Haley Bonar kende ik niet eerder maar de review op NPR deed me vermoeden dat dit mij wel zou aanspreken.

Dat doet het ook, er zitten duidelijke verwijzingen naar Country in de muziek maar niet te veel dat het mij stoort, ben niet zo'n fan van dat genre. Ze heeft een typisch lekker heldere Country stem wanneer ze uithaalt maar verder zingt ze iets gedempt. Soms rockt het een beetje, soms iets meer folk invloeden maar op zich goed gebalanceerd geheel. Als single is er gekozen voor I Can Change misschien dat het rockende Kismet Kill met een iets hoger tempo beter zou zijn geweest. De nummers klinken als een iets minder donkere versie van Gemma Ray. Indie Rock invloeden komen naar boven in de afsluiter Blue Diamonds Fall en dat is voorlopig mijn tweede favoriet. In Stupid Face komt er een fijne synth over een lekker drumritme naar voren en dat is mijn derde keus. Grommende gitaren worden zeer gedoseerd toegevoegd in de diverse nummers , zoals in Called You Queen. Misschien kandidaat voor mijn Top 50 albums van 2016.

Een soort concept album via Son Canciones in Spanje op een (paarden)boerderij tot stand gekomen in 7 dagen aldus hun Bandcamp pagina. Daar is het aangemerkt met Alternative / Indie / Alt-Country / Lo-Fi / Folk maar de meesten daarvan vind ik niet op dit album slaan. Grotendeels puur eenvoudige Folk met het Haley die weer prachtig op de akoestische gitaar speelt.

De nummers waar Haley de leadvocal voor haar rekening neemt klinken in het verlengde van haar meest recente (solo) album het prachtige I Need to Start a Garden (2018). Weinig percussie,en misschien nog iets meer ingetogen Singer-Songwriter met haar typisch huilerige stem. Op andere nummers klinkt het iets meer Folk wanneer het iets meer instrumentaal is aangekleed of zoals op de de afsluiter er ook een klein koortje aandient om de lead van Max García Conover bij te staan.

Slow Talkin' was de single en dat is volgens mij ook het meest aansprekende nummer, had ook gemakkelijk op haar laatste album kunnen staan. Op dit nummer wordt Max's gedoubleerde vocalen gebruikt voor de achtergrondzang. Op Francis spiegelt Haley de lead van Max en lijkt nog het meest op de Alt. Country die aangehaald wordt op Bandcamp. De lead wordt om en om gedeeld dus op Mother is het Haley die het nummer draagt, eerder een solo-nummer want de enige begeleiding is haar eigen akoestische gitaar. Little Wind en Max spiegelt de lead van Haley, had iets verder uitgewerkt kunnen worden. De sfeer in de intro van The Park doet denken aan Paul Simon's eerste albums met vriend Art, zowel in tekst als gitaarspel. The Crow Song is het andere nummer dat meer naar ingetogen Country neigt, met lead van Max en Haley die de refreinen spiegelt. Dit is ook nog heel kort een subtiel orgeltje te horen op de achtergrond. Het meest uitgewerkte nummer van het album.

Mooie prestatie om in slechts 7 dagen dit uit de grond te stampen, hierdoor is eenvoud troef, weinig tot geen productie maar gelukkig is het prachtige gitaarspel van Haley de boeit naast die stem en teksten. Zij is ook degene die nog het meeste haar stempel heeft gedrukt op het resultaat. Mooi maar niet zo pakkend als haar solo album van eerder dit jaar.

Wie een echte Sparks fan is zou deze hoes moeten herkennen. Het is de originele hoes van het debuut album toen de band nog Halfnelson heette. Later is de hoes ook nog gebruikt bij een dubbelaar die eerste twee albums bundelde.

Op deze EP in elk geval 2 covers (Roger en Arts & Crafts Spectacular) van die Art Rock band die het toen nog was, onder de productie van Todd Rundgren. Vooral de cover van Roger is een heerlijke potten en pannen / lo-fi / Arty Pop versie, die verder heel trouw blijft aan het origineel.

Plus een cover van cowboy Harry 'Haywire' McClintock die hij in 1905 schreef: Big Rock Candy Mountain - een soort kinderliedje.

Elke Sparks fan zou van elke Sparks cover, deze of andere, kennis moeten nemen al was het maar om bevestigd te krijgen dat ze niet de enigen zijn die de Maels waarderen.

De makers achter dit project zijn Zak Meringer en Tyler Thacker: die hun bandnaam later veranderde van Halfnelson 3x Removed naar Greatest Hits... alsof dat een verbetering is.

Zak Mering is overigens de oudere(?) broer van Natalie Mering ook wel bekend van / als Weyes Blood

Iets wat exotische / Elektronische Pop met een licht Psychedelische twist door een zangeres die volgens mij wel van (de jonge) Björk houdt. Soms neigend naar Synthpop dan weer Chanson. Doet ook wat denken aan het werk op Lomboy - Warped Caress (2018). Een jonge iets kinderlijke stem in de traditie van de Franse zuchtmeisjes.

Ondertussen is er een nieuwe single uit: Tu Sais Comme Je Suis (official audio) - YouTube

Ze is dit album deze weken flink aan het promoten met een tour (met Baxter Dury, zoon van...) maar komt niet Noordelijker dan de Orangerie in Brussel.

Hannah Epperson heeft voor haar laatste release twee alter ego's bedacht die het album in tweeën splitsen. In het eerste deel is het alter ego 'Amelia' die de eerste 5 nummer uitvoeren in een door Pop gedomineerde stijl.

Na een mini-intermezzo van enkele woorden gesproken door een dame op leeftijd volgt de tweede helft. Hier worden dezelfde 5 nummers nu door haar andere alter ego 'Iris' uitgevoerd en zijn NeoKlassiek van aard.

De eerste keer dat ik dit album hoorde beseft ik niet eens dat dezelfde nummers voorbij kwamen, wellicht moet je ze daar veel vaker voor horen. Was in elk geval totaal niet storend, ook de Pop(py) versies hebben genoeg elementen uit het NeoKlassieke genre zoals violen maar er zit wat Jazz invloeden bij en wat elektronische elementen plus wordt er percussief ook het één en ander aan sfeer gedaan. Het sluit dus mooi op elkaar aan.

For Evelyn opent prima met Rideback, lekkere tegendraadse saxofoons, denk dat dit mijn favoriet word ook al is het wat traag.

Ook lekker, Don't Go zit vol galm en lekkere samenzang in het refrein. Dan het titelnummer Evelyn met mysterie in de synth en een tempo dat iets omhoog gaat, klinkt een beetje als iets van de band Metric, indie-rock, "I'm not afraid any more". De single Waste was al favoriet, wederom die lekkere saxofoons, tegendraadse en dissonant; nummer zou ook van St. Vincent kunnen zijn, ook die orgel-synth op het end is lekker.

De wereld zit vol zangeressen met prima en goede stemmen maar ieder moet knokken voor de gunst van de luisteraar. Met de eerste helft van dit album doet Hannah Georgas goede zaken in het bereiken van dat doel. Gas gaat iets wat terug op Walls maar klinkt nog steeds fijn, en ook zoals in het vorige nummer klinken St. Vincent en Metric terug. "when you left me, I was ready for you to leave".... "cause I buildt those walls.... so high....".

De nummers die volgen zijn prima tot goed maar ervaar ik als iets minder dan de eerste helft (met name in de teksten). Naked Beaches heeft iets retro 80s slow synthpop in zich. De nummers zijn lekker compact, vooral niet te lang. Dat retro geldt ook voor het iets wat funkier Crazy Shit. Veel ruimte voor spaarzame drums en piano-accenten op Lost Cause waar fijne synths af en toe doorheen prikken, met serieus einde "no one wants to see somebody fall to their knees and cry". Sober begin aan Angel All The Time en speelt ze met het bereik van haar stem, gaat haar goed af. Afsluiter City is iets wat melancholiek, maar prima eind, al zou ik zelf hebben gekozen voor een meer UP einde, maar de saxofoon is nu subtiel terug en dat is ook fijn.

Prima indie pop (rock) album met retro en poppy neigingen en ruimte voor subtiele synth-accenten en soms spelen met saxofoons. Bij de vijfde luisterbeurt besloten om het op te hogen, en ik denk de moeite waard om live te gaan horen/zien.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren via een stream van NPR first listen

Experimental, Ambient, Electronic, Avant-garde, piano.... denk daarbij aan John Cage's prepared piano maar dan een meer elektronische variant daarop.

'Singles' (met video's) - Constant Growth Fails en Familiar Things Disappear
Favoriete nummer: Trees Only Exist in Books

De EP staat nog niet op Deezer maar wel alle nummers dus heb ik deze geheel kunnen beluisteren. Dat klonk in elk geval goed en interessant genoeg om ook het optreden te bezoeken gisteren in de Paradiso. Dat was minder goed.

De eerste nummers zijn onwennig en Hazel's microfoontechniek is nog niet geweldig en die nasale stem valt nu erg op. Pas bij de laatst 3 nummers komt de band los en lijkt de gitarist minder geeky, de bassist kijkt minder dominant (maar zit tegelijkertijd te zacht in de mix), de drummer eindelijk niet meer met volume boven de rest uit klinkt. Hazel English, is klein en mager, lijkt nog erg onwennig en zingt veel met haar ogen dicht, ook haar kleding is iets aan de formele kant, was het maar verfrommelde kant. Veel subtiliteit van de nummers gaat in de matige live mix verloren t.o.v. de versies op deze EP.

De tijd zal leren of dit nog iets moois wordt. Beter: It's Not Real en Never Going Home IndiePop

Fransozen die in het Duits zingen, komt minder vaak voor dan Grieken die in het Duits zingen! Daarmee is Heimat al per definitie een vreemde eend, een alternatieve act.

Folk die zijn invloeden ook uit de Wereld muziek haalt, met name Oosterse invloeden, zoals een gamelan in Dein Architekt. Het midtempo ritme wordt zo te horen bepaald door drumcomputer/sequencer en neigt naar alternatieve 80s acts, niet gelikt of overgeproduceerd eerder met een rauw rafelrandje en soms Minimal. Dit soort acts zouden het dan ook goed doen op alternatieve feesten/Gothic parties. Herinneringen aan Siouxsie (met name haar werk in The Creatures - Hai! (2003)) en Nico komen naar boven, alsmede door de stem van de zangeres ook wel NDW.

Ook een album voor wie van de alternatieve Folk van Sieben - The Old Magic (2016) houdt, van de Engelsman met de Duitse moniker.

Ook deze is tijdelijk beschikbaar bij NPR first listen

Experimentele downtempo elektronische Latin pop met een zanger. Het is niet de meest uitnodigende beschrijving van deze muziek en ook de eerste nummers zijn wat taai om doorheen te komen. En normaal zou ik deze niet verder luisteren en iets anders pakken maar heb toch doorgezet en dan komen er toegankelijkere nummers voorbij.

De "Obra"-nummers (Dos, Tres, Cuatro, Chinco) zijn instrumentale intermezzo's. Alternatief Latino met zowel nummers in Spaans als Engels. Ik heb er genoeg van gehoord van andere bandjes uit Mexico zelf ipv de VS, dit past eigenlijk wel in dat straatje. Zal het nog eens luisteren maar vaker waarschijnlijk niet ondanks de aanbeveling van NPR die doorgaans wel goed zijn. Misschien dat ze de Latin gemeenschap vaker willen tegemoetkomen?

Transmission Listen boeide genoeg om de naam te onthouden.

Een prima sfeervol live album van de Mexicaanse Alternatieve Pop Rock band Hello Seahorse! die het experiment niet uit de weg gaan maar hier jammer genoeg niet veel van laten horen tijdens dit optreden. Toch is er meer dan genoeg muzikaal te genieten en zangeres Denise Gutiérrez kan ook behoorlijk de hoogte in met haar stem, ook live, een paar vlakke noten daargelaten.

Hello Seahorse! is een Mexicaanse Pop / Rock band rond de getalenteerde zangeres Lo Blondo (Denise Gutiérrez) die zich al ruim 10 jaar niet tot één genre of stijl beperkt.

Zo klinkt ze op Algún Día meer als Alternative Rock met veel ruimte voor de gitaar, gevolgd door een Indie Pop Duet met Nada Extraordinario. En Me He Convertido.. klinkt weer als dromerige Pop in de mix met Indie Rock. Afsluiter Animal is pure Indie Rock waarin zangeres vocaal iets meer uithaalt.

Als je houdt van de diverse stijlwisselingen dan valt deze EP wel goed. De nummers waarin de gitaar meer de ruimte krijgt bevallen het meest.

Deze zoethouder van 2 jaar geleden wacht nog op een opvolger. Daar zijn al twee singles van verschenen ( Son en Dondé Estabas (Azul) ) maar verder nog niets van bekend.

Via de Spotify aanbevelingen deze Hero Fisher op mijn pad tegen gekomen, Alternative Rock met een zangeres. Komt goed binnen, klinkt alsof ze een fijne groep rond zich heeft, geen idee of het haar naam is of de naam van een band, op de hoes en op sociale media zie je alleen één jonge vrouw. Nergens een bio te vinden ook niet op hun/haar eigen website.

No Ceremony en Fear Not Victorious zijn de singles waarvan ik de eerste prefereer die is energieke en heeft een vinnige gitaar.

Er was eens een all-female Hard Rock band rond de zusjes Lovelis genaamd Cherri Bomb (na het nummer van The Runaways?) die maakten met hun vieren een album en een live EP.

Toen verliet leadzanges/gitarist Julia Pierce de band in 2014 en veranderde de act hun naam naar Hey Violet. Die maakt nu Pop Rock muziek met Pop Punk / Electro Pop invloeden. Ondertussen heeft ook de slaggitarist / backing-vocaliste de band verlaten en zijn er twee nieuwe leden.

Nergens vernieuwend maar goed vermakelijk, doet denken aan Sleigh Bells alleen deze zangeres is duidelijk jonger. Where Have You Been (All My Night) is erg fijn en doet denken aan CHVRCHES. In diverse nummers net iets te veel effect op de stem maar nergens te storend.

De singles zijn: Break My Heart, Guys My Age en Hoodie (de beste van de singles wat mij betreft)

Vanaf gisteren tijdelijk beschikbaar via NPR first listen.

Een Alternative Rock band die in eerste instantie doet denken aan 30 Seconds to Mars, met pretty boy Jared Leto. Het is eigenlijk niet helemaal in mijn straatje daarvoor is het te Amerikaans. Maar het album is redelijk gevarieerd en weet de aandacht vast te houden dan wel terug te winnen.

Beste en betere nummers zijn:
Wolf, Seratonia, My Name is Human en Send Me an Angel (is dit een cover?)

Tien nummers over "some of the most remarkable, and indeed infamous, people of the 20th Century, both heroes and villians" aldus zijn eigen website. Een soort concept-album dus, in twee delen.

Pure Evel - Evel Knievel, 70s stuntman
La Grande Dame - zijn moeder Winifred, locale zwemheldin
The Most Beautiful Girl In Hollywood - Hedy Lamarr, 40s actrice
Mosin’ - Mose Allisonm, zanger / pianist
on Mr. Leather - Lou Reed
Bilko - Sgt Bilko star Phil Silvers
Robert - Robert Mugabe, Zimbabwe ex-president
Monster - Ray Harryhausen, Jason and the Argonauts animator
Attack of the Major Sevens - ???
Duce Coochie Man - dictator Benito Mussolini

Deel twee zijn 10 nummers uit van zijn oude band The Stranglers die opnieuw zijn opgenomen: "acoustic restorations" aldus zijn eigen woorden. Een herontdekking van zijn eigen oude werk.

Eenvoudige productie, klinkt wat Lo-Fi ook als semi- Live opnames. Hugh is nog prima bij stem, misschien iets minder krachtig, klein beetje galm op de stem maar verder weinig effecten te bespeuren: een bas, een gitaar en een drummer.

Pure Evel en Duce Coochie Man zijn de meest aansprekende nummers, klinken meer als zijn beste werk uit de dagen bij zijn ouwe band. De gitaar is op het slotnummer Duce... nog op zijn smerigst.

Meer een album voor zijn echte fans (en die van The Stranglers) dan een album dat een comeback inluid of hoog zal gaan scoren op eindlijstjes, is mijn verwachting.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren via een stream van NPR first listen Indie Rock met Folk en Wereld invloeden aldus Discogs, ben benieuwd.

Entrence begint in elk geval met a capella ondergedompelt in Gospel-invloeden. In Living in the City klinkt ze als een femine versie van Lou Reed / Garland Jeffreys (een poëet van de Bronx!), een singer-songwriter met een vleugje Jazzy swung. Hungry Ghost neigt naar Indie Rock en Alternative Rock beïnvloed door The Cure en New Order... met een viool, voorlopig favoriet. Life to Save is een tussendoortje met huiskamerpiano die wat Lo-Fi overkomt.

Mooie opening met violen en akoestische gitaar op Nothing's Gonna Change That Girl die eerst een serene ingetogen nummer lijkt te zijn totdat van tijd tot tijd een fuzzy gitaar er tussen door prikt die je eerder in een The Flaming Lips' nummer zou verwachten en dan langzaam toch aan bombast opbouwt.

The Navigator begint met sample van een haast zingende straatverkoopster waarna Latin, violen, 60s Rock en Surf het verder dragen. Halfway There is weer ingetogen eenvoud a la Folk met alleen een akoestische gitaar en wat samenzang, mooi gedaan! Verder met protestnummer met Afro Latin invloeden in Rican Beach die invloeden zitten ook in Fourteen Floors.

Rijk aan tokkelende violen, Settle doet denken aan St. Vincent en wat Oosterse invloeden. Pa'lante (vertaling: vooruit / doorgaan), ingetogen singer-songwriter met ruimte voor de piano die halverwege wat Beatlesque wordt, om strijdbaar tweetalig (deels Spaans) te eindigen. Vooral dat laatste stukje is erg indrukwekkend effectief in alle eenvoud. Doet me denken aan Luz Elena Mendoza van Y La Bamba. Met de afsluiter Finale waan je in de Afro Latin Blues Rock begindagen van Santana

Er zit veel afwisseling in het album maar wonderwel past het allemaal prima bij elkaar. Sommigen horen hier ook Roots in terug dan wel dat dit de basis vormt. Dit is voorlopig mijn album van de dag.

Hurray For The Riff Raff (Alynda Segarra komt eind deze maand deze kant op: Rotterdam, Utrecht, Groningen worden aangedaan naast, Hamburg, Brussel, Parijs en Londen.

Heb het album nu drie keer gehoord en nog vind ik het moeilijk om er iets over te zeggen. Alle aandacht die dit duo krijgt en kreeg lijkt me een beetje veel alsof de nieuwe Depeche Mode is opgestaan of zo. Ben dus enigszins in negatieve zin bevooroordeeld. Heb een paar nummers van het vorige album gehoord maar deed me blijkbaar weinig. Zegt ook niks want soms vind ik iets pas goed als de hype al vervaagd is of men reeds jaren een gevestigde naam is. Ik hou verder wel van synthpop zeker als er een alternatief randje aan zit (new wave).

Vind het eigenlijk wel een goed album, ik wordt alleen af en toe op het verkeerde been gezet doordat een nummer te veel klinkt als iets van een andere band. Ik begrijp de Coldplay link voor Miracle, trouwens het nummer met Rihanna vind ik wel goed. Zelf zou ik Miracle als laatste op het album plaatsen, niet om dat het slecht is maar de up-lifting thema leent daar nu eenmaal goed voor. Alhoewel "Help" al een heel goede afsluiter is.

Ik hoor ook wel wat terug van Wolfsheim, maar het album zie ik meer als Keane meets IAMX. Sommig downtempo nummers zoals The Crow klinken als een ballad van HIM. The Rope heeft dan weer die beangstigende synths van M83, die ook in de afsluiter terugkomen. Ik vecht dus een beetje tegen mijn vooroordelen want het heeft alles wat ik eigenlijk gewoon fijn vind om naar te luisteren. Het is vooral het tweede deel van het album wat me iets doet. Na vier keer beluisteren krijgen ze in elk geval 4 sterren wie weet wordt dat in de loop van de week nog iets hoger.