Via FB event suggestie voor The Silhouettes terecht gekomen bij Jacco, live in OT301. De nummers op bandcamp even opgezocht en die bevielen me prima. Degene waar hij me als eerst aan deed denken was Jim Noir. Was enige tijd verslaafd aan het album Jim Noir (2008). Heerlijk retro met veel Engelse humor. Er zijn meer retro namen die naar boven komen zoals Nouvelle Vague, April March, Bertrand Burgalat (zoals bass op Where Will You Go), zelfs MGMT en vleugjes Beach Boys / Beatles / Doors. Ja, ik hou wel van wat retro, vooral als het wat tongue-in-cheek humor bevat.

Het concert viel iets tegen maar dat lag vooral aan het slechte (vocaal) geluid, al dan niet aan de plaats in de zaal te wijten(?). Prachtige video's trouwens die ze gekozen hebben om hun muziek mee te omlijsten, de performance was een beetje flets en dan is zo iets welkom. Zo prachtig als het album klinkt zo moeilijk lijkt me dat om live te reproduceren. Niet dus. Maar laat ik het houden bij het album. Er is heel veel om verliefd op te worden, prachtige geluiden en de vocalen klinken ook heerlijk maar persoonlijk mis ik pakkende teksten en hier en daar een rauw randje zou ook fijn zijn. Het blijft allemaal zo binnen de lijntjes. Dan is het verschil tussen de live performance en het album ook niet zo groot. A House On The Moon is mijn favoriet maar staat niet op dit album. Het laatste nummer van dit album The Ballad of Ltitle Jane doet me het meest denken aan Jim Noir en ik hoop dat Jacco net zo vlijtig kan zijn.

Ik luister niet veel naar in Nederland geproduceerde muziek maar dit hoor ik graag en hoop dat zijn volgende album iets rauwer wordt, met een extra zanger om wat meer contrast te maken in de harmonies, maar hou de lekkere bas erin. Zou tegen hem willen zeggen laat je inspireren door de eerste albums van de Kinks en kijk eens of Bertrand Burgalat je volgende album wil produceren.

Aldus haar eigen Bandcamp pagina: Alternatief, Rock, Experimenteel, zangeres, Folk, Alt-Country, Pop

Jackie Lynn is de naam die zangeres Haley Fohr (nu met cowboy hoed) van Circuit des Yeux gebruikt nu dat de andere twee bandleden er niet meer bij zijn. Op vele sites wordt deze release dan ook onder die bandnaam geplaatst.

Ze heeft een vrij lage stem a la Nico - Chelsea Girl (1967) en daardoor klinken de nummers meteen een stuk duister. Ze maakt ook veelvuldig gebruik van een oude drumcomputer Linn LM-1(?) en dus klinkt het ook Retro a la alternatieve /synthpop / new wave bands zo eind 70s .

Bright Lights is een goed voorbeeld daarvan "gonna show you, how to be queen of this city"
De single Alien Love is het meest toegankelijk, iets meer uptempo, donkere Synthpop / New Wave a la Tubeway Army maar dan iets meer Ambient.

Via Stinky Toys - Stinky Toys (1979), Lio - Lio (1980) en Elli & Jacno - Tout Va Sauter (1980) me ook eens gewaagd aan dit album van Denis Quilliard (3-7-1957 / 6-11-2009) zoals Jacno eigenlijk heette.

Simplistische Synthpop (of is dat dubbelop?) alhoewel het soms wel neigt naar Electro, alleen op Anne Cherchait L'amour zang (door Elli Medeiros). Deze zangeres schreef ook Amoureux Solitaires voor Lio, ik meen oorspronkelijk in Spaans, er is in elk geval ook een Spaanse versie van. Het tempo van de nummers is over het algemeen net iets te traag. Snellere versies met zang zouden waarschijnlijk hits kunnen zijn geweest.

sq volgens mij is dat Elli en niet Lio op de achterzijde van het vinyl album.

Jarvis Cocker mag zijn ding doen op wat in essentie een Chilly Gonzales album is, niet op alle nummers is Jarvis te horen. En afgezien van wat sfeergeluiden is het Chilly's pianospel wat het album draagt maar gelukkig zijn de teksten van Jarvis weer heerlijk om naar te luisteren.

Na het ingetogen begin wordt het wel iets vrolijker en rijker muzikaal aangekleed. Zoals in Clara, wanneer gesproken wordt van een orkest komt die ook subtiel binnen... maar wat op de achtergrond niet dominant.

Met Belle Boy wordt het iets meer dramatisch, meer dynamiek zonder echt bombastisch te worden.

Het pianospel is wat melancholisch en de teksten worden soms haast sprekend voorgedragen. Er zitten ook wat samples in van een andere spreker (acteur of Chilly?), maar meer om sfeer te creëren.

Een heerlijk album voor laat op de avond... om te chillen met Chilly

Favorieten, naast de singles Room 29 en Tearjerker ook Belle Boy

Ook deze is vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren via NPR first listen
Aldus Discogs: Electronic Funk, Deep House, Techno...?

Bij de beluistering van de eerste noten is duidelijk dat het Electronic Funk niet geheel de lading dekt om maar niet meteen te zeggen helemaal niet.

Het is veel meer ingetogen maar ook wel avontuurlijk richting Ambient, met Afrikaanse ritme patronen, maar ook invloeden uit Latin, Calypso en Jazz. Pas vanaf het derde nummer beginnen er ook meer elektronische invloeden gelden maar kan dit nauwelijks Techno noemen, het is te Chill en laidback daarvoor, eerder voor de lounge. Normaal gesproken niet zo mijn ding maar dit is avontuurlijk en dus luistert dit wel lekker weg. Terwijl $Hake It Down zeer minimaal begint maar wel met gedempte pompende beats waar later 70s synths bijkomen die met een beetje fantasie Funk genoemd kunnen worden, al zou Soul ook passen.

Voorzichtig openen met 3,5* : zit groei in ook als ik deze waarschijnlijk niet vaak zal luisteren, is instrumentaal en dat trekt minder.

Vanaf vandaag tijdelijk voor te beschouwen via een stream van NPR first listen

Multi-instrumentalist Melina Duterte gaat schuil achter de moniker Jay Som, in het genre/stijl: Alternative / Singer-Songwriters / Indie Rock met subtiel gebruik van laagjes synths. Veel relatief korte nummers met uitzondering van de hypnotiserende afsluiter For Light, mooiste op het album. Ze heeft een productieve periode want afgelopen juli kwam nog haar début Turn Into uit (wordt toegevoegd... as we speak).

Melina Duterte opent met Lipstick Stains heel mooi ingetogen en sfeervol. De eerste single The Bus Song "but I like the bus, I can be whoever I wanna be" neigt wat naar R.E.M. Remain klinkt muzikaal wat zoals The Psychedelic Furs maar heeft niet veel om het lijf anders dat het heel sfeervol mooi is. Tweede single 1 Billion Dogs neigt naar Grunge en Pixies.

Hier en daar een 80s Alterntive Rock vibe zoals in Baybee. Melina Duterte heeft een stem die me vooral doet denken aan Dream Pop genre-genoten.

Lekker neigend naar zowel Dream Pop als Shoegaze in 1 Billion Dogs, voorlopig favoriet.

Eigenlijk klinkt Jello Biafra altijd hetzelfde!

De teksten veranderen deels, de inhoud en manier waarop het gezongen wordt blijkt vaak identiek aan andere projecten.

Op The Brown Lipstick Parade klinkt hij trouwens wel af en toe al de oude punker Johnny Rotten.

Het vorige album van Jenny Hval was mijn moeilijke kennismaking met deze Noorse Art-Pop / Folk zangeres. Ben een paar keer afgehaakt en was overtuigd dat dit misschien toch niet mijn ding is ondanks dat Subbacultcha een concert ingepend heeft voor dit najaar. Te experimenteel, misschien een andere keer dat het een herkansing krijgt. Want er bleek een nieuw album op komst en NPR besteedde er aandacht aan en met First Listen was er meteen de mogelijkheid om het te luisteren.

Vanaf de donkere opening kan het mij meteen boeien ook als het nog steeds veel experiment heeft, maar nu wijselijk verspreid over het album en meer naar het einde. In de vocalen zijn bepaalde frequenties geaccentueerd om het donkere van het album te benadrukken. De eerste helft van het album opent dan ook behoorlijk toegankelijk, maar ook donker, een thema rond bloed, seksualiteit en vampieren. Daar kan ik wel mee leven.

Ritual Awakening Warme donker Coldwave / New Wave synths die herinneren aan oud werk van Jean-Michell Jarre. Female Vampire vervormde synthetisch saxofoonklanken en een beat die zich steeds meer opdringend en aanjaagt.

In The Red de samples verwerkt in die experimentele nummer lijken afkomstig van een moment van seksuele gratificatie Gevolgd door het sterkste met seks gerelateerde nummer Conceptual Romance.

In Untamed Region komt er een spreker aan het woord die verteld over de algehele staat van verwarring (in de wereld), verwerkt in een Ambient nummer met gesproken tekst door Jenny. The Great Undressing is een prachtig nummer die misschien ook als singel gekozen had kunnen worden, gefluister, ethereal zang en golvende synths "all the love I'm not getting from you", een beetje psychedelisch, een beetje IDM. Hoor ik daar samples van het urineren door een vrouw?

Period Piece "I'm afraid of blood" okay dus dat "period" slaat dus op een maandelijks terugkerend probleem. The Plague is een nummer vergelijkbaar met Revolution 9 van die Beatjongels. Secret Touch een net niet minimalistisch Ambient / Synthpop nummer met een iets wat huilend zingende Jenny in een donkere en galmende kelder of zolderkamer. Afsluiter Lorna nog meer minimalistische en eenvoudige patronen zoals op de eerste Synth-albums.

Ook op dit album wordt het experiment niet geschuwd en dat is te horen in de vele, vele samples die gebruikt werden een deel lijken gemaakt door haar eigen lichaam. Het is te experimenteel voor mij om mijn albums Top 10 van 2016 te halen maar het gaat zeker hoog eindigen.

De drie singles zijn de beste nummers van het album: Female Vampire, Conceptual Romance en Period Piece.

Drie jaar later en nog altijd een heerlijke EP!

Demons en Caught Up behoren tot de beste nummers van Jessica en ook Picture Me with You (Carnie Threesome) is zeer populair. Dus eigenlijk een mini greatest hits album.

Rock & Roll, Garage Rock, Pop Rock met een de Soulvolle stem van Jessica Hernandez met een goede backing band.

Vier goede nummers van haar eigen hand en Big Town is een cover van Country "ster" Conway Twitty, je zult maar zo heten...

De Spaanstalige versie van het album maar als eerste beluisterd, hierna het Engelstalige Telephone.

Deze tweetalige dame was geïnspireerd door het huidige politieke klimaat om haar Latino achtergrond niet te verbergen maar juist meer te benadrukken. Amerikaanse Chicano Rockers in de 60s, 70s en 80s zoals Ritchie Valens, Santana en Los Lobos gingen haar al voor. Haar werk wordt een beetje vergeleken met Amy Winehouse maar die maakte naar mijn mening meer tranentrekkende dan rebelse nummers.

Ik heb een zwak voor deze act die lekker rauw en rebels uit de hoek kan komen maar toch redelijk binnen de lijntjes kleurt. Rock and Roll, Garage Rock, Pop Rock, Pop Punk, Rockabilly en Funk/Soul komt allemaal terug in de nummers. Bij veel Latino acts prefereer ik de Spaanstalige versie van de nummers boven de Engels (vertalingen), ze klinken meer naturel en passen bij de act.

Bij dit album heb ik het omgekeerde, de Spaanse versies klinken prima maar nu vind ik de Engelse versie gewoon net iets lekkerder klinken. Heb ik 4x beluisterd en zal het nog wel een paar keer luisteren maar vermoed dat ik meer naar het andere album zal luisteren en mogelijk hoger ga waarderen. Weet ik eigenlijk wel bijna zeker.

Betere nummers: Teléfono, Escapar, Hot to Trot (Español)

Het schijnt dat Jett Rebel 'hot' is als ik mij Last.fm aanbevelingen mag geloven. Ik zie de naam ook vaker bij festivals staan dus maar eens een luisterbeurt aan wagen. Dus als eerste deze EP want een compleet album is blijkbaar nog niet.

Dat was even schrikken bij het eerste nummer, back to the 80s! De beste man heeft duidelijk naar Prince en Lenny Kravitz geluisterd maar ook 80s new wave(y) synthpop en vleugjes R&B, hoor ik daar een melodielijn van Het Goede Doel? Voor degene die de 80s niet meegemaakt hebben misschien iets nieuws maar ik zet liever iets op van Prince, Lenny of Het Goede Doel. Slecht is het niet en het zit lekker is elkaar maar de stem zit iets 'te diep in de mist', ik hou van een iets helderder stemgeluid. Ook de productie is me iets te glad, mogelijk dat het op het podium beter uit de verf komt. Het is me toch wel 3,5 sterren waard.

Zo op het eerste gehoord klinkt het een beetje als het laatste album van Donna Summer - Crayons, zeker als ik het nummer Return To Love hoor, alleen dat is ook het nummer met de zwakste vocale bijdrage. Een beetje recht toe recht aan dansalbum die wel enigszins gedateerd klinkt. On & On gebruik synths die zo bij Future Pop act VNV Nation vandaan zouden kunnen komen. Ook de teksten zijn niet al te sterk, alhoewel dat misschien te veel gevraagd is van een dansalbum. De single Forbidden Love is het beste wat mij betreft.

Ik dacht dat Jill werkelijk een flinke vinger in de pap had op haar début album maar lees net dat het toch weer vooral Prince was. Dat was een geweldig album, en helaas 15 jaar geleden gestolen bij een inbraak.

Het is leuk om hier naar te luisteren vlak voor je vrijdag of zaterdag gaat stappen maar verder geen hoogvlieger.

Jill Jones ziet er overigens nog heel appetijtelijk uit na al die jaren.

Alle Nicken je denk zowaar dat daar Rammstein achter der alte man is gaan staan. Eerder vandaag een Best of Spliff geluisterd als een soort hang-over muziek, ach en dan kan er wel iets van een tijdgenoot achteraan. Deze dus van Joachim Witt, ken ik deze man überhaupt, nauwelijks. Maar geeft niet, hij behoorde ooit tot de Neue Deutsche Welle en dat is reden genoeg.

De stem is laten we zeggen gerijpt en zingt wat als een nukkige oude man en dan weer fluisterend. Ik luister te weinig naar Duitse acts en als fan alternatieve muziek zoals op Gothic feesten werd/wordt gedraaid zou ik dat eigenlijk wel moeten doen. Dit is weer een feest der herkenning in elk geval komen velen invloeden voorbij uit de afgelopen 30 jaar. Het is geen Deine Lakaien en geen Wolfsheim die ik hoog heb zitten maar het kruipt daar af en toe knus tegen aan.

Ook al een PledgeMusic release... werkt behoorlijk bevrijdend voor artiesten als ik de albums zo aanhoor.

Nooit geweten dat Joe Strummer ook aan een score had gewerkt en dan ook nog eentje met veel Latin invloeden. Om eerlijk te zijn moest ik eerder aan Joe Jackson denken bij diverse nummers. Zelf zou hij vooral als producer, arrangeur (koperwerk en strijkers) en schrijver bij dit album betrokken zijn maar niet als muzikant. Niet vreemd dus dat alleen op de nummers waarop hij zingt het duidelijk is dat dit album van hem is. Dan doet het weer denken aan zijn periode in de The Clash ttv Sandanista! Helemaal niks mis met dit album alleen jammer dat Joe Strummer zo weinig zijn stempel hierop heeft kunnen drukken.

Zelf zingt hij op een drietal nummers: The Unknown Immortal, Tennessee Rain en Tropic of No Return. Naast wat soundeffect kreten op de achtergrond in bijvoorbeeld Sandstorm. Muzikaal heeft de akoestische gitaar een hoofdrol naast de gedempte tonen van een piano en veel (Latin) percussie. Het is dus een a-typische score, tenminste van degenen die ik ken, en ook klinkt er wat 80s productie in door. De meeste nummers zijn Downtempo.

Omotepe Latin Jazz, heeft een Lounge vibe
Nica Libre klinkt als iets wat ook Santana had kunnen maken in de 70s, maar zonder elektrische gitaar.
The Brooding Side of Madness spelen met effect op de hoge noten van de piano, dit is het minst Latin-klinkende nummer op het album. Er zit wel een thema in die Strummer 'geleend' heeft van zijn oude band.

The Unknown Immortal / Tennessee Rain - gelaagde stemmen van Strummer doen denken zijn dagen in The Clash. Dit is ook iets meer Country Rock / Tex-Mex.

bonustracks
Straight Shooter is heeft veel Boogie invloeden. Brooding Six is een versie van The Brooding Side of Madness. Filibustero [Freestyle Mix] nog meer Latin / Merengue in deze versie.

De film gaat over het leven van een huurling die uiteindelijk bijna een jaar de 'president' van Nicaragua zou worden. Naast 'president' voor een klein half jaar van de Mexicaanse staat Sonora en een paar maanden 'president' van Lower California. Dit alles tussen 1853 en 1857.

John Waite de voormalige zanger van The Babys en Bad English heeft zijn oude werk eens in een Folky / Singer-Songwriter stijl verpakt op dit album. Van zijn solo werk ken ik niet veel, ik kijk dan vooral uit naar zijn werk met The Babys. Setting John met een akoestische gitaar, zijn zang en af en toe een bas of ander instrument erbij. John's stem is nog prima en het gitaarspel ook.

Catch the Wind met mondharmonica overgangsstuk doet wat aan Neil Young denken.

In Missing You probeert hij de iets wat bombast van het origineel herleven, zover dat akoestisch gaat, maar zelf had ik liever een ingetogen versie gehoord.

De tekst van Isn’t It Time staat gewoon en deze versie doet geen afbreuk aan het origineel.

Masterpiece of Loneliness wordt voor de verandering door een piano gedragen en een synth die wat subtiel viool-partijen speelt.

Head First is ook al zo'n heerlijk nummer dat hier wat zang precies dezelfde stijl volgt als op het origineel maar nu slechts met een akoestische gitaar.

Van de nummers die ik niet ken maakt Bluebird Café de meeste indruk.

Hanging Tree is een prima afsluiter, iets wat donkerder.

Discogs kent ook een EP uit 2014 met dezelfde naam en dezelfde insteek en dat verklaard dat ze Vol. 2 is genoemd. Daarop wordt de gitaar gespeeld door Shane Fontayne, de bas door Tim Hogan en percussie Rodger Carter, percussie is hier nauwelijks aanwezig.

Een album voor later op de avond met een boek erbij. Klinkt prima maar ik prefereer nog altijd de originele elektrische versies boven deze, maar wie weet dat het live meer gaat leven?

Het moest er eens van komen.... deze kerst EP van het partnerschap Johnnyswim.

Dit is meer een vehikel voor Amanda dan voor manlief Abner Ramirez. De nummers zijn vooral rond de stem van Amanda opgebouwd, maar die veel minder warm dan die van de hunk. De nummers waarin hij een grotere rol heeft vocaal en op akoestische gitaar zijn meer om van te genieten. Dat zijn dus het openingsnummer en de afsluiter, verder is de korte instrumentaal ook prima.

Midtempo zomerse Pop songs met vleugjes Jazz en Country (hier een daar een viool), prima arrangementen en het album klinkt als een fijn geheel. Het is weer een stap vooruit ten opzichte van het laatste album.

Welcome To Georgica Pond instrumentale prelude. Hummingbird "looking for sweet water". Summertime Romance heeft een prachtig klassiek getint eind als een interlude of prelude voor het volgende nummer. Villains "here we go again, making villains out of lovers" duellerende stemmen van Amanda Sudano en Abner Ramire. Teksten die ergens over gaan maar die wel luchtig blijven. Duidelijk is te horen dat Amanda de dochter is van Donna Summer, ook zij heeft een goede stem waarin haar moeders talent echoed.

Touching Heaven Gospel / Pop met koor en brabbelende baby / ukkie in het slot. Georgica Pond een ingetogen singer-songwriter nummer met ballad neigingen over vriendschap. Let It Matter een midtempo power-pop nummer en ze weten precies wat te veel en wat net genoeg is om een nummer muzikaal aan te kleden.

First Try neigt naar een John Legend nummer. In My Arms
Lonely Night In Georgia (feat. Vince Gill) prachtige pop-ballad met koor
Drunks over de muren van Jericho is een beetje vreemd om daar deze titel aan te geven.
Say Goodnight Instead "we say goodbye for when it dies" .... "so say goodnight instead"
Rescue You "my love can't rescue you, can't heal the scars, like you want it to" mooi ingetogen
Wicked Game De Chris Isaak klassieker die al vaker is gecoverd. Aan de intro nauwelijks herkenbaar met electronica en dan toch dat gitaartmelodietje van het origineel, veel trager en wat trip hop invloeden. Dit is een prachtige duet versie, ook als ik nog altijd het origineel prefereer.

Een prachtig volwassen soulvol album waar Amanda's moeder, Donna Summer (RIP), trost zou zijn geweest. Toch zou ikzelf nog steeds liever willekeurig welk album van haar moeder op zetten dan deze maar dat heeft met smaak te maken en niet met kwaliteit want dat heeft deze ook.

Favorieten: Summertime Romance, Villains, Say Goodnight Instead en Wicked Game

Amanda Sudano en Abner Ramirez klinken op het nieuwe album iets minder melancholisch en hebben de deur op een kier gezet naar meer variantie.

Alhoewel het nergens echt experimenteel klinkt. Meer dat ze wat sfeerbepalende studiotechnieken verkennen en ook wat R&B in het geluid introduceren. Maar ook de kunst van het (muzikaal onnodige) weglaten is hen niet vreemd. Minder mainstream Pop, maar het blijft wel goed toegankelijk.

Op het titelnummer Moonlight experimenteert het duo met 'dikke' synths maar compenseert dit door ook strijkers in de fade out toe te voegen.. plus nog een 'huiskamer scene' de vader van Abner vraagt aan schoondochter Amanda hoe het komt dat zoonlief zo vroeg de deur uit is. "voor het eerst in 25 jaar" ... haar humorvolle antwoord: "i drive him crazy"

Hun 'warme' geluid is gelukkig gebleven... en de tortelduifjes klinken nog heel verliefd. Zo brengt hunk Abner een ode aan zijn vrouw in het toepasselijk getitelde Amanda.

De bijdrage van Micheal McDonald op The Last Time is beperkt tot achtergrondzang / koortjes, als ik niet wist dat hij dit was zou ik hem niet meteen herkennen. Op Say What You Will met een vleugje Gospel klinkt het alsof ze bijstaan worden door een groot koor maar volgens mij zijn dit gewoon overdubs van hun eigen stemmen.

De eerste single Bridges is en blijft het meest pakkende nummer op dit album. Back to You heeft ook potentie als single... met in de fade-out een 'huiskamer-scene' spelend kind met ouder. Ook de afsluiter Same Old Thing is prachtig met mandoline(?)

Het was even wennen bij de eerste beluistering maar ook ditmaal heeft het duo weer een sterk album gemaakt en kan niet wachten om dit live te horen. Überhaupt zijn hun optredens om te smullen.

De release waar ik vandaag nog het meest naar uit keek stelt niet teleur bij de eerste beluistering. De hartverwarmende single Ring the Bells deed dat al vermoeden.

Op deze EP gaat het duo Johnnyswim een samenwerking aan met Americana / Folk / Alternative Rockers van Drew Holcomb & The Neighbors en het duo Penny & Sparrow.

Voornamelijk mooi ingetogen soulvolle Folk / Pop nummers met soms wat Gospel invloeden zoals op het titelnummer. Het klinkt alsof ze er ook een kamerorkest / strijkkwartet erbij gehaald hebben.

De cover I Won't Back Down is bijna even mooi als het origineel van Tom Petty.

Het enige minpuntje, waarom een EP? Slechts 3 originele nummers en een cover smaken naar meer.

Man, wat is dit een moeilijk album om te beoordelen. Het opent als een soort slechte grap op een feestje bij de buren. Spaanstalige nummers die enorm beroerd worden gezongen. Ik hou wel van Latin, en van folk en van rock maar dit rammelt echt van alle kanten. It's not funny.

Echter hierna worden de songs beter en neigen naar een romantisch soort van folk. Denk niet dat ik die meer dan deze ene keer luistert.

De warme stem van zangeres Cherie Jones begeleid met een enkele elektrische gitaar. Het klinkt prima, ze kan de noten zuiver zingen zonder auto-tune. Zou fijn zijn als ze een iets meer onderscheidende stem zou hebben want met haar stem en de teksten alleen maakt ze niet heel veel indruk.

Het is eigenlijk onbegonnen werk; om de dag na een snoeihard concert van The Afghan Whigs met suizende oren dit album te gaan beluisteren. De subtiliteiten van zijn spel gaan dan verloren maar ik ben een fan van de beste man en van de andere band waarin het plaatsneemt Junip. De combinatie van de warme stem, de folky akoestische gitaar en eenvoudige aankleding van de nummers met teksten die als een deken om ons worden getrokken. Het bevalt me prima. Vooral het debutalbum was zeer welkom met verrassende covers, iets wat op het 2e album werd doorgetrokken.

Dit derde album voelt vertrouwd aan en klinkt nog iets rustiger dan de voorgangers. Het klinkt allemaal weer prachtig maar tegelijkertijd blijft er weinig hangen bij de eerste beluistering. Het nummer Every Age valt iets meer op maar vooral omdat die al als single bekend is.

De mini solo in het nummer What Will samen met de uithalen zorgen dat het ook meer opvalt, plus de samenzang / gelaagde stemmen maar vooral de openingsakkoorden lijken veel op Simon & Garfunkel's Old Friends. De tribal aandoende Afterglow doet me denken aan een nummer van electro-akoestisch gelegenheidsduo Sian Evans & Simon Kingsman maar dan zonder de geweldige stem van Sian. De afsluiter Open Book en het tweede nummer Let it Carry you bevallen me ook iets meer dan de rest.

Toch bekruipt me het gevoel na 6 luisterbeurten dat dit album iets minder spannend is dan de vorige solo-albums alsmede diverse Junip albums. Van mij eigenlijk net geen 4* maar het is een groeier en dus rond ik bij voorbaat nu al maar af. Geen idee of dit album covers bevat maar in elk geval geen nummer die ik al ken en misschien is dat wel wat er hier aan ontbreekt.

Joshua Winstead is sinds de oprichting in 1990 de bassist van de Canadese indie-rock band Metric die met het album Fantasies in 2009 doorbrak bij het grote publiek. Alhoewel zangeres Emily Haines het meest productieve is in en buiten de band hebben de andere leden ook veel bijgedragen aan het succes van de band. Tussen twee albums van Metric in komt dit album van zijn hand.

Hij was al eerder te horen en te zien in diverse akoestische versies van Metric nummers en wat covers op Youtube. Maar dit is zijn eerste solo album alhoewel hij wel eerder in de band Bang Lime zat en met hen in 2007 hun enige album Best Friends in Love uitbracht. Op zijn website wordt het ter ter download aangeboden en mag men zelf bepalen wat men dit waard vind. Toch is het ook beschikbaar via de gangbare streaming-sites zoals nu Deezer waar ik het luister.

Het album is niet echt heel toegankelijk zeker niet als je dit met de catchy nummers van Metric vergelijkt. Het is singer-songwriter shoegaze maar zonder zware gitaren, veelal akoestische gitaar en wat electronica / orgels, hier en daar bluesy zoals in Games. De gedacht dringt zich op dat dit uitgewerkte huiskameropnames zijn, veredelde demo's.

Eigenlijk pas de laatste 3 nummers vind ik het beste van het geheel en ik zal me nog een paar keer wagen aan dit album maar denk niet dat het me echt aanspreekt. Ik wil nog 7-8 andere albums beoordelen die vandaag zijn uitkomen en ik vermoed dat dit album een weeskindje zal worden.

Na haar laatste album Have You in My Wilderness (2015) en voor haar Live album In the Same Room (2017) zat vorig jaar precies dit album. Was niemand opgevallen, ook mij niet tot ik het zag toen de single voor het live album uitkwam.

Is een lastig album om te beoordelen want het valt eigenlijk nergens in te hokken. Het is geen soundtrack met hits van toen en nummers van Julia. Het is ook geen echte score in de zin dat Julia's nummers niet allemaal instrumentaal zijn maar van alles een beetje. Rommelig dus, vooral de eerste helft van het album. Het zijn de 'Pop en Rock' nummers van George, Audio Two, Billy Squier, Bad Company die het meest uit de toom vallen.

Willis Earl Beal ken ik verder niet maar zijn Folky Bluesy Ambient muziek (met zang) past wel bij een score (album). Julia's nummers hebben de kenmerken en sfeer die je zou verwachten bij een score. Lang uitgesponnen, piano, violen, subtiele spanning opbouw. Haar muziek klinkt als de scores van Matt Johnson bijvoorbeeld The The - Hyena (2015). Die zijn echter homogener en iets donkerder.

Ik luister in de loop van de week nog eens naar Julia's nummers apart, eens kijken of er nog meer over valt te zeggen. Daar hou ik het waarschijnlijk bij. Vooralsnog geen juweeltje ontdekt op een vergeten / genegeerd album.

Even snel gespiekt op Last.fm want staat op Spotify bij mijn aanbevelingen (nou jou, hoog op de lijst van nieuwe releases) vergelijkbare artiesten / voor fans van: Marissa Nadler, Weyes Blood, Jessica Pratt, Angel Olsen en Sharon van Etten worden genoemd. Ken Julie Byrne niet maar bovengenoemde dames hebben me vorig jaar veel luistergenot bezorgd dus krijgt dit album een kans.

Klinkt lekker, focus op de kalme stem en de akoestische gitaar, subtiel begeleid door een elektrische gitaar, hier en daar synths met een viool geluid. Minder galm, subtiele effect, op de stem dan bij Weyes Blood maar toch duidelijk aanwezig. Een minder experimentele Jenny Hval hoor ik hier ook in terug.

Zeer toegankelijk zonder echt Poppy te klinken, hier en daar een kleine flirt met Country. Mooi gitaarspel zoals in Morning Dove dat soms aan Paul Simon doet denken. Terwijl het gitaarspel in de intro van All the Land Glimmered weer doet denken aan Low's Alan Sparhawk.

Zeer fijne kennismaking, al meteen bij de eerste beluistering. Alhoewel in tegenstelling tot de albums van de eerder genoemde Folky acts ik niet meteen een favoriet nummer heb, misschien afsluiter I Live Now as a Singer.

Twijfel of ik meteen al 4* geef, dus voorlopig nog even 3,5*