menu

Hier kun je zien welke berichten E-Clect-Eddy als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Café Tacvba - Jei Beibi (2017)

4,0
Na 5 jaar stilte dan eindelijk een nieuw album van Mexico's favoriete Pop Rock / Pop Punk rebellen, anders wel mijn favoriet. Ze bestaan al 28 jaar maar dit is pas hun achtste reguliere album, een band die het moet hebben van de kwaliteit en niet de kwantiteit.

Op het vorige album hadden Electronics al een belangrijkere rol gekregen en dat is hier gebleven maar domineert het album nergens. Het klinkt op het eerste gehoor, iets ingetogenere en iets minimaler dan de nummers op het vorige album, alsmede de Latin invloeden. Maar ze hebben toch hun eigenzinigheid behouden zoals in nummers als Futuro waar de stem deels omhoog getransponeerd is (auto-tune als effect? klinkt eerder als vocoder experimenten.

Het sterkste klinken ze in nummers als Que No (echt niet) dat een Folky begin heeft om iets verder in een ingetogen Pop Rock over te gaan met Bluesy orgel. Dat orgel mag prominenter meedoen in Diente de León (tand van de leeuw).

De eerst helft van het album is zeer toegankelijk en in de tweede helft wordt het iets serieuzer en de nummers worden langer uitgesponnen. Zonder ook maar een seconde te vervelen zoals Disolviéndonos (ont-vergeten we).

In de afsluiter Celebración (feest / viering) komt dan het tegendraadse weer even naar boven en gaan ze terug naar hun Latin en Pop Punk roots. Ze zijn niet vies van een paar kinderen die even mee brullen en een half koor. Alles zeer gedoseerd.

Ze leveren weer een prima album af en die veel ruimte heeft om te groeien. Toch heb ik het gevoel dat ze minder uitbundig en ook wat milder zijn dan op het vorige album. Café Tacvba was ooit een soort feestband die nummer met sociaal bewogen teksten scandeerde. Nu doen ze dat nog steeds maar wel in een aangepast tempo.

De titel Jei Beibi klinkt verdacht veel als Austin Powers Yeah Baby

Caloncho - Fruta, Vol. II (2016)

3,5
De Mexicaan Óscar Castro gaat schuil achter de moniker Caloncho en hij was al eens genomineerd voor een Latin Gammy voor de Fruta EP, de voorloper van dit album, in de categorie Beste Alternatieve muziek. De artiestennaam die hij gebruikt is de (bij)naam waarmee zijn grootvader hem van jongs af aan aansprak. Van oorsprong is Caloncho een groot fan van Bob Marley en reggae en dat hoor je terug op dit album.

De muziek, teksten en zijn stem klinken dromerig maar nooit als slepende ballads, eerder een soort melancholie naar de onschuldige Latin Pop en Rock van de 50s en 60s met vleugjes Surf en tropische ritmes die soms ook als reggae kunnen doorgaan. Eerder het toevoegen van accenten en spaarzaam inkleuren van de muziek en zeker geen muur van geluid noch complexe structuren. Eenvoud zonder dat het als minimalistisch klinkt. Alleen in het uptempo La Chora is er duidelijk een drumcomputer om de beat te stuwen, een nummer dat gedeeltelijk in Engels en deels in Spaans gezongen wordt. Dat tweetalige geldt ook voor het slaapliedje Julia.

De single Pasa el Tiempo is een soort dromerig nummer met een sterke 60s sentiment.

Camila Cabello - Camila (2018)

3,5
Never Be the Same prima opener van het album, iets wat mysterieus begin.

She Loves Control een vertraagde Reggaeton beat, jammer die effecten op haar stem.

All These Years aardig ingetogen Pop

Inside Out zowel Reggaeton invloeden als Caribische invloeden (steelpan?), doet wat denken aan wat Shakira deed op haar meest recente album. Samen met Havana mijn favoriet van het album.

Het album valt me erg mee, op die effecten op de stem na dan, soms net iets te veel. Die (meerstemmige) effecten lijken vooral bedoelt om de indruk te wekken dat het een groep betreft , zoals op In The Dark. Heb wel de indruk dat ze een goede stem heeft. Ook prettig dat de nummer lekker kort zijn, niet meer pretenderen te zijn dan Pop. Het is wat ingetogen maar nergens echt 'breekbaar' - wel klinkt ze op Into It soms jonger dan de bijna 21 jaren die ze telt.

Prima Pop album met Latin / Reggaeton invloeden en hinten van R&B

Camila Moreno - Mala Madre (2015)

4,0
Deze Chileense zangeres met mooie heldere stem die van oorsprong uit de Folk kwam houdt wel van het experiment en neigt dan ook naar het laatste album Daughter - Not to Disappear (2016) wellicht was ze bekend met de voorganger daarvan.

Mala Madre vertaalt naar: slechte moeder. Discogs zegt: Rock, Pop, Trip Hop, Indie Pop, Experimental, maar vorige album neigden naar Art Rock, Folk Rock, Indie Rock met een klein vleugje Latin.

Canciones de Navidad (2012)

3,0
Hier en daar is deze moderne Mexicaanse kerstalbum een beetje cheezy. Maar men heeft getracht om niet de afgetrapte paden te bewandelen maar hier en daar aan te halen.

Beste nummer en reden om dit album te luisteren, heeft het minst met kerst te maken en daarom ook al een voordeel Café Tacvba - Tamales de Iguanita

Carla Morrison - Amor Supremo Desnudo (2017)

4,0
Anderhalf jaar verscheen er al een prima album van Carla - Amor Supremo (2015) en daar heeft ze nu een soort Unplugged versie van gemaakt en daar wat nieuwe nummers aan toegevoegd: Dime Mentiras en Te Regalo.

Zo te horen zonder publiek, dus geen live registratie van een akoestisch optreden. Het doet veel meer aan als (Latin) Folk dan de bekende Indie Pop / Latin Pop die zij doorgaans maakt. Veel ruimte voor de wat zoete ronde stem van Carla en een akoestische gitaar, soms een piano en/of een (contra)bas, soms lichte percussie. Uitgeklede versie van haar vorige album; Desnudo betekend dan ook naakt of uitgekleed. Na de eerste beluistering durf ik te stellen dat de betere nummers op het originele album ook hier nog steeds boven de rest uitsteken. Ben wel blij met de nieuwe nummers.

Klinkt prima op een zomerse dag als vandaag, downtempo en relaxed. Maar ik denk dat het nog iets bevalt laat op de (zwoele) avond want er klinkt meer melancholie door in deze versies.

Caro Emerald - Emerald Island (2017)

3,5
Uh... officieel pas uit over 10 dagen maar op dit moment al overal te streamen, zal wel te maken hebben met de try-out show die vandaag heeft plaatsgevonden.

De single Whatchugot is het meest uptempo nummer, meer Pop dan Jazz.

Het tempo op deze nummers lijkt me iets trager dan ik van haar ken. Onmiskenbaar heeft Caro Tropische invloeden in deze Jazzy nummers verwerkt, maar ook Reggae op Never Ever en daarmee het leukste nummer op dit album.

The Dark is een instrumentaal met een Retro feel die op een Psychedelisch album niet zou misstaan.

Caro Emerald - The Shocking Miss Emerald (2013)

4,0
Jazz & Swing is niet mijn ding maar voor Caro Emerald hou ik wel een klein plekje vrij. Ze heeft een mooie stem, ziet er appetijtelijk uit en ze brengt een lekkere mix van niet gangbare muziekstijlen met een heerlijk up vibe. Hierdoor kan ik naar Deleted Scenes from the Cutting Room luisteren ondanks dat het muziekstijlen zijn die me nauwelijks kunnen boeien. Na het een half dozijn keer gehoord te hebben is Caro bij mij van de radar verdwenen en dus kan ik onbevangen naar het nieuwe album luisteren.

Na de eerste keer het gehoord te hebben denk ik inderdaad dat dit een album is dat gaat groeien naarmate je het vaker hoort. Een echte knaller van een hit hoor ik niet maar alles zit goed in elkaar en lekker relaxed om naar te luisteren vooral haar stem is haar grootste kracht. Zelf vind ik de nummers die iets meer een latin gevoel hebben lekkerder en voorlopig is Black Valentine mijn favoriet. Waarschijnlijk om dat deze meer afsteekt ten opzichte van de rest van het album (elektrische gitaar) en een beetje een James Bond thema gevoel heeft. Ik geef het 3,5 sterren net als het vorige album maar mogelijk ga ik het vaker dan een half dozijn keer luisteren.

Carpenter Brut - Leather Teeth (2018)

4,0
Een nieuw album van de Franse Electro Rockers... opent weer met de nodige bombast op het instrumentale titelnummer. Ik ken deze act als een pure instrumentale band (met Metal - gitarist) waar soms ook (film)samples in te horen zijn, en te zien bij live optredens.

Ditmaal ook een paar nummers met zang waaronder de single Cheerleader Effect. Doet 80s aan maar deze acts kan ook aardige nummers maken zonder zang. Zelf ben ik niet zo van de instrumentals maar deze act heb ik live gezien en dat maakte een goed indruk, vooral de Metal -gitarist is een bonus. Op de nummers op hun releases vind ik de gitaarpartijen iets minder nadrukkelijk aanwezig dan bij live uitvoeringen. Dat gaat ook nu weer op.

De zang van Mat McNerney op Beware the Beast geeft het een wat Gothic Rock gevoel, zijn stem lijkt wat op die van Dave Vanian van The Damned.

Normaal zou ik dit onder ElectroClash willen plaatsen maar dit is eerder Synthpop met steroïde (deze heren komen volgens mij niet door de doping controle )

Bij de eerste beluistering vind ik de leukste 3 nummers:
het titelnummer, Hairspray Hurricane en Beware the Beast

Carpenter Brut - Trilogy (2015)

4,0
Franse Retro synthesizergeweld! 80s bombast... en heerlijk om van te genieten

Klinkt als Team Ghost maar zonder zang en met zwaardere synths i.p.v. de gitaren.

Verrassend van iemand (schijnt Franck Hueso te zijn) met een Black Metal achtergrond

Cassie Ramone - The Time Has Come (2014)

4,0
Lo-Fi van de de voormalige leadzangeres en tekstschrijfster van Vivian Girls. Meer dan een akoestische gitaar een stem en wat overdubs is alles wat ze nodig heeft. Okay, af en toe een lekker elektrische gitaar zoals in I Don't Really Wanna

CC Dust - CC Dust (2016)

3,5
Electronic Pop dekt de lading niet...

Beetje lage zangstem, met sequencers en een bassist: alternatieve Pop? Post SynthPop, New Wave... ze weet wel de aandacht te trekken, op een podium. Maar er is meer nodig om dit project drijvende te houden. Never Going to Die vind ik wel leuk...

Ze zou misschien mee de richting van Lydia Lunch moeten kiezen?

Ceci Bastida - Sueño (2016)

3,0
Ceci Bastida laat zich niet in een hokje plaatsen, tegendraads uit de subcultuur van Baja California.

Ooit zangeres in de Ska/Punk/Rock band Tijuana No! in de 90s. De nummers op deze EP gaan dan ook alle kanten op. Welk genre wordt er niet gebruikt kan je eerder stellen. Niets gepolijst en vooral een DIY vibe die toch wat gedateerd aandoet, door de oude synths / drumcomputer. Er zit ditmaal ook R&B en Hip Hop invloeden verwerkt in de nummers zoals Un Sueño.

Meest toegankelijke nummer: Vas a Verme Elektronische Pop met tribal percussie invloeden. En echte Afrikaanse invloeden in No Nos Pararán (vertaaalt: 'niets houdt ons tegen' of 'ze houden ons niet tegen') met Spoek Mathambo.

Celia Cruz - Azucar Negra (1993)

3,5
IN 1993 was Celia al 67 toen dit album gemaakt werd bij een major label. Het is dan jammer dat ze toch op de productie beknibbelt hebben wat betreft de synths. In de 90s was House en de daarbij behoren synths en sequencers/drumcomputer natuurlijk doorgebroken maar hadden gelukkig(?) geen invloed op dit album. Alleen de synth-klanken die hier gebruikt worden klinken te veel op de voorgrond, te iel, te schel en daardoor iets te goedkoop. Dat is jammer want voor de rest is het een aardig album.

Voor een Latin / Salsa / Son Cubano album zit er genoeg variatie op zoals de wat tragere Bolero, Bolero en De la Habana Hasta Aqui maar ook het Salsa nummer Que Suenen Las Palmas is gewoon een prima nummer. Terwijl in de intro van het melancholische Te Busco (ik zoek je) nog flarden hoort van haar wereldhit Guantanamera

Dat Celia nog relevant zou blijven binnen de Latin gemeenschap tot op hoge leeftijd bewees ze door 5 jaar later nog een grote hit te score met haar (dansbare) versie van La Vida Es Un Carnaval

Er zijn miljoenen Salsa albums gemaakt waarvan je de ene niet of nauwelijks onderscheid van de ander maar deze is goed te pruimen als je je over de synths heen kunt zetten. De zeer herkenbare stem van Celia was nog redelijk goed en de teksten en arrangementen zijn okay ook als ze veel betere albums heeft gemaakt in haar 55 jaar in de muziek.

Celia Cruz & Tito Puente - Cuba y Puerto Rico Son... (1966)

4,0
Dit lijkt het eerst complete album waarop deze Latin legendes samenwerken, in stijlen die volgens Discogs
Guaracha, Guaguancó, Merengue, Cumbia, Bolero, Rumba omvatten.

Ze lijken een prima groep musici rond zich te hebben die klinken als een Latin Big Band versie van Celia's oude begeleidingsband La Sonora Matancera. Wel klinkt dit voor mij als een big band die iets meer Jazzy spelen dan ik gewend ben van La Sonora Matancera, met name door de blazers.

Ik ken weinig van de percussie-stijl van Tito Puente, noch zijn stem, om hem hier te kunnen onderscheiden van de rest van de musici. Zodoende klinkt dit voor mij gewoon als Celia Cruz begeleid door een andere band. De nummers klinken verder in het verlengde van haar werk uit die tijd alleen met minder Cuban Son, dat wil zeggen minder tot weinig Afro-Cubaans invloeden. Het lijken grotendeels originele nummers die nauwelijks op andere albums (incl. verzamelaars) verschenen zijn. Celia was ten tijde van dit album net 40 en klinkt goed bij stem, wat mij betreft was zij op haar vocale en creative hoogtepunt tussen de jaren 1954 en 1970.

Ondertussen zijn beide legendes overleden: Tito Puente in 2000 en Celia Cruz in 2003 maar hun muziek leeft voort. Op zwaar bewolkte koude april dagen zoals vandaag is het dan toch iets van lente.

De 2009 versie's op Spotify van het label Codigo klinken fris, mogelijk opnieuw gemastered.

De eerste beluistering valt goed, al kan ik nu nog geen favoriet noemen, ze klinken allen gelijkwaardig goed tot zeer goed. 3,5* / 4*

Celia Cruz con La Sonora Matancera - Celia Cruz (1954)

4,0
La Sonora Matancera bestond al sinds 1924 en heeft in haar bestaan een hele reeks aan 'leading ladies' en 'leading gentlemen' gehad. Het hoogtepunt van hun roem kende deze Latin Big Band in de periode dat Celia Cruz daar in de spotlight stond vanaf 1950 totdat ze Cuba verliet en zich in 1965 in de VS vestigde. Ze zou daar nooit meer terugkeren 'zolang Fidel leeft', helaas stierf zij al in juli 2003 ruim 13 jaar eerder dan 'El Lider Maximo'.

Dit is volgens Discogs één van de eerste officiële albums van La Sonora met Celia, maar al eerder waren er singles verschenen die dan weer niet op dit album staan. Een gebruik dat ook in vele andere landen voor kwam. Ondanks dat het label SEECO officieel op Spotify en andere streaming-services staat, is dit album daar niet te vinden. Je moet het zelf samenstellen aan de hand van talloze verzamelaars met wisselende kwaliteiten. Sommige nummers zijn duidelijk van vinyl geplukt en nauwelijks bewerkt tot versie die digitaal afgestoft zijn en waar de mono 'omgezet' is naar stereo. Helaas dus geen geweldige beleving bij het beluisteren van de samengestelde afspeellijst maar het is niet anders. Totdat SEECO eens professioneel werk maakt van het restaureren van zijn enorme muzikale bibliotheek.

Dan de muziek zelf.
Tropische ritmes van een Latin Jazz Big Band met Afro-Cubaanse invloeden.

Stukje geschiedenis: Cuba was een ex-kolonie van Spanje waar ook Afrikaanse slaven op de rietsuikerplantages werkten. Daarnaast waren er ook nog de oorspronkelijke inheemse volken en invloed vanuit Frankrijk, Engeland en de VS als gevolg van diverse koloniale oorlogen. Al die invloeden hebben de muziek op Cuba gevormd en dat hoor je hier terug. Op later werk van La Sonora Matancera en Celia Cruz is het Afrikaanse aspect wel steeds kleiner geworden. Mogelijk teruggeschroefd onder druk van raciale sentimenten die speelden in de landen buiten Cuba waar zij steeds meer populariteit genoten. Zelf vind ik dat juist interessant want het geeft Cubaanse muziek zo een eigen identiteit. De Afrikaanse ritmes, chants en samenzang maken de muziek levendiger dan andere Jazz Big Bands.

Celia Cruz was al een mid twintiger toen zij zich als grote onbekende bij de band voegde en rond de 40 toen ze die verliet. De succesperiode waarin beiden tot bloei kwamen. Ook de periode daarna 1965-1975 maakten beiden nog kwalitatief goed werk maar nooit meer zo mooi.

Helaas is niet duidelijk wie wat geschreven heeft en of de teksten die Celia zingt ook enige inbreng van haar genoten of niet. Op Discogs zijn slechts een handvol nummers aan haar gecrediteerd maar mijn indruk ik dat ze meer invloed had dan dat. Bij de uitvoering legt ze er wel vaak een seksuele ondertoon in, dubbelzinnige teksten die door het gebruik van Afrikaanse woorden alleen maar meer mysterieus werden. Ze kunnen soms uitgelegd worden als relationele probleem, sociale kritiek als ook licht erotisch. Misschien wel bewust zo geschreven om censuur te misleiden.

Dit album zo een goed beginpunt zijn voor het verkennen van Afro-Cubaanse muziek als het online beschikbaar was... misschien is het nog ergens op vinyl te krijgen. Dat zal wel zeer zeldzaam zijn. De verzamelaar Celia Cruz con La Sonora Matancera - Mi Diario Musical (1959) is een goed alternatief dat wel online staat.

Celia Cruz con La Sonora Matancera - Feliz Encuentro (1982)

3,5
Vrijdag is deze blijkbaar opnieuw uitgebracht of in elk geval op Spotify verschenen. Helaas klinkt het niet alsof ze opnieuw is 'remastered', het klinkt wat doffig.

Deze koningin van de Salsa met de legendarische Cubaanse salsa big band La Sonora Matancera waren begin 80s al lang over het hoogtepunt van hun roem heen, die zo tussen 1950 - 1970 piekte, buiten de eigen landsgrenzen.

Celia en haar band laten zich van hun beste kant zien en ook al sprankelt het niet meer zo als in de 60s toch is dit een prima Salsa / Rumba album. Het koperwerk is weer heerlijk vertegenwoordig naast die fijne piano, en ook de achtergrondzang is aanstekelijk. Ook Celia is goed bij stem, ook als de uithalen van vroegen wel iets minder zijn maar nog fijn om te horen.

Beste nummers: Camino para Volver en Lamento de Amor

Cellars - Phases (2016)

3,5
De Amerikaanse zangeres Allene Norton alias Cellars wordt op bepaalde sites aangemerkt als een talent om naar uit te kijken voor 2017. Zij snuffelt graag in het Synthpop verleden en dan kom je al snel uit bij de gloriejaren in de 80s. Een periode die ik goed kan waarderen, en soms is goed gekopieerd beter dan slecht (zelf) verzonnen.

De nummers zijn stuk voor stuk ondergedompeld in vertrouwde geluiden wel bekend van oude analoge synths met vaak al even Retro klinkende drumcomputers/bassynth met dito gebrekkige drumpatroontjes. De vraag is dus niet of het 'fout' is maar hoe 'fout' het is. Met vocalen waar vaak te veel galm / effect op zit wordt het er ook niet beter van. Heb de indruk dat de stem gewoon iets tekort schiet (te iel) om de nummers iets meer levendiger te maken.

Curse Your Love is een nummer wat beter is, iets donkerder tekst en geluid, minder effect op de stem een een wat catchy patroontjes. Toys sluit daar aardig op aan.

Terwijl I'm Feeling toch echt op een foute manier de sampler gebruikt, plus te veel effect op de stem waardoor ze een beetje a la Cyndi Lauper klinkt, maar net niet. In het openingsnummer Stircrazy (is ook de titel van een 80s film) worden er Chic-achtige funky gitaartjes erbij gehaald.

De singles zijn Nighttime Girl en het New Order meets Miss Kittin meets Shakatak nummer Do You Miss Me?

Soms is 'fout' ook stiekem wel leuk, een guilty pleasure, en dat geldt ook wel een beetje voor dit album. Want ondertussen heb ik het al 4x opgezet en ook al heeft het veel wat me niet bevalt er zit ook genoeg in wat de aandacht vasthoudt.

Centavrvs - Sombras de Oro (2014)

3,5
Eigenlijk een lekker relaxed album voor een eerste lente dag in 2017. Veel Electronics met een laagje Latin / Mexicaanse invloeden waaronder Cumbia maar ook wel Indie Pop en zelfs uitstapjes naar Indie Dance (zoals Mañana No) maar ook trippy en dromerig als afsluiter Al Final

Centavrvs - Somos Uno (2018)

4,5
De heren van Centavrvs zijn in een kort jaartje mijn favoriete Indie Rock band uit Mexico geworden. Het is Indie Rock met een Latino twist en daardoor onderscheidend van de duizenden andere Indie Rock bands. Deze heren voegen wat Mexicaanse invloeden toe, blazers en Cumbia.

Het afgelopen jaar zijn vier singles uitgebracht (El Punto Final, Quebrar las Ventanas, Volar Muy Alto, Debilidad ) maar het album liet lang op zich wachten. Wel besteedde tijd want de eerste beluistering valt goed. Evenwel krijgt het album het moeilijk doordat de release-lawine sinds eind februari weer in volle vaart over het publiek heen stort. Nu pas aan de tweede beluistering toe sinds dat deze eergisteren uit kwam. Er valt dus nog genoeg te ontdekken zoals dat gitaartje in Ángel Tropical dat zowel Surf als West-Afrikaans klinkt (komt ook op andere nummers terug). Ik weet niet zeker wie van de heren zingt, ik meen Alan Santos Garcia en die stem bevalt me goed. De nummers zijn up-lifting maar in de teksten is ook duidelijk dat ze niet alleen de zon zien schijnen, en milde kritiek komt er ook in terug.

De prachtige kerstsingle van 2014 Navidad en Libertad (kerst in vrijheid) staat hier niet op, kan ik enerzijds begrijpen. Is thematische gebonden aan de kerst en ook al wat jaartjes terug maar is sindsdien niet op album op EP verschenen. Toch wel jammer dat die er niet op staat.

Favorieten: Volar Muy Alto (heel hoog vliegen/zweven), Debilidad (zwakte/krachteloos/gebrek) en Flor de Mayo (mei bloem) - met veel traditionele akoestische instrumenten de past bij de traditionele Mexicaanse Roots stijlen.

Cerrone - Red Lips (2016)

3,5
Hedendaagse Disco / Dance Pop van de oude France meester van de Disco. Hier terug met de eerste nieuwe nummers in 8 jaar? Geflankeerd door een gastvocalist op elk nummer. Zomers zoals te verwachten bij dit soort muziek, als ik het toen geluisterd had, zou ik het vaker geluisterd hebben. Het is leuk om een keer te horen, misschien volgende zomer nog eens opzoeken. Vooral de laatste nummers op het album doen denken aan Chic en Time Machine zelfs een beetje aan Giorgio Moroder.

I Want met Chelcee Grimes en Mike City klinkt funky en beter dan het gemiddeld.

Waarom dit luisteren? Stond op dit merkwaardige jaarlijstje waar ook ABC, Bowie, Leonard Cohen en Paul Simon op staan.

Charli XCX - True Romance (2013)

3,5
Na de EP's You're the One (2011) en Stay Away (2012) en de single You (Ha Ha Ha) heeft Charli XCX eindelijk haar début kunnen uit brengen. Hierop staat ook nummers van die EP's plus 10 nieuwe nummers. Het is dat ik toevallig op Stay Away stuitte dat me wel beviel en daarom aan de 3voor12 stream waag. Vind het lastig om haar te vergelijken met anderen aangezien ik niet vaak electropop luisteren, liever electroclash of electrorock.

Chairlift is het eerste waaraan ze me doet denken, ook Sleigh Bells en vleugjes van M.I.A. en The Ting Tings. Uiterlijk is het inderdaad een beetje interessantdoenerij maar ja ze zal iets moeten doen om onderscheiden met de rest van de wannabe popsterretjes te maken. De singles zijn de betere nummers van het album de rest vult de tijd. Ze heeft een stem waar mee ze veel kanten op kan zoals in Set Me Free is te horen. Maar dan is electropop niet het genre om dat tot uiting te brengen. Er ontbreken ook goeie hooks of meezingers en dan blijft dus weinig hangen. Vanwege de singles en de stem krijgt ze dan toch nog 3,5 sterren.

Charly Bliss - Guppy (2017)

4,5
Op NPR noemen ze dit zoete Pop Punk, het klinkt in elk geval alsof dit live wel spannend zou kunnen zijn.

De zangeres heeft een iets wat kinderlijke stem maar nergens echt irritant. Ze kan bovendien wel zingen ook al wordt door effecten op de vocalen de indruk gewekt dat het gruizig is. Waarschijnlijk is haar stem iets te mooi of rond voor Punk. Ik hoor haar ook nergens echt gillen of haar stembanden tot de limiet forceren. Is ook niet verstandig natuurlijk, maar je hoort dat wel regelmatig bij Punk bands. Korte gilletjes in Percolator, DQ en Totalizer van een halve second daargelaten. Maar wel zo lekker om te horen

Ze willen rauwer klinken dan ze zijn. Het geluid is iets wat Lo-Fi maar er wordt strak gespeeld invloeden uit: Garage Rock, Indie Rock, Alternative Rock maar wel toegankelijk, snap waarom ze het Pop Punk noemen al zit het volgens mij iets dichter tegen Alternative Rock. Maar zeker geen Indie Pop wat ik ook op Last.fm zie, niet deze nummers.

De korte nummers zitten goed in elkaar, genoeg spanning en variatie. Gitaren klinken ook lekker, goede balans in het geheel zonder dat er echt iets uitschiet alhoewel het wel regelmatig op een stevig gitaarmuurtje leunt. Teksten vind ik moeilijk te verstaan, had iets meer vooraan in de mix gemogen. Hoor ook wel de gelijkenis met Weezer en Veruca Salt. Ook wel herinneringen aan het eerste album van Blondie als ik heel even een synth boven de gitaren uit hoor in Scare U.

Als dit niet album van de week is dan in ieder geval album van de dag. Goed om even te luisteren vlak voor je naar een Rock concert gaat of gewoon gaat stappen, kom je in de juiste stemming. Genoeg reden om de band te hypen, bevalt beter dan Against the Current, was dat niet de Pop Rock hype van 2016? Nu 3,5* met ruimte om te groeien.

Favoriet Glitter "Am I the best? Or just the first person to say yes?" fijne hook

Charly Bliss - On Audiotree Live (2016)

3,0
Veel relatief onbekende Indie Rock / Rock / Pop Rock acts lijken vlak voor hun doorbraak een EP-tje op te nemen in de studio's van Audiotree. Deze is opgenomen een jaar voor het uitbrengen van het heerlijke debuut album Guppy (2017).

Percolator, Gatorade en Ruby die ook op het debuut verschijnen zijn hier al goed uitgewerkt maar klinken nog niet helemaal 'strak' ingespeeld.

Nieuw en alleen op dit album is Golden Age, met een zanger ipv zangeres en kan meteen vergeten worden. Bad Box zal op het debuut onder een ander naam (DQ?) verschijnen.

Een album alleen voor de fan, want je mag hopen dat het 'nu' live levendiger en strakker zal klinken.

Charly Bliss - Soft Serve (2014)

3,5
De debuut EP heeft alle ingrediënten die later terugkwamen op het eerste volledige album Guppy het is alleen vreemd dat ze die pas in 2017 uitbrachten.

De eerste twee nummers worden gezongen door zangeres Eva Hendricks en het derde nummer Strings door Spencer Fox (actor, voice actor, singer, musician, comedian)... dat is ook het minst interessante nummer. Opener Love Me is het beste nummer van de EP.

Ook de karakteristieke gilletjes van Eva zijn nog niet heel prominent aanwezig. Die waren dan weer wel duidelijk aanwezig op de volgende EP On Audiotree Live (2016) maar die uitgave vind ik maar van matige kwaliteit zowel in de opnames als in de uitvoering.

Chastity Brown - Silhouette of Sirens (2017)

3,5
Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren via een stream van NPR first listen

Het is niet echt Blues Rock maar er zit wel een Bluesy vibe in diverse nummers, meer Singer-Songwriter mix met wat Pop en wat Rock. Vind het moeilijk te vergelijk met wat ik ken binnen dit genre aan acts wellicht in de verte verwant aan Joan Armatrading ?

Goed verteerbaar maar ik laat het bij één luisterbeurt.

De singles zijn Colorado en Carried Away en verder vind ik How Could I Forget zeer te pruimen.

Chatelaine - Take a Line for a Walk (2010)

4,0
Ik hou van de stem van Toni Halliday en het sfeertje van Curve en door toeval kwam deze release op het spoor. Vooral de eerste vier nummers zijn erg fijn, herinnert aan haar vroegere band. Er wordt veel gebruik gemaakt van klassieke instrumenten zodat er een beetje ethereale sfeer ontstaat.

Sinds dit album uit 2010 is er nog geen nieuw album van Toni verschenen, maar volgens Wiki zou er één in aantocht zijn sinds 2013.... die is dus rijkelijk laat.

Chavela Vargas - Por Mi Culpa! (2010)

3,5
Zo ongeveer het laatste album van de toe nog levende Costa-Ricaanse/Mexicaanse legende Chavela Vargas gemaakt op 90/91-jarige leeftijd en 2 jaar voor haar dood in 2012.

Van haar mooie stem is weinig over maar doordat het extreem doorleeft klinkt heeft het ook zo z'n charme.

Op het album enkele van de Boleros en Rancheras waarmee ze bekend en beroemd werd, maar nu in eenvoudige uitvoeringen waarbij ze wordt bijgestaan door een reeks internationale artiesten die zelf bewonderaar zijn van La Chamana.

Un Mundo Raro ('een vreemde wereld') is zo een beetje haar bekendste nummer, eigenlijk ontbreken Paloma Negra ('zwarte duif') met verkapte verwijzing naar haar lesbienne geaardheid en La LLorona ('de huilster').

In Piensa en Mí ('denk aan mij') lijkt het wel of ze wil zeggen, "vergeet me niet" zo breekbaar klinkt zij. Maar altijd strijdbaar gebleven tot het einde zo als op de afsluiter Vamonos ('laten we gaan' of 'kom op!').

Dit is een album eerder voor de die-hard fan. Voor het betere werk moet je haar albums hebben van vóór 1970 met compositie's van die andere Mexicaanse legende Jose Alfredo Jimenez

Cherry Glazerr - Stuffed & Ready (2019)

5,0
Lang moeten wachten nadat de heerlijke single Juicy Socks was verschenen begin 2018. Ook de singles Wasted Nun en Daddi stelden niet teleur.

Op veel van de nummers van dit album is een stevig gitaargeluid te horen, dat herinnert aan acts als Foo Fighters. Daar tegenover staat de wat zachtmoedige stem van zangeres / gitarist Clementine Creevy die soms wat dromerig zingt over serieuze zaken zoals een opdringerige vader(-figuur) op Daddi. Elementen uit de Shoegaze in de mix met Grunge, terwijl de intro van bijvoorbeeld Juicy Socks ook op een Indie Pop nummer lijken. Spelen met hard en zacht, ingetogen en stevig expressief is een trucje dat al veel vaker gebruikt is maar Cherry Glazerr is hier wel de nieuwe meester van, wat mij betreft.

Grote kanshebber (de derde) voor mijn eindlijstje van 2019.

Chicago - Chicago XXX (2006)

3,5
Met NOW: Chicago XXXVI (2014) maakten ze een prima comeback, maar ik heb er een paar gemist / overgeslagen. Op zoek naar de weinige albums van Chicago die ik nog nooit geheel beluisterd heb, kwam ik deze tegen. Het voorlaatste album volledig met originele nummers en de opvolger van Twenty 1 (1991).

Het opent vooral met Power Ballads waarmee ze mid 80s zo veel succes hadden met Peter Cetera en hier klinkt het net alsof een kloon van hem de nummers zingt. Alleen zit deze zanger(s) vaak tegen de limieten van hun stem(men). Terwijl Chicago in de 80s erg zoet werd en koperwerk inruilde voor synths (zoals de trend toen was) hier probeert men het zoete wat terug te schroeven door er meer Rock elementen aan toe te voegen en vaak gebruikt te maken van het droppen van de beat en dan knallend terug te komen. Een bombastisch trucje dat in de eerste 5 nummers veel gebruikt wordt.

Pas in de tweede helft komt het album meer tot leven voor mij vanaf Already Gone: meer ruimte voor koperwerk en voor de gitaar. Na de eerste beluistering prefereer ik deze over het voorlaatste album maar vind ik de opvolger wel beter.