Een leuke plaat om eens per jaar op te zetten, heeft wel een lekkere 'feel'. Leuk die ode aan Giorgio, maar eigenlijk vind ik alleen Fragments of Time boven de rest uit stijgen.

Duidelijk een album voor later op de mellow avond, maar ook goed op deze druizelige zondag.

Doet me denken aan het werk van Elbow, Tindersticks en Timber Tembre. Kan aan mij liggen maar lijkt of dit soort albums vaker worden gemaakt de laatste 3 jaar. Ik vind het wel mooi maar meestal niet iets wat ik meer dan 5x luister. Uitschieters: 'You & Me' en 'Photographs (You Are Taking Now)'

Dandylion is de moniker die Marianne Sveen van Katzenjammer gebruikt voor haar solo werk. Toch als ik dit hoor klinkt het alsof er een band staat, die duidelijk geen tot weinig gebruik maakt van de mogelijkheden die een studio biedt (effecten / sequencers etc) en daardoor klinkt het iets ruw, zelfs een beetje rammelend, net niet Lo-Fi. Het doet me daarom ook denken aan het eerste solo album van Paul McCartney waarop hij alles zelf deed en wat veel probeersels opleverde. Ik krijg het gevoel dat Marianne net als Paul ook probeerde te bewijzen dat ze een album op haar eentje kan dragen. Dat kunnen ze zeker. Maar zoals de titel van dit release al aangeeft "Under Construction".

Het zeer ingetogen, om niet te zeggen donkere, afsluiter The Ballade of the Dandelion is mijn favoriet. Gedragen door piano en Marianne stem en niet veel meer. Vreemd genoeg heeft deze het niet gered tot de verzamelaar met een selectie van de drie losse EP's.

Dandylion is de moniker die Marianne Sveen gebruikt voor haar werk buiten Katzenjammer de feestelijke Noorse Folk Rock Pop groep waar zij deel van uitmaakte tot begin 2016.

Dit is de eerste van 3 EP's met solo werk waar de piano vaak een prominentere plek krijgt en het ook ingetogener is dan de grotendeels vrolijke muziek van Katzenjammer.

The Monster calls... Een wat donker sfeervol piano gedragen nummer, accent op haar fraaie stem.

Bring Magic Back na het donkere openingsnummer, verlichting met violen.

De Jazzy Pop van Significant Other lijkt nog het meest op iets wat ook voor Katzenjammer gemaakt had kunnen worden.

Don't Let It Bring You Down is een prima cover van een Neil Young nummer, ingetogen maar met een fijn stukje meerstemmige bombast in het intermezzo.

The End opent donker rond de piano om daarna meer folky kleur te krijgen, ook hier meerstemmig. Gaat dan wel uit als een nachtkaars.

Op de derde EP van Marianne Sveen gaat ze vanaf het begin op de elektronische tour. Ook dit is duidelijk een andere stijl dan ze speelde in Katzenjammer de Noorse act waar ze tot begin 2016 lid van was.

De elektronische Dance Pop bombast domineert in de opener Never Look Down en wordt enigszins doorgetrokken in Close to You maar die heeft meer Rock invloeden. Met Supposed to Have Wept komt de rust even terug in een fijn Folk Pop nummer die ook door haar band opgenomen had kunnen worden. Terug naar de donker elektronische Pop in Don't Take Me Dancing waarop je lastig kunt dansen door de tempowisselingen. Mama Bear doet wat Beatlesque aan, violen, meerstemmig en een elektronisch einde met piano.

De dominantie van de piano op de eerste 2 EP's is hier grotendeels verdwenen, Marianne kan duidelijk haar ei kwijt in meerdere genres. Misschien dat ze daarom die band verliet... wachten op een volledig album want hier na kwam nog wel een verzamelaar uit met een selectie van de 3 EP's maar verder weinig behalve een single in Hvil Meg 2014... ik vermoed dat er tot 2018 gewacht moet worden. Want tot zover is al haar werk prettig om naar te luisteren.

Rond de tijd dat dit werd uitgebracht in 2009 waren er op Electro-minded websites nummers van deze EP te luisteren / downloaden. Zo heb ik kunnen kennisgemaakt met deze Franse act die hier Disco in een Electro/House jasje hebben gestoken in voornamelijk instrumentale nummers. Het klinkt als Disco met kloten, meer agressiever, feller dan Daft Punk al bijna 10 jaar daarvoor deed op Discovery (2001).

Het nummer 00:01 (en voorloper 00:00) met zang/rap van Vyle is voor mij het beste nummer, midtempo dansbaar. Doet denken aan de 70s synths van Vangelis en Jean Michel Jarre.

Bij een instrumentaal nummer als 88:88 kan je gemakkelijk denken dat Giorgio Moroder er bij betrokken was ten tijde van het album Donna Summer - Once upon a Time ... (1977)

En ook 7:46 met de pompende synths is heerlijk, veel aandacht is hier besteed aan de beats/drums die niet alleen maar standaard 4x4 patroontjes gebruikt maar waar ze zowaar denkt dat er misschien wel een echte drummer bij betrokken was.

88:88 [Eat Remix] vind ik het minste van het album, niet slecht maar compleet andere sfeer omdat er ook invloeden uit de klassieke muziek in voorkomen.

88:88 [80kidz Remix] is een bonus remix die veel agressiever is dan de andere mixen. Heerlijk maar alleen als je het al een compleet nieuw nummer beschouwd en niet als remix van 88:88 want ook hier liggen de overeenkomsten ver uit elkaar. Heeft 8-bit console invloeden.

De bonustrackversie is nu de standaard geworden die je kan streamen.

Alle nummers van het nieuwe album zijn geschreven door Danny, ik heb het nagevraagd, en dat is jammer om twee redenen. Danny heb ik als entertainer en als zanger hoog zitten, vooral door een daverend optreden in de Melkweg vorig jaar en deze EP The New Black & White Pt. II - vol met covers die stuk voor stuk erg goed tot geweldig klinken.

Ouder werk van Danny heb ik nog weinig verkent en kan me minder boeien als ik het wel ken. Na die geweldige EP van vorig jaar keek ik dus wel uit naar dit album. Maar bij de eerste beluistering valt het dus iets tegen. Ik had gehoopt dat er ook covers op dit album zouden staan want daar is hij gewoon ijzersterk in geworden, maar niet dus. Het Engels van de zelfgeschreven nummers is niet van een hoogstaand niveau en heeft dus ook een enkele grammaticale fout en klinken soms te eenvoudig of te 1-op-1 vertaald van Nederlands naar Engels. Hij is niet de enige die daar last van heeft en ook daarom dat ik een tijd lang weinig interesse had in Nederlandse acts die in het Engels zingen. De laatste jaren is die interesse dus weer gegroeid, voor Nederlandse acts in het algemeen en zo kwam ik ook bij Danny terecht met zijn rock 'n' roll stijl vermengd met Surf en wat Country/Folk Rock.

Nu dan de herkansing, tweede luisterbeurt. Er staan prima nummers op maar het klinkt nog niet zo doorleeft als hij dat wel kan op die covers. Iets te vlak, muzikaal wel dicht bij elkaar maar de nummers klinken nog niet als een compleet verhaal. Wie weet als ik het vaker luister dat er wel een samenhang herken maar nu nog niet.

"Make a sign like for a V" L-O-V-E ; de V is natuurlijk van Victorie en niet van loVe, is dus een beetje apart. De energie in het nummer is prima maar er zit dus, in mijn ogen, een denkfout in. Danny Vera mag dan een grote liefde hebben voor de Amerikaanse cultuur, ik denk dat hij wel een jaartje daar zou moeten wonen om er ook doordrenkt van te worden. Zo niet dan misschien Ierland of Engeland als goedkoop alternatief.

Road Rhythm Blues vind ik voorlopig favoriet, heeft niet veel om het lijf maar wordt gewoon heel goed uitgevoerd, hetzelfde geldt voor All Night Long. Het is net als of Danny een half album nodig heeft om op stoom te komen, is niet echt zo, er zitten ook wel wat aardige nummers ervoor. De donkere opener Ghost is ook prima, maar zou het graag nog iets donkerder gezongen hebben gehoord. Ook mooi om er een paar violen te horen, beetje 70s Elvis softrock(?) Met Strange sluit het album iets te rust af om te motiveren om het meteen weer op te gooien. Jammer van taalfout in Hiding (FOR a hunter), het heeft wel een lekker drive, begrijpelijk dat dit de single werd. Pijnlijk dat de fout zo laat werd ontdekt dat die al op de eerste albumprints stond.

Voorlopig 3,5* en misschien als ik alle schoonheidsfoutjes niet meer hoor dat ik meer kan genieten van het album, dat de waardering nog iets stijgt.

Ontdekking van de dag, licht experimentele Electronica met een prettig zingende zanger, downtempo invloeden van Dubstep en Trip Hop.

Aanbevolen door Deezer vanwege LOW(?) hoor ik er niet in terug, School of Seven Bells: dit ligt wel iets dichter in het verlengde maar dit is veel minder dansbaar en veel minder Synthpop dan SOSB. Dntel komt eerder in de buurt van dit werk.

Op Last.fm populair bij luisteraars van: Burial, Phantogram, LV, Petite Noir, Kode9, Ólafur Arnalds & Nils Frahm, Floating Points, King Midas Sound en Ikonika

Van de week nog eens wat ouder werk van de band beluisterd, leuk maar toch niet zo spannend als ik me herinner. Komt ook doordat ik een fan ben van een enkel nummer Fa-Fa-Fa maar dan wel de Miami Horror remix daarvan, die is meer Electro Rock / ElectroClash dan het reguliere werk / versie's.

Dit album wordt op Discogs als Indie Rock / Alternative Rock genoemd en dat hoor ik er ook wel in. In sommige nummers is de synth wat prominenter aanwezig dan andere maar te weinig om het nog als Electro Rock te zien.

Het album opent met een niet heel spannende instrumental BMX, waarom? Wil men de verwachtingen temperen? missie geslaagd.

De singles waren: Ruffle Shuffle, Feathers & Wax en Laugh in the Face of Darkness en daarvan is de laatste wat mij betreft de meest interessante, heeft ook meer vintage synth-bijdragen dan de rest.

Verder is Everything wat energieker met wat Tropical percussie elementen.

Feathers & Wax doet wat denken aan werk van David Byrne "who would ever wanna be pigeon-holed?"

De meeste nummers zijn goed dansbaar, al leent het ene nummer zich daar beter voor dan het ander: zo heeft Beautiful Monster wat breaks en een lastige ritme.

Darkness at the Edge of the Pit is een energiek afsluiter met (Dance) Punk neigingen.

Datarock stond erom bekend om hun gebruik van diverse muzikale ingrediënten en dat toch tot een geheel te vormen. Het maakt een prima album, maar echte hoogtepunten ontbreken en ook het openingsnummers had niet gehoeven. Het album is leuk om een paar keer te horen, meer niet.

Zal meteen bekennen dat ik nooit een (groot) Bowie fan ben geweest behalve van zijn vele hits. Ooit nog de albums Let's Dance, Tonight en Black Tie White Noise beluisterd maar eigenlijk meer voor de hits. Tin Machine heeft ook een paar luisterbeurten gekregen. Denk ook niet dat ik nog een echte fan wordt na het beluisteren van dit album. Die stem blijft heel herkenbaar en is het meest interessant element naast de teksten wat mij betreft. Er is muzikaal genoeg om fijn te vinden die me vaak doet herinneren aan zijn werk in de 80s en 90s. Behalve Where Are We Now? heb ik nog geen andere favorieten alhoewel de springerige How Does The Grass Grow? en pretentieloze Dancing Out In Space me wel amuseren. Voorlopig 3.5 sterren en weet niet of dat nog meer gaat worden.

Eddie Amoo van The Real Thing overleed afgelopen zaterdag en hij en zijn broer Chris doen achtergrondzang op diverse nummers van mijn favoriete album van David Essex. Met name op Call Me Your Lover en Romance zijn ze duidelijk te horen. Diverse nummers hebben dan ook een wat Funky gitaartje erbij en zo zit er een Soul en Funk randje aan dit album.

Hoofdzakelijk een Pop (Rock) album van David Essex waar de 80s analoge synths de ruimte kregen net als bij veel act zo begin van de 80s. Meer om sfeer te maken en accenten te legen en maar zelden om te domineren, het is geen Synthpop album maar het zit er ook niet mijlenver vandaan. Ook bassist Herbie Flowers (bekend van oa Lou Reed' Transformer (1972) is te horen op meerdere albums van David, zo ook deze.

Dit album en de meer experimentele voorganger Be-Bop the Future (1981) uit de koopjesbakken gevist circa 1987. Ik ken maar een klein deel van de albums van Essex maar volgens mij werd later werk steeds zoeter en minder interessant.

Ook deze is sinds vandaag tijdelijk te beluisteren via NPR first listen

Het tweede album die ik vandaag verken op NPR van de voor mij onbekende zangeres die nu als D∆WN bekend staat.

Electronic Pop met R&B invloeden en de donkere stem van Dawn Richard, besprenkeld met Wereld-invloeden. Ook dit is wel leuk om te horen maar echt schokkend is het niet ook niet extreem dansbaar.

Discogs beperkt het tot Downtempo en Trip Hop.

Nina Miranda is de Braziliaanse singer-songwriter die vooral bekend is van haar medewerking aan Smoke City - Flying Away (1997) met daarop het prachtige Underwater Love.

Daxuva is volgens Discogs een creatieveling die mensen de wereld rond bij elkaar wil brengen. Iemand die zich vooral in mysterie hult maar kan niet aan de indruk ontsnappen dat er mogelijk een Japanse connectie is. Als ik naar de Electronic Jazz op dit album luister doen doet me dan herinneren aan het werk van Japanse acts uit de 80s. Ook wordt er wat Japans gesproken op intermezzo Masanari Garden

Downtempo en Trip Hop zijn zeker van toepassing op dit album, aangevuld met subtiele Latin (Jazz) invloeden. De Trip Hop is hier wel vaak van subtielere beats voorzien zodat Downtempo dan meer recht doet. Gonna Make the World Better is een energieker uitzondering samen met Hamboorger.

Meestal klaag ik dat de zang vaak net iets te diep in de mix zit, hier vind ik het soms juist net iets te veel op de voorgrond en dan is er het risico dat het klinkt als een laagje over de muziek heen. Nina's stem past goed bij deze muziek, maar een knaller zoals die bij Smoke City staat hier niet op. Een prima album voor op de vroege avond wat mij betreft. Door het licht experimentele karakter en de energieke nummers tussendoor net geen album om vlak voor het slapen op te zetten. Maar misschien wel één om de dag mee te beginnen... want er zit wel een positieve vibe op.

De singles waren: Exist is licht experimenteel en hier lijkt het net of Jenny Hval op de achtergrond hoor. Hummingbird was de tweede single, ingetogen en representatief voor het album.

Geen enkele reviewer van dit album zal zich kunnen verstoppen in objectiviteit. Iedereen zal kleur moeten bekennen en ik zeg het maar meteen, de eerlijkheid gebied me te zeggen dat de nummers waar bleekneuzen op meespelen mij het meest raken. Is De La Soul dan alleen goed als er bleekneuzen meespelen? Natuurlijk niet, dat wordt door een ieders individuele smaak bepaald ongeacht je achtergrond.

Ik had verwacht dat het moeilijk zou zijn om een review te schrijven als ik überhaupt dat zou kunnen (of moeten). Waarschijnlijk zou ik alleen kunnen zeggen, "het is een aardig leuk album" (als het dat was). En bij de eerste beluistering van de eerste paar nummers dacht ik dat dit inderdaad ook die kant op zou gaan. Ik ben geen echte Hip Hop fan maar ik ken De La Soul's begin en ik weet dat het eerste album geroemd wordt dat het in Rolling Stone's Top 500 albums of alltime lijst staande mag houden met de rest van het beste van de moderne muziek. Maar het is gewoon een goed album, en daar waar Britney Spears 2016 Glory onterecht als volwassen wordt aangemerkt is dit album dat wel. Dit is een volwassen album van een band die weet wat er van hun verwacht wordt, op basis van hun bejubelde begin, en daar feitelijk de draak mee steken.

Maar ze hebben ook een beetje kunnen leunen op dat verleden want ik denk dat meer dan genoeg artiesten de telefoon oppakken als ze uitgenodigd worden, zie de gastenlijst bij de nummers. Dat zal niet voor elke Hip Hop act gelden. Een voordeel van iets wat eigenlijk een last is. Ze hebben je op je best gezien en vanaf nu is het alleen nog maar bergafwaarts, De La Soul is dead (or at least dying).

Mijn interesse voor Hip Hop was nooit groot en afgezien van een paar albums uit 1988-1992 nooit veel meer naar geluisterd. Toen was alles baanbrekend en vernieuwd althans zo leek dat. Maar Cross-Over zou dat eigenlijk beter passen dat Hip Hop. Daar werden meer spannendere dingen gedaan dan in Hip Hop dat eigenlijk vooral nieuw was voor een / ons bleekneuzen publiek. Lang leve Vanilla Ice

Maar op dit moment zeg ik: De La Soul, is not dead! Als je via crowdfunding een album kan maken dan heb je een vrijheid die je niet kunt krijgen via een budget van een label. Die willen wat terug en meer, ze willen invloed. Hier hebben ze alle vrijheid en dat kan goed fout gaan. Resulteren in een egotripperij van iets wat alleen de band leuk vind maar waar de honden geen brood van lusten, laat staan dat er een publiek is die dit wil kopen. En dat is precies wat ze gedaan hebben maar met zelfhumor en met lak aan wat iedereen verwacht ook als er veel bekende Hip Hop ingrediënten voorbij komen. Om Prince te parafraseren "De La Soul is busy doing nothing but different than the day before" Dit is anders. Het is geen moderne versie van het eerste album, het is een album van nu met ingrediënten en gasten van nu (én toen).

Als over 25 het stof is neergedaald op alle graven van De La Soul en men terugkijkt zal men de eerste albums nog steeds aanhalen als iets bijzonders maar zal dit album worden aangehaald als daar waar De La Soul weer tot leven kwam. Een Cross-Over album dat (bijna) niets te maken heeft met Cross-Over. Bijna niets, want Justin mocht wel wat bijdragen aan de rollercoaster Lord Intended en verder met Damon in Here in After. Maar het is wel een soort Cross-Over, met invloeden uit de Electro, Wereld en Indie/rock, niet per se vertrouwde stromingen in Hip Hop land. Is het ego-tripperij voor een selectieve groep? Wie weet, Dave heeft gekregen wat hij verdiende en de rest van de wereld ook. Here in After (woordspelling op Afterhere oftewel de dood? of From here on till forever?) Ze leveren een prima album af die velen zullen vermaken mits je niet te puristisch ingesteld bent. Want een recht toe recht an Hip Hop album is het zeker niet ook al wordt je in de eerste nummers wel verlokt om te denken dat dit het is. Wordt de luisteraar bewust op het verkeerde been gezet?

Bij nummers als Drawn kan je afvragen wat dit met Hip Hop te maken heeft, het is zinloos. Hip Hop is dead, long live life!

...en uh... "het is een aardig leuk album"

Vanaf de eerste noten van het album klinken de voor Deacon Blue zo karakteristieke piano-klanken ons tegemoet, feest de herkenning in het het openingsnummer, met een gitaar die nooit ver weg is maar in essentie is dit een Piano gedreven Pop band (die de gitaar niet schuwt). The Believers en This Is A Love Song, strijden om het predicaat sterkste nummer van het album; de single wint. Net iets meer ingrediënten werden er hier gebruikt, alleen de tekst is niet te sterk.

Meer piano op I Will and I Won't hunkert naar romantiek zoals Ricky vaker heeft gemaakt zoals Chocolate Girl, wie niet van romantische ballads houdt zal hier afhaken, ook omdat het redelijk ontkleed is maar niet minimalistisch. Meteors de eerste keer dat opvalt dat de stem van Ricky toch meer moeite moet doen om de noten te raken, maar het lukt hem nog, hetzelfde geldt eigenlijk ook voor Lorraine McIntosh zij lijkt wel minder te leiden onder ouderdom van de stembanden. Ricky klonk altijd al wat hees maar in dit nummer is dat iets duidelijker te horen. Of had hij een slechte dag?

Alle nummers zitten muzikaal weer prima in elkaar maar het klinkt wel alsof ik het al eerder heb gehoord in oudere werk, zelfde geldt voor Gone. Het gitaarwerk in laatstgenoemde nummer knipoogt hier wat naar de stijl van The Edge (U2) en Coldplay. In het meer ingetogen What I Left Out komt een stuk oude Deacon Blue melancholie weer naar boven. Wellicht het op twee na beste nummer. A Boy een experiment met instrumenten uit de klassieke muziek die in de verte naar The Beatles neigt.

Birds de violen blijven maar iets verder naar de achtergrond. "One day we gone be free" dit nummer zou eigenlijk beter passen op het vorige album want die had als sub-thema de onafhankelijkheid van Schotland. Daar past dit prima bij, hier valt het overigens prima nummer iets uit de toom. Het klinkt ook als een kerstmis-single. You Can't Know Everything de kerstsfeer wordt nu echt doorgedrukt. Delivery Man "i'm just a singer of song" zelfreflectie maar het spat er niet vanaf, de aflevering had beter gekund.

Come Awake en we naderen het einde van het album want dit is eigenlijk de afsluiter afgezien van de instrumentaal die volgt. Ze kunnen niet wakker blijven zingen ze in de tekst en zo voelt het ook aan. Gaat uit als een nachtkaars maar je wordt dan weer gewekt met het aanzwellende slotnummer. Met het instrumentale B Boy gaat het album dan toch als een nachtkaars uit, een exercitie in arrangementen voor klassieke instrumenten die al eerder in A Boy werden gepresenteerd.

Ze kunnen nog steeds een prima album afleveren, maar toch lijkt het een herhaling van zetten. De teksten lijken iets minder gedreven dan wel van minder pathos voorzien. Het album klinkt als een geheel en dat is zowel het sterk- als wel zwaktepunt, geen nummer die er echt ver boven uitsteekt. Het album zal het prima doen onder de kerstboom, niemand die er zich aan zal storen in een gemêleerd gezelschap. Maar daar is het nu nog te vroeg voor om van te genieten. Een kerst-album voor mensen die geen kerstmis vieren maar nog wel willen geloven, The Believers.

De dames van het Garage Rock duo Deap Vally gooien het over een andere boeg, met slechts gitaar en drums weten ze op hun reguliere albums een vol geluid te brengen. Op het podium zijn ze beestachtig vuig en stonden ze daarmee in mijn Top 3 van beste optredens van 2016.

Op deze akoestische EP doen ze dat zonder elektrische gitaar maar niet minder interessant, komt ook door die strot van gitariste / zangeres Lindsey Troy.

Vandaag deze maar een paar nummers van verkennen: lichtelijk Psychedelische, 'trashy' Rock 'N' Roll met Punk invloeden eigenlijk wel lekker die eerste paar nummers: Glow in the Dark, Disco en Death Valley Boogie

Voorlopig noem ik het een soort kruising tussen The Limiñanas en Deap Vally waarschijnlijk wel interessant om die binnenkort te gaan bekijken... garage grrrrl rock.

Herfstachtig weer is een goede gelegenheid om kennis te nemen van het nieuwe album van Deine Lakaien. Tot mijn eigen verbazing is dit de eerste keer dat ik een volledig album van hen beluister. Rond de eeuwwisseling waren er een paar nummer (Return, Into My Arms) van Kasmodiah (1999) die ik graag hoorde op alternatieve dansavonden. De heerlijk lage melancholische stem van Alexander Veljanov is een extra motivatie om dan eens echt voor een album te gaan zitten.

Na de eerste luisterbeurt valt het iets tegen. Mijn verwachtingen zijn misschien iets te hoog en die bloeiperiode is natuurlijk ook al weer 15 jaar geleden. De mooie stem is gebleven en de meeste nummers zitten aardig in elkaar met uitzondering van de gemakzuchtige gerijm in Why The Stars met rommelige en schreeuwerige song structuur. Toch bekruipt me het gevoel dat alles op de automatische piloot gaat. Ik ga het nog een paar keer luisteren maar denk dat 3,5 sterren het maximum is voor dit album.

Hoe klinkt Peruaanse Cumbia Dub? Waarschijnlijk zoals op dit album, van drie heren met wortels in Peru, Frankrijk en Mexico, een hybride van nationaliteiten en muziek.

Oorsprong in Latijns-Amerikaanse Folk aangevuld met Afrikaanse invloeden, op een Electronic bedje gedomineerd door de Bass. Geschikt om langzaam op te dansen, maar eerder om te 'chillen' ook als het soms Psychedelisch wordt. Zeer goed voor laat op de avond. In Murdah gaat het tempo van de Afro-beats omhoog en lijkt het wat op een Techno mantra. Grotendeels instrumentaal met wat gesamplede kreten in de mix. Leuk voor als je van Skip&Die houdt, en misschien ook wel voor fans van My Baby maar dan van Prehistoric Rhythm (2017). Zelf zal ik het niet vaak opzetten want daarvoor is het te instrumentaal / dub.

Uitgebracht op het Portugese Enchufada label waar ook Branko bij zit, die aanschuift in de afsluiter samen met de Colombiaanse Mexicaanse Hip Hopper Toy Selectah.

Zelf taggen ze het op hun Bandcamp als: Cumbia, Electronic, Footwork, Global Club, Tropical

Favorieten: Guarida, Amazonia en La Rama de Tamarindo

Wat mij betreft werd eind jaren 70 de deur naar elektronische muziek opengezet via Giorgio Moroder's werk met Donna Summer. Dat draaide ik dan ook grijs maar pas met Gary Numan werd mijn interesse voor donkere en dansbare synths gewekt. Dus toen ik I Just Can't Get Enough en See You had gehoord was ik meteen verknocht aan Depeche Mode. Mijn liefde voor DM is groot maar ben geen die-hard fan. Heb bijna al hun albums tot aan Ultra maar daarna heb ik afgehaakt, andere muziek kreeg mijn voorkeur. Maar oude liefde roest niet ook als ik jaren lang weinig van hen heb opgezet. Tijd om die oude liefde weer eens op te zoeken, wat is daar na al die tijd van over gebleven?

Genoeg! Als ik het nieuwe album zo zeven keer aanhoor. Genoeg om tevreden te zijn, ja tevreden want dat zeg je nog wel eens als je 30 jaar verder bent. De impact die hun muziek vroeger op mij had zit in geen enkel de nummers meer in maar er zit veel bij dat lekker is. Als ik het zo aanhoor komen de herinneringen aan hun eerste albums boven drijven. Het is nu alleen iets wat ruwer en donkerder ...en trager. Nu heb ik de afgelopen weken veel 2013 releases beluisterd met een grote variatie aan stylen en ik denk dat dit album gemakkelijk in de top 3 komt te staan. Heb het nu al 4 sterren gegeven en dat zou nog wel eens iets meer kunnen worden, maar geen 5. Het album groeit wel met elke keer dat ik het hoor. Of dit album ook mijn persoonlijk DM top5 albums in komt? Misschien maar dan ga ik toch eerst die andere nog eens een paar keer goed beluisteren.

In Goodbye hoor ik vlagen van synths die zo van Giorgio's hand kunnen zijn ten tijde van Once Upon A Time...(Donna Summer), zucht. Ach, “beauty is in the eye of the beholder”, zal wel mijn fantasie zijn die op hol slaat. Dit nummer plus de singles zijn mijn favorieten maar ook Angel, Broken en Should Be Higher besluipen me.

Prikkelende hoes en prikkelende opener Little Matter, zin voor het album... op de luisterpaal en bandcamp, nog niet op Spotify of Deezer.

Voor Electronische Pop heeft dit verdacht veel Indie Rock / Shoegaze / Dream Pop invloeden:
Sleigh Bells meets Curve meets Cocteau Twins?

De drummers op dit album zijn de meest saaie die ik ooit heb gehoord, heb ik even gecheckt bij Discogs blijft één ervan de drummer van The Ruts te zijn (bekend van de punk hit Babylon is Burning) en de andere lijkt te verwijzen naar een DOVE drummer CJ Jones

Het is ook een suffe productie die eigenlijk meer klinken als demo's waarmee je vervolgens naar een producer stapt om dit op te poetsen in de studio.

Het is dat ik hun twee albums uit 1980-1982 zo waardeer dat ik dit album een volledige luisterbeurt gun maar daar blijft het wel bij. Het beste nummer is Grazing in the Grass

Een paar weken geleden verscheen een Country album van Karl Blau met daarop ook al een cover van To Love Somebody (Bee Gees) en die is vele male beter uitgevoerd dan deze van Kevin & co. Afgaand op hoe Kevin eruit ziet en het produceren van 3 albums in 4 jaar vraag ik me af of er een dwingende reden is om dit te doen (op deze afgeraffelde manier).

Vage echo's van Fab Four meteen in het openingsnummer Never Know. Ik vraag me alleen af of die tweede stem zijn eigen is die getransponeerd is en zo veel hoger klinkt als die van een vrouw. Dat gevoel wordt versterkt in het lichtelijk Elektronische bombast in #WarOnFalse waar veel gelaagde stemmen in verwerkt zijn.

Úlfur Resurrection is een donkere nummer met Synthpop / Glitch / Electronica invloeden. Het is net niet genoeg dansbaar om voor IDM door te gaan. In Downtown Tigers hoor ik de stem doorklinken van zijn vader George, weet niet of dat een licht vergelijkbaar accent of lichamelijk (keelholte).

De singles staan op de tweede helft van het album Summertime Police, All About Waiting en Admiral of Upside Down. Daar heeft de gitaar een prominente plek, tempo iets hoger en ook meer toegankelijke. Maar verre van Pop want het blijft toch nog donker klinken. Ook Poseidon (Keep Me Safe), met Mereki als gastvocalist, is redelijk toegankelijk. The Light Under the Door neigt zelfs naar Trip Hop.

De intro van All About Waiting, nu met Camila Grey, doet erg denken aan Jenny Hval. Maar zodra de beat in een dansbaar tempo aandringen verdwijnt die gedachte. Deze single is het meest toegankelijke op het album, ondanks of juist door de dromerige passages: IDM / Pop Rock / Synth Rock. Vanzelfsprekend vanwege mijn Electro Pop Rock smaak is dit mijn favoriet.

Derde single Admiral of Upside Down begint als een en ingetogen Folk / Singer-songwriter nummer, maar na 4 minuten komen weer die Fab Four invloeden terug met een gillende gitaar en arrangementen die doen denken aan werk op Abbey Road.

Het album is duidelijk donkerder dan het weinige dat ik ken van zijn vader. Mag dit natuurlijk niet vergelijk met dat werk maar kan het niet laten. Het is elk geval wel interessant voor wie van wat mysterieuze Elektronica houdt. Dus wellicht voor de fans van Jenny Hval, Dhani heeft op dit moment op Last.fm minder dan 3000 luisteraars... dat zal rap groeien. alhoewel het met dit soort donkere muziek niet main-stream zal worden. Misschien net als zijn vader, toch meer muziek voor de kenner?

Piano gedreven covers en een stem die hier doet denken aan Stevie Nicks, soms met een soort Nashville Country accent. De piano-stijl doet me denken aan Billy Joel's manier van spelen.

Is heel vreemde ervaring om de grotendeels voor mij heel bekende nummers zo te horen. Slecht is het niet want ze kan wel zingen en muzikaal zit het ook wel in orde maar ik mis het donkere, duistere dat zo typisch is voor de originelen.

Primary is totaal onherkenbaar in deze versie.

Gospel-achtige toestanden in Atmosphere is echt heel apart.

Bring on the Dancing Horses Country Pop / Country Rock invloeden en alsof Fleetwood Mac het heeft gecoverd.

Kiss Them for Me hier heeft zij zich een beetje aan vertilt, ze kan er met haar stem eigenlijk net niet bij. Is een vreemde maat, wals-achtige beat met 1-2 tijd patroon?? Klinkt vreemd... ook wat 90s dance-stijl in vermengd.

Maar This Corrosion in een Pop stijl met een wat Gospel-achtig koor in het refrein is weird.

Je kan niet zeggen dat ze niet getracht heeft om een eigen draai te geven aan deze klassiekers, kan wel een glimlach bij mij ontlokken maar heb niet meteen de neiging om dit te willen aanschaffen.

Het is weer een tijdje geleden dat ik een album van Diary of Dreams op zetten sinds ik ze in 2000 leerde kennen via Butterfly: Dance!. Een klassieker in het alternatieve circuit, en nog steeds mijn favoriet van deze Duitse Darkwave act. Ze wisten toen een heerlijk dansbare balans te maken tussen SynthWave met een Gothic Rock attitude.

Dat kunnen ze nog steeds, alhoewel het klinkt alsof ze voor een iets trager tempo gekozen hebben, nog steeds dansbaar. Het schuurt nu meer dichter tegen Deine Lakaien en Wolfsheim aan. De 13 nummers zijn wat lang en een uur plus 5 minuten is toch wel een hele zit, maar gelukkig verveeld het niet. Af en toe gaat het tempo wel ver omlaag zoals in eerst helft van het sfeervolle Bird Pasage tot het kantelt en versnelt.

De singles zijn Epicon (met opgebouwde bombast) en Hiding Rivers, verder goed te pruimen het titelnummer Hell in Eden en Perfect Halo dat neigt naar Depeche Mode.

"Sweet & Tender & Electronic" staat op haar Facebook pagina en dat is het ook.

Een herkenbare iets licht rauwe tiener stem (met vibrato) maar wel wat doorleefd en soms wat humeurig. Kan nauwelijks een accent waarnemen, blijkbaar Engelstalig opgevoed.

Spaarzaam en donker van muziek voorzien, uit synths maar doet wel soms denken aan delen van een orkest (cello, viool, Franse hoorn)

Favorieten vanaf de eerste beluistering: Regular Movements en de single Shades Fade

Ben geen (grote) fan van blues-rock dus zet deze op omdat Paul Simon dus aan een nummer heeft meegewerkt, iets wat hij al eerder heeft gedaan naar het schijnt, maar dat nummer ken ik niet. Het valt me niet tegen, ik kan hier wel een paar keer naar luisteren zonder te willen skippen.

Het opent met onvervalste blues-rock in Aces Up Your Sleeve en Can't Go Back to Memphis maar verveelt het mij in elk geval niet. In Visionary Heart is er zelfs een latin feel waarneembaar zoals Willy DeVille dat deed. Ook Ride With You heeft een iets hoger tempo en dus zit gelukkig wat afwisseling in. De single met Paul Simon vind ik het beste van het album en is meer singer-songwriter wat mij betreft, dan blues-rock, ik zit er niet mee. Afsluiter I Ain't for It heeft iets sixties dat aan zijn oudere werk doet denken.

Echt heel vaak zal ik hier niet naar luisteren, maar is wel leuk om gehoord te hebben voor een paar dagen.

Ken DJ Koze niet voor vandaag, zag het album op de luisterpaal staan en met drie electronic / elektronica albums beluisterd in laatste 24 uur kan deze er ook nog wel bij.

Het album kruipt aan me voorbij als een rustig kabbelend stroompje. Lekker voor laat op de avond relaxen, hier en daar wordt het tempo iets opgepakt maar zou het nergens als dance benoemen. Downtempo, dub, Jazz, soundscapes, ambient, samples, mellow, die woorden schieten me te binnen als ik het zo aanhoor. Het meest dansbare "Ich schreib’ dir ein Buch 2013 (feat. Hildegard Knef)" is mijn favoriet, doet me aan een ander nummer denken maar kan me niet herinneren welke. Heeft ook iets weg van het werk van Chris Vrenna.

Krijgt van mij na één keer luisteren in elk geval 3,5 sterren maar neig nu al naar meer. Later nog eens luisteren.

Nog eens een tweede keer beluisterd want dit album wist wel mijn aandacht te trekken. Ik ben niet vies van experimenten en zeker niet als dat elektronisch is. De synths klinken een beetje zoals die van M83 en hier en daar zit er vleugjes van de 80s in. Hetgeen wat me het meeste intrigeert zijn de vocalen, niet de teksten, maar echt de stem. Slechts af en toe hoor je dat het een zanger is, de rest van de tijd hoor ik een zangeres! De eerste keer dat ik dit album hoorde was ik eigenlijk meer gefocust daarop dan op de nummers als geheel. Dat leid dus af. Is lastig om dit met anderen te vergelijken, niet alles wat experimenteel is klinkt hetzelfde, duh! Moeilijk om te beoordelen dit album maar Crystal Castles komt een klein beetje in de buurt.

Als iemand dit album op zet zal ik niet meteen gaan juichen noch verzoeken om het af te zetten. Kan hier gemakkelijk naar luisteren als ik even iets op internet lees of een klusje in huis doen. Is het dan muzak? Nou, ook niet echt want daarvoor is het te experimenteel, te grillig. Anomaly en Painted Black zijn mijn favorieten. Ga toch liever iets anders opzetten en wachten toch een volgend album minder experimenteel is en meer groove heeft of dansbaar is.

Op zijn eigen Bandcamp pagina plakt hij de volgende tags aan dit album: Electronic, Lo-Fi, Electro, Electronica, Krautrock en Soundtrack. Ik kan me daar prima in vinden als ik dit album zo beluister.

Is aardig donker, veelal instrumentale, Lo-Fi Synthpop met af een toe een Psychedelisch orgeltje erbij. Minimum aan gitaar en diverse nummers kunnen doorgaan als Score/Soundtrack. Doet soms denken aan Jacco Gardner met minder zang en minder Psychedelische 60s vibe.