Hier kun je zien welke berichten E-Clect-Eddy als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Aaron Neville - Apache (2016)

4,0
0
Deze valt absoluut niet tegen, ben niet echt een fan van Aaron Neville maar de opener is echt een flashback naar de Funky 70s en Stompin' Ground is het soort nummer wat ik van Los Lobos zou verwachten.

.. en net als bij Paul Simon denk je niet dat je een oude rot in het vak luistert, Aron is 75 en dus een jaartje ouder dan Paul. Krasse knarren met prima albums.

ABC - Abracadabra (1991)

3,5
0
Hmm.. zodra je de stem van Martin Fry hoort dan weet je dat je naar ABC luistert, altijd trouw gebleven aan een Synthpop basis op elk album zo ook deze. Maar hier is het wel duidelijk dat er geen Trevor Horn achter de knoppen zit.

Zeker als ik de eerste nummers hoor dan klinkt het gedateerd, een lichte gewenning treed later in. Het dwangmatige van de drumcomputer met een voorkeur voor een milde House-beat is wel kenmerkend voor albums uit die tijd. Ben nooit een fan van House geworden, noch Techno (wel van New Beat). Dit album zit dus niet echt in mijn straatje, maar de stem van Martin maakt veel goed en de nummers zijn redelijk goed aangekleed. Toch klinkt het als een stel jongens in de studie met wat goede speeltjes. In sommige nummers klinkt de zang als een laag die daar overheen is gesmeerd. Jammer dat de band toen nog maar een duo was zonder Trevor. Met een band hadden deze nummers waarschijnlijk veel beter op tape terecht zijn gekomen.

Wel verrassend is om Viva Love te horen in een remix. Wist niet dat deze single in 2016 al in 1991 het levenslicht had gezien. De nieuwe versie is overigens veel beter ingezongen en door Trevor van betere muzikale omlijsting voorzien dan deze basis versie. Op The Lexicon Of Love II (2016) staat dus de veel betere versie van dit nummer. Nou vraag ik me af of Martin en Trevor nog meer oude nummers omgewerkt hebben voor dat recente album? Krijg de neiging om alle albums nu af te gaan maar wordt op mijn wenken bedient als ik Kiss Me Goodbye voorbij hoor komen. Ook deze versie is vele malen minder dan de 2016 versie. Maar de essentie staat daar wel gewoon. Ook dit klinkt minder goed ingezongen.

Doordat veel studio-apparatuur goedkoper / betaalbaar werd in de 90s kon iedereen een studio (thuis) beginnen. Maar apparatuur is één ding, ze kunnen bedienen en er het best uithalen is iets anders. Daar kwamen toen wel achter, maar door de nieuwe heisa met House viel het gewoon niet echt op. Een gebrek werd eigenlijk een kenmerk van die (House) periode. Het is dus makkelijk kritisch te zijn op werk van toen met de kennis van nu.

Love Conquers All is het beste en bonustrack What's Good about Goodbye valt positief op na het album 2x gehoord te hebben. Het meest verrassende; naast die 2016 tracks, dat ik het niet zo slecht vind als ik dacht dat het zou zijn. ABC op de achtergrond valt prima naar te luisteren.

ABC - Christmas… with Love (2016)

3,0
0
Na het geweldige album Lexicon of Love II zou dit een mooie afsluiting moeten zijn van een succesvol jaar voor zanger Martin Fry maar dat is het niet. De kerstsingle / EP stelt behoorlijk teleur. A Christmas We Deserve is aardig maar meer ook niet, daarvoor is het te voorspelbaar / weinig onderscheidend.

Dat moeten ze aangevoeld hebben want de single is uitgebreid tot een EP met 3 akoestische versies van ABC nummers allen met LOVE in de titel. Helaas zijn deze uitgeklede versie's ook nog eens niet enorm imposant. Ook hier lijkt het erop dat men het niet aandurfde om nummers in versies toe te voegen die de glans van de kerstsingle in de weg kunnen zitten. Maar het werkt in mijn geval averechts. Een EP met matige versie's van nummers die alleen leuk zijn voor de die-hard fans.

Wellicht dat als het werkelijk kerst is dat ik meer in de goede stemming geraak voor deze EP en als een welkom alternatief voor alle overbekende kerstnummers zal beschouwen.

ABC - The Lexicon of Love II (2016)

4,5
0
Prima album, mooie ballad Ten Below Zero, en Singer Not the Song volgende single?

De eerste helft van I Believe in Love is het minst geslaagd, maar het heeft wel een lekker doorlopende beat, en het is ook leuk dat het alle kanten op gaat, zeker met dat eind.

The Love Inside the Love de violen lijken me echt en niet uit een synth te komen en doen me denken aan het eerste album van Simply Red - Picture Book, maar ook aan ander album waar ik nu niet op kom.

Brighter Than the Sun doet me denken aan het album The Wanderer (1980) van Donna Summer. Wijkt nog het meest af van de rest van het album.

Het eerste LoL was een Trevor Horn productie, dit album doet daar weinig voor onder met Anne Dudley. Ook mooi dat de stem van Martin Fry nog redelijk goed herkenbaar is, maar mist wel wat kracht.

Ace Frehley - Space Invader (2014)

3,5
0
Zoals wel vaker is 'Space Invader' al beschikbaar bij Spotify in het weekend voorafgaande aan de officiële release. De geruchten waren dat deze opvolger van 'Anomaly' uit 2009 meer in de lijn zou liggen van zijn fantastische eerste solo album uit 1978 toen hij nog lid was van KISS. Sindsdien is er de hoop dat er ooit een waardige opvolger hiervoor zal komen. Voorganger 'Anomaly' was een goede comeback met meer variëteit maar overtrof het eerste succes niet. Heb het nieuwe album nu 3x gehoord en meen dat het ook nu weer niet het geval is.

Inderdaad klinkt dit album in zijn gitaarrockende eenvoud veel zoals dat illustere début. Net als toen moest Ace het niet hebben van zijn stem of zijn teksten toch lijkt hij het nu met minder inspiratie te moeten stellen. Het space-thema wordt wel erg uitgemolken wat meer als armoede dan als thema over komt. Alhoewel sommige nummer wel klinken alsof ze op een KISS album anno 1976 – 1978 zouden hebben kunnen staan alleen mis je wel die inbreng van zij oude kompanen. Dan had 'Anomaly' meer variatie en klonk het af en toe of Ace ons zijn ervaringen met ons wilde delen.

De nummers die me muzikaal het meeste aanspreken zijn “Space Invader”, “Give Me A Feelin'”, “Change”, “Toys” en “Past The Milky Way”.

De cover van “The Joker” is overbodig, zeker als je het origineel kent. De afsluiter “Starship” is zo als zo vaak op een album van Ace een instrumentaal . Het haalt hier en daar letterlijk herinneringen op aan het wonderschone “Fractured Mirror” van dat eerste solo album maar kan er niet aan tippen.

Het is zeker geen slecht album het rockt lekker weg maar het overtroefd zijn eerste solo album niet. Gevoelsmatig klinkt het eerder als een prequel van dat album dan een opvolger.

ADULT. - The Way Things Fall (2013)

4,5
0
ADULT. was er al toen de Electroclash los barstte aan het begin van de 00s. Via meer en minder obscure websites gewijd aan de synth en alles elektro kon je mp3s binnenhalen. Allemaal in de traditie van de punk die ook wel een beetje bij hun paste. Het album Anxiety Always uit 2003 is hun meest gewaardeerde vlijt. De afgelopen 5 jaar weinig geluisterd naar ADULT. dus een aardige verrassing vandaar op de nieuwe aan te treffen op 3voo12 luisterpaal.

Was weer even wennen maar halverwege de plaat wist ik weer waarom ik dit zo heerlijk vind. Het is lekker retro new wave synthpop electropunk. De stem van zangeres Nicola Kuperus komt lekker ongepolijst over de synths die lekker analoog klinken dat je haast de digitale revolutie vergeet. Verbaasd me dat ze nooit populairder geworden zijn.

Na één luisterbeurt al meteen 3,5 sterren, na de tweede keer daar 4 van gemaakt en misschien nog wel meer als ik het album vaker heb gehoord. Voorlopig is mijn favorieten Nothing Lasts en A Day Like Forever. Het album doet me vooral denken aan Tuxedomoon.

Alanis Morissette - Live at Montreux 2012 (2013)

3,0
0
Er is veel van Alanis wat ik prachtig vind maar dit album zit daar niet bij. Dit is haar eerste officiële live album afgezien van Alanis Unplugged maar daar is het niet mee te vergelijken. Sowieso zijn live albums moeilijk te beoordelen als je geen die-hard fan bent van de artiest. Normaal laat ik die dan ook links liggen tenzij ik een (grote) fan ben en dan nog hoor ik liever een akoestische versie dan registratie van een gewoon concert.

De band klinkt redelijk goed maar niet bijzonder. Dus moet het komen van Alanis zelf en aangezien het geen DVD betreft moet het allemaal komen van haar stem. Die staat dan ook voorin de mix en is en blijft heel herkenbaar. Maar die kan me niet zo bekoren vooral vanwege de manier waarop ze met de microfoon lijkt te worstelen. De betere momenten zijn de rustige passages.

Een live album kan beter dan dit neem bijvoorbeeld Shakira's Live From Paris die weliswaar niet veel afwijkt of toevoegt aan de bestaande studio versies maar de zang klinkt gewoon beter. Ik laat het bij één keer luisteren en geniet daarna gewoon van weer van Havoc and Bright Lights.

Alex Lilly - Paranoid Times (2016)

4,0
0
Electronic Pop / Synthpop maar dan met iets van Soul erin en ook nog neigend naar Indie Pop.

Alex Lily heeft een mooie stem (soms neigend naar Ethereal) en weet door aparte synth geluiden weer eens iets anders te klinken in het overvolle Synthpop / Electronic Pop segment. Doet denken aan het werk van El Perro del Mar maar iets minder zoet en minder melancholisch, meer up

Paranoid Times is de single, maar ik vind het iets rustigere I Look for You mooier.

Alice Cooper - Dirty Diamonds (2005)

4,0
0
Herkansing voor Alice. Stond destijds in Platenboef verwachtingsvol te luisteren naar dit album op de koptelefoon. Doe ik bijna nooit. Ik koop een album en hoor thuis wel of het bevalt of ik koop het niet. Vroeger zou ik nooit twijfelen over Alice, kopen die handel, tot Da Da. Ook omdat andere rock acts me meer bevielen maar sindsdien is er twijfel over wel of niet aanschaffen van een nieuw release van Alice. Ook toen in de platenzaak veel zitten skippen op zoek naar een nummer dat me meteen bij de keel zou grijpen maar niet kunnen vinden. Daarna nooit meer het album gehoord tot vandaag.

Vanaf Da Da merk ik dat de eerst luisterbeurt meestal tegenvalt, vooral de eerste nummers. Moet dan wennen aan de Alice post Da Da sound ten opzichte van de pre Da Da tijd. Heeft volgens mij vooral te maken met de band- en productieleden rond hem die de sound bepalen en meeschrijven en mijn inziens minder zijn. Echt slecht is het niet maar komt niet ver boven de middelmaat uit.

Nu ik het album eindelijk volledig hoor valt het mee alleen de eerste nummers vallen de eerste keer tegen, het is even wennen. De intro van Dirty Diamond (song) is mooi, ballad Jesse Jane is bijna een crooner, Sunset Babies lijkt op Alice anno 1974, Pretty Ballerina heeft een 60s pop-rock gevoel, Run Down The Devil heeft een lekker drive maar weinig om het lijf, Steal That Car zou op Flush The Fashion kunnen staan.

Stand heeft een rapper, waarom ook niet, J.Lo wordt ook al aangehaald in een ander nummer waardoor het niet tijdloos kan zijn. Alice flirt met veel stijlen door de jaren heen dus waarom ook niet hip hop/rap. Hij krijgt alsnog 3,5 sterren want heb niet meer de neiging om te skippen.

Alice Lewis - Your Dreams Are Mine (2015)

4,0
0
Dag twee in de verkenning van het Kwaidan label van Nouvelle Vague oprichter / producer Marc Collin. De man die een fijne harem heeft van Elektronische acts rond sensuele zangeressen die soms ook een beetje donker uit de hoek kunnen komen. Via dit label dus veel releases die zweven tussen Synthpop / New Wave met uitstapjes naar Electro en Wereld muziek.

Dit album van Alice Lewis gaat veel meer richting tragere Elektronische Pop en de eerste 3 nummers zijn om te smullen. De opener Where Do We Go Now had van Goldfrapp kunnen zijn, bezwerend trage synths met een vleugje Ennio. Het tempo gaat omhoog in Ignorance Is Bliss en de Elektro registers worden in het refrein opgetrokken, ook deze klinkt als iets van Goldfrapp. Meteen favoriet. Let It Fall is trager en wat Jazzier a la Matt Bianco en eerder Thomas Dolby dan Gary Numan. De overgang naar en intro van Perfect Stranger is iets minder maar de refreinen druipen af van de dansbare 80s Elektro denk aan een nummer van The Korgis. Het nummer lijkt wel nog niet 100% uitgewerkt met dat bijna abrupte einde. Interlude 1 is een vreemde eend met echoënde gitaar die op een onzuivere mono-cassettetape is opgenomen. Het album lijkt dus niet geheel homogeen maar echt storend is het niet. Ook Haunted Memories klinkt als iets wat nog niet helemaal af is, maar is verder wel leuk.

Nothing I Could Say opent als een ElectroClash nummer van Ladytron dat dan iets poppier wordt. Bellbuoy opent prachtig als een ballad of een slaapliedje en de stem van Alice Lewis zit vol op de voorgrond, jammer genoeg is niet alles zuiver maar gelukkig niet storend. Voorlopig mijn tweede favoriet. Jammer dat orgeltje in het bruggetje dat neigt naar fluit/klarinet niet een echte fluit/klarinet is of een beter orgeltje. Wel mooi die enkele gitaarnoten die er doorheen prikken. Met Crossing The River gaat het verder met een etno-Afrikaans-achtig slaapliedje met natuurgeluiden. Eigenlijk ook een interlude. The Drought doet me een denken aan iets maar ik kan er nu niet op komen: Lamb? Goldfrapp? Interlude 2 klinkt als door Ennio Morricone geïnspireerd op analoge synths. The Statue is dromerig en ver weg van de Elektro in de eerste helft van dit album.

Zo is dit album een mix van twee werelden. Ik zou zeggen dat men 2 EP's heeft samengevoegd tot een album en dat is dus wel jammer. Beide delen smaken naar meer maar je krijgt dus 2 voorgerechten en niet een complete maaltijd. Toch is dit me 4* waard, Marc weet ze wel uit te kiezen. Dit album vind ik iets leuker dan La Féline - Adieu L'enfance van gisteren maar het ontloopt elkaar niet veel.

Alicia Keys - Here (2016)

4,0
0
Een nieuwe van Alicia Keys en het als je afgaat op de foto's die de afgelopen maanden verschenen dan zou je denken dat ze zich wil ontdoen van alle glamour opsmuk, terug naar de roots, de African American roots wel te verstaan.

Zo klinkt de opening van het album dan ook wel, meer Gospel over een Hip Hop / R&B basis. Zelfs haar piano klinkt alsof deze soms in een kroeg staat en is ook minder prominent aanwezig. Gesproken interlude's en in Kill Your Mama slechts Alicia's stem en een aftands klinkende akoestische gitaar. Het lijkt me gewaagd muzikale koerswijziging van de piano-diva. She Don't Really Care / 1 Luv geeft een flinke knipoog naar de Soul van de vroege 70s, voorlopig het nummer wat ik het meest waardeer.

Illusion of Bliss Alicia zoekt de limieten op van haar stem maar op een goede manier met passie en dan maakt het minder uit dat niet alles er perfect uitkomt. De schoonheid van imperfectie. De rest van het album kabbelt verder in een laag tempo met een beperkte instrumentatie. Work On It klinkt poppier en het begin van een verschuiving op het album. Girl Can't Be Herself is een groovy Latin Pop nummer dat muzikaal meer aangekleed is en meteen afsteekt bij de eerst helft van het album. De rest van het album is iets minder ingetogen en heeft meer productie maar passen wel goed samen bij het eerste deel. Is mooi maar ook iets minder onderscheidend. Bij de prima afsluiter In Common schuift ze op richting Latin Grooved nummers zoals ook Sade ze soms maakt.

Op het eerste gehoor klinkt het nieuw album prima maar liefhebber van haar piano gedreven ballads zullen teleurgesteld zijn. Die piano heeft een bijrol gekregen en de hoofdrol gaat nu naar haar stem en de teksten en die zijn erg fijn. Een opschuiving naar singer-songwriter en sociaal-bewogen nummers. Een album om mee wakker te worden of de dag mee af te sluiten. Voor mij wel iets aan de lange kant.

Alison Moyet - The Minutes (2013)

4,5
0
Alison Moyet zal voor mij altijd verbonden blijven met de 80s via Yazoo en haar eerste albums als solo-artiest. Heb vele uren luisterplezier van gehad van die warme stem, mooie teksten, vol emotie en toch af en toe dansbaar. Heb lang niet meer geluisterd naar haar albums maar toen ik hoorde dat dit album er aan kwam toch maar even het oude werk teruggeluisterd. De singles/teasers When I Was Your Girl en Changeling deden vermoeden dat er een interessant album aan zat te komen. Dat is het ook geworden, veel meer elektronisch en meer dansbaar. Ik zou zeggen dat nummers als Right As Rain zelfs een knipoog zijn naar Yazoo. Wat ik minder vind zijn de iets wat abrupte eindes die sommige nummers hebben. Na drie keer luisteren krijgt het dan ook meteen 4 sterren, later misschien nog iets meer.

Allison Crutchfield - Tourist in This Town (2017)

3,5
0
Dit is waarschijnlijk het album wat het meest in mijn straatje zal passen van de aanbevelingen van vandaag op NPR First Listen

Volgens Discogs: Indie Rock, haar Bandcamp pagina zegt: Lo-Fi Pop, Pop, Punk, Lo-Fi

De stem doet me denken aan die van de zangeres van Camera Obscura... er zit wel helaas een iets te scherp effect op de stem bovendien is die ook niet 100% zuiver. Maar de nummers zijn wel lekker fris.

Dit is meer Lo-Fi Pop dat aan 90s Brit Pop bandjes met een zangeres doet denken, maar ook aan de stem van Belinda Carlisle van The Go-Go's - Beauty and the Beat (1981) .


Mile Away is favoriet omdat het lekkere synths en percussieve drums heeft, ingetogen bombast.

The Marriage Lo-Fi Pop Punk, ook wel lekker, en over voor je het in de gaten hebt.

Secret Lives and Deaths hoor wederom The Go-Go's maar dan in een Lo-Fi Synthpop uitvoering.

Chopsticks on Pots and Pans met lekker gitaartje dat doet denken aan 80s new wave.

Wel een lekker fris album, beetje retro-stijl, en de stem is zowel grootste pluspunt als struikelblok.

Amanda Lear - Boomlover (2013)

Alternatieve titel: Collection 2006-2012

4,0
0
Ook deze verzamelaar is voor de die-hard fans die haar re-entree in de (Franse) hitlijsten volgen sinds die in 2006 een nieuwe impuls kreeg.

De beste nummers zitten hier op het eind, met de diverse remixen. Wat mij betreft zijn de nummers van het album I Don't Like Disco (2012) de beste die je hier tegenkomt, je moet er wel voor in de stemming zijn want ook al zingt ze dat ze niet van Disco houdt krijgt je de moderne variant (House) voor je kiezen.

Chinese Walk [Bruce Radio Mix] - La Bête et la Belle Monster - I Don't Like Disco [Almighty Club Mix] en I Need Silence [Club Version]

Amanda Lear - My Happiness (2014)

Alternatieve titel: I Love Elvis

3,5
0
Als je Amanda Lear ooit hebt horen zingen dan weet je dat ze een heel herkenbare lage stem heeft. Bovendien worden Engelstalige nummers met een dik Frans accent zongen waardoor het nog meer opvalt. Maar Amanda is waarschijnlijk meer bekend vanwege alle mysterie waarin haar sekse is gehuld; met andere woorden "is het een hem of een haar?". Dat is waarschijnlijk de reden waarom ze ruim 35 jaar na haar successen ten tijde van de Disco nog steeds albums kan maken. Als fan van haar muziek van toen weet ik dat er nog een element is wat bijdroeg aan haar succes destijds: humor. In de songteksten (waar ze vaak aan meeschreef) werd regelmatig met een knipoog ingespeeld op het mysterie rond haar sekse waarmee de geruchten natuurlijk alleen maar groeiden. Het is die speelsheid die goed paste bij de luchtigheid van de Disco maar daarmee kon ze ook serieuze thema's met enige humor in verwerken. Zo was er in 2012 het zeer geslaagde album "I Don't Like Disco" die overigens vol stond van dansbare nummers; Disco in een nieuw jasje.

Dan nu een album vol met klassiekers van Elvis maar in een jasje gestoken van Jazzy, Bossanova met koor, kamerorkest en Big Band blazers. Iedereen(!?) kent de teksten en kan ze meezingen maar of zij hiermee ook weer bij de massa in het vizier komt is maar de vraag. Wie zit er te wachten op een Amanda Lear tribute aan Elvis? Hoogstwaarschijnlijk alleen de fans die ze nog heeft. Ze heeft al vaker covers opgenomen en albums mee gevuld. Het nadeel daarvan is dat Amanda niet heeft meegeschreven aan die nummers en het dus moeilijker is om te spelen met de mysterie rond haar sekse. Ook humor wordt moeilijk om te verwerken in een tribute want dat werkt averechts. Blijft dus over de herkenbare stem en de arrangementen. Veel ruimte voor experiment is er niet genomen, erg binnen de lijntje spelende bekwame muzikanten dus klinkt nergens echt bevlogen. Na het eerste keer gehoord te hebben kan ik er niet veel meer aan geven dan 3,5 sterren. Maar ik herinner me de albums van Paul McCartney "Kisses On The Bottom" en Sinéad O'Connors "Am I Not Your Girl". Die ik ook in eerste instantie te braaf vond maar met de tijd meer ben gaan waarderen. Dit album past prima in dat rijtje en dat zijn zeker geen slechte buren om te hebben.

Amanda Palmer & Jason Webley - Sketches for the Musical JIB (2016)

4,0
0
In 2010 maakten Amanda Palmer (van The Dreseden Dolls) en Jason Webley samen het prachtige album Evelyn Evelyn over een Siamese tweeling. Vol van humor en met een origineel uitgangspunt als thema voor dat album. Als deze EP je interesse heeft gewekt dan is dat andere album een absolute aanrader.

Amanda en Jason hebben een nieuw project een musical en je kunt er alles over lezen op deze pagina op Amanda's website. Deze EP is feitelijk een voorproefje van dat grotere project en laten we hopen dat het ze gaat lukken om dit te realiseren. De nummers op de EP zijn weer heerlijk om van te genieten, als je een Amanda (& Jason) fan bent. Zo goed als Evely Evelyn is het niet, nog niet. Want de nummers kunnen (en zullen?) natuurlijk nog verder ontwikkelt worden voor de musical. Dit is een heel fijn zoethoudertje.

Amii Stewart - Knock on Wood: The Anthology (2016)

4,5
0
Een iets betere verzamelaar dan die van 1999 van de populaire periode van Amii Stewart die wat stem betreft Discodiva Donna Summer behoorlijk kon evenaren. Eigenlijk overlopen de succes periodes elkaar nauwelijks, Amii ging iets langer door met Disco toen Donna richting Pop, Rock en Jazz aan het kijken was.

Hier zijn vooral nummers van de eerste drie albums te vinden, uit de meest succesvolle periode. Wat kwaliteit van de nummers betreft zouden ook nummers van het vierde album hier op passen maar die waren meer Pop en Ballads en hadden nog weinig met Disco te maken. Hierna volgde een periode van albums met Pop vervolgens Blues en Jazz. Donna's troonopvolgster heeft een iets ander pad gekozen die helaas voornamelijk een beetje succes in Frankrijk en Italië bracht.

De hits staan er op en mijn favorieten zoals: Only a Child in Your Eyes , You Really Touched My Heart , Right Place - Wrong Time, Step Into the Love Line , Am I Losing You en de cover The Letter.

Amparanoia - El Coro de Mi Gente (2017)

3,5
0
Mestizo muziek in het verlengde van Manu Chao: een vermenging van Latin, Salsa, Reggae, Ska, Rock, Punk, Elektronische muziek en Hip Hop en in Spanje soms ook wel Flamenco invloeden. De Rock, Punk en Elektronische muziek spelen op dit album een ondergeschikte rol.

Ditmaal gastoptredens van bekende namen zoals Calexico, Gaby Moreno en Manu Chao, feestband La Pegatina en Sergent Garcia en de (alternatieve) Nuevo Flamenco van Chambao.

Relaxte en relaxerende muziek voor een zomerse dag.

De single El Coro de Mi Gente is een soort anthem, het betere nummer op het album, verder Mar Estrecho met Chambao, en El Destino met Cumbia/Reggae invloeden van Sergent Garcia.

Ook prima is Iluminado met Calexico en Gaby Moreno. En wat Afrikaanse en Afro-Cubaanse invloeden in Ella Baila Bembé met Marinah, lekkerste op het album. Met het energieke Buen rollito met Esne Beltza sluit het al springerig af met een accordeon.

Amparo Ochoa - Mujer (1976)

4,0
0
Amparo Ochoa was een Mexicaanse zangeres met hart voor haar Mexicaanse traditie's en folkloristische (Wereld) muziek. Helaas te jong overleden met 48 jaar in 1994. Ze heeft zelfs in de 80s in Nederland opgetreden en daar zijn live albums van verschenen.

Haar albums uit de 70s staan vol met maatschappijkritische nummers. Dit album focust zoals de titel al suggereert op de vrouw (is Spaans voor: mujer). Ze had een heel herkenbare typische stem met en wat theatrale / opstandige manier van zingen die goed bij de inhoud van de nummers paste. Soms ook haast vertellend zoals in de Trova (singer-songwriter) stijl die in de 60s en 70s in Spanje en Latijns-Amerika populair werd.

De muziek is akoestisch en doet dus wel aan Folk denken: naast de akoestische gitaar en (contra)bas, worden ook violen, harp, (pan)fluit en accordeon regelmatig gebruikt en wat eenvoudige percussie.

Heerlijk album, vooral de lange afsluiter La Mujer is erg mooi.

Amparo Ochoa - Volumen 2 (1977)

Alternatieve titel: Cancionero Popular Volumen 2

4,0
0
De jong overleden Mexicaanse zangeres Amparo Ochoa (47) was een vertolkster van Folkloristisch muziek en van Nueva Canción (een Latijns-Amerikaanse versie van Folk muziek verwant aan Trova en soms gelinkt aan protestmuziek van de 70s en 80s). Haar licht nasale en schelle stem is goed verstaanbaar en haar stijl van zingen leent zich prima voor maatschappij-kritische nummers al dan niet met een lichte ironie en soms met een snik in haar stem klinkt de melancholie door.

Op dit album wordt zij bijgestaan door zeer getalenteerde musici zoals Los Morales die ook vocaal bijspringen (Cristo En Palacaguina, El Tagarno, El Cuento, Catarino Maravillas, La Mano Y El Pie en Jacinto Cenobio) en Los Folkloristas (El Sirviente en Por Medio De La Lectura) die ook te horen zijn op The Chieftains featuring Ry Cooder - San Patricio (2010).

Veel akoestische instrumenten met een hoofdrol voor Spaanse gitaren maar ook instrumenten die je terugvind bij Mariachi's (met name violen en de akoestische bas en soms een accordeon).

De bekendere nummers zijn: El Sirviente (de dienaar/de bediende), Por Medio de la Lectura (met hulp van de lectuur/lezing) en Jacinto Cenobio (Hyacint klooster)

Angel Olsen - My Woman (2016)

4,0
0
Moeilijk album om te beoordelen, het gaat alle kanten op. Ik werd vooral aangetrokken door Shut Up Kiss Me en kende niets van haar van daarvoor. Toen ik eens een ander album van Angel opzette stapte ik een andere wereld in, niet vergelijkbaar met dit album.

Intern is fijn en open, maar niet representatief nummer voor de rest van het album, welk nummer eigenlijk wel. Ze is duidelijk niet vies van het experimenteren met diverse genres en nog meer met het verkennen van de grenzen van haar stem. Het eerste gaat haar erg goed af, dat laatste veel minder zoals het begin van Never Be Mine.

Als ik het album als geheel moet vergelijk dan doet ik dat met de werk van (punk) rock-chick bands van de 70s die vaak goed gedreven door een rauwe energie de aandacht trokken maar die wat vaardigheden en schrijf- en zangtalenten eigenlijk wel tekort schoten. Vaak waren er maar één of twee nummers waar het op z'n plek viel en dat werden dan ook de hit-singles.

Dat rauwe komt terug op dit album, waarbij je steeds meer bewust wordt dat er hier een band staat en niet slechts een zangeres met een paar sessiemuzikanten. Door de grote variatie is het dus wel een achtbaan maar om het eclectisch te noemen gaat me dan weer te ver. Er worden wel grote sprongen gemaakt zoals van de energie van Not Gonna Kill You naar het lome Heart Shaped Face. Dat laatste nummer heeft net als Never Be Mine weer die zeurderige nasale stem die dicht tegen vals aanleunt op bepaalde momenten. Het klinkt dan wel doorleefder / bezielder dan andere nummers waardoor er bij mij een soort haat/liefde ontstaat met deze nummers. Net op het randje van het niet willen skippen.

Sister begint bijna als een slaapliedje met een wat hese iets wat nasale stem die veel wordt gebruikt op het album. Het wordt mooier naarmate het verder vordert, stuwt richting een hoogtepunt om dan terug te vallen en opnieuw te beginnen met stuwen. Dat wordt dan vastgehouden, valt weer terug. De spanning weet ze behoorlijk goed vast te houden in al die herhaalde stappen tot het plotseling richting een ontsporing gaat maar net op tijd inhoud. Spelen met het doseren van energie in dit nummer is erg goed gedaan. Na een intermezzo in het nummer gaat het alsnog richting een ontsporing op de elektrische gitaar, die dan ook ineens kort losbarst. Om dan terug te keren naar het wieglied van het begin. Beste nummer op het album, geen echte single, of misschien wel á la Paradise by the Dashboard LIght van Meat Loaf.

Those Were the Days wandelt dan toch weer voort als een slaapliedje en een mooie aansluiting op het vorige nummer. Kent ook een vergelijkbare opbouw maar korter, bijna een soort kortere versie van Sister. Fijn maar eigenlijk of blauwdruk voor Sister of een kleine herhaling daarvan. Woman schoffelt voort in het tempo van het vorige nummer en klinkt prima met die bas op de voorgrond en een iele gitaar die telkens erdoorheen prikt. Opzwepend in het middendeel en mooie vocalen. Om dan de energie weg te laten ebben richting de afsluiter Pops (transl.= vader).

Op een oude piano na geheel ontdaan van franje en dus weer een totaal andere kant /genre / stemming op dit album. Ook als het prima aansluit op de voorgaande nummers die richting bedtijd gaan. Alleen halverwege Pops wordt je dan wakkergeschud, waarna zij het dan eigenlijk als een nachtkaars uit laat gaan. Het zijn wat tegenstrijdige manieren in de opbouw van deze afsluiter. Als je hem dan weer opzet bij het begin krijg je dus die synths in het openingsnummer. Wereld van verschil in energie.

Een beetje een wereld van uitersten met Angel Olsen. De stem van Angel houdt de boel bij elkaar en ook die elektrische gitaar(ist) met z'n eigen geluid. Vaak kale instrumentatie en dan weer (punkerige) bombast zoals in het refrein van Shut Up Kiss Me.

Maar uiteindelijk ben ik het wel met de massa eens die dit een goed tot geweldig album vinden. Het koste uiteindelijk toch maar 4 luisterbeurten om tot die conclusie te komen. Of ik het meer dan 4* zal gaan geven zoals metacritic nu aangeeft weet ik niet. Zou ik het live gaan kijken, zeker maar dan hoop ik dat die nummers van andere albums beperkt blijven want die zie ik niet zo zitten.

Angharad Drake - Sword (2015)

4,0
1
Fijn subtiel getokkel en een zeer aangename stem, ook rijk aan percussieve details doet soms Tribal / Middeleeuws / Keltisch aan, en hinten van Ethereal.

Omdat ik haar mooie gezichtje zag staan bij de luistergeschiedenis van een Last.fm / MuMe volger maar ook eens gewaagd aan een beluistering van een paar van haar nummers. Dat viel meteen goed.

Haar werk staat ook op Bandcamp met deze tags: Folk, Acoustic band, drums, female vocals, singer-songwriter. En ook 'Drum and Bass' ik neem aan dat ze daarmee bedoelde dat sommige muzikale aankledingen sober zijn met slecht drum en bas want met die energieke en dansbare stijl Drum and Bass heeft het niets te maken.

Voor de fans van haar (Australische) landgenote Juanita Stein of de Engelse Siobhan Wilson, Nadia Reid, Bedouine aldus Last.fm

Anne Clark - Hopeless Cases (1987)

3,5
0
"Homecoming" lijkt wel verdacht veel op een Pet Shop Boys nummer "Opportunities (Let's Make Lots of Money)" heb even nageplozen en die waren toch eerder met hun nummer.

Annie Hardy - Rules (2017)

4,0
0
Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren via een stream van NPR first listen

De statement die gemaakt werd op NPR over dit album wekte mijn interesse "Writing these songs saved me" zou Hardy gezegd hebben over 'Rules'. NPR maakt verder de claim dat deze nummers mogelijk de meest ontroerende zijn die je zult horen dit jaar. Dat is nogal een boude uitspraak, maar begrijpelijk nu ik een klein stukje van het verhaal achter dit album ken. Twee jaar geleden schonk Annie het leven aan een jongetje om het 17 dagen later te verliezen aan wiegendood. Maar daar stopte de treurnis niet, want rapper Cadalack Ron, de vader van het kind, zou 9 maanden later overlijden aan een drugvoerdosis. In een notendop de basis van dit album.

Annie Hardy is sinds 2003 bekend onder haar alias Giant Drag een L.A. Indie Rock band die ik verder niet ken. Wat ik hoor klinkt als Downtempo licht Experimentele Alternative Rock neigend naar Folk Rock / Singer-Songwriter. Annie's soms verscheurende stem doet me denken aan Janis Joplin maar iets minder Bluesy. Niet bepaald een album voor een bijna lente-achtige (mid)dag als vandaag... meer voor laat op een regenachtige avond.

Dit album komt dus amper een week na Mount Eerie - A Crow Looked at Me en als je dat goed kon waarderen dan past dit mogelijk ook in je straatje. Het is wel minder ingetogen en de vertellende en verhalende manier van Mount Eerie is hier veel minder van te vinden. Het maakt het ook gemakkelijker om naar dit album te luisteren dan naar dat van Mount Eerie die toch een soort voyeuristische kijk in iemands dagboek van maakte. Annie's nummers kunnen ook buiten de oorspronkelijk context beleeft en gewaardeerd worden.

Dit doet eerder denken aan Lou Reed & John Cale - Songs for Drella zoals het met piano en viool gedragen nummer Goodbye My Love, verder ben ik ook gecharmeerd van Train en Blood In Blood Out. Officieeel is de single Want , maar al eerder was er een video uitgebracht voor Go Hey Ru Ku.

Het is een soort heiligschennis om te zeggen welke van de twee (of drie) albums de betere is, maar deze van Annie Hardy is wel toegankelijker dan die van Mount Eerie en misschien meer doorleefd dan Songs for Drella.

Anouk - Fake It Till We Die (2016)

3,5
0
Een nieuwe van Anouk, de derde sinds Sad Singalong Songs in 3,5 jaar tijd, ze houdt de vaart erin. Maar dat album uit 2013 was mooier dan de twee die erna volgende. Zelf vind ik New York Motel het beste en dan Urban Solitude en dan Sad Singalong Songs maar zo geldt dat ook bijna voor de rest van de stemmers op MuMe. Een paar van Anouk's albums heb ik nog niet geluisterd maar deze krijgt een kans vanwege een paar leuke singles.

Anouk pakt groots uit in de opener There He Goes. Een mix van late 60s / vroege 70s R&B /Soul/Funk en met percussie en blazers doet het bijna aan als een big band productie, afgerond met orgeltje en koortjes. En dan na 3 minuten een soort mellow fade-out. Erg mooi gedaan, vooral die laatste twist, in een nummer dat tekstueel niet veel om het lijf heeft. Het gaat vervolgens over in soort slow ska van I Just Met A Man. Een nummer over een man maar eigenlijk over tolerantie in een stijl zoals je inderdaad ook in de late 60s / vroege 70s meer hoorde maar dan uit de VS. Blue Motel heeft dat mooie refreintje / hook wat het even boven de vorige twee nummers doet uitsteken. Wederom blazers en accent op de percussie, een favoriet en misschien volgende single?

Dan de tweede single Burn heeft wat van een Mark Ronson nummer, overladen met ingrediënten, wel mooi dat als kerkorgel klinkende synth(?). Het heeft een ingehouden woede waardoor het enigszins stoer doet klinken, maar het is geen "nobody's wife". Men heeft zich bij de productie niet ingehouden en dat gaat maar net goed. Maar tussen de rest van de nummers valt die overdaad niet op. Waste Your Water moet dat over tranen/verdriet gaan, die zij een ander aangedaan heeft? Minste nummer tot nu toe voornamelijk tekstueel. Het einde met het orgel/synth maakt dan nog wat goed. Take It Slow klinkt bijna als een cover van een 80s nummer, hunkert richting Sade. Denk dat deze mijn favoriet wordt, ook omdat het weer gas terug neemt en ook iets opener en meer sober is, ook als sober hier relatief is. Zit toch behoorlijk wat productie in dit nummer, meer uitgewerkt om het met minder instrumentatie te kunnen doen.

Handyman een ingetogen nummer, bijna ballad, met een foute titel en een foute quasi duet met even zo foute teksten maar misschien ook wel weer een guilty pleasure, ook als dat zeggen in deze context ook fout is. De overgang naar Fake It Till I Die is dan mooi en eenvoudig. Ook met deze tekst kan ik niet veel. Schuld neerleggen bij objecten die nooit schuldig kunnen zijn, ach ja. Wel weer een mooie fade-out/fade-in overgang waar er meer van op het album staan een waarmee het dus ook als een geheel aanvoelt. Long Way lelijke handclap-uit-een-doosje gebruikt in een matig nummer, stoort me wel erg. Klinkt ook als het al laatste als lapmiddel is ingezet om het nummer op te krikken. Ook het happy family gevoel van Brothers & Sisters doet me weinig en weer die irritante handklap. Wellicht gemaakt voor haar koters. My Man en dit keer is Anouk "Nobody's Wife" zelf wel bezitterig geworden, maar wel door hem geïnspireerd, over welke van die mannen in haar leven zou ze het hebben? De eerste single Down Daddy Down schuift richting een trage Ska / Funk / Dub waar je Sly & Robbie zou kunnen voorstellen die haar wat toegefluisterd hebben. Blijft één van de leukste nummers op het album.

Fake It Till We Die, bevalt me beter dan de vorige twee albums en misschien dat deze ook kan uitgroeien tot de op 3 na favoriete album maar om eerlijk te zeggen zet ik nu nog liever de nieuw van Lady Gaga op, die op dezelfde dag uitkwam en die tekstueel interessanter klinkt. Anouk's teksten sinds Sad Singalong Songs zijn niet hoogstaand op een paar uitzonderingen na in die 3,5 jaar. Maar de productie en het andere geluid maakt veel goed op dit album.

Anouk - Paradise and Back Again (2014)

3,5
0
Er zijn weinig albums van Anouk die ik van begin tot einde prachtig vind, meestal zijn het maar een paar nummers. Eigenlijk alleen het vorige album album dat ik zeer waardeer en daarom hopend op een waardige opvolger en de single "Places To Go" koesterde die hoop. Maar de andere singles kunnen me minder boeien dus een vraagteken wat het wordt. Vandaag de verlossing.

Nu dat ik meer dan de helft heb gehoord valt het me iets tegen. Het is soulful en er zijn Jazz invloeden en zelfs honky-tonky country invloeden ("Wigger") maar echt sterk / overtuigend klinkt het niet. Anouk lijkt me zoekende naar een nieuwe muzikale weg maar echt experimenteel wordt het nergens. Hier en daar wordt er wat geroken van een stijl maar met zo'n stem als die van haar lijkt me na (Pop)/Rock eerder een toekomst in de Blues of Gospel ("Smile & Shine" / "Breathe" ?). Dat gemompel aan het begin van "Smile & Shine" kan veel beter, klinkt te plichtmatig.

De status van de laatste 3 nummers als bonustracks is me ook een beetje vreemd. Het naar TOTO's "Afrika" / "Rosana" ruikende "Places To Go" is wat mij betreft nog steeds het beste op dit album. Dat "Wish He Could See It All" een waardig einde van een album kan vormen is terecht maar zonder die bonustracks is het album te rustig maar ook ééntje die voortkabbelt zonder echt (mij) te emotioneren. Alhoewel, kan je dat wel van Anouk zeggen? Meestal vind ik het of het ene of het andere, goed of slecht. Maar dit kan de eerste keer zijn om dit te zeggen; middelmatig.

Anouk - Sad Singalong Songs (2013)

4,0
0
Na maanden van broedende anticipatie is daar dan eindelijk het nieuwe album van Anouk, is er ook maar één geweest waar zo reikhalzend naar is uitgekeken? De achtbaan rit van het Eurosong Festival nadert zijn climax en middels Birds verbonden aan dit album. Ook de tweede teaser Stardust doet de interesse voor het album alleen maar toenemen. Ze heeft duidelijk een heel andere muzikale koers gekozen, maar gelukkig blijft het nog heel herkenbaar Anouk. Vandaag is de release en gelukkig ook te streamen op Spotify en Deezer naast iTunes, dus meteen maar luisteren.

Ik verklap maar meteen dat je dit album eindeloos kan draaien, de intro van het openingsnummer The Rules is min of meer de outro van de afsluiter The Black Side of My Mind, compleet met bombast en kinderkoortje. Pretending As Always lijkt een beetje inspiratie bij Sgt. Pepper gehaald te hebben, krijg het gevoel of John en Paul even meedoen. Vandaag weten we nog niet waar Birds ons morgen heen vliegt, maar mooi stukje marketing om het album vandaag uit te brengen. Of er nu morgen gewonnen of verloren wordt. Wel wordt nu eindelijk duidelijk waarom dat aparte einde aan Birds zit, het gaat over in The Good Life. Pas bij Are You Lonely spitsen mijn oren want dit klinkt zo bekend dat ik de muziek al kent van een 70s band/nummer maar ik kan er even niet opkomen. Stardust vind ik nog steeds het beste nummer en ook hier een 70s feel die me doet denken aan Shirley Bassey. Het enige nummer dat iets irriteert is het gesproken intro van Only a Mother de orkestratie en horns zijn dan weer prachtig. Net niet te zoet alhoewel die backing vocals wel erg voor in de mix zitten. Ook Kill klinkt iets als een beatlesque crooner en is het derde nummer wat mij meteen na een eerste keer horen bevalt. Met I Don't Know Nothing komt het einde in zicht en is het eerste nummer die herhaald wat er al in andere nummers te horen is/was. Ook de afsluiter The Black Side of My Mind opent als een herhaling van zetten maar gaandeweg gaat het meer boeien en bij het einde wordt de bombast weer uit de kast getrokken die aan Alan Parsons Project doet denken.

Ik vind het een erg prettig album om naar te luisteren en ze krijgt na twee keer beluisteren al meteen 4 sterren maar mogelijk wordt dat nog meer.

Antonio Aguilar - A Boca de Jarro (1958)

Alternatieve titel: Vintage México Nº 64 - EPs Collectors "Rancheras a Boca de Jarro"

4,0
0
Eén van de eerste uitgaves van Antonio Aguilar, één van Mexico's meest bekende en geliefde vertolkers van Ranchera muziek die geassocieerd wordt met Rancho's en dus Mexicaanse cowboys ook wel charro's genoemd. Zijn bijnaam was "El Charro de México" (The Horseman of Mexico). Verder zong bij ook met Mariachi's en verder in de stijlen corrido en banda die meer populair waren en zijn in het Noorden van Mexico, nabij de grens met de Verenigde Staten. De vier nummer op dit album zijn vooral Mariachi en Ranchera (tegenhanger van Country & Western/Roots/Americana).

Helaas was de opname apparatuur in die dagen nog niet geweldig en is vermoed ook verloren gegaan. Want deze opnames klinken als opnames van de 10" vinyl (78 toeren?) platen die zijn opgenomen en bewerkt. 90 procent van het geluid is redelijk maar met regelmaat is de vinyl bron duidelijk te horen en dat is erg jammer. Natuurlijk zijn die nummers later opnieuw opgenomen en opnieuw uitgebracht maar voor de geschiedenis is het natuurlijk fijn om de echte originele opnames te horen in al hun glorie. Het label Vintage Music heeft heel veel oude albums uit Latijns-Amerika opnieuw digitaal uitgebracht.

AOA - Angel's Knock (2017)

Alternatieve titel: Ace of Angels First Album

3,5
0
Iets moet het eerste album zijn van 2017 die beluisterd zal worden en geloof het of niet maar dit lijkt me een interessantere keus dan Brian Eno - Reflection (2017) ...ben geen Ambient fan.

Ace of Angels: zo te zien een zevental tiener cheerleaders, maar deze jonge dames zijn iets ouder zo tussen de 20 en 26. Eén van de dames schijnt te kunnen drummen en een andere Piano spelen, hoor dat hier niet terug. Het genre: K-pop, Electro-Pop en Dance, hoofdzakelijk in schattig Engels, met wat Koreaans er tussen door in bijna elk nummer. Dit is vergelijkbaar met Europese en Amerikaanse pulp-pop prinsessen, doet me zelfs denken aan Latin Pop en aan Kylie Minogue. Hier en daar wat effect op de vocalen maar dat is te verwachten bij dit soort acts.

Excuse Me is het meest catchy van het stel, maar alles is zeer toegankelijk en dansbaar. En af en toe de Koreaanse taal is geen obstakel wat mij betreft, ze gebruiken de zelfde straattaal uitdrukkingen die je ook in Amerikaanse all girl groups hoort.

Lily is een aardig Jazzy Pop Ballad grotendeels in Koreaans, en Melting Love neigt naar 80s PostDisco / Synthpop.

Er zijn veel slechtere pulp-pop albums gemaakt, deze is prima en een vrolijk begin van 2017

Ariel Pink - Dedicated to Bobby Jameson (2017)

3,5
0
Als ik het originele verhaal lees van Bobby Jameson, de achtergrond en inspiratie van dit album, dan wordt je daar niet vrolijk van. Een overhyped act in spé die vervolgens genadeloos faalt met z'n eerste single... en vervolgens tot aan zijn dood afvraagt "wat/waar is het mis gegaan?" Zware kost.

Mijn kennismaking met dit vreemde mannetje Ariel Pink loopt via Weyes Blood en zangeres Natalie Mering, haar album Front Row Seat to Earth (2016) staat in mijn album Top 10 van 2016. Dus Ariel toch maar eens verder verkennen, ook op aanraden van Spotify

Lo-Fi / Psychedelisch / Indie Rock donker, wat tegendraads, zonderling en verhalen over eenzaamheid maar gemaakt met de nodige humor. Acting springt eruit omdat die een soort 70s Funk ritme heeft en naast Feels Like Heaven het meest positief over komt. Death Patrol lijkt voor een bijna vrolijke begin 70s Frankenstein film gemaakt. Meer humor in Santa's in the Closet met iets wat 80s aan doende synths. Dedicated To Bobby Jameson klinkt alsof 70s David Bowie en The Stranglers even meededen naast het orgeltje van Ray Manzarek (The Doors), smakelijk geheel.

De single Time to Live heeft niet veel verstaanbare tekst en wat Drone invloeden, en de fijne chant "time to live, time to die" in de eerste helft. Pas in de twee helft komt de tekst plus wat grunts zoals ik ze ken van Jaz Coleman van Killing Joke. De single Another Weekend is het mooiste nummer van het album, wellicht ook het meest toegankelijke. De teksten goed verstaanbaar en ook waar gemakkelijk een band mee te vormen is. Verder gewoon Psychedelische Pop Rock met veel fijne weird effecten. Verdronken galmen in Lo-Fi in I Wanna Be Young klinkt als een grijsgedraaid bandje in je cassettedeck.

Vanaf Bubblegum Dreams begin ik wel iets te krijgen dat ik wel weet wat Ariel in huis heeft, alle elementen waaruit hij een nummer opbouwt zijn nu wel voorbij gekomen. Door de verdronken zang in Lo-Fi galm is slecht verstaanbaar en bind dus niet gemakkelijk. Pas het iets wat kitchy en Funky Acting trekt weer mijn aandacht. Het album had dus waarschijnlijk 1 a 3 nummers korter gekund en niet 55 maar 44 minuten kunnen duren. Met de pakkende Lo-Fi Punk van Revenge of the Iceman wordt men weer even wakker geschud in de afsluiter "open de fucking door!"... hij staat al open Ariel.

Geen slechte kennismaking met Ariel, genoeg nummers om van te genieten.