menu

Hier kun je zien welke berichten E-Clect-Eddy als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

M.I.A. - AIM (2016)

4,0
Slechts één keer eerder naar een volledig album van M.I.A. geluisterd maar ondertussen wel een stuk of 7 nummers verzamelt over de jaren die me enorm bevallen. Maar een heel album M.I.A. is dan toch zelden iets wat me beviel. Ben niet van de Hip Hop en rap en haar teksten vind ik niet altijd gemakkelijk te doorgronden alhoewel het activistische en politieke lading wel bevallen. Op Wikipedia staat dat dit haar laatst album zal zijn op 41 jarige leeftijd vrij jong om te stoppen, wellicht plannen voor een ander carrière? Of moeder willen worden??

De singles Freedun en vooral Bird Song [Blaqstarr Remix] nodigen uit om het hele album eens te proberen. Poging 2 zullen we maar zeggen vandaag. Geluidsprocessoren in het mellow openingsnummer op de vocalen is een slecht voorteken maar eigenlijk doet M.I.A. dat heel erg vaak dat het niet echt meer opvalt.

De nummers van M.I.A. zijn uit duizenden herkenbaar en dit album is niet anders maar hier klinkt ze opvallend mellow, zou ze volwassen zijn geworden? Is een beetje flauw om te zeggen want ze heeft altijd volwassen onderwerpen gehad, al zit het niet allemaal verpakt in 'volwassen' muziek. Foreign Friend gaat over vluchtelingen en vriendschap meer volwassen kan wel haast niet, een hoogtepunt. Halverwege en nog steeds geen reden om te skippen, sterker, ik denk dat dit album mij zeer bevalt. Finally "...and you gonna remember me..." ze zou wel eens gelijk kunnen krijgen, verder niet heel bijzonder nummer. Zelfde geldt voor het volgende nummer A.M.P. (All My People). Maar het is schuifelt voort door de mix van samples.

Ali R U OK? en Oosterse beïnvloede muziek en een weer een fijn nummer, ze rapt nauwelijks en klinkt bijna als een 'gewone' zangeres. Deze komt op mijn afspeellijst van 2016. Visa over vooroordelen bij de Douane? Fly Pirate, zou dat over Cata Pirata gaan van Skip&Die? Survivor steek ons een hart onder de riem of zegt ze dit tegen zichzelf? Ook Diplo mocht een mix maken voor Bird Song en die is prima maar toch iets minder dan de Blaqstarr remix, dus een bonustrack. The New International Sound, Pt. 2 heeft weer te veel geluidsprocessoren/effect op de vocalen en is daarom al minder. Swords is prima en zou gemakkelijk tussen de rest kunnen staan, waarom het een bonus is? Talk zou dat inderdaad eerder voor in aanmerking komen, maar zeker niet slecht, misschien een herhaling van iets wat ze eerder al deed? Platforms sluit het Deluxe album af en is zowel druk als meer elektronisch. Refrein wordt ondersneeuwt door alles wat er aan geluiden voorbij komt en dan plots is het afgelopen.

Leukste album die vandaag uit kwam. Ik ga het meteen 4* geven, misschien dat die nog verder groeit, maar zoals gezegd, luister niet vaak naar Hip Hop misschien vóór of na de nieuwe van De La Soul of Xenia Rubinos of beter nog de nieuwe van Saul Williams! Die past er precies naast. Het kan aan mij liggen maar het lijkt allemaal minder politiek-sociaal/activistisch dan voorgangers. Ik kan er niet echt mee zitten.

Madeline, Karl Blau & Your Heart Breaks - Tour EP (2010)

3,5
Indie Folk / Singer-Songwriter, neigend naar Lo-Fi en Pop.

Af een toe een 8-bit synth, dan weer een huiskamerpiano en wel eens wat koperblazers.

You'll Never Know prachtig ingetogen nummer met een banjo.

Aleen in Post to Wire klinkt de stem van Karl Blau.

Madness - Can't Touch Us Now (2016)

4,0
Eerder dit najaar was er een nieuwe van tijdgenoten The (English) Beat en dan nu ééntje van de baggy badboys of Ska. Hun dubbelcd verzamelaar heb ik regelmatig geluisterd een paar jaar terug, een heel regulier album Madness is meestal niet mijn ding alhoewel er enkele uitzonderingen zijn. Ook op dit album mogen ze de sticker plakken "Play Loud".

Daar is die dan, de nieuwe van Madness opent in elk geval wel anders dan je zou verwachten en pas na 1:20 komt wat van de oude gekte voorbij. Can't Touch Us Now Ska wordt met Psychedelica vermengd tot een prima nummer. Twintig jaar geleden zou het een juweeltje opgeleverd hebben nu slechte een prima album opener. Er zit helaas ook wat digitale bewerking op de stem van Suggs bovendien hoor je de beperkingen van zijn stem vooral in de laatste minuut, dat is jammer. .. Good Times is niet meer dan een prima full-up met wat 70s invloeden.

Singel Mr. Apples en Madness gaat de barricades op hun typische stijl, nooit bijtend maar observerend. I Believe wat invloeden van The Beatles, misschien hun meest vernieuwde nummer van het album (single nummer 3?). De tekst doet er volgens mij niet zo toe, is meer sfeer en muzikale aankleding. Grandslam spaghettiwestern en surf, in Mexico zouden ze dit Cumbia noemen want daar lijkt het verdacht veel op. Leuk gedaan maar ook hier tekstueel gaat het nergens over.

Blackbird lekker sfeertje wellicht voor een Jack The Ripper avondje met Ska. You Are Everything de gitaar domineert en dat is prima en het minste door Ska beïnvloede nummer, goed voor de afwisseling. Another Version of Me ook hier klinken de vroege The Beatles terug in een nummer. Mumbo Jumbo meest uptempo en Suggs mag even rusten om de vocalen aan een ander te laten. Goed nummer maar zonder Suggs is het eigenlijk al bijna niet meer Madness. Herbert is de tweede single en wat mij betreft tekstueel het best op het album met kop en schouders! Kan zo op de lijst van 25 fijnste nummers van 2016.

Don't Leave The Past Behind lekker nummer met pit. (Don't Let Them) Catch You Crying aardig nummer dat bijna achterover leunt maar genoeg heeft om niet Madness op de automatische piloot tegen te komen. Pam The Hawk een langzaam en droevig nummer, melancholie maar nooit voluit maar verhalend. Given The Opportunity orkestje erbij en nu dringen herinneringen aan Doe Maar op.

Soul Denying en nu begin ik langzaam te beseffen dat dit best wel een lang album is en ook al heeft dit nummer weer wat van Psychedelica effecten en tegendraadse twists and turns en komt zelfs vleugjes ELO naar boven drijven. Whistle In The Dark en meer violen en we walsen naar het einde.

Het lijkt of Madness besloten heeft om de muziek die hun vroeger beïnvloede apart van de Ska ook eens als invloed te gebruiken. Dat levert een afwisselend iets rommelig album op dat wel interessanter is dan wat ik ken van een gemiddeld Madness album. Op dit moment zou ik de nieuwe van The Beat eerder opzetten dan deze maar wellicht dat na het vaker luisteren van deze dat verandert. Als dit het laatste Madness album is, en ergens voelt het wel alsof dat het is, dan kunnen ze er trots op zijn. De band heeft in de loop der jaar genoeg krediet opgebouwd om hier heel andere zijstraten in te duiken dan recht-toe-recht-aan Ska. The baggy old men have done it again.

Madness - Oui Oui Si Si Ja Ja Da Da (2012)

4,0
Toen dit album op de luisterpaal stond dacht ik nog 'die ga ik binnenkort eens luisteren', dat is ondertussen ruim 2 jaar geleden. Nu dan eindelijk eens de tijd genomen. Bands als The Specials, The Selecter en Madness vind ik geweldig en telkens als ik ze hoor dan denk ik 'waarom luister ik hier niet vaker naar?' Het antwoord is eenvoudig ze zijn 70s & 80s bands die toen geweldig muziek maakte en toen boven in de top 40 stonden en sindsdien nog maar zelden iets (goeds) uitbrengen. Dat wil zeggen iets uitbrengen dat ik graag heel veel naar wil luisteren.

Na de eerste luisterbeurt was er natuurlijk de teleurstelling dat dit niet zo'n sprankelend album is als uit hun bloeiperiode. Maar de heren weten nog steeds kwaliteit te produceren dus toch net aan 3,5 sterren gegeven. Het tempo is iets trager dan toen alhoewel ze toen ook niet echt uptempo nummers speelden ze klonken alleen meer spannend. Alhoewel een paar jaar terug op een festival was het nog steeds een feestje. Er zit (nog) meer zelfreflectie in de nummers en dat levert toch steeds fijne nummers op al zijn die niet zo poppy / hitgevoelig. Nu bij de 4e luisterbeurt ben ik wel blij met dit album alhoewel die waarschijnlijk geen 10 luisterbeurten gaat halen. Denk wel dat ik er 4 sterren van ga maken omdat het album als geheel geslaagd is. Er zijn maar een paar nummers die voor mijn iets boven het gemiddelde uit komen: 'Small World', 'Death of a Rude Boy', 'How Can I Tell You' en 'Never Knew Your Name'. Er zit ook een fijne kleine solo in 'Kitchen Floor'.

JA JA Madness in de 10s is zo gek nog niet.

Manfred Mann - Lone Arranger (2014)

3,5
Keek er twee jaar geleden nog wel naar uit omdat de heren / het heerschap op tournee was en dus wel benieuwd was wat er op de avond voorgeschoteld zou worden. Maar het album bleef heel lang niet beschikbaar op streaming sites als Spotify en Deezer. En zelfs nu nog is de Prince cover, iedereen weet wel welke dat is, niet te streamen. Ben niet naar het optreden gegaan. Vandaag stuit ik er toevallig op, dus maar eens aanhoren.

Experimenteel album, het gaat alle kanten op wat betreft invloeden; Hip Hop, Jazz Rock, EDM en zelfs wat Klassieke muziek (String Quartet) zoals in Light My Fire. Bovendien wordt in een nummer als de Bruce Springsteen cover I Came for You flink geleund op het geluid van Manfred's eigen hit Blinded by the Light ook hier door Chris Thompson gezongen. Earth Band's gitarist Mick Rogers en Chris Thompson doen op diverse nummers mee en dus zou je kunnen zeggen dat er tenminste een EP aan MMEB materiaal verscholen gaat in het album.

Het valt niet te ontkennen dat nummers als Queen's Rock You bijna onherkenbaar eigen versie zijn geworden. Of je dat mooi vind is natuurlijk iets anders, maar je kan ook zeggen dat je van bepaalde nummers eigenlijk alleen het origineel wilt kennen. Zelfde geldt voor de twee Doors covers.

Het zijn vooral de openings- en afsluit nummers die sterk afwijken van het geluid wat ik ken van Manfred Mann's Earth Band. Ook het ontbreken van één zanger die op alle nummers zingt maakt dat het niet als een geheel aanvoelt. Maar slecht vind ik het niet, zelfs genietbaar ...voor een avondje.

Mannequin Pussy - Romantic (2016)

3,5
Tijdelijk voor te beschouwen via NPR first listen

Kakofonie in het openingsnummer en de rest van het album, beetje smerige Punk en Garage Rock, met zangeres/gitariste Marisa die flink kan uithalen.

Marianne Sveen - All Ye Faithful (2017)

4,0
Het klinkt eerder Folk dan Pop en ook de arrangementen doen sterk denken aan Katzenjammer, maar meer ingetogen. Bovendien klinken ze op deze manier ook een stuk origineler zoals Come All Ye Faithful waarin ze een eigen draai aan geeft door er deels te improviseren.

Past meer bij een traditionele kerst, en sluit goed aan bij het nog mooiere albums als Katie Melua - In Winter (2016) en Low - Christmas (1999)

Marianne Sveen was wat mij betreft al de beste van de zangeres van Katzenjammer, ook als haar stem meer uitblinkt in Bluesy en Rock nummers. Hier blijkt ze ook behoorlijk goed uit de voeten met ingetogen Pop en Folk.

Marie-Flore - Passade Digitale (2017)

4,0
Chevrotine is een fijn nummer met Alan Parsons Project trekjes, onder meer een neuzelende Brit die een soort van zin des levens deelt over zijn geliefde, maar dat op een zeer droge manier doet dat het wel haast komisch aandoet.

Franse Pop met een wat iets somber / ingetogen aandoende zangeres en veel ruimte voor synths.

Lastig een favoriet aan te wijzen: vier gelijkwaardige nummers al pompende synths iets harder op het titelnummer.

Marilyn Manson - Heaven Upside Down (2017)

3,5
Het is even wennen, behoorlijk agressiever dan voorganger The Pale Emperor (2015). Dat was toen een fijne hernieuwde kennismaking...

Het openingsnummer Revelation #12 valt verkeerd. Nummers met het opnoemen van cijfers kunnen heel goed en catchy uitpakken maar dat doet deze niet. Dan liever Tattooed in Reverse waar duidelijk iets meer tijd aan besteed is.

De single We Know Where You Fucking Live klinkt deels als een KISS nummer (met NIN invloeden) in de refreinen, de rest is typisch MM zoals ik het ken van ouder werk. Say10 was volgens mij de originele titel van het album, maar die is aangepast na het overlijden van MM's vader (aldus Wikipedia). Deze doet me weer denken aan het werk van Ministry van 20 jaar geleden.

Kill4me ElectroRock klinkt als een nummer dat ook nog op de voorganger had kunnen staan als het niet zo door synths was gedomineerd in de refreinen. Saturnalia volgens mij hoor ik daar een stukje van het James Bond theme? en lijkt geïnspireerd door de Post-Punk van de 70s en 80s. Aardig nummer, duurt alleen even voor het pakt. Misschien dat het daarom zo lang is?

Je$u$ Cri$i$ eindelijk weer een titel die uitdaagt, maar de tekst in de eerste minuut pakt totaal niet. Ik had gehoopt op een anthem met Je$u$ Cri$i$ in het refrein maar helaas niet... gemiste kans. Ook hier hoor ik Ministry in terug. Pas in de tweede helft wanneer het nog meer op Ministry begint te lijken hoor ik vuur in de stem en wordt het nog enigszins recht gezet.

Blood Honey ingetogen en de intro doet nu aan IAMX denken, meer synths en spelen met hard en zacht.

Heaven Upside Down eigenlijk het meest 'gewone' Rock nummer op het album... meest natuurlijke nummer op het album ondanks MM die met zijn stem de limieten opzoekt.

Threats of Romance Ook deze is voor MM's doen behoorlijk ingetogen, en ik hoor ook wel Beatlesque invloeden in het gitaarwerk naast wat T-Rex. Zou hij al wat gehoord hebben van Foo Fighters - Concrete and Gold (2017) toen hij dit nummer schreef?

De teksten op dit album klinken minder pakkend en de manier waarop het gezongen wordt spreekt me ook minder aan. Het is steviger geworden in de eerste helft, minder donker dan The Pale Emperor en meer agressiever. Maar het klinkt meer gevarieerd maar ook minder gefocust. De meeste nummers hoor ik wel maar voel ik niet. Het is pas de eerste beluistering en Marilyn Manson heeft genoeg krediet opgebouwd dat ik dit album nog wel een paar keer zal beluisteren... hopelijk valt het dan beter.

Favoriete nummer... afsluiter Threats of Romance

Marnie - Strange Words and Weird Wars (2017)

3,5
Het nieuwe album van Marnie, één van de zangeressen van Ladytron, is interessanter dan de voorganger.

Deze doet in grote stap richting het 'oude' geluid van Ladytron maar juist daardoor stelt deze ook iets teleur. Want het is natuurlijk geen album van haar oude band, er zit minder venijn in. Het zit nog het dichtst in de buurt van Synthpop / Elektro en veel minder die ElectroClash van het debuutalbum van haar oude band. Heb het pas 5x beluisterd dus misschien dat deze nog iets wil groeien.

Martin L. Gore - Counterfeit e.p (1989)

4,0
Een covers EP van Depeche Mode lid Martin L. Gore.

Compulsion - het origineel is van Joe Crow - Compulsion (2015) (single 1982)

In a Manner of Speaking - het origineel is van Tuxedomoon - Holy Wars (1985)

Smile in the Crowd - het origineel is van The Durutti Column - Another Setting (1983)

Gone - het origineel is van The Comsat Angels - Sleep No More (1981)

Never Turn Your Back on Mother Earth - het origineel is van Sparks - Propaganda (1974)

Motherless Child (traditional)

Een fijne EP waar ik maar 3 originelen van ken, die van Tuxedomoon en Sparks, plus de afsluiter Motherless Child zou eigenlijk iedereen wel moeten kennen want het is enorm vaak gecoverd.

Doen de originelen niet vergeten en Martin geeft er ook weer geen heel erg eigen draai aan. Diverse originele nummers zijn daarvoor ook iets te rustig. Dan is het cover album van Siouxsie & The Banshees - Through the Looking Glass (1987) ééntje die bij mij meer indruk maakt. Daarop staat trouwens ook een cover van diezelfde Sparks, maar dan vind ik de cover van Martin fijner dan die van Siouxsie.

Van de week maar eens de originele erbij pakken van deze EP. Gone klinkt fijn, benieuwd hoe het origineel klinkt.

'Counterfeit' > Engels voor 'namaak / nep / kopie / vervalst'

Mass Gothic - Sup Goth (2016)

4,5
Zag de naam Mass Gothic al een paar keer voorbijkomen de afgelopen dagen in jaarlijstjes dus eens even checken. Blijft er een hele EP te zijn die hier nog niet bekend was. Die dan maar als eerste opgepakt en aangehoord.

Beetje smerige Indie Rock, Lo-Fi neigingen, experimenteel. Maar met zwaar aangezette donkere Synths, ja daar hou ik wel van.

Matt Bianco - Gravity (2017)

3,0
Matt Bianco lijkt nu nog maar een solo-project gezien dat alleen Mark Reilly nog op de hoes staat.

Matt Bianco was altijd al sterk beïnvloed door de Latin Jazz maar hadden wel een Pop basis op hun eerste albums. Die Pop basis is nu geheel verdwenen en is het puur Latin Jazz, het ontwijkt elke vorm van experiment en dus blijft alles binnen die genre lijntjes. Mooi uitgevoerd maar met net iets te weinig spanning voor wie niet dagelijks naar Jazz luistert. Gelukkig krijgt hij op meerdere nummers bijstand van dames die meezingen, het zijn soms bijna duetten, maar hun namen moeten blijkbaar een mysterie blijven.

De stem van Mark Reilly klinkt nog prima dat was al duidelijk van zijn EP's met de jongens van New Cool Collective waarmee hij in de afgelopen 2 jaar heeft samengewerkt. Die releases klinken iets spannender ook door de Funk invloeden daarop.

Wel is het fijn om voor de afwisseling eens geen auto-tune of drumcomputer of andere studio-spielerei te horen. En de saxofoons toeteren erg fijn.

Album voor laat op de avond, wanneer het buiten koud en kil wordt... zoals nu.

Matt Maltese - In a New Bed (2016)

3,5
Matt Maltese, klinkt een beetje als de zanger van Whitney, licht geknepen stem alleen bedient Matt zich van een piano in plaats van de drumsticks van Julien Ehrlich. Waarschijnlijk zullen de fans van Whitney dit ook wel aanspreken ook al is er op deze EP geen Indie Rock te vinden, dat is wel anders op de nieuwe single: Vacant In The 21st Century, dat beloofd veel goeds voor het nieuwe album.

Beïnvloed door Francoise Hardy en Leonard Cohen, klinkt prima voor laat op de avond: Soulvol, downtempo piano-ballads. De gevoelige zang staat voor in de mix en de piano is het belangrijkste instrument die hem begeleid.

Maya Jupiter - Never Said Yes (2018)

3,5
Net als haar debuut uit 2010 een album met een mix van stijlen.

Maya Jupiter heeft een Mexicaanse vader en Turkse moeder, opgegroeid in Australië en dat hoor je dus terug in haar muziek. Hip Hip, Latin (Wereld muziek) en een flinke dosis Alternative Rock zoals op het miltante Crumble. Politiek getinte teksten die in het ene nummer uitgeschreeuwd worden en in andere weer een zoetere uitvoering kennen.

Het energieke Never Said Yes heeft Ska invloeden die doen denken aan acts als Fishbone maar dan zonder blazers.

De Mexicanen van Los Cojolites voegen hun Latin Folky Roots (Son Jarocho) toe aan het openingsnummer.

De feministische Punk activiste Alice Bag doet een rondje mee op Round One (pun wel intended )

The Joy is het mooiste nummer over de liefde die is ontstaan door de komst van een kind (met verplichte baby-brabbels). Met Marisa Ronstadt, de nicht van de wel bekende Linda.

Chocolate (On the Cocoa Farm) vertelt het verhaal van een kind dat niet naar school kan en gedwongen wordt om te werken om voor zijn familie te kunnen zorgen. Met de prima stem / raps van de voor mij onbekende Abstract Rude.

Wanneer het militante een paar versnellingen lager zit is dit album het best te pruimen. Dan is er meer focus op de compositie /uitvoering en minder op de tekst. Er staan geen slechte nummers op alleen drukken de teksten soms te zwaar waardoor het overbrengen van de boodschap een onbalans geeft in de compositie.

Maybird - Turning Into Water (2016)

4,0
Alternative Rock uit Brooklyn, New York.... klinkt wat retro 70s synthgitaar doet wat denken aan Todd Rundgren's Utopia op het titelnummer.

Terwijl het Big Sun Explosion iets wat 60s Psychedelic klinkt.

Looking Back is zoals te verwachten melancholisch, iets wat retro 60s met reverse playback gitaar.

Doet ook denken aan die ander alternatieve Brooklyners Sunflower Bean maar nu met een zanger ipv een zangeres.

McIntosh Ross - The Great Lakes (2009)

3,5
Deze kende ik nog niet, net als veel ander werk van Ricky Ross buiten Deacon Blue.

Hier gaat hij met de Deacon Blue zangeres Lorraine McIntosh een iets andere kant op dan ik gewend ben. Maar het is allemaal heel erg herkenbaar en ook niet enorm anders. Dit is veel meer ingetogen zoals Ricky's solo werk maar nu met meer Folk en Country invloeden. Die invloeden zijn overwegend subtiel en het is vooral de piano en de stemmen van Ricky en Lorraine die domineren. Aangezien Ricky in zijn element is als hij een nummer heeft waarop hij enkel begeleid wordt door de piano is dit zeer goed te pruimen. Alhoewel iets aan de lange kant met name de afsluiter Jesus Nailed My Sins Upon the Tree is niet mijn ding.

meadowlake - meadowlake (2018)

4,5
Laat je niet op het verkeerde been zetten doordat Pop bij de genres staat, het verwijst naar Dream Pop. Maar eigenlijk mixt deze band op geweldige wijze Shoegaze, Post Rock heerlijk samen, met volgens hen ook Indie Rock en Singer-Songwriter. Ik hoor vooral de eerste twee.. bij dit vijftal met zanger en twee dames in de band.

De eerste singles: Hot Punch en Heavy zijn de sterkste nummers, No Tomorrow zit daar niet ver vanaf en de opener War had iets meer energie mogen hebben.

Naast Nana Adjoa mijn favoriete ontdekking van Nederlandse bodem (uit Groningen) van de afgelopen 6 maanden.

Vooralsnog alleen op Bandcamp, maar alle nummers staan wel op Spotify en andere streaming sites. Voor alle 4 de nummers is er een video verschenen, 3x stemmig zwart-wit en alleen War kreeg een video in kleur.

Er wordt voor 11 mei een album-release aangekondigd, is me niet duidelijk of ze daar deze mee bedoelen of toch een nieuw regulier album. link

Meat Loaf - Braver Than We Are (2016)

3,0
Meat Loaf is back! to give us Hell! before returning to where-ever the halfdead live. Een beetje humor om de pijn te verzachten. Het is niet zo slecht als je denkt dat het is, maar het had veel beter kunnen zijn als er nog wat over was van de stem van Meat Loaf. Eigenlijk als hij nog wat kracht had in zijn lijf want ik vermoed dat het daar aan scheelt. Geen nummer hiervan zou ik op mijn playlist van 2016 zetten. Verder lijkt het dat men Alice Cooper's Goes To Hell als inspiratie voor dit album hebben gebruikt.

Who Needs the Young = Queen meets Cabaret meets Alice Cooper - Meat Loaf klinkt niet zoals ik me hem kan herinneren. Maar luister bijna nooit naar hem dus dit is nieuw voor mij.

Going All the Way Is Just the Start (A Song in 6 Movements) - Doet me nog meer denken aan Alice Cooper's Goes To Hell. De stem nog steeds onherkenbaar als Meat Loaf, er zit een geforceerd soort vibrato op zijn stem die ik eerder met Opera zou associëren. Overigens is het onderscheid tussen Karla en Ellen ook moeilijk te maken en hebben hun stemmen ook wel te leiden van de tand des tijds. In de stukjes seems en dreams zit één van die tantes wel dicht tegen vals aan.

Speaking in Tongues is een ballad gedomineerd door piano en een akoestische gitaar die langzaam aanzwelt in bombast. Maar voorlopig het beste nummer, ook omdat de inbreng van Meat Loaf beperkt is, Michelle en achtrgrondkoort domineert, en het kort is.

Loving You's a Dirty Job (But Somebody's Gotta Do It) De geluidsprocessor bewerkingen op zijn stem zijn zeer duidelijk te horen. Hierdoor zou een nummer dat eigenlijk een single zou kunnen zijn daar niet geschikt voor. Met bombast als afleiding weet men nog een deel van het nummer te redden.

Souvenirs - lachen - het begin met saxofoons is net of je een ander album opgezet hebt, wat doen die saxen hier überhaupt? Vreemd nummer en ja er zitten de minste stukken in wat betreft de zang. Soms is het net of ik Alice Cooper ergens in het koor hoor Wel een behoorlijke 70s gevoel en naar het einde wordt het beter, alweer door die bombast.

Only When I Feel - De piano die Jim Steinman gebruikt op dit album vind ik niet de beste, en dat valt in dit nummer het meest op. In bepaalde delen klinkt de stem acceptabel. Is eigenlijk een soort intermezzo dan een nummer.

More is een cover van The Sisters of Mercy en is het meest elektronische nummer op het album. Het wordt nog net niet verkracht maar niemand zal deze prefereren boven het origineel.

Godz opent prima zwaar op de gitaar, en de zang, omlijst met koor klinkt ook aardig.

Skull of Your Country stem is nauwelijks het aanhoren waard, bovendien wordt een stuk geleend van de Bonnie Tyler hit Turn Around (bright Eyes), door dat wil ik dan nog net niet skippen.

Train of Love rockt! en heeft ook wat extra elektronica en 'strijd' om de eer te redden door het beste nummer te willen zijn. Is verder een niemendalletje.

Geen bonustracks op Deezer dus het leed is geleden. Na de 'Glory' van LaBritney het moeilijkste album om door te komen. Zelden geef ik minder dan 3,5* maar hier kan ik niet anders.

Melanie C - Version of Me (2016)

3,0
Een nieuwe album van de meest getalenteerde van de Spice Girls (of was dat toch Geri Halliwell?), Electro en Pop volgens Discogs, Elektronische Pop in elk geval.

In het openingsnummer Dear Life veel geluidseffecten op de vocalen en haar stem klinkt donkerder, lager en minder herkenbaar. Krijg ook de indruk dat de auto-tune meeloopt. In Escalator is de stem van Melanie C veel herkenbaarder, goed in elkaar gezet nummer, goede opbouw. Anymore krachtig pop nummer. Room For Love is ondanks die effecten op de stem het meest interessante nummer op het album, bijna dansbaar.

Melanie C is ondertussen de 40 gepasseerd en zal geen Spice Girls meer zijn in de komende tour. Toch als je dit album hoort zou je denken dat ze ook niet echt afstand van heeft genomen. Ze heeft de auto-tunes nu ook vaak nodig in diverse nummers, er is aardig gepoetst. NIet zo veel als op het nieuwe album van Britney Spears maar in nummers als Something for the Fire toch te vaak en te duidelijk hoorbaar wordt ingegrepen. De nummers klinken muzikaal prima en de teksten zijn iets bovengemiddeld voor een Pop album maar het is vooral de stem van Melanie C die het af laat weten. Dat was altijd al iets waar je van moest houden duidelijk herkenbaar nasaal met ook nog dat accent dat soms in de weg zit.

Tijd voor een muzikale koerswijziging voor Mel C iets dat beter bij haar stem past. Met een vocaal meer getalenteerde zangeres had dit album gemakkelijk 3,5* kunnen krijgen, maar nu kom ik niet verder dan 3*, vooral voor de muziek en ook wel de iets betere Pop teksten.

Mélanie Pain - Parachute (2016)

Eerder vandaag het debut beluisterd van deze zangeres van Nouvelle Vague. Dat is een behoorlijk standaard Franse Indie Pop album, gelukkig is er hier meer variatie en klinkt het iets spannender. Bijna geen gitaren hier te horen en vooral veel Electronica van subtiel tot opdringerig en de focus ligt bij diverse nummers in de combinatie stem en piano, zoals Le Mot. De single Come un balle heeft meer het accent op de percussie die neigt naar Trip Hop of een mellow Drum & Bass stijl aangevuld met harmonium-achtige geluiden.

Persoonlijke favorieten: Come un balle, Pristine en Rio

Mercury Rev - The Light in You (2015)

4,0
Zo na twee luisterbeurten valt deze iets tegen. Het kunstje lijkt nu toch wel uitgemolken. Eigenlijk vind ik Are You Ready? het beste nummer op dit album, ook de eerste twee nummers, The Queen of Swans en Amelie, zijn okay, plus de afsluiter Rainy Day Record.

Sunflower is iets wat ik eerder zou verwachten bij The Flaming Lips. Central Park East klinkt geïnspireerd door een Simon & Garfunkel nummer The Only Living Boy in New York. De rest komt over als een oude formule. Jammer, na de single Are You Ready? had ik hoge verwachtingen.

Meridian Brothers - ¿Dónde Estás María? (2017)

3,5
Een muzikaal apart gezelschap uit Colombia: op Discogs aangemerkt met Leftfield, Experimental en Psychedelic Rock boven op de Cumbia, Latin, Pop en Electronic. Het is redelijk toegankelijk maar ze kiezen duidelijk voor de minder plat getrapte paden. Het neigt dus naar Avant-garde wat mij betreft.

Naast de bekende Latin instrumenten meen ik ook een cello of viola te horen, het is in elk geval rijk geïnstrumenteerd en zit ook ruim in de percussie wat niet vreemd is voor een Latin band alleen hier is het vaak subtiel. De nummers kabbelen rustig voor in midtempo, een album waar je echt voor moet gaan zitten.

De titels van de meeste nummers zijn ook apart:

¿Dónde Estás María? - waar ben je Maria?
Canto Me Levantó - zang verheft me
Yo Soy Tu Padre, Yo Te Fabriqué - Ik ben je vader, ik heb je gemaakt/gefabriceerd
Entra el Ritmo Antillano - begint het Antilliaanse ritme
Háblame Amigo, Citadino - vertel maar op vriend, stedeling
Cumbia, Eres la Cumbia - Cumbia, je bent de Cumbia
Como Estoy en los Sesenta - Alsof ik in de sixties ben
Estaré Alegre, No Estaré Triste - Ik was vrolijk, ik was niet triest
Él No Está Muerto - Hij is niet dood
No Me Traiciones - Verraad me niet

Metric - Pagans in Vegas (2015)

4,5
2015 is een jaar dat muzikaal niet meer stuk kan voor mij, de ene na de andere favoriete artiest brengt een nieuw album uit die me bovendien erg bevallen. Zo ook Metric en in elk ander jaar zouden ze meteen naar mijn persoonlijke Top 10 van dat jaar stormen maar nu zouden ze er wel eens net buiten kunnen vallen.

Het is een goed album maar toch gevoelsmatig minder dan Synthetica van 3 jaar geleden en veel minder t.o.v. Fantasies, het album waarmee ze in 2009 bij het grote publiek doorbraken. Maar niet getreurd er staat al een nieuw album in de planning voor 2016 waar men meer de kan op gaat van de solo albums van Emily Haines. Dat is misschien een stap terug naar wie weet hoeveel albums er nog zullen komen. Misschien nadert Metric wel het einde van z'n artistieke levensvatbaarheid.

De weg die Metric op Synthetica had ingeslagen wordt hier voorgezet, met nog mee vette synths, waar ik helemaal niet vies van ben, ik hou daar zelfs van, maar wel steeds verder weg van hun Indie Pop Rock geluid waarop ik verliefd werd 10 jaar geleden. Zo drijft dit album dus richting Synth Pop met een Rock randje. Wat genoeg leuke nummers oplevert maar gevoelsmatig ook meer oppervlakkig overkomen; Lie Lie Lie klinkt tegelijk als kitsch als een aanklacht tegen leeghoofdigheid. Fortunes, The Shade, Celebrate, Cascades en Too Bad, So Sad vormen naar mijn mening de sterkste kant van het album. Vooral de single The Shade bevalt mij prima.

Other Side, Blind Valentine en Governess doen me niet opspringen maar heb ik ook nog maar 3x gehoord wellicht dat die later nog iets los brengen.

Terwijl The Face part 1 klinkt als een instrumentaal die ook van Gary Numan zou kunnen komen omstreeks 1980. Zonder zang en teksten van Emily is het toch geen echt Metric nummer!? En ook afsluiter instrumentaal nummer 2 is niets mis mee al zou je denken dat het van M83 of Vangelis zou kunnen zijn. Zo eindigt dit Metric album een beetje als de aftiteling van Bladerunner zonder dat je het gevoel hebt dat je naar een klassieker hebt gekeken (geluisterd). Maar ik kan mijn favoriete band ook niet afvallen en dus krijgen ze toch 4* want er is weinig van Emily wat me niet bevalt.

Benieuwd hoe dit allemaal live wordt gebracht en hoeveel nummer van dit album gespeeld worden tijdens het concert in de Paradiso op 20 oktober, ik ga het meemaken.

Metric - Synthetica Reflections (2013)

4,0
Een compleet instrumentaal album gebaseerd op thema's gebruikt voor het album Synthetica vandaar de naam.

Eenvoudige synthesizer patronen die de basis vormen voor die nummers. Het album volgt op een andere album van Metric voor een film-score. Leuk voor laat op de avond, achtergrond muziek voor in de lift en dus vooral voor die-hard fans zoals ik.

Metronomy - Summer 08 (2016)

4,0
Een weekje later nu ook op Deezer en Spotify.

Als ik het goed heb het eerste album waarop Joseph Mount het enige bandlid is, sinds het allereerste album. Ik had al zo'n vermoeden met al die foto's op Facebook waarop maar één persoon staat. Ik vind het een prima release. Al vind ik vaak maar een paar nummers per Metronomy album echt heel goed, alsmede de Britney Spear's cover Toxic.

Naast Hang Me Out to Dry (met Robyn) en Night Owl is er nog een nummer dat mijn waardering geniet: Mick Slow. Dat nummer is gebaseerd op Weather the Windmill van het eerste solo album Titles (1982) van Mick Karn (ex-lid Japan). Die bassen van Mick zijn uniek en overal herkenbaar, ik denk dat hij wel blij is met het resultaat vanuit het hiernamaals.

De nummers lijken me meer mainstream, en iets minder excentriek zoals de eerste albums maar misschien is dat ook wel vanwege dat er nu weer maar één man aan het stuur staat waardoor er geen inbreng is van anderen die meer variatie kunnen brengen. Ik zit er niet mee, het is een homogeen album met neigingen naar Franse Electro van M83, misschien dat dit album na het Verenigd Koninkrijk het ook goed doet in Frankrijk. Deze komt zeker wel in mijn Top 50 van 2016 albums terecht misschien zelfs nog wel Top 25.

MFSB - Mysteries of the World (1980)

3,5
MFSB ken ik voornamelijk via de soundtrack Saturday Night Fever (1977) waarop het heerlijke K-Jee staat.

Op Discogs is MFSB's laatste album met Disco aangemerkt.

Dit wel een iets wat mellow Jazzy variant waar meer ruimte is voor de synth die de rol van echte strijkers lijken te hebben overgenomen. Verder is er nog steeds genoeg lekkere Funk en Soul te horen, maar het tempo ligt iets lager dan op oude producties.

Grotendeels een instrumentaal album, met op enkele nummers beperkte zang / achtergrond zoals Metamorphosis en Old San Juan. Op deze laatste een fijne rol voor een akoestische (Spaanse) gitaar die een wat Latin / romantisch sfeertje toevoegt.

Tell Me Why is één van de weinige nummers met zang, Carla Benson neemt de lead op zich en klinkt als Donna Summer op haar mid 70s albums, wat zoetig en dromerig.

Op In the Shadow gaat het tempo iets omhoog, meer focus op de percussie en klinkt er wat Synthpop in door, naast een wat grotere rol voor de piano.

Dit album doet denken aan het Jazzy album Pucker Up (1980) van Lipps, Inc. dat ook een mix is van Jazz / Funk / Soul en Disco.

Meer een album voor laat op de avond of een intiem diner.

Michael Mayer - & (2016)

3,5
Voor de verandering heeft NPR first listen ook een Techno/Dance album tijdelijk beschikbaar van de Duitse oprichter van het Kompakt label. Miss Kitten doet mee op een nummer dan krijgt dat nummer in elk geval een luisterbeurt.

Nummer met Miss Kittin klinkt lekker sensueel zoals was te verwachten. De rest van de nummers zijn ook meer dan prima, dit niet even een album vlug met wat elektronische dansmuziek. Sommige nummers zoals Comfort Me hebben ook een iets wat serieuze sfeer.

Enigszins vergelijk met het nieuwe album van Jean Michel jarre met allemaal gastoptredens, gastvocalen.

Michael McDonald - Wide Open (2017)

4,0
chips... per abuis mijn review gewist... nog maar eens.

Ooit leverde Michael McDonald zijn bijdrage aan Peg en I Got The News op Steely Dan's klassieker Aya. Zo wordt zijn nieuwe album onbedoeld relevant vanwege het overlijden van Walter Becker tien dagen geleden. Ik was al vergeten dat Michael daar op meedeed maar dat soort details komen dan nu weer boven drijven.

Dit album heeft minder te doen met de Jazz Rock en Soft Rock van de 70s dan de Blue-Eyed Soul / R&B / Pop / Rock van zijn latere werk. Maar al die genres zijn terug te vinden op dit album. Toch heeft de man muzikaal niet stil gestaan. Hier en daar hoor ik Gospel, Funk, Latin Rock , Blues Rock en zelfs Alternative Rock invloeden terug. Het opent oud en vertrouwd met Blue-Eyed-Soul en een hnt aan Gospel in Hail Mary. Verrassend is de Bluesy Rock van aansluiter Just Strong Enough had van Joe Cocker geleend kunnen zijn, alleen zitten er hier wel wat violen bij. Hij had hier misschien even Carlos Santana erbij moeten roepen om het net iets meer te doen glimmen ipv de violen. Het wordt aardig zoet maar gelukkig net niet te zoet. Naar het einde ontregeld het koperwerk iets en klinken New Orleans invloeden door, erg fijn. Find It in Your Heart smooth 70s Funky gitaarwerk in de intro en subtiele blazers die doen denken aan de eerste Jazz Rock albums van Chicago.

Half Truth opent ingetogen met harmonica en akoestische gitaar, waarna een wat Alternative Rock stijl wordt aangedikt met elektrische gitaar en als de big drums opstuwen dan gaat het richting Southern Rock. Soms komt zelfs er herinnering aan de cross-over van Living Colour boven, zeker wanneer de gillende gitaren kort mogen soleren. Spelen met zacht en hard en diverse stijlen werpt hier zijn vruchten af. Ain't No Good doet me denken aan het oude solo werk van Sting en ook wel het Pop Rock werk van Bryan Adams. Terwijl er ook heel kort een synth in zit die zo a la Van Halen klinkt, verder wat fijne toms in de eerste helft.

Honest Emotion is één van de Jazz Soft Rock nummers die met z'n violen akelig dicht langs het zoete manoeuvreert maar gelukkig net goed valt. Blessing In Disguise Jazzy / Funky / R&B die wat doet denken aan het werk van Sting op zijn eerste solo albums, met clarinet(?) of is dat een sopraansax? Dark Side begint ingetogen akoestisch als een ballad maar dan komt er fijn drumwerk bij en de gitaar en sluipt dan richting ingetogen Pop Rock.

If You Wanted To Hurt Me klinkt als een iets wat gemakkelijk in zijn 80s 'hit' periode gemaakt had kunnen zijn, heeft ook wat weg van zijn werk met de Doobies alsmede solo werk. De bombast komt halverwege opzetten maar slaat niet door. Beautiful Child is uplifting en rockt goed, subtiel orgel op de achtergrond en een akoestische gitaar. Desondanks valt deze iets minder goed valt. Iets te veel stijl over inhoud.

Too Short opent als een iets wat Funky shuffle, blazers op de achtergrond en een subtiel 60s orgeltje, halverwege kort eenvoudige funky gitaar solo en Michael die vocaal nog even kort de limieten verkent. Het grooved wonderwel prima. Met 5 minuut 22 seconden toevallig ook het kortste nummer op het album. De rest dicht tegen de 6 minuten. Free a Man Nog meer Funk (en Latin Rock) op dit nummer en het duidelijk dat hij met een kleine party wil eindigen, maar wel één met intermezzo's waarin het gas even teruggaat en de melancholie in het koperwerk klinkt die doet denken aan Steely Dan. Ruimte voor solerende saxen, gitaar, de drummer mag ook even los alsmede de organist, eigenlijk gewoon de hele band die hard richting een bombastisch en explosief eind stoomt. Heerlijk.

Alhoewel het album opent met oud en vertrouwd Blue-Eyed-Soul werk zoals ik wel van hem ken heeft het album meer te bieden en is Michael zeker nog niet uitgeblust, noch is het vol met studio-spielerei volgestouwd om inspiratie of motivatie te verbergen. Ook geen auto-tune te bekennen. Hij heeft duidelijk een groep fijne en kundige musici om zich heen die ook iets buiten de paadjes mogen gaan al is dat niet heel ver. Gelukkig is er een brede variatie aan muzikale ingrediënten gebruikt en dat met tempo-wisselingen en beperkte ruimte voor solos maakt het een zeer aangenaam album om naar te luisteren.

Zo is mijn eerste kennismaking met een compleet album van MM zeer positief. De nummers zijn lang en 71 minuten voor 12 nummers vind ik voor mijn Electro Pop Rock oor best wel lang maar het verveeld gelukkig nooit. De nummers zijn redelijk consequent even sterk wat het kiezen van een favoriet lastig maakt. Ook omdat dit een album is wat je vaker moet horen voor iets goed blijft hangen. Wederom een 'oudere' knar die iets goeds op plaat weet neer te zetten.

Michelle Blades - Premature Love Songs (2017)

3,5
Vandaag het nichtje van de Salsa en Latin Jazz legende uit Panama Rubén Blades. Michelle Blades heeft een Mexicaans-Panamese achtergrond en is bovendien in Miami en Arizona opgegroeid en vertoefd tegenwoordig in Frankrijk (aldus haar Michelle Blades. Een aardige achtergrond..

Haar muziek heeft een duidelijk minder zonnige inslag, soms zelfs aan de donkere kant. Haar geluid is diverse: Folk, Singer-Songwriter, Lo-Fi, Ambient, Doom. Een prima heldere stem en meer dan acceptabele (akoestische) gitaarspel en een beetje mysterie. Niet een album die ik even snel zal opzetten maar wel uitnodigt om ander werk van haar te verkennen en als ze ergens op podium zou staan zou ik dat wel even gaan bekijken. Een herbeluistering waardig.

Favoriete nummer: Stargazing (met subtiele effecten naast de stem en gitaar). Komt op mijn playlist van 2017