Een van de door mij minst beluisterde albums van deze band maar eigenlijk vind ik 'em best wel goed. Okay het klinkt meer in de lijn van het solo werk van Frey en Don Henley, minder energiek en af en toe was loom.

Toch staan er meer dan genoeg fijne nummers op, met als uitschieter I Can't Tell You Why, gevolgd door Heartache Tonight, The Long Run, The Sad Cafe (met David Sanborn op saxofoon). Ook In The City (van en met Joe Walsh) en Those Shoes mijn prima nummers ook al blijven ze niet zo lang hangen.

Er staan inderdaad wel wat vage titels op dit album: The Greeks Don't Want No Freaks en The Disco Strangler waarvan ik vermoed dat Glenn meer invloed op had dan Don.

Eerste keer dat ik een compleet album beluister van deze 90s Britpop / Indie Rock band. In het verleden wel eens naar wat nummers geluisterd en gedacht dat er een klik zou komen maar die kwam er uiteindelijk niet.

Toen de single Anarchy and Alchemy was ik daar wel gecharmeerd van, iets wat ingetogen, beetje Jazzy, Alternative Rock met veel ruimte voor de zangeres, 'open' en spelen met hard en zacht. Ook Hey Hey Hey en die was aardig maar toch niet zo meeslepend als de eerste single. Ook het iets donker openende Autumn Angel is goed te pruimen. En afsluiter Dead Again doet herinneringen aan Cocteau Twins naar boven komen.

Het is geen liefde op het eerste gezicht maar er valt genoeg te genieten aan het album, voldoende om het een andere dag een herkansing te gunnen. Voor een Indie Rock album is dit redelijk ingetogen en niet meteen te zeggen donker het schuurt lichtjes tegen Shoegaze aan.

Na drie nummers af gezet. Ik kan de geforceerde stem en zwakke teksten niet meer verdragen van de beste man. Het is jammer dat de muziek nog wel lekker loopt vandaar dat ik er nog 3 sterren aan geef.

Een album dat Eivør niet alleen maakte maar een speciale samenwerking voor de Danish Broadcasting Corporation. Verder schreef hier aan mee Marjun Syderbø Kjælnes, componist/arrangeur Peter Jensen, het Danish National Vocal Ensemble en de Danish Radio Big Band.

Het is een interpretatie van een muzikaal drama dat z'n oorsprong vind in Scandinavische legend over "de transformatie van een vrouwtjes zeehond, de zee en de liefde – en het conflict tussen natuur en de beschaafde wereld."

Het klinkt in ieder geval in het verlengde van Eivør eigen muziek, nu met koor en Big Band / orkest erbij. Versta er niets van maar dat hindert mij ook niet bij ander werk van Eivør.

De eerste beluistering is in elk geval positief, een pak van me hart. Spannender dan het vorige album en gelukkig ook weer een positievere vibe op het album.

De Aziatische invloeden zijn alom aanwezig maar de basis is nog steeds Westerse (Indie) Pop. De percussie heeft mee ruimte gekregen maar ik meen dat ze dat in het verleden ook wel meer ruimte gunde. Veel meer verkenning van de eigen-ik in de teksten, maar niet zweverig of New Age. Er zit wat kinderlijke onschuld / eenvoud in de teksten. Gelukkig weer veel mooie gelaagde stemmen.

Het is niet zo magisch als From The Valley to the Stars (2008), wat mij betreft haar mooie album, maar ik zou deze wel als 2e daarachter kunnen plaatsen of misschien als 3e achter het album uit 2006.

Wel opvallend is dat ze twee eerste singles niet op dit album staan, de covers van Breaking The Girl en Dream Baby Dream, of zou er nog een Deluxe versie komen met die tracks?

Voor een ander kerstgeluid moet je hier zijn.

Dit is het eerste Kerstalbum van El Vez en hierna volgden er nog twee aldus Discogs.

Bij de eerste noten van de cover van Feliz Navidad wordt je even op het verkeerde been gezet. Het lijkt zowel op de intro van een Pixies nummer maar heeft ook veel overeenkomsten met een nummer van Public Image Limited. Verder op in het nummer is die overeenkomst met P.I.L. nog beter te horen.

Zodoende heeft deze cover een originelere uitvoering dan menig ander artiest die zich hieraan waagde. De rest van het nummer (en de rest van het album) neigt ook meer naar de 50s en 60s Rock 'n' Roll en Rockabilly waarmee El Vez's grote voorbeeld bekend werd. Met een naam als El Vez zal het ook geen grote verrassing zijn dat meneer Presley het voorbeeld is van deze Amerikaan met Mexicaanse roots die eigenlijk Robert López heet. Via MTV wist hij met Spaanstalige covers van vooral Elvis nummers (maar ook Santana) bekendheid te genieten sinds het begin van de 90s. Verder wijde El Vez albums aan David Bowie (Son Of A Lad From Spain?) en Paul Simon (Graciasland).

Het mooiste / warmste nummer is het ingetogen piano Jazz Christmas Time Is Here, alleen de (Mariachi?) trompet soleert net iets te vóór in de mix, wel mooi spel en geluid.

White Christmas wordt Brown Christmas is de uitvoering van El Vez waar zijn imitatie van Elvis wel erg uitgespeeld wordt. Op het einde zit zelfs een stukje geleend van Alice Cooper: "I hope... I hope, you don't forget me or nothing....... Goodbye"

El Vez balanceert op de rand van een tribuut act / novelty act maar heeft goede musici om zich heen en kan prima zingen en zijn Elvis imitatie is gelukkig niet te dik dat het 'camp' wordt. Wie de Latin Rock naast de 50s en 60s Rock 'n' Roll kan waarderen zal zich wel kunnen amuseren met dit album.

ELLA een nieuw project van Ella van der Woude voorheen actief in Houses en in Amber Arcades, bij deze laatste staat/stond ze achter de synth/keyboard bij optredens. Volgens haar bio was haar solo-werk tot nu toe vooral te horen in scores en dat hoor je wel terug in de nummers op deze vooral ingetogen EP. Ze houdt van Indie (Rock) muziek en noemt zelf Sparklehorse en de Pixies. Die laatste herken ik nergens terug op deze EP die het vooral van haar stem en sfeer moet hebben, muzikaal spaarzaam opgebouwd, voornamelijk tokkelend op een gitaar.

I Don't Want To Get To Know You = IDWTGTKY, is de single en het openingsnummer met meer tempo dan de rest. Ook omdat dit het enige nummer is waar de iets wat tribal drums meer benadrukt worden.

Alleen in Restless krijg ik het gevoel dat er echt spanning en sfeer wordt opgebouwd, dat is dan ook mijn favoriete nummer. De andere nummers zijn eerder ingetogen singer-songwriter dan sensueel Jazzy, maar heeft er zeker wel affiniteit mee. Af en toe zijn er ook strijkers zijn te horen op de diverse relatief korte nummers. Ze speelt met de instrumentatie die vaak spaarzaam en afgewisseld wordt met kleine uitbarstingen waarin er één of twee extra instrumenten hoorbaar zijn.

De ELLA EP is een goed begin voor een solo-carrière en gezien dat ze binnenkort twee uitverkochte optredens verzorgt eind februari in Amsterdam in Theater De Roode Bioscoop, lijkt ze al een groep fans te hebben. Bij de eerste beluistering ben ik niet heel erg onder de indruk maar naar mate ik hem vaker luister groeit de waardering wel door het voren van meer details.

Toch zal het moeilijk worden om meer bekendheid op te bouwen, ze heeft geen stem die je meteen herkend en ook (nog) geen eigen stijl ook al schuurt die tegen filmisch aan, maar dat is zo generaal dat het tegelijkertijd niet echt onderscheidend is. Misschien zou ze moeten overwegen over te stappen naar Nederlands om in te zingen. Want dit is wel mooi maar ik ben het vanavond al weer vergeten.

Ondanks dat ik haar al 15 jaar ken van diverse losse mp3-tjes in mijn verzameling die bevallen, heb ik nog nooit een heel album van haar beluisterd. Vandaag dus de vuurdoop!

Ben benieuwd hoe deze Techno (aldus Discogs) mij gaat bevallen en verhouden tov recemte releases van acts als MSTRKRFT - OPERATOR (2016), Crystal Castles - Amnesty (I) (2016) en Blanck Mass - World Eater (2017)

Muzikaal klinkt het dichter bij Miss Kittin - Calling from the Stars (2013) maar die zingt ook echt en Ellen doet dat niet echt. Ook als er hier en daar wat vervormde / bewerkte stemmen te horen zijn. Dichter dus bij Kelly Lee Owens (2017) dan Underworld - Barbara Barbara, We Face a Shining Future (2016). Alhoewel Erdmond wel wat weg heeft van Underworld werk. Persoonlijk hou ik meer van nummers met zang dus zelfs als de dit onderhoudend klinkt verwacht ik het niet meer dan een paar keer aan te horen.

Jack My Ass is het eerste nummer dat ik enigszins met Techno associeer alhoewel het vooral aan de Belgische New Beat genre uit de begindagen van de House doet herinneren (1987-1990).

73 minuten totaal en slechts 9 tracks betekend dat ze gemiddeld 8 minuten lang zijn, voor een Electro Pop Rock persoon als mijzelf is dat best wel erg lang. Meer een album om ergens op de achtergrond te hebben dan ééntje om aandachtig te gaan luisteren.

Het nieuwe album van Ellen ten Damme is een live registratie van een optreden dat zij op 9 mei 2014 gaf in het concertgebouw bijgestaan door een gezelschap van veelal klassieke musici: The Magpie Orchestra. De vele Duitse liederen die zij in de loop der jaren voor diverse projecten had opgenomen in haar repertoire waren tot nu toe alleen op Youtube te vinden maar verder nergens officieel uitgebracht. Met deze uitgave is zij haar vele fans tegemoet gekomen. Zeker degenen die niet bij het concert aanwezig konden zijn.

De vraag is of dit een zoethouder is voor de DVD-release want dat was eigenlijk de bedoeling zover ik me kan herinneren. Bij navraag bij Ellen blijken de beelden nog niet nagekeken te zijn en lijkt het er niet op dat er binnenkort ook nog een DVD aan komt. Dat is jammer want ze is een entertainer die een show brengt die niet alleen het oor maar ook het oog streelt. De humor en interactie met haar publiek is steevast onderdeel van haar optredens en die mis je nu met een CD waar terecht alleen die muziek op is vastgelegd. Het is die interactie die ook de nummers aan elkaar knoopt en zo van al de onsamenhangende liederen een geheel maakt. Want deze bestrijken een periode van ruim 85 jaar vooral covers maar ook een drietal vertalingen van eigen nummers (Das Gras, Vielleicht & Königin von Frankreich) en een vertaling van een nummer van Rihanna (Liebe Wie Du Lügst). Het enige dat ze in gemeen hebben is dat alles in Duits gezongen wordt.

Het is allemaal pracht gezongen en gebracht in een Pop/Klassiek stijl met hier en daar een vleugje Jazz, Rock of Ballad. Afgezien van het applaus van het publiek is nauwelijks te horen dat dit geen regulier studioalbum is maar een live registratie. Voor de fans van Ellen is dit een must have. Bijzonder mooi: Tanz Mich (Leonard Cohen's - Dance Me To The End of Love), Cello (Udo Lindeberg), Naturträne (Nina Hagen), Ich Liebe Wie Du Lügst (Rihanna), Das Gras & Vielleicht (Ellen).

Ook Elohim wordt op enkele sites aangekondigd als een talent om naar uit te kijken voor 2017. Dit album is in elk geval een prima begin en hierop klinkt ze een beetje a la CHVRCHES.

Elohim houd haar identiteit zoveel mogelijk geheim, het enige dat we weten is dat ze uit Los Angeles komt. Op foto's bedekt ze telkens het grootste gedeelte van haar gezicht meestal me een enorme lok haar. Maar vermoedelijk heeft ze een Latijns-Amerikaanse achtergrond wat niet vreemd is aangezien 50% van de lokale bevolking dat heeft, zo is mij dat verteld. Op de meest recente single Hallucinating doen Mariachi's mee en is er tevens een special Mariachi remix, vandaar...

Wat me wel stoort is dat er op enkele nummers te veel effect zit op de stem wat helaas een beetje in de mode is, maar sommigen schieten daarin door. De met R&B beïnvloede afsluiter All That Gold heeft daar ook een beetje last van, het is al bijna alsof er sprake is van een vocoder.

De eerste drie nummers van het album bevallen mij het meest: Sensations, Bridge and the Wall en vooral She Talks Too Much met zware Electo synths die ook al voorkomen in de opener Sensations. Terwijl Bridge and the Wall nog het meest lijkt op een CHVRCHES nummer met misschien wat invloeden van Daughter. Die laatste band hoor ik ook een beetje terug in een nummer als Pigments.

Van mij mag ze de oceaan over om ook eens iets te laten horen en zien in dit Polderland.

Ruim een jaar geleden verscheen deze in mysterie verhullende zangeres op mijn radar. Op de weinige foto's is zij vaak te zien met een masker op of wordt haar gezicht grotendeels bedekt door grote lokken haar.

De goed toegankelijke nummers zijn grotendeels Elektronische Pop waar ze vele invloeden bij pakt uit de Hip Hop / Synthpop / Electro / Dance en zelfs Latin. Hierdoor en door de tempowisselingen is het een goed gevarieerd album maar voelt soms wat grillig door de contrast van opvolgende nummers. Vijftien korte nummers in minder dan 45 minuten, maar hiervan is één de introductie tot het album en verder 3 intermezzo's. Ondanks het Pop karakter hebben de meeste nummers het wel over persoonlijke ervaringen zoals angsten en relatieproblemen waarvan ze telkens een tipje van die sluier optilt zoals in Not Just Your Mama "somebody loves you, not just your mama".

Favoriet: Fuck Your Money "i got love, fuck your money" heerlijke Pop.

Een nieuwe EP van Emeli Sandé, valt meteen goed. Er lijkt weer een bepaalde eenvoud terug in haar werk. Emeli's warme stem staat heerlijk veel op de voorgrond en de arrangementen zijn wat eenvoudiger, maar genoeg variatie daarin om het spannend te houden. Ze heeft een nieuwe liefde in haar leven en dat levert een lekker warme EP op.

Soon opgebouwd rond een bekende Jazz sample van een drumpatroon (volgens mij heeft DJ Shadow deze ook vaak gebruikt). Het enige nummer waarbij die drums/sample de stem wat in de weg zit maar verder een prima nummer met gelaagde stemmen en ook wat raps die doen denken aan Gangstarr. Love Not War klinkt ook al Jazzy met piano gedragen intro. Haar zang komt dicht in de buur van spoken word of zelfs rap. Daar zitten wat trucjes in die ik ken van rappers.

Higher warm en soulvol midtempo dansbaar opgebouwd rond sobere orgelakkoorden. Neigt naar het werk van Neneh Cherry t.t.v. Homebrew (1992) en opvolger Man (1996). Eigenlijk meer nummers op deze EP die een vibe hebben die ik ook hoor in dat ouder werk van Neneh. Deep soul / R&B heeft tempowisselingen van midtempo dansbaar naar een Folky onschuldig eind.

Starlight [Acoustic] een eenvoudigere versie van het nummer, warmer en Folky. Veel galm op de stem en subtiel gepluk op de elektrische gitaar. Heb wel de indruk dat de auto-tune 3x voor een korte noot moest ingrijpen, niet heel schokkend. Is lastig te horen doordat er veel galm op de stem zit.

Kingdom Coming is vergelijkbaar met de 14 steps to Harlem ode van Garland Jeffreys aan zijn vader.

Ik ben een fan van Emeli Sandé maar haar vorige album vond ik minder toegankelijk en duurde het langer voor de schoonheid zich prijs gaf. Deze EP is veel toegankelijker en voelt meteen ook een stuk warmer en ingetogener... ook als diverse midtempo nummer prima zijn om op te schuifelen. Je moet wel van rap houden want dat komt op diverse nummers in korte uitbarstingen voorbij maar nergens te opdringerig en het blijft vooral warm.

Van de nieuwe nummers waar ik nu kennis mee maak is Legend of the Wild Horse de eerste die me meer het album in trekt. Net als veel andere nummers op dit album zijn Emily's vocalen van veel galm voorzien, af en toe iets te veel voor mij. Op NPR wordt ook Rihanna aangestipt bij het vergelijken, ik hoor het er niet in terug.... misschien dat dit nummer nog het meest lijkt op iets wat Rihanna op ANTI maakte?

Siren is het tweede nieuwe nummer (na de 3 singles) die me aanspreekt, doet ook veel meer denken aan haar oudere werk solo alsmede oud werk van Metric. Sterk, dit had op één van de eerste albums van Metric kunnen hebben gestaan.

Emily doet veel moeite om als een hemelse engel te klinken op dit album, omringt dus met veel galm maar vind het lastig om dit Ethereal te noemen. Dromerig is het zeker, Dromerige singer-songwriter met veel teksten over angsten en pijn, eigenlijk elkaars tegengestelden: dromerig vs angst/pijn. Dat hoor ik ook wel in haar oudere werk maar met minder effect op de stem. En ook minder (Synth)Pop invloeden, gevoelsmatig lag de nadruk toen iets meer op de teksten, stem, piano en sfeer. Nu lijkt die volgorde verandert te zijn: sfeer, piano, stem en dan pas teksten.

Je moet bij haar werk altijd wel iets meer moeite doen om alles wat erin zit te ontdekken en het laat zich niet altijd gemakkelijk aan de nummers onttrekken. Haar oudere werk lijkt mij inhoudelijk meer over haar reactie op de ervaringen van/met anderen. Dit album lijkt meer over haar eigen ervaringen te gaan, meer zelfreflectie.

Wat ik verder hoor is dat 10 jaar meer ervaring in het maken van muziek zorgen dat de nummers ruimer zijn 'aangekleed'. Dit terwijl toch vaak voor een minimale aanpak wordt gekozen met de focus op stem en piano. Toen (circa 2006) zat ze in een Indie Rock band maar tegenwoordig klink Metric meer als Synthpop. Die verschuiving van Indie Rock toen naar (Synth)Pop nu hoor ik ook wel terug op dit album, hoe subtiel dat dan ook uitgewerkt is.

Het stapelen van Emily's stem wordt veelvuldig gedaan op dit album en in opener Planets ( "people drift away" ) klinkt dat prachtig, een engel die tussen de planeten zweeft.

De eerste minuut van Fatal Gift klinkt nog het meeste als een nummer van haar albums van 10 jaar geleden. Maar daarna start de sequencer en plotseling wordt de reflecterende Singer-Songwriter omgetoverd in Synthpop om halverwege dan weer een dromerig intermezzo te hebben waarna het via een Indie Pop Rock verlengstuk weer terug te keren naar de opstomende Synthpop.... het is een kleine rollercoaster dit nummer. Waar ik even aan moest wennen maar nu wel beschouw als het beste nummer op het album.

Strangle All Romance minimalistisch Singer-Songwriter, bijna alleen haar stem met een nauwelijks hoorbare akoestische gitaar in de verte. Kort, to-the-point, eenvoud en ook krachtig.

Wounded "Girl, you got a wounded look - Give it a rest - Lay your weapon down beside my bed" iets wat bitterzoet.

Nihilist Abyss "I meant what I said back then but the danger now is all my anger spinning out of orbit toward the nihilist abyss"

Minefield Of Memory "I stay with my memories - And it's a minefield of memory" inderdaad helaas waar het geheugen kan verraderlijk problemen geven, zelfs als je eigen geheugen goed is kan die van een ander problemen veroorzaken.

Perfect On The Surface Emily's 'meaning of life' zal ik het maar noemen, piano klinkt hier heerlijk onder de bombast van de gestapelde stemmen. Een eenvoudig nummer zonder veel inhoud (ondanks de titel) maar wel 'perfect op het eerste gezicht'

Van de titeltrack Choir Of The Mind had ik iets meer verwacht, ondanks het 'spoken word' gedeelte... zal het lange nummer vaker moeten horen om het echte verhaal te ontdekken.

De Jazzy piano intro van Statuette doet me denken aan de nummers van The The - Soul Mining (1983) daarom na Fatal Gift mijn op één na favoriete nummer. "With the soil that you borrow - And the moral you deny - You can buy the eyes of the world - Better than me (You’re better than me)"

Heb een beetje hetzelfde met dit album als met Blondie - Ghosts of Download (2014) en Client - Authority (2014); in de afmix zit te veel hoog verwerkt, geeft nog meer focus op de galm en dat vind ik niet altijd mooi uitpakken. Kostte meer moeite om die albums te waarderen maar uiteindelijk vond ik ze toch erg goed. Hoop dat dit dan ook zo zal vergaan met deze nieuwe van Emily Haines.

Een uur is best lang en mogelijk voor de niet fan net iets te weinig variatie. Zelf kan ik hier gemakkelijk 4x achter elkaar naar luisteren, maar wel terwijl ik bezig ben in huis.

Toen Someday World op de luisterpaal stond wist ik meteen dat ik deze zou willen luisteren. Ben niet echt een fan van Brian Eno noch van Ambient maar de combinatie met Karl Hyde (Underworld) lijkt me wel interessant. Eerst nog de twee singles geluisterd op Spotify die gewoon de eerste 2 tracks van het album zijn. Het werd me meteen duidelijk dat het lastig te categoriseren is.

Eigenlijk kan ik het alleen vergelijken met 'My Life in the Bush of Ghosts' van Eno met David Byrne (Talking Heads). Het is simpelweg het enige andere album wat ik heb van Eno. Dat was een baanbrekend album maar om eerlijk te zijn als ik het een paar dagen niet gehoord heb dan ben ik alweer vergeten hoe de nummers gaan. Ondanks dat er interessante dingen gebeuren in die nummers en dat heb ik nu weer met dit album. Heb bij de derde luisterbeurt het volume maar opgepompt en dat helpt iets om meer gevoel te krijgen bij de nummers. Dan nog denk ik; Is dit niet gewoon een Ambient album van Underworld? Maar om dit nu Pop te noemen gaat met iets te ver, daarvoor zouden de songteksten meer 'poppier' moeten zijn. Eigenlijk is afsluiter 'To Us All' het meest gewone nummer op het album een soort Low meets Coldplay. Na 5 luisterbeurten verhoogd van 3,5 naar 4 sterren.

Album van het weekend! Misschien album van de week maar dan hou ik het weer voor gezien.

Staat op de luisterpaal dus maar eens gluren wat dit is: Roots aldus MuMe, Country Rock, Alternative Rock, Folk Rock aldus Discogs, dat klinkt al aantrekkelijker. Blijkt dat ik als eens het album The Ghost Of Escondido had geluisterd maar blijkbaar niet heel erg onder de indruk van was.

Nashville Duo volgens 3voor12, die dit in één dag hebben opgenomen, moet zeggen knap gedaan dan. Roots of Country zou mij niet helemaal aanspreken maar dit is best te pruimen. Leuk om een keer te horen. Dat van Ennio Morricone hoor ik niet, okay er zit af en toe een trompet erbij (en een viool?) maar niet dat in de buurt komt van Ennio's scores. Calexico daar lijkt het wel wat op af en toe en dat van Britpop hoor ik ook wel zo bij de laatste nummers.

De singles: Heart Is Black en Try klinken lekker en goed representatief voor het album.

Ergens tussen Electro / Synthpop en Minimal / House - erg lekkere synths en goed dansbaar.

Het openingsnummer Demain Est une Autre Nuit in contrast is wel lome en donker.

Carcajou 3 is wat ElectroClash-actig Fischerspooner meets Orchestral Manoeuvres in the Dark met een snufje EBM

Zelf noemen ze het Alternative Rock / Pop Rock maar zelf vind ik het neigen naar Punk Rock / Punk Pop, lekker rebelse zangeres, hun derde of vierde EP maar deze is de eerste waar ik kennis van neem. Een band uit Wales die bilingual zingt... maar niet op deze EP, althans ik heb het niet gehoord of zou zij af een toe een woordje Welsh in de mix gooien?

I'm Not Your Girl is mijn favoriet.

Heerlijk energieke goed toegankelijke Post Punk / Rock van een tweetalig female fronted band uit Wales, die tweede taal zal dan Welsh zijn want Estrons betekent Aliens in die taal aldus Discogs. Daar wordt het geluid vaak aan Alternative Rock gekoppeld.

Op hun Bandcamp pagina verbinden ze er zelf meer stijlen / invloeden aan vast: Alternative Rock, Rock & Rol, Art Rock, Garage Rock en Noise Pop. Allemaal wel wat van in terug te horen. Taliesyn Källström is de Zweeds / Canadese zangeres met licht nasale stem die een soort limiter-effect op de vocalen heeft, beter dan auto-tune of een galmbak. Dit valt bijzonder goed.

De meeste nummers worden in een hoog tempo gespeeld en afsluiter Drop schuurt dan tegen Speed Metal aan.

Deze act zou ik wel live willen zien.

Een heerlijk album voor zwoele zomerse avonden.

Op haar 55ste was Eugenia León een Mexicaanse zangeres met een hele staat van dienst waar ik nauwelijks kennis van heb toen ze dit album uit bracht. Als vertolkster van Nueva Trova (Latin Folk) met uitstapjes naar Bolero (Ballads) en Latin Jazz is de keuze voor een album met Braziliaanse invloeden niet heel erg vreemd. Er zijn vast Braziliaanse acts die hun lands eigen werk beter kunnen vertolken of met met meer fantasie maar deze is ook erg fijn.

Het zijn maar een paar nummers die echt van Braziliaanse oorsprong zijn en die zijn hier veel al vertaalt van het Portugees naar het Spaans. Lijkt me een wijze keus, laat het Portugees aan de Brazilianen en probeer een eigen draai te geven aan de oorspronkelijke composities.

De uitvoeringen zijn gelukkig niet te smooth of te glad gepolijst en er is veel ruimte voor de fijne stem van Eugenia, dat is eigenlijk het sterkste aan dit album.

Hierna zou ze nog vaker over de Mexicaanse grens kijken voor inspiratie in de ook al zeer geslaagde albums Ciudadana del Mundo, Volume 1 (2013) en Ciudadana del Mundo, Vol. 2 (2013) (wereldburger 1 en 2).

"Eight piece band. Psychedelic. Dirty soul. Met leden van Hooverphonic, Internationals, El Tattoo del Tigre, Antwerp Gipsy Ska Orkestra en Creature with the Atom Brain." aldus hun Facebook pagina.

Ergens vind ik dit goed passen bij 'ons eigen' My Baby.. maar vooral door het wat mysterieuze karakter van de muziek.

Deze act doet denken aan 60s Blues Rock en Psychedelic Rock vermengd met 60s Soul en een snufje Prog. Ze hebben daarbij ondersteund door (Big Band) blazers. De eerst beluistering valt erg goed en mij lijkt me dit mogelijk een heel interessante act om live te zien. De energie spuit er vanaf.

Favoriete nummers: tweede single Hormones, eerste single Use You (met een piepende en gillende zangeres) en Black Mamba

Volgens de info een band opgericht door een Duitse zangeres in Mexico met leden uit Engeland en Zweden. Vanavond live in Amsterdam dus weinig tijd om te bepalen of dit wat is, het album is vandaag pas uit.

De singles klonken in elk geval iets wat experimenteel en neigen naar lo-fi en shoegaze. Het nummer One Too Many klinkt als iets wat ook Siouxsie zou hebben kunnen hebben gemaakt in de 80s. Voorlopig het meest aansprekende nummer, gevolgd door Disco Glove die niets met Disco te maken heeft maar meer met het Robert Smith project: The Glove.

Ongepolijst en naar het schijnt dat ze nummers opnemen in de first take! Veel improv dus! Toch is het redelijk toegankelijk ook als ik de drummer iets saai vind, of misschien juist daardoor? Neigt hier en daar naar Avant-Garde, maar ook als opgenomen jamsessies in de oefenruimte. De meeste nummers hebben wel een opbouw en structuur dus zullen waarschijnlijk wel meer dan eens gespeeld zijn. Vooral de eerste helft heeft de betere nummers.

Door de sfeer en de stem van de zangeres met een licht Duits accent neigt het naar Nico maar dan minder donkere stem.

Morgen is het alweer 5 jaar geleden dat Eydie Gorme overleed, een week voor haar 85e verjaardag. Ik zag dat Sony dit album opnieuw heeft uitgebracht en alhoewel het alleen bij het titelnummer wordt vermeld vermoed ik dat alles remastered is. Ook is het prachtige Mas Amor daarmee weer beschikbaar gekomen, die een tijdje als enige niet afspeelbaar was op Spotify.

Dit de tweede samenwerking tussen de Eydie en de virtuoze Latin romantici Los Panchos. De eerste samenwerking Eydie Gorme & The Trio Los Panchos - Amor (1964) is een all-time favoriet waar ik als kind mee ben opgeroeid. Deze tweede samenwerking is nagenoeg even mooi als de eerste. Sumiere / ingetogen Latin percussie begeleid het virtuoze akoestische gitaarspel van Los Panchos. Die ook heerlijk de achtergrondzang doen en incidenteel ook de tweede lead-vocal nemen naast Eydie. Haar prachtige stem staat mooi voor in de mix en afgezien van een licht Amerikaans accent zingt zij hier voortreffelijk. Wekt veel melancholie op en de nummers zullen vooral goed vallen bij romantici en voor wie houdt van teksten vol onschuld, (dromen van) eeuwige liefde, maar soms ook over slechte tijden en verloren liefdes.

Als je van de laatste twee albums van Natalia Lafourcade houdt Musas (2017) / Musas, Vol. 2 (2018) dan zal dit waarschijnlijk ook wel goed waarderen, en horen waar Natalia mogelijk inspiratie uit heeft getrokken.

Eydie Gormé en Los Panchos hebben tussen 1964 en 1966 drie albums gemaakt, 2 reguliere en een speciaal kerstalbum.

Feitelijk zijn hier alle nummers verzameld die op die 3 releases stonden plus een losse single Culpame de la Bossanova de Spaanse versie van Blame It on the Bossa Nova.

Omdat het label CBS in 2007 zijn 60 jarig bestaan vierde werd er door moederlabel Sony een aantal sterren van weleer in het zonnetje gezet met nieuw remasters van hun werk. Zodoende zag deze release het levenslicht.

Alle 3 de albums waren al eens op CD verschenen en ik moet zeggen dat ik moeite heb om te zeggen waar deze hier beter zijn dan die andere, moet ik ze wellicht achterelkaar moeten horen. De tracklist is niet chronologisch opgebouwd waarschijnlijk om niet alle kerstnummers achter elkaar te hebben.

Sabine van EYE opent met vette synths in There Is, een nummer dat neigt naar ElectroClash. De beat is minimaal en het synthloopje ook, met een lo-fi zangeres erover heen.

Undress zit vol zenuwachtige patronen en doet denken aan het oude werk van Giorgio Moroder en Ladytron, daarom is het mijn favoriet. You're So Fine lustvolle zang. Nachtwasser Electro Jungle meets TV in outerspace, grotendeels instrumentaal herinnert aan Joe Meek's avonturen (Telstar). Sabine een "chop sticks" patroontje op de synth is de basis van dit eenvoudige / minimalistische nummer met schattig gezongen Franse teksten. Mijn tweede favoriete track van het album. Harvest Heart meer Franse teksten maar afgewisseld met Engels "I'm afraid I'm going to die alone" de teksten zijn donker. Naarmate het album vordert gaat het tempo er iets uit en wordt de sfeer donkerder. Pale Eye en Soft Grey Moon dromerig, soundscapes Japans aandoend.

Aangenaam verrast met dit Elektronische album van Nederlandse bodem, alleen hadden ze wel een originelere naam kunnen verzinnen voor de act. Eigenlijk wordt er veel gedaan op dit album met weinig, het klinkt bovendien ook als Lo-Fi meets 8-bit.