Een piano met engelen in de intro op afsluiter Dreams... draagt dan niet bij aan het imago van de bad boys of funk, maar het zijn geen jongens meer.

Ze zijn op zoek naar een nieuw geluid na het vertrek van Frusciante en iets waarmee Anthony (en zijn stem) mee verder kan zonder totaal gesloopt te worden bij een volgende tour. Wellicht ligt er een soft-funk-blues album in het verschiet en een soft-funk-jazz album gevolgd door een soft-funk-kerstalbum om te eindigen met een duetsalbum of een covers-album. Wie zal het zeggen, denk wel dat zodra Anthony er niet meer is, de band ook ophoud te bestaan. Of zou dan Axl ook hier overnemen? Heel veel sterke teksten hoor ik niet terug, blijft weinig hangen maar het klinkt niet slecht wel als de overgebleven nummers die vorige albums niet gehaald hebben. Verder veel herhaling misschien dat er meer boven komt drijven na 5x luisteren maar bij 3x is dat nog niet het geval. Ze krijgen wel het voordeel van de twijfel en rond het af naar 3,5*

Beste stukje: de laatste minuut van Goodbye Angels en Go Robot met neigingen naar IndieRock en Electroclash.

Rendez-Vous - Distance (2016)

4,5
De ontdekking van de dag. Via Subbacultcha zag ik dat deze band binnenkort naar Nederland komt voor een paar optredens en de beschrijving deed vermoeden dat ik dit wel leuk ga vinden en inderdaad.

Een geweldige EP die doet denken aan Sigue Sigue Sputnik, nog meer door het gebruik van een sample van die band. Een combinatie van New Wave / Synthpop / Post-Punk met een Punk attitude. Alsof 1977-1979 heel even uit de as is herrezen. Gevestigd in Frankrijk maar volgens een label is het in oorsprong een Italiaanse band, vermoedelijk leden uit beide landen als ik Facebook zo bekijk.

Het openingsnummer Distance is ook de single en klinkt als iets van The Sisters of Mercy met de kleinzoon van Sid Vicious en Workout opent mysterieus om dan met lekker hooks a la 80s Killing Joke door te denderen en afsluiter Ignorance & Cruelty heeft iets van New Order weg. In al hun nummer lenen ze veelvuldig van acts die underground hits waren tussen 1977 en 1984. Beter goed gejat dan slecht verzonnen zeggen ze en voorlopig ben ik het daar mee eens. Foreseen Death neemt wat over van Tuxedomoon met dito saxofoon, maar met de energie van Killing Joke.

Fijnste nummer: Euroshima met Lovemissile F1-11 sample (van 30 jaar geleden!!)

Rendez-Vous - Rendez-Vous EP (2014)

4,5
Deze EP lijkt een uitgebreide heruitgave te zijn van een 3-tracks EP uit 2013 met naast Donna en Youth ook nog Cat's Mirror, die ontbreekt dus op deze versie maar is wel te streamen.

Deze EP is beduidend minder agressief en veel meer Synthpop/New Wave dan hun tweede EP Distance (2016). Daarom ook lastiger te beoordelen aangezien ik die nieuwe EP als eerst heb gehoord en die geweldig vind.

Deze EP(s) dan;
De 2013 tracks, Donna - Cat's Mirror - Youth - zo bij de eerste beluistering klinkt het mooi maar iets te braaf, al laat Youth al wel horen welke richting de band later voor zal kiezen. Fijne muziek zoals ik uit de bloeiperiode van de alternatieve muziek ken, circa 1977 - 1984.
De 2014 tracks, The Others - Plasticity - White Dress. Meer agressie, The Others heeft Sisters of Mercy en Joy Division/New Order invloeden. Zouden ze de oude synths en drumcomputers hebben overgenomen van die bands Voor Plasticity geldt hetzelfde als voor het vorige nummer maar met invloeden van The Cure. White Dress heeft iets weg van Devo meets Billy Idol, heeft een lekker drive.

Na het luisteren van Rendez-Vous krijg ik meteen wel heimwee naar de dagen van Alternatieve parties hier in Amsterdam in de 80s en vroege 90s.

Residente - Residente (2017)

4,0
Residente is de Puerto Ricaan René Pérez Joglar van Calle 13 de band die sinds 2015 tijdelijk(?) geparkeerd staat. Hij is dus de broer van Ileana Cabra Joglar, ook wel bekend als PG-13 die ook zong in Calle 13. Zijn zusje bracht dus vorig jaar al een solo album uit iLe - iLevitable (2016). Dat album was ondergedompeld in de muzikale tradities van haar grootouders: Latin, Boogaloo, Mambo, Son, Bolero. Een heerlijk album die het tot mijn Top 5 albums maakt van 2016.

Haar broer Resident kiest voor een ongemakkelijke muzikale balanceer act. Volgens Wikipedia heeft hij een DNA test gedaan en die min of meer als uitgangspunt gebruikt voor dit album. Hij keek daarin duizenden jaren terug in zijn familiegeschiedenis waardoor hij verbond werd met een tiental plekken verspreidt over de planeet. Hierop bezocht hij diverse van die regios om met lokale acts nummers op te nemen. Zo is het een album geworden met vele gezichten.

Enerzijds is het één en al modern (Hip Hop / Rap / Electronic) aan de andere kant is het Wereld Muziek in de ruimste zin van de betekenis. Hij koos er voor de wereld rond te reizen voor inspiratie, als een moderne Paul Simon, die dat deed voor The Rhythm of the Saints (1990), Graceland (1986) en recent nog op Stranger to Stranger (2016). Paul Simon koos er vaak voor om zich te focussen op één dominate invloed (Afrika) en dat te vermengen mijn zijn eigen Folk Rock stijl.

Residente heeft Hip Hop / Electronic als leidraad en heeft daar muziek invloeden uit vele windrichtingen aan toegevoegd. Dat maakt het wel iets rommelig en is de 'flow' op het album soms zoek. Het is wel gevarieerd en het uitgangspunt is zo ver ik weet ook uniek, maar de uitkomst is wel een verlengstuk van zijn eigen werk in Calle 13. Residente kleurt dus uiteindelijk niet heel ver buiten de hem bekende Hip Hop lijntjes. Alhoewel dit soms wel wat psychedelisch aan doet.

Zo is het ene nummer met Siberische keelzang aangekleed, gevolgd door een nummer met Chinese invloeden en daarna 'springt' hij naar Afrika, van Centraal naar Noord-West en dan weer naar Europa (Bosnië/Servië) of mag een Bulgaars(?) koor de intro doen. Op sommige nummers doet een lokale bekendheid mee zoals SoKo, Lin-Manuel Miranda, Bombino en Goran Bregović

Residente was al in Calle 13 duidelijk sociaal en politiek betrokken en die lijn wordt hier doorgezet, ook al klinkt het iets milder / meer ingetogen. Residente heeft geen echt mooie zangstem, eerder militant, maar klinkt hier soms iets warmer dan bij zijn oude band. Door de Hip Hop basis klinkt dit eigenlijk als een soort Calle 13 album met Wereld muziek (invloeden). Het is aardig geslaagd ook als ik na 3 beluisteringen zijn werk in Calle 13 prefereer en ook het album van zijn zus staat dichter bij mijn smaak. Maar ook die albums moesten groeien en hadden tijd nodig om hun schoonheid prijs te geven. Ik open voorzichtig met 3,5*

De bijzondere single Somos Anormales (we zijn abnormaal) met 18+ video rating is niet voor iedereen toegankelijk, omdat er een (kunstige) vagina in te zien is waar een man uit kruipt (als ik het goed herinner). De tweede single was Desencuentro (gemiste afspraak / misverstand) en Hijos del Cañaveral (kinderen van de suikerrietvelden) is een heel fijne afsluiter waarin René zijn armen om de wereld probeert te sluiten.

Resident heeft hij overigens een mooie website

Resistance Radio (2017)

Alternatieve titel: The Man in the High Castle Album

4,0
Het blijkt dat Danger Mouse (a.k.a. Brian Burton) degene is die dit geheel heeft samengesteld op verzoek van Amazon.

Dit ter begeleiding van hun TV series The Man in the High Castle, losjes gebaseerd op een verhaal van Philip K. Dick (o.a. Do Androids Dream of Electric Sheep?) wat zich in 1962 afspeelt. Ken het verder niet alleen dat het een alternatieve geschiedenis verteld met het idee dat de Nazi's en Japan niet verslagen werden.

Met veel weemoed gebracht. Er staan geen politiek geladen nummers op maar sommige meewerkende artiesten zie overeenkomsten tussen de serie en de huidige werkelijkheid in de VS. Je hoort het niet terug in de tekst van de nummers, slechts dat de sfeer somber is.

Er staan heel wat klassiekers op dit album die hier op een wat stemmig manier gecoverd zijn. Het geluid is ook dusdanig gemixt dat het klinkt alsof het in de 60s is opgenomen. Zeer goed te pruimen voor laat op de avond.

Naast de eerder genoemde covers door The Shins en Sharon van Etten is ook Angel Olsen - Who's Sorry Now zeer geslaagd en verder Karen O - Living in a Trance

Ricky Ross - Short Stories Vol. 1 (2017)

3,5
Na 3 nieuwe albums met zijn band Deacon Blue sinds de reboot met The Hipsters (2012) is hier solo-album nummer 7. Voor dat die band in 2018 een groot tournee doet om hun 30 jarig bestaan te vieren, is er nog een intiem tournee van Ricky Ross met dit album als basis. Nummers die hij al lang had liggen zoals The Germans Are Out Today dat uit 1982 schijnt te komen, klein koortje erbij in de refreinen.

Ricky begeleid zichzelf op de piano, in een minimale muzikale setting. Er staan ook twee minimale versies van Deacon Blue klassiekers: Raintown en Wages Day maar ook I Was Right and You Were Wrong was eerder uitgebracht met de band. Deze lijkt er een klein kamerorkest bij te hebben naast de piano. Volgens info op Amazon is dit album opgenomen in Hamburg in twee dagen. Dat lijkt me een knappe prestatie.

Violen begeleiden de piano op de cover van Dusty Springfield Goin' Back, wellicht dat er meer covers op staan? Dit nummer en de 3 Deacon Blue 'covers' zijn bij de eerst beluistering degene die het best bevallen. Toch hoor ik hem liever samen met zijn band, ook als dit prima uitvoeringen zijn. Meer voor de fan die alles wil hebben dat met de band te maken heeft.

Ringo Starr - Give More Love (2017)

3,5
"Play it once Sam, for old time sake"

Ben nooit een fan geweest van de Ringo, en waardeer alleen de 'hits' van John en George, maar McCartney is andere koek. Het derde album Ringo (1973) (met bijdrages van John, Paul en George) heb ik wel geteld 2 of 3 keer beluisterd. Een versie van de single Photograph van dat album is hier de afsluiter. Maar het is een ex-Beatle die toch weer wat aandacht van de media voor zich weet te winnen. Dus een keertje of 2 luisteren kan geen kwaad.

Ringo heeft een karakteristieke en dus herkenbare stem maar ééntje waar ik niet veel bij voel. Ook met dat Liverpool accent die er altijd redelijk dik op zat, tegenwoordig is het meer Amerikaans accent geworden. Je moet er van houden. Het is wel raar om te beseffen dat hij één van de productiefste van de fab four is en bovendien nog veel tourt. De Ringo-fans komen niets te kort. De laatste jaren kwam die dus weer in het vizier en toen ik van dit album hoorde met een ruime lijst gastartiesten was ik toch wel een beetje benieuwd wat hij nog kan.

De meeste singles klonken alleraardigst en hij lijkt nog een aardig stem te hebben op z'n 77ste. Maar nadere bestudering doet mij vermoeden dat daar toch veel aan gesleuteld is en de auto-tune gewoon meeloopt. Het punt is Ringo had altijd al een beperkte stem en als je weet wat je niet kan dan kan je daar je stem op aanpassen. Van nature vermijd Ringo dus al stemacrobatiek en dus is het lastiger te horen dat er gesleuteld wordt, dan wel dat je het al bij voorbaat accepteert hoe het klinkt.

Muzikaal kabbelt het lekker door, en door die gastartiesten met al hun ervaring is het ook geen wonder dat het muzikaal gewoon goed te pruimen is. Met We're on the Road Again opent het album met vuur en rockt het lekker weg met Paul op bas en in het achtergrondkoor. Het beste nummer van het album, helaas. Ringo heeft aan alle teksten meegeschreven en hulp gekregen van artiesten als Joe Walsh, Dave Stewart, Gary Nicholson, Peter Frampton, Steve Lukather, Glen Ballard en Van Dyke Parks, niet de minste namen. Nog meer gastartiesten die hun instrumentale bijdrage leverde aan het album zoals Edgar Winter op piano en sax. Verder hield Ringo de touwtje in handen door zelf de productie te doen.

Shake It Up klinkt alsof het 1960 is, voordat de Beatles doorgebroken waren. Alleen met die zangeressen in het koor is het erg duidelijk dat het ver nadien is gemaakt.

De vier bonustracks zijn feitelijk allemaal nieuwe versies ook als Photograph niet als Re-Do wordt aangemerkt. Aardige versie maar meer de herkenning die me aanspreekt, Don't Pass Me By geen verbetering in deze versie wel iets levendiger einde.

Ik twijfel ergens tussen 3* en 3,5* en rond het maar af naar boven, hij verdient een beetje extra krediet voor het stug volhouden en een entertainer te blijven misschien vergelijkbaar met zijn ouwe maat Paul. Ik zal waarschijnlijk wel niet meer dan 3 of 4 keer hier naar luisteren, want er zijn meer nieuwe albums uit die ik liever hoor, bijvoorbeeld deze van de bijna even oude knar Michael McDonald - Wide Open (2017)

Robert Palmer - Collected (2016)

4,5
Mooi overzicht op 3 cd's van zijn werk inclusief enkele nummers van voor zijn solo carrière en een aantal samenwerkingen over de jaren. Is wel een lange zit, bijna 4 uur aan materiaal, deze cd's zijn tot de nok gevuld, dat gebeurd niet altijd bij verzamelaars.

Zover ik begrijp een in Nederland samengestelde en geproduceerde Deluxe editie, de rest van de wereld zal hem moeten importeren of streamen. Overigens zijn op streaming sites niet alle nummers beschikbaar zoals de twee nummers van soundtracks (tracks 52 en 53) en de afsluiter valt uit de toon omdat het blues is, maar die derde cd is sowieso een bonte verzameling van b-sides, remixen, samenwerkingen en pre-solo carrière werk.

Robin Scott & Shikisha - Jive Shikisha! (1998)

4,0
Robin Scott is de man achter M - New York-London-Paris-Munich (1979) en de hit Pop Musik.

Als je een fan bent van Paul Simon - Graceland (1986) dan zal je deze waarschijnlijk ook wel waarderen.

Alhoewel dit album pas in 1998 werd uitgebracht is het tussen 1983 en 1984 opgenomen vlak na de drie releases onder het pseudoniem M. Alleen kreeg Robin destijds steeds minder steun van zijn label voor het uitbrengen van nieuwe werk. Het derde album M - Famous Last Words (1982) kreeg maar een heel beperkte release en dit vierde (eigenlijk Robin's vijfde) album bleef dus jaren op de planken liggen. Ten onrechte wat mij betreft.

Hier deed Robin gewoon dat waarvoor Paul Simon een paar jaar laten wel grote waardering kreeg, een mix van 'Westerse' en Afrikaanse stijlen/invloeden met Afrikaanse chants / achtergrondzang door Afrikaanse zangeressen. Natuurlijk zijn de teksten niet zo sterk als die van Paul maar dit album is dan ook meer Pop / Synthpop / Funk (en een snufje Latin) dan dat van Paul. Dus wat betreft aanstekelijkheid en dansbaarheid overtreft deze die wel van Graceland, ook al is deze waarschijnlijk Simon's meest dansbare album. Robin was dus eerder dan Paul hiervoor naar Afrika afgereisd en delen van het album zijn ter plekke opgenomen. Het is wel jammer dat sommige 'blazers' uit de synth komen. Robin is wat mij betreft ook een begenadigd tekstschrijver maar laat dit veel minder horen op dit album dat meer om plezier draait. Robin laat af en toe ook andere zangers de lead doen in het Frans of een Afrikaanse taal.

Het album is wel wat aan de lange kant en de laatste nummers klinken als een soort remixen die circa 1988-1990 zouden kunnen zijn gemaakt afgaand op klanken, stijl en gebruik van samples/sampler. Vooral daardoor klinken de laatste nummers wel gedateerd.

Robocobra Quartet - Music for All Occasions (2016)

3,5
Een bont gezelschap van 10 man uit Belfast, Noord Ierland.

Volgens Discogs: Jazz-Rock, Experimental, Post-Punk en op hun eigen Bandcamp pagina plakken ze ook nog de volgende tags eraan: Avant-garde, Clarinet, Hardcore, Improv Jazz, Noise, Saxophone, Spoken Word.

Rijk gevarieerd aan blaas-instrumenten: Tenor Sax, Alto Sax, Flute, Soprano Sax, Bass Clarinet, Clarinet, naast Oscillator, Effects (voor de sfeer) en verder Drums en Bass. Officieel geen gitaar alhoewel af en toe wel de hoge noten uit de bass gebruikt worden. Ook een elektrische piano (of synth) is af en toe te horen.

Er wordt niet echt in gezongen meer á la Mark E Smith, dus dit is een mix van The Fall en Tuxedomoon. De zanger heeft net als Mark E Smith een herkenbare stijl mede bepaald door zijn Noord-Ierse accent. Maakt het een boeiend geheel om te horen, maar waarschijnlijk / hopelijk is dit nog boeiender om live te zien en horen. Binnenkort op Crossing Border, Den Haag.

Nice Life lijkt nog het meeste op een compleet afgerond nummer, is mijn favoriet. Gevolgd door de afsluiter Album of the Year.

Rogue Wave - Cover Me (2017)

3,0
De originelen:
Rescue - Echo & The Bunnymen
In Between Days - The Cure
Let My Love Open the Door - Pete Townshend
That's All - Genesis
Bette Davis Eyes - Kim Carnes
Sharp Dressed Man - ZZ Top
She Sells Sanctuary - The Cult
Under the Milky Way - The Church
Talking in Your Sleep - The Romantics

Aan prachtige originelen zou je niet moeten willen sleutelen... grote kans dat het resultaat veel minder is. Komt niet vaak voor dat een cover beter gewaardeerd wordt en/of bekender wordt dan het origineel.
1. als het origineel grotendeels onbekend was bijv Dennis door Blondie
2. als de nieuwe versie in een totaal andere muzikale stijl is gestoken diverse Grace Jones nummers
3. of de uitvoerende act een gevestigde naam is en dus door diens roem gedragen wordt. mogelijk voorbeeld: George Michael ‎– Killer / Papa Was A Rollin' Stone

De zanger van Rogue Wave gebruikt zijn stem niet op de meest inspirerende manier, bovendien is de energie uit de meeste nummers gezogen. Dat helpt ook al niet meer om hier positief van te worden maar Rogue Wave zelf is niet slecht en alle originelen ken is goed met uitzondering van Rescue.

Het zijn inderdaad uiteindelijk de teksten van de originelen die deze Synthpop uitvoeringen redden. Zie dit meer als een tribute aan hun helden en een uitnodiging om de originelen op te zoeken en die wel te luisteren. Deze versies van Rogue Wave kan je gerust overslaan.

Róisín Murphy - Take Her Up to Monto (2016)

4,0
Weet niet wat ik moet met Róisín Murphy, in principe is ze zo lekker eigenzinnig dat ik het leuk zou moeten vinden maar op de één of andere manier klikt het niet. Zelfs ten tijde van Moloko vind ik maar een enkel nummer echt leuk, meestal de hitsingles. Ook die Italiaanse EP deed niets om dat te veranderen maar ik denk dat het haar dit keer gelukt is. Een album die ik gemakkelijk(er) meer dan eens op zet en dan nog eens opzet. Mijn favoriete album van 2016 zal het waarschijnlijk niet worden maar wie weet een plekje in mijn Top 50.

Róisín Murphy heeft nooit gecaterd voor een mainstream pop-publiek, de Moloko danshits daargelaten maar deze kruipt toch wel dichter naar die groep. Luister maar naar Lip Service, dat is bijna een soort 2010s versie van Bossa Nova, nog niet mainstream pop maar wel een soort van relaxte Jazz die zeer goed verteerbaar is, misschien zelfs iets beter verteerbaar dan single Ten Miles High. En zeker weten meer dan die ander single Mastermind. Maar die hebben een hoger tempo en zijn waarschijnlijk daarom de singles geworden. De rest van de nummers zijn eigenlijk deels dromerig en mellow. Het grappige is dat juist de derde single Romantic Comedy een buitenaardse intro heeft. Na de eerste keer luisteren dus meteen 3,5* maar na 3x heb ik dat verhoogd naar 4*. Denk niet dat er meer in zit maar wie weet, dit is pas het begin " this could be the start of a beautiful friendship"

Romperayo - Romperayo (2015)

3,0
Zonnige muziek uit Colombia, Cumbia variant met iets meer Afrikaanse ritmes en een orgeltje en saxofoon erbij. Grotendeels instrumentaal hier en daar wat samples (met vervormde zang) waardoor het licht psychedelisch is. Ook met descarga (vertaling: ontlading) aangeduid op Discogs en heeft dan ook iets van lo-Fi / jamsessie waas over zich geen.

Waarschijnlijk is dit veel leuker om live te zien dan zo een album aan te horen als het buiten niet zomer is. Ze komen eind juni (2017) naar Nederland, en als ze ook op een festival zouden verschijnen zal ik zeker even gaan kijken. Voor nu laat ik het bij 1 luisterbeurt, als ik iets spannends wil horen uit Colombia de zet ik wel Shakira - Dónde Están los Ladrones? (1998) op of Pixvae (2016) op.

Favoriete nummer: 17 Tazas de Cafe Por la Mañana iets meer shuffle..

Rose McDowall - Cut with the Cake Knife (2004)

3,0
Een solo album van de Schotse Rose McDowall wel bekend van Strawberry Switchblade (1985) en de hit Since Yesterday. Een nummer van dat album uit 1985, Cut with the Cake Knife komt hier nog eens voorbij in een versie met meer drukke beats, wordt er niet echt beter van.

In 1988 had ze nog een single uitgebracht, een cover van Don't Fear The Reaper, maar daarna werd het stil. Volgens Discogs heeft ze nog veel achtergrond vocalen gedaan voor veel alternatieve acts zoals: Coil, Current 93, Death in June, Felt maar dus weinig eigen werk uitgebracht. Op het Night School label is dit jaar nog een 4 track demo uit 1982 van Strawberry Switchblade uitgebracht, die ik nog niet beluisterd heb, maar zal waarschijnlijk niet beter zijn dan het album dat 3 jaar later volgde.

Dit album klinkt alsof het gemaakt is zo 1985-1988 en is waarschijnlijk op de plank blijven liggen, kan me voorstellen dat er weinig interesse zal zijn geweest van labels voor deze huisvlijt. Het klinkt allemaal heel bekend, vooral die stem maar het is het allemaal net niet. Een goede producer ontbreekt en een tweede stem, die van haar maatje Jill Bryson uit Strawberry Switchblade.

Rose Royce - Rainbow Connection (1979)

4,0
What You Waitin' For is het meest Funky nummer op het album, met Disco invloeden, dat nog doet denken aan de tijden van Car Wash (1976).

Het is het langste nummer op het album en doet dan ook denken aan een lange jam. Het beste nummer wat mij betreft na de sequencer / synthesizer gedreven hit Is It Love You're After?.

I Wonder Where You Are Tonight en Shine Your Light zijn soulvolle Ballads. Bad Mother Funker een slow Funk-er rond een woordgrapje dat ook Prince gemaakt had kunnen hebben. Zangeres Gwen Dickey probeert wat overdreven deftig te praten in de overgangspassages.

You Can't Run from Yourself is een soort Latin Funk of Funk met tropische invloeden, loopt lekker door in een soort synthesizer-jam in de laatste minuten. Lock It Down is lekker dansbaar met veel ruimte voor blazers, meer Disco / Soul met Latin invloeden dan Funk en doet denken aan het werk van Bohannon. De opening van de instrumentale synth Funk Pazazz doet denken aan Earth, Wind & Fire, maar halverwege komen er 'oriëntaalse' invloeden bij die hier niet zo op hun plaats lijken.

De nummers zijn prima, alleen de Funk ebt langzaam weg en maakt plaats voor Soul / Ballads / R&B / Disco. Als ik het goed heb het laatste album met zangeres Gwen Dickey die hierna solo verder ging.

Rue Royale - Single Eye and an Echo (2016)

4,0
Indie Folk echtpaar met Elektronica invloeden, ingetogen samenzang.

Raakvlakken met Fleetwood Mac. Afwisselend lead-vocal bij hem dan bij haar, die met haar in de lead klinken iets dromeriger, en die met hem in de lead neigt meer naar Radiohead. Naast die twee bands worden ook Grandaddy, John Martyn, Jose Gonzalez en Elbow aangehaald als inspiratiebronnen.

Are We Too Close de bijna fluweelzachte stem van de zangeres bevalt hier prima in het midtempo sfeervolle nummer. Een prima drummer aangevuld met interessante ritmes/drums/percussie/beats uit een doosje. At a New Pace tweede favoriet van deze EP met een mooie subtiele rol voor synth.

Deze eerste kennismaking bevalt goed meteen vanaf de eerste beluistering.

Rumer - This Girl's in Love (2016)

Alternatieve titel: A Bacharach & David Songbook

4,0
Vooraf had ik zo mijn bedenkingen over weer een album met covers van Burt Bacharach & Hal David, maar Rumer weet zich heel goed staande te houden. Dat is mijn indruk bij de eerste beluistering.

Ook al is er niets vernieuwend aan dit album toch kan ik hier goed van genieten zoals dat akoestische gitaartje en een accordeon in The Look of Love dat het net iets anders maakt. Prima piano spel en de prachtige stem van Rumer die altijd al melancholisch klinkt maar nu helemaal met deze klassiekers.

Ryan Dugre - Gardens (2016)

4,0
Een lastig album om in een genre te plaatsen. Instrumentaal, minimaal (slecht elektrische gitaar) en een beetje effect erop maar weinig eigenlijk vooral een beetje galm/reverb.

Zelf noemt hij het filmisch en ja het is begeleidingsmuziek voor een film of docu zonder dat die er zijn. Misschien dat Drone nog een beetje in de buurt komt, maar en subtielere minimalistische variant daarvan. Wel mooi. singles: Mute Swan en Pindrip

Favoriet: Thought of Looking Back Again

Wie luisteren hierna aldus Spotify? de fans van: Wilco, Pearl Jam, Jimi Hendrix, Grateful Dead en Duke Ellington... een bont gezelschap

Ryan Dugre zit momenteel in de begeleidingsband van Joan as Police Woman & Benjamin Lazar Davis