De Stones wilden voor de cover 2 echte fans, uiteindelijk is deze foto het geworden, 2 Stonesfans, meer stelt het dus niet voor.

Het album is goed, met opnames oa in onze eigen Arena, let vooral op de Japanse versie, daar staat een nr meer op, I just wanna make love to you, ook van de Arena.

Toch ontbreekt een beetje voor mij het echte live gevoel, omdat het niet echt een concert is, ze hebben meer alleen de bijzondere en/of nooit eerder uitgebrachte live nr's er op gezet.

Na de intro muziek en de explosie verwacht je toch eigenlijk Satisfaction te gaan horen, maar voor de rest een goede plaat en eindelijk is een keer zonder dat ze er in de studio aan hebben zitten sleutelen.

4 sterren.

Ook weer een goed album vd rollende steentjes en ook nu weer de waarschuwing om wel de Engelse en NIET de verbasterde Amerikaanse versie aan te schaffen!!! Nummers als She said yeah en I'm free ontbreken volkomen op die versie!

De platenmaatschappij dacht in al haar wijsheid dat om de Amerikaanse markt te veroveren de albums aangepast moesten worden voor het Amerikaanse publiek, dat hield in meer hits op ieder album en de nummers die zo in de vergeetelheid dreigde te geraken samen met left overs van EP's en b-kantjes op extra uit te brengen albums te zetten.

Het stomme is dat op cd jarenlang niet de originele Engelse (en Europese) lijn werd aangehouden, maar de verbasterde Amerikaanse die toen de standaard werd, waardoor je een totaal verkeerd beeld vd ontwikkeling vd Stones kreeg.

Met de geremasterde cd's werd dit gedeeltelijk goed gemaakt, hoewel vd eerste 2 albums de Engelse versies niet meer bestaan op cd.

De eerste cd die ik kocht nadat ik fan was geworden (ik had al Undercover en Dirty Work).

Vond hem toen helemaal te gek, maar draai hem nu eigenlijk nooit meer.

Is inmiddels ook wat achterhaald door veel betere en completere verzamelaars als Jump Back en cd2 van Forty Licks.

Maar wat er op staat is natuurlijk wel heel goed.

ze hebben geen hekel aan country maar Far away eyes is echt wel een parodie, ik bedoel, luister nou eens goed naar de teks, ongeloofelijk melig!!

Album is weer een goede vd Stones, hoewel het zeker niet tot mijn favorieten behoort, daarvoor is het net allemaal te veel aanleunend op de toendertijds trends als disco en punk.

Miss you is een leuke single, maar nergens fantastisch. Respectable vind ik drie keer niks en ook lies is zie ons eens met de mode meegaan.

Geef mij dan maar de motowncover Just my imagination, waar ze weer een echt Stones nr van hebben gemaakt (als je het origineel hoort herken je het bijna niet terug), klonk ook zeer mooi tijdens de '81/82 tour (luister maar eens naar de Hamptonversie).

Shattered is een lekkere meezinger en een soort van rapnr avant la lettre, Before they make me run is een Keith classic, maar vooral Beast of Burden vind ik erg goed. Gekke aan dit nr is, dat iedereen het wel kent, terwijl het nooit een single is geweest!

Dit album werd tijdens de '78 tour zo goed als compleet live gespeeld, dat waren nog eens tijden, nu mag je blij zijn wanneer ze drie of vier nr's vh nieuwe album doen, zucht!

Dit was altijd mijn favoriete bootleg, nu dus officieel uitgebracht. Ik heb zelf weer allerlei verschillende formats aangeschaft, maar tot nu toe alleen de blu ray volledig bekeken.

De blu ray is duidelijk stukken beter qua beeld en ook het geluid is aardig verbeterd, zo is er meer scheiding tussen de verschillende instrumenten en hoor je nu bijvoorbeeld veel duidelijker de solo's van Wood.

Toch genoot ik altijd meer van de bootlegs, dan van deze uitgave. Geen idee waar het 'm in zit. Het geluid lijkt ook wat scherper en om het op slechts twee cd schijfjes te krijgen (i.p.v. drie zoals op de meeste boots) is er geknipt tussen de nummers waardoor het live gevoel wat minder is.

Blijft weliswaar een goed concert, maar geef 'm voor als nog niet het volle pond.

Sticky Fingers is inderdaad fantastisch, maar het gekke is dat ik de laatste tijd steeds meer EXILE nog beter ga vinden en dat had ik vroeger niet.

Wisten jullie trouwens dat Sway voor het eerst tijdens de huidig tour live wordt gespeeld, ik heb 't op een of twee bootlegs staan, echt te gek!!

Inmiddels sinds eind vorige week fysiek uitgebracht en nu het HELE concert zowel op cd als op blu ray/dvd.

Erg goede kwaliteit vooral de cd is de moeite waard.

Op dvd/blu ray hebben ze het een beetje verknald door sommige nummers er tussen uit te halen en die dan vervolgens als bonus tracks er op te zetten.
Verder krijg je tussen de nummers door regelmatig interviews te zien, dit verpest het live concert gevoel nogal.

Hoogtepunten zijn Sway en I got the blues.

Ik heb donderdag de Ward box ontvangen, deze bevat:

1 blu ray
1 cd
3 LP's
1 T-shirt
2 booklets
1 poster en nog een vaag plastic hoesje.

Verder nog vrijdag de 3LP via Bol ontvangen.

Niet echt akoestisch natuurlijk Street fighting man en Like a rolling stone zijn dat beslist niet!

Best een goed album, maar het had zoveel beter kunnen zijn! Niemand kan mij uitleggen waarom ze "live" in een studio nr's als wild horses en the spider and the fly op nieuw moesten opnemen terwijl er zulke goede versies tijdens de VLT gespeeld werden!

Dit geldt zeker ook voor Not Fade Away, met dat nr werd zo'n beetje ieder concert gestart (op de clubconcerten na), daar had toch wel minstens een fantastische versie van uitgezocht kunnen worden om op het album te zetten.

En Slipping away verschilt bijna niets met de albumversie en is zo wie zo geen klassieker, dus why?!!?

Wie een echt goed clubconcert uit die tijd wil horen moet een cd op de kop zien te tikken van Paradiso, Olympia of de Brixton Accademy.

3 sterren

Werd eindelijk vorig jaar weer op nieuw uit gebracht nadat ie maar liefst een jaar of 12 niet meer te krijgen was.

Verplichte kost voor de fans, hoewel het hier wel de zoveelste verzamelaar betreft, maar zoals Janz hier boven al vermelde:

met When the wip comes down (live) en een alternatieve versie van Dance

toch de moeite waard om je verzameling te vervolmaken.

Overigens de eerste track is gewoon de studioversie uit '78 en niet zoals vermeld een live track vd '81 tour.

Voor de aardigheid heb ik eens de gelijknamige bootleg er bij gepakt, ik had hem al in geen tijden meer gedraaid, die vergeleken met deze officiele download (kies wel allen voor de FLACdownload, daar dat veel beter is qua geluid als de MP3 download) en er is een wereld van verschil tussen deze twee uitgaves.

Iedereen, waaronder ook ik, vond de bootleg jarenlang een van de betere Stonesopnames, zeker uit die periode,
maar... ai... wat klinkt het geluid nu schel vergeleken bij de officiele versie, die laatste heeft een veel voller en helderder geluid.

Wel vind ik de keuzes niet altijd even gelukkig, daar men kon kiezen uit twee concerten.
Waar de bootleg voornamelijk put uit het eerste concert van die dag, is deze officiele versie -op drie nr's na- van het tweede concert, maar dat zijn niet altijd de beste versies die die dag gespeeld werden.
Zo vind ik bv eigenlijk Gimme Shelter van de bootleg beter.
Mooi is het wel dat je bijna beiden concerten nu hebt en je krijgt er sowieso Star Star bij..in soundboardkwaliteit.

Het schijnt trouwens dat de eerst volgende downloads Hampton '81 en San Jose '99 worden.
Die laatste is verassend (ik heb hem alleen als publieksopname), daar die tot nu toe nooit genoemd werd. De No Security tour had een coole setlist, met nr's als I got the blues, Some Girls en I've got the silver.

De eerste Stones plaat sloeg destijds in als een bom en weet nog altijd te overtuigen.

Tell me is een eerste geslaagde Jagger/Richards probeersel.

Mona werd er op de Amerikaanse versie afgegooid om plaats te maken voor de single Not fade away.

5 sterren!

Superieur aan de verbasterde Amerikaanse versie! Schande dat deze plaat al jaren niet meer op cd te krijgen is! Zie ook mijn commentaar bij de Amerikaanse uitgave.

Dit is nu zo'n typisch Amerikaans album wat nr's bevat die op de originele Engelse versies wel stonden, maar op de Amerikaanse albums werden weggelaten om er voor in de plaats meer hits op te zetten (Paint it black, Satisfaction etc) en dan aangevuld met left-overs van EP's en b-kantjes.

Vandaar dat dit album totaal geen cohesie heeft en de nr's lukraak achter elkaar lijken gezet (wat natuurlijk ook gewoon zo is!).

Zo werd bv Mona weggelaten op het eerste album en daar voor in de plaats werd de single Not fade away er op gezet.

Dit album bestaat dus feitelijk helemaal niet volgens de oorspronkelijke Engelse lijn (wat ook de Europese was).

Dit is de meest waardeloze plaat die de Stones ooit uit hebben gebracht, alleen de dubbele single 2000 light years from home/she's a rainbow is aardig goed, de rest vd nummers zijn bagger:

een kakofonie van geluiden en samples maken nog geen goede songs.

jammer dat niet de dubbele single We love you/Dandelion er nog aan toe was gevoegd, dat had het album nog iets van kwaliteit gegeven.

Aardige uitgave van dit eerder in verkorte vorm op video en dvd uitgebrachte tv-concert van de Voodoo Lounge tour 1994/-95.
Toch is er hier en daar wel wat aan te merken op deze versie, zo zijn de gitaren vaak behoorlijk naar de achtergrond weg gedrukt en is sowieso qua mix de geluidskwaliteit een stuk minder dan op de eerdere release.
Verder aantoonbaar wat dingen veranderd: zo is o.a. de dame uit het publiek met blote borsten tijdens Honky Tonk Women weg geknipt en is tijdens Sympathy for the devil de brakke gitaarsolo van Keith naar de achtergrond in de mix verdwenen.
De bonus tracks zijn ook een aardige aanvulling van een eerder op video verschenen concert, wat destijds alleen bij verkoopstands tijdens de concerten te verkrijgen was.

De Stones waren altijd tegen het vrijgeven van deze opnamen, omdat ze bang waren dat The Who een veel betere performence had gegeven dan zij zelf, omdat toen de Stones eindelijk aan de beurt waren iedereen al moe en duf was.

Eigenlijk valt het allemaal achteraf wel mee:
The Who is goed, maar nou ook weer niet buitengewoon op dreef en het optreden van de Stones is zeker niet slecht te noemen. Voor mij toch het hoogte punt van de show!

4 sterren.

Net naar de film geweest en nu de score uit de verpakking gehaald.

Tijdens de film maakte hij weinig indruk, tot soms zelf irritatie opwekkend.
Newman heeft totaal niet door wat echte Bondmuziek en sfeer is.
Hier en daar kort het Bondtheme gebruiken voldoet daar bij niet. Het gaat om de gehele sfeer, die zo'n score zou moeten opwekken. Af en toe lukt het wel even, maar vooral het te veel gebruik maken van electronica, maakt het allemaal veel te clinisch, soms zit het tegen lounge muziek aan.
Wanneer je het Bondtheme voor het gemak even wegdenkt, zou deze score voor iedere willekeurige film gebruikt kunnen worden, niet perce voor een Bondfilm.
Ook het ontbreken van een pakkend theme, voor deze specifieke film, werkt niet echt in zijn voordeel.
Dat heeft natuurlijk weer alles te maken dat Newman niet mee mocht/kon schrijven aan de titelsong en die dan ook niet in zijn score (op een heel kort onopvallend fragmentje na) heeft kunnen verwerken.

Zonder de beelden is het eigenlijk helemaal een vervelende score, die ik niet vaak geneigd zal zijn op te zetten.

Voor nu een mager zesje, ofwel drie sterren.

Deze tweede score van Newman voor een James Bond film is t.o.v. de eersteling stukken beter, daar Newman beter aanvoelt hoe een Bondsfeer te creëren, wat niet betekend dat deze perfect is, want nog steeds vervalt Newman vaak in louter sfeer tekeningen, dan in echte melodieën. De actiemuziek is nog steeds meer een soort van lounge achtige muziek en sowieso valt hij regelmatig terug op reeds eerder voor Skyfall gecomponeerde score, wat een beetje makkelijk (gemakzuchtig?) overkomt. Dan bedoel ik b.v. de openingsscène muziek van Skyfall en vooral ook de track The Moorse, die je wel iets te aanwezig in deze nieuwe score terug hoort.

Wat erg goed is nu is dat Newman stukken beter vaak heel subtiel het James Bond theme in zijn muziek weet te verweven en zo zijn score veel meer een Bondgevoel weet mee te geven. Tuurlijk zou het ook fijn zijn, wanneer hij een keer het theme vol in een eigen stijl laat horen en niet zoals nu tot het eind van de film wacht en dan de David Arnold versie uit de speakers knalt (die ontbreekt overigens op deze release).

We krijgen 80 minuten aan score, maar toch ontbreekt er nog al wat en helaas staan er ook twee vrij bedenkelijke stukken op, waarvan ik mij afvraag wat de meerwaarde hiervan is:

allereerst staat de gunbarrel er niet op. Dat had toch zeker wel gekund en gemoeten, daar we die al sinds de Bronsnan films moeten missen (aan het einde van de film plaatsen telt niet). Zet die voor de eerste openingstrack en je zit meteen goed in de Bondscore.

Verder ontbreekt de titlesong, die toch ruim van te voren af schijnt geweest te zijn. Nou ben ik niet echt enthousiast over deze bijdrage van Sam Smith, dus voor een keer kan ik met het ontbreken er van leven, maar.... waarom dan wel de ingekorte instrumentale versie er op gaan zetten, die niets met de score te maken heeft. Zet dan de veel kortere, maar mooiere filmversie er op die tijdens de trein scene heel even te horen was.

Ook krijg je de track 18: Day of the Dead, wat ik niet als score beschouw, maar als pure source muziek, waar bij je een Mexicaans aandoend zang- en trommelgeluid hoort. Dat had echt beter weg gelaten kunnen worden, zeker wanneer je dus geen plek meer voor de gunbarrel en andere muziek over houdt.

Toch is deze uitgave zeker de moeite waard en luistert het in ieder geval stukken lekkerder weg dan Newmans Skyfall cd, die net zo irritant en vervelend was om te beluisteren, dan dat het tijdens de film klonk.

Een hele verbetering dus en wellicht bij een volgende Bondfilm kan het nog een stuk vooruit gaan.
Zeker niet slecht!

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Destijds in Antwerpen (toen had je nog niet buiten het centrum die megabioscoop Metropolis) deze film met mijn vader gaan zien en uiteraard moest ik toen ook de soundtrack LP hebben. Later hem ook nog op cd gekocht.
Ik overdrijf niet als ik beweer dat ik hem al in geen 15 jaar meer beluisterd heb. Of op zijn hoogst wellicht de instrumentale track van de filmscore, idd jammer dat daar niet wat meer van op de cd is gekomen. Met deze (en eigenlijk ook eerst nog Flashdance) begon de ellende midden jaren '80 dat er op soundtrack LP's nog nauwelijks wat kwam te staan vd filmsoundtrack, maar een hele plaat vol kwam met popsongs, waarvan zeker de helft niks met de film te maken had (Bedankt Simpson/Bruckheimer)!
Deze plaat was nog wel aardig, idd vanwege Loggins, Cheap trick en uiteraard Berlin (blijft een mooi nr).
3 sterren.

een van mijn favoriete platen aller tijden! Zeker Toris mooiste, hoewel ik de 2e ook nog heel mooi vond. Daarna wordt het toch steeds minder, of juist meer vh zelfde!

Maar deze eerste is een pareltje, eigenlijk vind ik hem vh begin tot het einde mooi en verveelt hij nooit.

Haar laatste platen bv heb ik het na een stuk of 5 nr's wel gehad en slaat al snel de verveling toe, deze plaat echter doet nog steeds naar meer verlangen.

Ik heb ook een paar live cd's uit die tijd en die klinken ook echt fantastisch!

Gewoon 5 sterren!

Deze score vanmiddag -via Ebay besteld- ontvangen.
Blijft een prachtige film en een grandioze score, niet in de laatste plaats vanwege de Wagner inbreng (oa de dodenmars van Siegfried uit de Ring der Nibelungen) en Carl Orff.

Vooral interessant is nog dat Jones te horen kreeg van regisseur Boorman, dat deze van plan was om op vele plekken in de film bestaande klassieke muziek te gebruiken, oa voor het hoofdthema en de aftiteling, maar dat- indien hij daar geen toestemming voor zou krijgen- hij dan van Jones vervangende muziek achter de hand wilde hebben om die eventueel te gebruiken. Zo staan er nog twee alternatieven tracks op deze score, die uiteindelijk niet voor de film zijn gebruikt.

Overigens is er ook een bootleg te krijgen, met maar liefst 8 alternatieve tracks.
Ik heb trouwens een andere hoes als hier boven, wellicht ook een bootleg, te weten van dandalf.com