menu

Hier kun je zien welke berichten E-Clect-Eddy als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Walter Murphy - Rhapsody in Blue (1977)

4,0
Heerlijk relaxed deze muziek, Jazz-Funk / Disco aldus Discogs maar wel weelderig uitgevoerd met orkest. Er zitten ook Latin inloeden zijn muziek en 'ballroom-dancing' genres als Cha Cha Cha. Grotendeels instrumenteel, op wat 'chants' na, Zeer toegankelijk en lekker dansbaar. Hier en daar een Funky gitaartje erbij, en een bas de net genoeg grooved

Walter Murphy is de man achter de Disco versie van Beethoven's Fifth Symphony die beroemd werd via Saturday Night Fever (1977) veel van de ingrediënten die hij daar gebruikte hoor ik hier ook weer terug. Veel ruimte voor solerende musici, koperwerk, vioolsectie.

Walter heeft niet stil gezetten, wereld beroemd van themas van TV voor: The Tonight Show Starring Johnny Carson, The Savage Bees, Stingray, Wiseguy, The Commish, Profit, Buffy the Vampire Slayer, Looney Tunes, and How Murray Saved Christmas. En samen met Seth MacFarlane: Family Guy, The Cleveland Show, American Dad!, Ted, & Ted 2.

Als ik dit album toen in 1977 in mijn vingers had gekregen had ik deze geheid grijsgedraaid naast de voorgenoemde score van Travoltas' hitfilm. Jammer dat de re-release van die score er voor zorgt dat er nu nummers niet afspeelbaar zijn op Spotify waaronder Walter's A Fifth of Beethoven. Vandaag pas de luisterdoop van dit album, precies goed voor zomerse avonden en nachten.

Dan maar genieten van een lekker Hammond orgeltje op Uptown Serenade naast een fijne gitaarpartij en koper bombast. Een nummer die vergelijkbare paden bewandelt als zijn beroemde 'broer'.

Dit complete album maar verder luisteren deze week en even die MP3's opzoeken van Saturday Night Fever want mijn 'midrange' AKAI cassettedeck heeft al 20 jaar terug de geest gegeven... dus die tapejes kan ik niet meer afspelen...

Wax - A Hundred Thousand in Fresh Notes (1989)

4,0
Het eerste album van WAX (Graham Gouldman & Andrew Gold) was geweldig, het tweede album zeer goed en dit is de minste van de drie. Het tempo en de energie is veel lager dan dat eerste album en daarmee ook de hit gevoeligheid. "Maybe", "Pictures of Paris" en "Don't Play That Song" zijn de betere van dit album.

We Are Scientists - TV en Français (2014)

4,5
Was ze alweer bijna vergeten, We Are Scientists. Nummers van hun eerste twee albums hoorde ik regelmatig maar daarna van mijn radar verdwenen.

Dit album ligt erg lekker in het gehoor, met name het heldere gitaargeluid in diverse nummers. Hier en daar echo's van de 80s, U2's Edge lijkt mee te gluren in het laatste nummer maar ook herinneringen aan Cocteau Twins' gitaargeluid komen boven. De meeste nummers zijn relatie kort en dat is ook wel fijn, en houd het tempo erin.

Weyes Blood - Cardamom Times (2015)

3,5
Ook deze kreeg een kans of 3 vandaag om de discografie te verkennen.

Veel minder experimenteel dan de EP The Outside Room en dichter bij het meest recente album en juweeltje wat mij betreft Front Row Seat to Earth. Wel een andere sfeer en meer afwisseling. Cardamom is bij de 3e passage inderdaad het beste van deze EP, alleen Natalie met een akoestische gitaar en wat sfeer effecten en een fluit? Een groeier...

Weyes Blood - The Innocents (2014)

3,5
Ook maar eens aan dit album gewaagd, nu dat haar meest recente werk een plekje in mijn albums Top 25 van 2016 heeft bemachtigd. De eerste beluistering valt niet tegen maar valt ook niet mee... het is wennen aan de grotere variatie aan invloeden en stijlen. Alhoewel het wonderbaarlijk goed bij elkaar past door de stem van Natalie Mering, die soms richting irritatie huppelt als het lijkt alsof ze auditie doet voor het kerkkoor. Niet een album voor elk moment van de dag, eh... week... eh... maand. Nodigt dus niet meteen uit om het opnieuw te luisteren.

Zo klinkt Montrose als een nummer dat gemakkelijk op de laatste van Jenny Hval had kunnen staan, die maakt ook al zulke experimentele muziek. Ik zou het genre Avant-Garde niet op dit album plakken maar beschouwen als een experimentele vorm van Folk. Een andere die opvalt: Requiem for Forgiveness, met veel elektronica.

Weyes Blood & The Dark Juices - The Outside Room (2011)

3,5
Vandaag deze maar eens aanhoren, het laatste album is een juweeltje. Deze is dat niet voor mij.
Discogs tags Abstract, Experimental, Ambient - niet helemaal mijn genres.

Deze is minder gefocust, alle ingrediënten zijn aanwezig die je ook hoort op het meest recente album Front Row Seat to Earth. Maar die heeft een duidelijke samenhang / thema die ik hier niet kan ontdekken bij de eerste beluistering. De teksten zijn vager en slechter te verstaan, zit geen goed verhaal in. Soms bijna mantra achtig, meer stijl over inhoud.

Een nummer als In the Isle of Agnitio staat dichter bij het experimentele werk van Jenny Hval - Blood Bitch (2016). Erg lange nummers, ze houdt zich niet in. Niet geschikt voor Pop of Rock fans. Heeft door het gammele orgeltje en Psychedelische effecten wel iets van een 60s vibe op Storms That Breed

Overigens heet track twee Lost in Dreams op Spotify ipv Dream Song, verder geen vermelding van op Discogs, foutje bij de streamer? Of een afwijkende release, of een andere versie van het nummer?

Whitney - Light Upon the Lake (2016)

4,5
Erg ongebruikelijk voor mij om eerst een optreden te hebben bijgewoond en dan pas het album te luisteren maar so be it. Gisteren stonden ze als hoofdact in de Tolhuistuin/Paradiso Noord waar ik juist het voorprogramma kwam bekijken: Julia Jacklin. Zij was goed maar Whitney was veel beter, een bijzonder optreden, review staat hier. Zie hier nu 65 stemmen en een hoog gemiddelde van 3,78 op MuMe en nog geen review, zal een poging wagen.

Kort door de bocht: hartenpijn en eenzaamheid klinken door over het hele album, en vriendschap. En dat is niet verwonderlijk omdat ze op bandcamp zelf aangegeven dat ze de nummers geschreven hebben nadat (lead)gitarist Max Kakacek en drummer/zanger Julien Ehrlich een moeilijk periode hadden na het vastlopen van hun respectievelijke relatie's. Zij vormen het hart van de band waar ook naast een slaggitarist en bassist ook nog een keyboardspeler / achtergrondzanger en trompettist deel van uitmaken.

Een uitgebreide en bijzondere line-up waardoor er meer muzikale variëteit te vinden is. Zelf haalden ze hun inspiratie bij Townes van Zandt, Jim Ford, Bobby Charles, The Band en vroege Pavement. Die namen zeggen mij weinig maar het klinkt erg 70s en in het gitaarspel hoor ik wat Lou Reed terug en af en toe ook wel wat van The Beatles/McCartney/Wings. "Zomerse Country Soul" en "Melancholische Folk" wordt dit ook wel genoemd. De gevoelige zang van Julien met wat geknepen stem roept dat wel op. De 10 nummers zijn in minder dan 30 minuten voorbij en zelf kan ik geen zwak nummer herkennen al zijn er wel nummers die er boven uitsteken, zoals het titelnummer Light Upon the Lake die wel erg kort is. Verder zijn No Woman, Golden Days en No Matter Where We Go de favorieten. Terwijl Follow een positieve afsluiter is.

Julien Ehrlich drumde eerst kort in Unknown Mortal Orchestra en vervolgens in de IndieRock-ers van Smith Westerns samen met gitarist Max Kakacek. Toen deze band na korte tijd ontbond ontstond deze groep Whitney. Ik herhaal maar meteen wat ik ook bij het review van de optreden schreef. De drummer zanger Julien Ehrlich komt over als een erg gevoelig jongen die zich met marihuana en drank staande houdt en op mij overkomt als een toekomstig lid van de 27 club, die groep artiesten die tijdens hun 27ste levensjaar komen te overlijden. Het album is absoluut de moeite waard en de optredens ook, while it lasts.

Whitney - Light Upon the Lake: Demo Recordings (2017)

4,0
Eindelijk dan eens tijd om dit album te luisteren.

Het is één en al prachtig, het is dat men dit demo's noemt maar er zit niet veel verschil tussen dit en de uiteindelijke versie's. Hier en daar is het tempo iets langzamer, accenten iets minder genuanceerd en er is wel een soort Lo-Fi vibe die hier omheen zweeft (minder crispy).

Dave's Song klinkt opgenomen op tape en daardoor nog het meest op een echte demo maar duidelijk is dat alle elementen van het nummer aanwezig zijn.

Maar 2 nieuwe nummers dus op dit album, een demo van You and Me en de cover Southern Nights. Maar nergens antwoord op de vraag waarom dit album apart uitbrengen? Had ook een Deluxe versie van het album kunnen zijn of gewoon een EP met een mix van demo's en covers die ze het afgelopen jaar uitbrachten!? Na het optreden in de Paradiso Noord zei ik al ga deze band kijken voor het doek valt, maar dat was naar aanleiding van de zeer beschonken en zorgelijke staat van zanger / drummer, die verder prima speelde en zong. Ze toeren nog steeds... op het moment van schrijven.

We gaan het zien of er een (origineel) vervolg komt op Light Upon the Lake (2016) wat mij betreft een Top 10 album van 2016. Zou erg jammer zijn als het niet zou gebeuren, aan de ander kant wellicht zit er niet meer in het vat?

Wilko Johnson - Blow Your Mind (2018)

3,5
Wilko leeft... voort!

Jarenlang zag het er slecht uit voor Wilko die door enkele artsen al als uitbehandeld werd beschouwd. Maar een riskante operatie en een lange revalidatie zorgden dat Going Back Home (2014) met Roger Daltrey niet zijn laatste wapenfeit zou worden. Er is een 'mooie' complete docu over die periode van gemaakt.

Helaas gaat hij voort in een genre (Blues Rock) dat me minder ligt en zo zal dit album waarschijnlijk na een paar luisterbeurten weer ter zijde geschoven worden. Gelukkig staan er wel veel korte energieke nummers op die neigen naar Piano Blues Rock zoals That’s the Way I Love You en ook Tell Me One More Thing bevalt goed.

Met op harmonica Steve Weston, bas-gitaar Norman Watt-Roy en drums Dylan Howe beiden uit Ian Dury's oude begeleidingsband The Blockheads. Op de keyboards Mick Talbot die van The Style Council.

Wilko Johnson kan het nog steeds en naar dit album luisteren is zeker geen straf.

William Shatner - Has Been (2004)

4,5
Na 1x luisteren wist ik al dat dit het beste is wat ik tot nu toe kende van de man en na 3 keer luisteren beschouw ook ik dit als een meesterwerkje. Ik vermoed dat de meeste eer naar Ben Folds gaat maar ook de teksten van Shatner klinken erg lekker en weten wel een snaar te raken.

Willie Nelson - God's Problem Child (2017)

3,5
Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren via een stream van NPR first listen

Luister niet veel van deze levende legende maar ditmaal ga ik me er wel aan wagen, ondanks dat het Country is (niet echt mijn ding).

Een album dat ook via PledgeMusic tot stand is gekomen. Willie is ondertussen al 83 en daarmee volgens mij van de krasse knarren die de afgelopen jaren iets uitbrachten (Paul Simon, Barry Gibb, Aaron Neville, Graham Nash, Bowie, Brian Wilson) wel de oudste.

Hier en daar een kleine bibber maar hij is nog verrassend goed bij stem. Alhoewel ik soms denk de auto-tune te horen zoals in het humoristische Still Not Dead.. een contrast met de hoes waarop hij lijkt al afscheid te hebben genomen en te berusten op wat komt.

De nummers klinken gewoontjes tot prima, is vooral Country met hier en daar wat andere invloeden.. Wals, Americana, Rock en Latin via een akoestische Spaanse gitaar. Zeven nummers van zijn hand en 6 van gastacts zoals Tony Joe White op God's Problem Child, het langste nummer op het album met relatief korte nummers rond de 3:20 minuten.

Willie moet niets meer, behalve doorgaan met ademhalen en elke ochtend gewoon weer opstaan en zo klinkt het ook wel op het album. Bowie had op zijn eigen manier afscheid genomen en gewerkt aan een mooie nalatenschap. Willie doet het hier op zijn manier want hoeveel albums kunnen we nog verwachten van de man? Alhoewel... hij er bijna elk jaar er wel één levert en soms zelfs twee. Misschien is het geen berustend album maar gewoon saai? of ben ik gewoon nog steeds geen fan van Country... zal wel dat laatste zijn. Want Willie is een nog levende legende en met He Won't Ever Be Gone gaat het nog net niet als een nachtkaars uit. Willie... Still Not Dead!

A Woman's Love klinkt het meest toegankelijk, bijna Country Pop, verder is I Made a Mistake goed te pruimen.

Willie Nelson - Last Man Standing (2018)

4,0
Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release komende vrijdag, via een stream van NPR First Listen

Muzikaal dik voor elkaar, hij heeft weer prima spelende musici om zich heen Inderdaad deels meer lichtvoetige dan het vorige album, met een 70s Country Pop vibe. Hij klinkt ook wat jonger, maar misschien dat dit door digitale studiotrucjes is tot stand gekomen. Ik meen zelfs af en toe een auto-tune te horen. Luistert lekker weg met een mix van mid tempo Country / singer-songwriter nummers met wat fijn langzamere nummers tussendoor zoals mijn favoriet Something You Get Through

I Ain't Got Nothin' fijne bluesy Country Rock.

Voor wie meer ingetogen / diepgang wil zal God's Problem Child (2017) moeten opzetten, en deze voor de dagen dat het zonnetje schijnt.

Wilsen - Magnolia (2014)

4,0
Emperor : lekkere iets wat broeierige en ingetogen Droom Pop / Folk die doet denken aan Daughter. Beste nummer van de EP

Magnolia Folk met Indie Pop invloeden, iets meer ruimte voor galmende open akkoorden op een heldere gitaar. Een prima openingsnummer.

Go Try Min of meer dezelfde stijl en ingrediënten als Magnolia niets mis mee maar iets minder dan de twee hierboven.

Sea to Sea iets wat jengelende Dream Pop gitaren, met halverwege een fijne break om daarna iets dreigender te worden.

Fijne kennismaking met deze dame, misschien dat ik vanavond het concert zal bezoeken als ik geen kaartje kan vinden voor Ellen ten Damme.

Wonder - Wonder (2013)

4,0
Niet te vinden op Spotify of Deezer maar wel op SoundCloud

Zeer de moeite waard als je een fan bent van Masha Maria - Homes (2016)

Zelf vind ik de streams van Soundcloud niet heel geweldig, vergeleken bij Deezer en Spotify. Maar de schoonheid van de nummers en de stem van de zangeres komen goed over. Op het eerste gehoor klinkt deze zelfs iets mooier dan het genoemde solo-album van Masha Maria, maar die was slechts backing vocaliste en gitarist op dit album.

Heb beide albums slechts één keer gehoord, deze ga ik zeker nog eens luisteren. De stem staat licht galmende ver voor in de mix, en een fijn tokkelende gitaar in bijna elk nummer naar sfeer opgebouwd met spaarzame Electronics/synths en bijna afwezige percussie.

De tags op Soundcloud van de band zelf:
Dark, Pop, Indie, Folk, Warm, Alternative, Radiohead, Fleetwood Mac (> nummer Sinner), Lazy

Misschien iets voor erwinz?

WWWater - La Falaise (2017)

3,5
Behoorlijk experimenteel, Ambient op Presence, En op WWWater is duidelijk dat ze aardig hoog en zuiver kan zingen maar niet met heel veel kracht. Wellicht dat het daarom onder Soul wordt geplaatst.

De nummers op deze EP hebben meer te maken met Jenny Hval en Sevdaliza dan met pure R&B / Soul. Het is experimentele downtempo Elektronische Pop met invloeden uit Ambient / Hip Hop.

My Hands is meer uptempo en licht dansbaar.

Mine Yours Afrikaanse chants op de achtergrond, hadden meer naar voren gemixt mogen worden. Weer mooi hoog gezongen en veel ruimte daarvoor gegeven door minimum aan instrumentatie.

Een mooi debuut.