Ja maar die film is van veel later dan deze plaat, dat kan toch niet?

Overigens, dit album is één brok pure nostalgie en ik heb 'm nu eindelijk op vinyl! De tracks gaan niet echt in elkaar over, waar dat op de CD wel zo zou zijn, maar die had ik sowieso niet legaal en liet het op een gegeven moment afweten dus die heb ik al niet eens meer.

Maar wanneer je denkt: Puur en alleen voor de leuk, kom je toch bedrogen uit. Dit is er eentje die ik vaak zal blijven draaien; geniale -doch platte- teksten, heerlijke melodieën, deze schijven hebben alles! En het doet me terugverlangen naar de nineties. Wat mis ik die... Wat had ik die graag bewuster willen meemaken!

En toch, hè? Dan zit je je af te vragen of je een dergelijke stem wel kunt rechtvaardigen. 'Betere' albums krijgen minder van mij, raar hè?

Kan me niks schelen. Het gaat er ook om wat een plaat met je doet en ik word er vrolijk en twee keer zo jong van!

Shite ! Ik had geen idee dat dit album erop stond! Mijn ouders namen de LP een jaar geleden voor me mee, van een markt. Eerst vond ik het slechts prachtige muziek, die me niet echt deed denken aan het verhaal, maar daarover ben ik later andrs gaan denken. Het is dan wel moderne muziek, maar het past net zo goed bij het verhaal als de muziek van Howard Shore!

Ik kan deze muziek niet goed omschrijven, maar het is echt prachtig! De mooiste LP die ik heb!

OK, op de aftiteling irriteerde ik me aan Shadowplay van The Killers, maar op dit album past ie wel redelijk. Corbijn wilde dus tijdens de aftiteling een wat frisser geluid laten horen, iets opzwepends, opdat mensen niet totaal bedrukt de zaal zouden verlaten. Nou, dat zou ik absoluut niet erg vinden! Dat zou alleen bewijzen dat de film heeft gewerkt! Bovendein, als er al een minder depressieve song op had gemoeten, dan hadden ze ook voor Digital of Interzone kunnen kiezen, want Shadowplay heeft anders ook geen vrolijke tekst.

Wat TerryA al opmerkte, She's Lost Contrp; mist. Maar dat vind ik helemaal niet erg. Want mensen denken eigenlijk meteen aan dat nummer als de titel van de film genoemd wordt, terwijl die er voor mij persoonlijk weinig mee te maken heeft. De controle die het meisje in de song verloor had te maken met epilepsie; de controle waar de titel van de film naar refereert gaat over veel meer. Disorder is veel meer de titelsong van de film dan She'sLost Control, vind ik.

Verder gave songs van David Bowie, Sex Pistols, The Velvet Underground, Iggy Pop, Roxy Music, John Cooper Clarke (die overigens helemaal niet Amerikaans is, Harald! Hoe kom je erbij?!), en ook Autobahn van Kraftwerk! Wat een gave song is dat! Ik kenalleen de radioversie die veel en veel korter is. Die song van Supersister is ook wel lollig en The Buzzcocks, daar was ik al een tijdje benieuwd naar. Leuk om te horen hoeveel beter Joy Division was, terwijl zij hun supportband waren! Nou ja, misschien moet ik 's meer van ze horen.

Verder vind ik de nummers die New Order voor de film maakte, heel bijzonder! Ik hoor er totaal geen New Order of Joy Division in terug, eigenlijk. Daarom ook zo bijzonder.

En Joy Division zelf mag ook niet ontbreken. Wat ik ook zo mooi vind zijn de geluidsfragmenten uit de film. Meestal betekent dat dat er maar heel weinig tijd voor de muziek zelf overblijft (luister maar naar de sountracks van Reservoir Dogs en Pulp Fiction, en die zíjn al zo kort!), maar hier neemt men echt de tijd voor de muziek. Gelukkig!

Voorlopig 'n vierenhalfje.

Ook ik vind dit geen tegenvaller! Hier blijkt maar weer dat je muziek blijkbaar in diens tijdsgeest moet plaatsen. Ik snap best dat dit onder zou kunnen doen aan voorgangers Low en Heroes; deze plaat heeft geen hits voortgebracht, zich niet gevestigd als zijnde klassieker, maar dat is waarschijnlijk omdat ie niet aan verwachtingen voldeed; de plaat werd neergesabeld door critici bij uitkomst (op 18 mei 1979, exact een jaar voor Bowie-fan Ian Curtis de hand aan zichzelf sloeg). Nee, als je eenmaal twee meesterwerken achter elkaar hebt gemaakt, moet het volgende album blijkbaar beter zijn! Volstrekte onzin. Dit album luistert lekker weg en biedt genoeg sfeer. Voor ik Christiane F: Wir Kinder Vom Bahnhof Zoo zag, dacht ik niet dat ik ooit een song hiervan in een film zou tegenkomen, maar toch ! Uiteindelijk wel! Look Back In Anger is er te horen. Misschien nog wel meer, maar dat weet ik zo niet. Vooral op de eerste kant staan gave songs als African Night Flight (toen ik dit album pindakaasde om 'm op m'n MP3-speler te zetten, bleek deze te zijn vervangen door zo'n ontzettend gay nummer van The Backstreet Boys; 'k heb niks tegen homoseksuelen, trouwens, maar wat een nachtmerrie was dat!), Yassassin en Red Sails! Toen ik het album op LP aanschafte, moest de verkoper me erop wijzen dat het een Bowie-album was, trouwens ! Ik was er al langsgekomen in de bak, maar toen ik hem zei dat ik naar Bowie zocht, pikte ie deze er ook uit.

Ik geef een vierenhalf.

'Folk rock' stond op de memosticker die aan de hoes bevestigd was toen ik het album kocht. De plaat bevat wel aangename seventies softrock maar is allesbehalve wat ik ervan verwacht had.

Niet een album voor mij om nog heel vaak op te zetten, tenzij ik een seventies party hou of zo.

Vóór Joy Division was er Godspeed You! Black Emperor.

Euhm...

In mijn leven, dan.

In de zomer van 2006 ontdekte ik Joy Division; ik ging althans pas echt goed naar ze luisteren in die periode. Ik had het nodig, ik was beroofd van mijn zelfvertrouwen en die muziek, in combinatie met de prachtige teksten van Ian Curtis, luisterde naar me. Begreep me.

Een onbetrouwbaar Kreng -lees 'Slet'- uit 't westen des lands op wie ik destijds 'verliefd' was, speelde allemaal vuile psychologische spelletjes met me in het voorafgaande voorjaar. Dat was de tijd dat een zekere Canadese post-rock groep mijn trommelvliezen regelmatig aandeed. De mindgames en 't continue afbreken van contact van dat verraderlijke, overspelige mismaakte hoopje atomen maakten me al redelijk mismoedig -zij was overigens niet de directe reden voor mijn gebrek aan eigendunk een paar maanden later. En aanvankelijk maakte deze band waaraan ik regelmatig mijn oor te luisteren legde de misère alleen maar groter. Liet 't me voelen. Maar mijn God, ik kon er niet van wegblijven.

En dan heb ik het voornamelijk over F♯A♯∞. Trieste boel. Verschrikkelijk onaangenaam. Desolaat tot en met. Wij zijn van binnen net zo verwoest als de rest van de wereld maar er een einde aan maken lukt op de een of andere onverklaarbare manier niet. Misschien omdat, stiekem, die totale destructie die de apocalyps heeft achtergelaten toch gewoon te interessant is. Dat we dit gevoel van verlies gewoon niet kwijt wíllen raken. De leden van Godspeed You! Black Emperor weten dit en gieten dat in een formidabele soundtrack.

Maar Lift Yr. Skinny Fists Like Antennas To Heaven! is weer heel anders. De boodschap lijkt: Ja, de wereld is naar de tering maar daar kunnen we gewoonweg niks aan doen. Als in, het verleden blijft ongewijzigd, het heden komt ook op je af maar aan je toekomst valt nog wat te sleutelen in het huidige moment. En daar moet je je overheen zetten, vooral over de schoonheid van vroeger, wat prachtig geïllustreerd wordt met Sleep. Dat kan ik zelf overigens ook nog niet, ik ben daar veel te sentimenteel voor. Zal ik nooit kunnen, hoewel ik weet dat het moet maar ik word teveel met vergane glorie geconfronteerd, zowel in (pop)cultuur als mijn eigen leven.

Wat deze plaat mij ook vooral wil zeggen is dat alles kapot is maar de stukken zijn nog heel. Kun je ook weer wat leuks, of zelfs moois, van maken. De muziek ontroert, verontrust, confronteert maar, nadat het dit alles doet, per track, brengt het ook weer kalmte. En gemoedsrust. En... inspiratie! Ik schrijf op dit moment een strip, die mijn broer tekent en echt, voor de sfeer heb ik muziek als deze nodig! Wow!

Gisteren op vinyl aangeschaft. Iets mag in mijn Top-10 alleen als ik het op vinyl heb en er niks anders van de uitvoerende(n) in staat. Nou ja, Menuck's andere projecten, dat zou wel weer mogen. Maar Godspeed You! Black Emperor was tot nu toe een grote afwezige.

Hoewel, is dit altijd zo geweest?En:Ik zal heel eerlijk toegeven dat ik er niet aan gedacht zou hebben om welk album van deze groep terug te plaatsen in mijn persoonlijke toplijstje als ik deze berichten niet had opgesnord. Daardoor besefte ik eigenlijk dat Lift Yr. Skinny Fists Like Antennas To Heaven! destijds met recht bovenaan stond! En ook op de een of andere vage manier dat niet A Saucerful of Secrets maar Meddle mijn liefde voor Pink Floyd moet vertegenwoordigen. Gek hè?

Drie jaar later kwam het tussen die dame en mij overigens helemaal goed. Maar dat was van korte duur want haar ware aard -gebrek aan sociale vaardigheden en ongeneesbaar egoïsme- kwam snel genoeg weer boven. Grappig genoeg was ik op een dag dat ze bij me mijn F♯A♯∞ CD kwijt. Gelukkig vond ik 'm maar nu zie ik er de ironie pas van in, daar dat album destijds een 'audiografische' spiegel was voor al wat zij me aandeed.

En dit typ ik allemaal terwijl ik naar 't album Let It Be van The Beatles zit te luisteren! Ook op vinyl!

Dat blijf ik, trouwens. Iedereen kent wel het werk van John Williams, die zoveel theme's heeft gecomponeerd voor de filmindustrie die, zij het onbewust, bij iedereen bekend zijn. Ze blijven je bij.

Toch weet zijn muziek me nooit te raken op de manier waarop Howard Shore daar wél in slaagde. Ik las eerdere commentaren waarin zijn muziek te bombastisch zou zijn? Nou, dat vind ik van die van Hans Zimmer voor Pirates of the Caribbean; opgeblazen en gebakken lucht. Past dus best wel goed bij de film.

Ja, natuurlijk kan de muziek teveel 'schetteren'. In de scène waarin The Fellowship langs al die pilaren rent en die heldhaftige melodie op zet, bijvoorbeeld. Ik kan snappen dat mensen dat teveel van 't goeie vinden, maar ik zit zelf zo in die film dat de muziek ook op dat soort momenten de gebeurtenissen alleen maar versterkt.

De soundtrack past ook bij de film omdat dit geen sentimentele Hollywood-film is. Althans, dat vind ik niet, ik vind de emoties nergens te 'overdone'. The Fellowship of the Ring is één van de eerste films die ik meemaakte waarin ik merkte hoe film en muziek één kunnen zijn.

Hiermee ben ik het nog steeds eens. Ook al riepen mijn broer en ik tegen elkaar dat we de soundtrack van The Fellowship of the Ring wilden nadat we die voor het eerst zagen, de indruk die deze score maakte was nóg groter!

Ergens helemaal niet zo verwonderlijk; je verwacht in alle opzichten gewoon een vervolg op wat je al gezien hebt. En gehoord, natuurlijk. Dat krijg je ook, maar ik was niet voorbereid op de emoties die dit allemaal op zou roepen. Niet op de kracht ervan.

De film straalt vergane glorie uit. Van alle delen deze het meest. De muziek speelt daar perfect op in en slat hiermee een verrassend andere weg in dan bij The Fellowship of the Ring. Zowel film als soundtrack daarvan zijn echt een introductie, maar bij het beluisteren van dit album 'hoor' je ook gewoon een kant van Middle-earth die je nog niet eerder ervoer.

Prachtige nieuwe thema's en dan natuurlijk Gollum's Song. Deze moet gewoon in mijn Top-10!

Haha, mijn broer heet ook Joeri en die heeft zich in een ver verleden ook aangemeld op deze site, verder nooit wat mee gedaan en dacht effe dat jij het was maar hij is ouder .

En bovendien had hij z'n kaarten al veel eerder dus dat klopt ook niet.

Slowgaze introduceerde deze groep aan mij per YouTube, de clip van Better Than Love. Klonk verrassend goed en zag er ook gaaf uit! Typische jaren '80 sound zonder de gedateerdheid, dit duo moest ik maar 's in de gaten gaan houden! Ik liet het ook aan mijn broer horen en zien, die kon dit geluid ook erg waarderen. Niet heel veel later -paar dagen, misschien anderhalf/twee weken of zo- stormde hij mijn kamer binnen en riep dat ik onmiddellijk 'Better Than Love moest YouTuben!' Had ie net op TV gezien. Terwijl ik zijn verzoek inwilligde, herinnerde ik hem eraan dat ik hem reeds eens een link van deze clip had gestuurd, niet zo gek lang geleden. Oh ja, dat was ook zo. Maar wegens de extreme coolheid op een groter scherm dan dat van zijn computer was die herinnering vervaagd en wist hij niet meer wie hem dat ook alweer laten zien/horen had. Hoe dan ook, hij was helemaal hoteldebotel en ging het album voor zijn verjaardag vragen aan zijn beste vriend.

Ik ben zelf op 12 oktober jarig. En als verjaardagscadeau voor mij -en hemzelf stiekem- had ie kaartjes voor het eerste concert van Hurts in Nederland -Paradiso- aangeschaft! Ja, leek me erg leuk en ik veinsde geen enthousiasme, hoewel dat van hem duidelijk groter was dan dat van mij.

Dat is best wel omgeslagen, ik ben nu minstens zo gek op Hurts als hij.

Ik stond helemaal vooraan, kon Theo zo bij z'n enkels pakken en achterover doen vallen als ik dat wilde. Het optreden was fenomenaal, indrukwekkend! Ik was helemaal om! En mijn oren ook, Crisis hé! Ik ga denk ik niet heel vaak meer dichtbij de speakers staan!

Deed ik gisteravond ook niet, tijdens hun tweede concert in Nederland -voor zover mij bekend. In de Oosterpoort te Groningen. Ze hadden bovendien een voorprogramma dat echt bij de groep paste; Pien Feith. In Amsterdam hadden ze the Handsome Poets, die na een tijdje erg saai werden. Helemaal niet mijn ding.

In de Oosterpoort werd de band zowel muzikaal als visueel extra versterkt door een gitarist/bassist en een saxofoniste/violiste. Richard, de operazanger, was er dit keer niet bij. En ook Kylie Minogue was tijdens beide optredens afwezig.

Mocht de pret niet drukken, ik was aan de speakers gekluisterd! En aan het toneel, wauw!

Maar goed, het album zelf.

Hoewel ik het muzikaal sowieso goed in elkaar vind zitten, hadden sommige songs wel hun tijd nodig om te groeien. Ze leken me aanvankelijk iets te popperig en geforceerd. dit was lichtelijk te merken in Wonderful Life, hoewel de percussie me al gauw over de streep trok maar Blood, Tears & Gold met iets te vaak het woord 'baby' in het refrein, deed me in het begin erg afschrikken. Maar alsnog bleek dit uiteindelijk gerechtvaardigd.

De songs zijn wel overgoten met gloeiendhete cliché's maar zodra deze smolten en zich verhardden werden deze beslagen en omgevormd tot prachtige melancholische kunstwerkjes. En niet qua sound, maar qua sfeer doen ze me vaak erg denken aan Joy Division en de vroege New Order. Ook hun visuele output, zoals promotiefoto's, clips en de cover art van hun album en singles, bijvoorbeeld. Minimalistisch, zwart-wit en droefgeestig. Echter, waar het de gelijkenis met Joy Division betreft; veel van hun tracks zijn echt zwartgallig, dat is Hurts nooit. Maar sommige nummers zoals Love Will Tear Us Apart en Atmosphere dragen hetzelfde gevoel van verdriet met zich mee als vele liederen van dit kersverse Britse duo -dat uit Manchester komt, net als Joy Division en New Order. Wat komt daar toch veel moois vandaan!

Dus, dezelfde droefheid maar dan wat meer integer, ingetogener. Emotioneler zou ik niet willen zeggen maar reflectiever en de pijn iets meer voorbij; Ian zit er, zodra hij zing, nog middenin. Theo is er reeds boven en vertelt hoe hij zich over de situatie voelt.

Overigens, gisteravond had hij de microfoon zo vast en begon hij te trillen met zijn andere hand en met zijn ogen weg te draaien, dat het net leek alsof hij een epileptische aanval zou krijgen en mijn broer was het eens met m'n vergelijking met Ian Curtis. Maar de attaque zette niet door, gelukkig.

De ontdekking van het jaar, die ik sinds mijn eerste bezoek aan hen in de Amsterdamse poptempel steeds beter ben gaan waarderen en zelfs een plekje in mijn Top-10 heeft verdiend! Dit betekent dat ik het album zal moeten gaan kopen, omdat dat een regel is. Ik moet het origineel hebben en dat is nu nog niet zo. Ik hoopte gisteren het album op LP te kunnen scoren maar zelfs de CD werd na het concert niet verkocht, vreemd genoeg.

Hulde! Hulde zeg ik U!

Dit is één van de mooiste soundtracks die ik ken. En heb, natuurlijk. Inderdaad jammer dat East Hastings er niet op staat en de Jacknife Lee versie van Ave Maria (waarvan de videoclip wel als extra op de DVD van de film staat) mist ook, helaas. Grappige clip trouwens, vertelt de hele film in het kort !

En ik ben het er ook mee eens dat In The House/In A Heartbeat het hoogtepunt van de Score is. Ook luister ik erg graag naar Ave Maria, AM 180 (Grandaddy) en An Ending (Brian Eno). John Murphy heeft ook meegedaan aan de muziek van Lock, Stock & Two Smoking Barrels, daar kwam ik achter vlak nadat ik de film kocht! Een aangename bijkomstigheid !

Eindelijk in mijn bezit ! De onmisbare verzamelbox van mijn favoriete band! Het eerste schrijfje is mijn favoriet; hoe gaaf is het om heel Unknown Pleasures, de bijbehorende single Transmission en fantastische tracks als Digital, Ice Age en Novelty op één disc te hebben staan?

Closer is echter wel een genre apart. The Viking noemde een aantal nummers waaronder Decades (afkomstig van Closer) 'afkomstig van een andere planeet!' Dat is niet eens overdreven. De box toont aan hoe revolutionair de band is geweest, en inderdaad ook (en hier citeer ik nogmaals The Viking) 'waar The Cure de mosterd vandaan haalt.' Waarmee ik niet wil zeggen dat The Cure alles puur heeft gejat, ze hebben een heel eigen sound, maar op Pornography is een heleboel van Joy Division terug te horen. Sterker nog, ik ben van mening dat Pornography zonder Joy Division niet eens bestaan zou hebben!

Joy Division is een band die een jaar geleden pas echt 'in mijn leven' kwam. Via een film die ik twee jaar geleden kocht en zag, Series 7: The Contenders, kende ik Love Will Tear Us Apart (zat ook in Donnie Darko die ik weer een jaar daarvoor zag, maar toen viel ie niet op). Ik kende ook Atmosphere via Trainspotting: vol #2 en Dead Souls van Nine Inch Nails al, maar ik wist toen nog niet dat 't origineel daarvan van Joy Division was. De naam van de band kende ik zeven jaar geleden al; toen werd ik helemaal gek op The Crow (zowel de film als de originele strip), en ik kwam er al snel achter dat bands en artiesten als Bauhaus, The Cure, Iggy Pop en Joy Division een belangrijke invloed waren voor schrijver en tekenaar James O'barr voor de totstandkoming van de strip. Vanaf toen kwam ik Unknown Pleasures vaak op CD tegen in winkels, maar ik had niet echt behoefte de muziek te luisteren, iets waarvoor ik em nu nóg schaam!

Een jaar geleden brak er een duistere periode voor mij aan; het ging slecht op school, buiten mijn schuld om. Sterker nog, het was de schúld van school, en van mijn praktijkbegeleider op stage! Ik kreeg allemaal negativiteit op mijn dak geschoven, en ik raakte behoorlijk depressief. Op dat moment leerde ik de muziek van Joy Division kennen. Na het zien van Series 7: The Contenders, een jaar eerder, pindakaasde ik meteen Love Will Tear Us Apart, en vroeg mijn broer om die samen met een aantal andere nummers van andere bands op een CD te zetten. Hij vergat 'm per ongeluk. Toen ik een jaar later met mijn nieuwe computer in staat was zélf CD's samen te stellen, herinnerde ik me opeens Joy Division! Ik er meteen achteraan, en zo begon ik de band (vanaf Love Will Tear Us Apart en No Love Lost) meer en meer te ontdekken. Ik was nog steeds down, maar mijn gemoedstoestand verslechterde niet door de muziek van Joy Division. Veel mensen worden, als ze al down zijn, alleen maar gedeprimeerder als er zware en depressieve muziek gedraaid wordt. Ik niet. Ik voelde me er juist begrepen door! Het was een soort therapie voor me. Het heeft er deels voor gezorgd dat ik me nu weer goed voel!

Goed, sorry voor deze uitgebreide geschiedenis. Terug naar de box!

Het blijft jammer dat The Warsaw Demo (bestaande uit Inside The Line, Gutz, At A Later Date, The Kill en You're No Good For Me) niet hierop terug te vinden is. Als je het hebt over oorsprong...! Vooral At A Later Date is een grote favoriet van me, en The Kill is trouwens een aander nummer dan die hierop staat, alleen de titel is hetzelfde. Maar de nummers zelf ken ik gelukkig wel.

Overigens, daar iedereen hier zijn grootste favorieten aangeeft, zal ik dat ook maar effe doen: Transmission, She's Lost Control, Atmosphere, Insight en No Love Lost zouden denk ik wel een mooie Top-5 maken. Love Will Tear Us Apart is een heel misleidend nummer; natuurlijk is het niet echt een vrolijke tekst, daar het over een afbrokkelende relatie gaat, maar het is misleidend in de vorm dat iemand die Love Will Tear Us Apart mooi vindt, en de rest van het repertoire van de band wil ontdekken, compleet afhaakt. Want de rest van het oevre van Joy Division is over het algemeen veel zwaarder!

Daar Love Will Tear Us Apart zo overbekend is, verloor ik mijn interesse er al vrij snel voor. Maar de laatste tijd waardeer ik het nummer toch steeds meer, want het is gewoon prachtig!

Wat ook handig is aan deze box; ik heb een soort dwangmatige regel voor mezelf. Ik kan in geen enkel forum iets in mijn Top-10 zetten als ik het niet zelf (origineel) heb. En als ik Unknown Pleasures of Closer origineel zou hebben, zou ik niet kunnen kiezen welke op #1 in mijn Top-10 zou moeten komen (op het moment staat Substance er). Maar nu kan ik gewoon Heart and Soul neerzetten !

C-Moon noemt deze box verplichte kost voor elke fan. Kan ik me goed in vinden. Als je echter ook geïnteresseerd bent in de man achter de band zelf, zou je ook Touching From A Distance, geschreven door Deborah, Ian's weduwe, eens moeten lezen. Dit boek is ook de basis voor Anton Corbijns film Control. Momenteel ben ik bezig in het boek The House Of Dolls van Ka-Tzetnik 135633. Het is een boek dat een bordeel in een concentratiekamp beschrijft (bijgenaamd 'The House Of Dolls'), en de groepen vrouwelijke concentratiekampgevangenen (zo'n groep heeft de bijnaam 'Joy Division') die zich er gedwongen moeten prostitueren voor de Nazi's. Uit dit boek haalde Ian dus de naam van de band. Hij refereert ernaar in No Love Lost;

"Through the wire screen, the eyes of those standing outside looked in at her, as into the cage of some rare creature in a zoo. In the hand of one of the assistants, she saw the same instrument, which they had that morning inserted deep into her body; she shuddered instinctively. No life at all in The House Of Dolls: no love lost... no love lost..."

Om af te sluiten:

Deze box bewijst het genie van wijlen Ian Curtis, en de bekwaamheid van de band die hem zo goed wist aan te vullen; in Deborah's book staat beschreven dat de band tijdens het oefenen een melodie bedacht, en dat Ian dan in zijn teksten zat te bladeren om te kijken welke er (soms na wat aanpassingen) het beste bijpaste; ik dacht juist dat het compleet andersom ging! En misschien gaat dat bij andere bands ook juist wel in de omgekeerde volgorde.

Vijf punten en de #1-plek in mijn Top-10!

Ben ik nog iets vergeten? Ik hoop van niet ! Ja, sorry als hier een heleboel info staat die jullie allang bekend was.

Prachtige melancholieke muziek! Ik leerde Nico kennen (zoals de meesten, denk ik) dankzij het album The Velvet Underground & Nico, van de gelijknamige band inc. gastzangeres.

Dit is echter wel effe heel wat anders! Begrafenismuziek, over het algemeen. Vanuit veel mensen zou dit een punt van kritiek zijn, voor mij echter niet.

The Marble Index ontdekte ik toen ik via WikiPedia de term 'Gothic' opzocht. Daar stond dat Joy Division als eerste gothicband werd gezien, maar het eerste gothic album The Marble Index van Nico was. Ik werd meteen benieuwd! Ik ben geen 'goth', maar ben wel dol op The Cure, en al helemaal op Joy Division, waar ik een groot fan van ben geworden.

Nogmaals is dit iets heel anders. Joy Division (waarom vergelijk ik deze muziek eigenlijk nog met Joy Division?!?) bracht de melancholiek over in hun rock/post-punk muziek; Nico had dat niet nodig. Voor haar muziek was overduidelijk de melancholie zelf wel genoeg. Is 't ook, het resultaat zal niet iedereen in een vrolijke stemming brengen, maar ik ben dan weer iemand die zich daar niet aan stoort. Sterker nog, ik hou daar wel van. Qua sfeer vind ik de muziek vergelijkbaar met die van Nick Drake, hoewel die instrumentaal gezien een nog simpeler basis had (wat natuurlijk ook de kracht van zijn muziek was; níks negatiefs over Nick Drake, het idee alleen al!!).

De muziek roept dus een sfeer op die licht vergelijkbaar is met die van andere artiesten, verder is het totaal uniek; zoiets had ik nog nooit gehoord!

Ik geef deze compilatie vijf punten, en ik ga hem ook maar in mijn Top-10 plaatsen!

Wat een heerlijk dromerig album is dit! Sommige bronnen noemen het gothic, maar daar ben ik zelf niet helemaal over uit. Als je wilt, is het wel begrafenismuziek. Niet vrolijk, in ieder geval, maardat geeft niet! Ik vind 't prachtig. Ik word vooral gegrepen door Frozen Warnings; mijn moeder maakt kunst, en toen ze me een tijd terug trots één van haar laatste creaties liet zien, moest ik meteen aan die song denken. Ik heb dan ook de totel The Frozen Borderline voorgesteld.

Vijf punten. Héél bijzonder!

Ik weet dat van de vroeger era over het algemeen The Piper at the Gates of Dawn de hemel in wordt geprezen en A Saucerful of Secrets als een zwakke poging om dat succes te herhalen wordt beschouwd. Althans, ik heb discussies gehad met meerdere liefhebbers van zowel de Barrett-era als van wat volgde en het tweede album wordt toch vaak afgedaan als 'matig'.

Nee, deze mening kan ik niet delen. Sterker nog, op het moment van schrijven is het mijn favoriete album. Punt.

Waarom? Nou, neem de A-kant. Zoveel verschillende sferen waarin je wordt ondergebracht. Datzelfde gebeurt ook tijdens de titeltrack waar de B-zijde mee debuteert maar Let There Be More Light, welke de naam space rock meer dan eer aandoet -mede vanwege de teksten- zet de toon meteen.

De melodie is pakkend en evolueert tot een epische vertelling van een psychedelisch sci-fi verhaal. Ik vraag me af hoe deze opener moet hebben geklonken voor mensen die de oude bezetting nog geheel gewend waren. Anderzijds zijn de vocalen deels voor wijlen Rick Wright, wiens zang reeds op de eerste plaat te horen was. Dit keer wordt hij echter niet bijgestaan door Syd Barrett maar door -toenmalig- nieuwkomer David Gilmour. Op zichzelfstaand is het een sterke track maar nog meer als entreemuziek van de rest van de schijf, die verdergaat met het nostalgische Remember a Day, geschreven en gezongen door Wright.

Wat ben ik blij dat die een plek op Relics heeft verdiend, hun overzichtsuitgave van hun werk uit de late sixties! terecht, want vreemd genoeg is dit pareltje nooit live door de band uitgevoerd; wel op TV als eerbetoon aan de in toen pas overleden Wright door David Gilmour en zijn band in 2008 -die ik nu beluister. Wat overigens grappig is, daar Gilmour op de studioversie helemaal niet te horen is. Het gitaarspel is van Barrett, toetsen en zang dus door Wright, basgitaar door Waters en de drums werden beslagen door de producer Norman Smith, daar Nick Mason niet het juiste ritme kon vinden en Smith wel. Smith overleed in hetzelfde jaar als Wright, dus was iedereen die bij de studioversie betrokken was, op Waters na, reeds dood.

Hoe dan ook, laten we niet teveel afdwalen. Wat een nostalgie wekt dit nummer op, het brengt me helemaal terug naar mijn kindertijd, waarin alles mogelijk was en heel de wereld als een speelplaats aan mijn voeten lag en horizonten niet bestonden. Eén van de redenen dat ik dit album zo hoog aansla. Speels en bedwelmend zijn hier sleutelwoorden.

Dan Set the Controls for the Hert of the Sun. Ik ben toevallig net een live versie aan het beluisteren waarin gitaren te horen zijn -die overigens werd aangekondigd door een Nederlandse stem: [...]Song for the Sun. Of zoiets, de titel was niet geheel te verstaan... Maar de elektrische snaarinstrumenten klinken niet zo luid in de studio versie, terwijl dit toch de enige track ooit zou moeten zijn waaraan alle vijf de leden hebben bijgedragen. Hoe dan ook, minder mysterieus wordt het geheel er niet op. Poëtisch en obscuur, enigszins gevaarlijk, zelfs. Zet wel de toon voor het songwritersschap van Waters; helaas heb ik zijn tour van The Dark Side of the Moon vijf jaar geleden bewust overgeslagen -omdat ik het toen niet vond kunnen dat hij alleen speelde en de rest van de groep er niet bij betrokken werd- en heb ik dus ook live-uitvoeringen van deze track gemist, die ik qua sfeer perfect vind aansluiten bij het album dat de groep groot heeft gemaakt. Voor de stelling van IllumSphere dat dit één van de betere tracks uit het oeuvre van the Pink Floyd zou zijn, kan ik geen gezonde tegenargumenten vinden.Ik weet niet of ik nog tot die kring behoor, Kort -ik ben zesentwintig- maar ik heb zelfs naar deze plaat gezocht op vinyl, ik MOEST en ZOU 'm hebben! En die afschuw, zou dat dan te maken hebben met de kazoo op Corporal Clegg? Die vind ik namelijk erg grappig en catchy. Het is ook de eerste keer dat Waters in zijn muziek verwees naar zijn overleden vader, hoewel dit keer in de vorm van een satire. De clip hierbij, met het militaire voedselgevecht, is minstens zo vermakelijk. Jammer genoeg schijnt deze verwijderd te zijn.

Kant B levert ons A Saucerful of Secrets, een instrumentale voorbereiding op tracks als Echoes, hoewel minder georganiseerd, lijkt het. Ja, er zitten structuren in, zeker. Maar daarmee is ook alles gezegd, het middenstuk is net zo warrig als het overgrote deel van Interstellar Overdrive maar daarmee vind ik het geheel niet vervelend. Nee. Het grappige is ook dat, ook al duurt de track bijna twaalf minuten, ik altijd het gevoel heb dat ie de helft korter is, als ik 'm beluister. Het slotstuk vind ik mooi met de koorzang, maar nog vele malen beter in live uitvoeringen, met de solostem van David Gilmour, zoals onder andere te horen op Ummagumma en in Live at Pompeii. Echt. Wow. Teringjantje.

See Saw. Ik heb er zelf veel over bagedacht maar de interpretatie die ik net heb gelezen zal ik niet met jullie delen. Eigenlijk moeyt je er gewoon zelf achterkomen. Nou doe ik alsof er een verborgen betekenis achter dit lied zit maar eigenlijk is het heel eenvoudig. Het is doordrongen van een tragische speelsheid, een volwassen voortzetting van Remember a Day. Een sprookje voor en over de wat ouderen onder ons, om maar zo te zeggen. Doet ook erg denken aan Paint Box.

A Saucerful of Secrets had wat mij betreft niet mooier kunnen afsluiten dan met Jugband Blues, een prachtig afscheid van en namens Syd Barrett -It's awfully considerate of you to think of me here/And I'm most obliged to you for making it clear that I'm not here... Toevallig hoor ik nu een vroege mono mix, die wel iets aan kwaliteit te wensen overlaat. Vaarwel, Fluitspeler aan de Morgenpoort! Want vrolijk klinkt het wel, tot het psychedelische slotstuk, dat als een duistere fanfare kort verdergaat en afsluit met Barret's psychedelische vraagstukken. Het gebrek aan kwaliteit van de versie die ik op dit moment beluister voegt eigenlijk wel iets toe, zelfs!

Lieve Lezers, de plaat is geëindigd en vraagt om een omslag ofwel vervanging. Ik laat het hierbij en hoop dat mijn argumentatie, die de #1 plek in mijn Top-10 zou moeten rechtvaardigen, duidelijk heb gemaakt.

Ik dank U wel.

Eerste album dat ik ooit kocht van deze band. Vorige zomer, en ik draaide het heel vaak toen ik in Schotland op vakantie was, vandaar dat aan deze muziek heel wat mooie herinneringen vastkleven !

Een heel gaaf album, ik weet niet goed welk van de drie albums die ik bezit het beste vind en dus in mijn top-10 moet. Naast "Evil Heat" heb ik "XTRMNTR" (met het geweldige "Shoot Speed/Kill Light") en "Vanishing Point" (WOW!!!).

Dit album is met "Miss Lucifer, "Detroit" en "Rise" ontzettend opzwepend! Het valt me ook op dat het laatste (en steeds elfde) nummer van de albums van deze band heel dicht op de grens van geniaal liggen!

Sterker nog, als ik 't goed heb, is dit album mede geproduceerd door Bernard Sumner, Chameleon, Day ! In ieder geval is één van hun albums gemaakt met zijn medewerking en ik meen dat 't deze was.

Hun eerdere muziek had wel enige vergelijking met Joy Division, ja. Maar de gelijkenis gaat nu wel héél erg op, dat ze na een aantal jaren ook de elektrnische kant op gaan.

Ik moet hier nog effe een iets betere mening over vormen, maar leuk is 't wel .

Mja... Maar ik moet het ook niet te vaak horen ! De LP staat al een hele tijd te verstoffen in mijn kast, eigenlijk.

Everybody Wants To Rule The World is een nummer dat ik graag mag horen, Shout ook, maar da's weer iets te pretentieus en bombastisch, eigenlijk. Nu snap ik waarom artiesten hitsingles vaak niet als eerste track op hun album zetten; dit album bewijst dat je na de eerste track meteen over het hoogtepunt heen bent.

Tijdloos?? Hmmm... dat vind ik moeilijk ! Ergens is het typisch tachtig, en ergens... Zou het de básis kunnen zijn voor hedendaagse muziek, ja.

Ik geef het album een drietje. Niet héél bijzonder, maar toch leuk op z'n tijd, zoals Veertje zegt. Maar de tussenpozen waarop ik de plaat draai, zullen waarschijnlijk groter zijn dan de hare .

Verrek! Ik kom er net achter dat dit hun debuutalbum is, wat gaaf!! Gaaf dat ik die heb, en op LP nog wel! Ja, ik wist dat Killing An Arab hun debutsingle was, maar dat wil niks zeggen. Upside Down is de eerste single van The Jesus And Mary Chain, maar hij staat niet op hun debuutalbum, ook niet op hun tweede. Nee, hij komt pas tevoorschijn op hun derde plaat, die overigens ook maar een rarities collection is.

Goed, in ieder geval wordt de plaat al een stuk beter, in ogenschouw genomen dat het hun debuut is ! Voor maar €1,50 op de kop getikt!

Je zou kunnen zeggen dat het hun debuut is, en dat ze nog bezig zijn hun vorm te vinden. Maar daar zijn ze nu nóg mee bezig,d enk ik soms ! Hoewel hun muziek altijd goed is, daar niet van. Ik blijf dol op Pornography, dat een perfect voorbeeld is van het geluid van The Cure met een sausje van Unknown Pleasures en Closer van Joy Division, twee albums zonder wie Pornography nooit bestaan zou hebben.

Dit album klinkt een stukkie vrolijker. Ik moet het nog eens luisteren, en binnenkort zal ik dat zeker doen, want mijn beste vriend begint The Cure ook steeds leuker te vinden en die wil ik hem zeker laten horen!

Voorlopig vier en 'n halve punt.

Dat clubleven ontstaan is niet het belangrijkste aan deze plaat voor mij maar het is wel een factor. Ik weet dat Oliver Stone's film grotendeels fictie en/of een grote verdraaiing van de waarheid is maar ik vind de langzame maar zekere toename aan populariteit van de band geweldig om te zien. En horen, uiteraard. Het publiek genoot van de muziek maar van een stel muzikanten die op een podium stonden veranderden ze langzaam in een driekoppig bandje dat een profeet begeleidde. Zoals heel die horde toeschouwers met stomheid geslagen is tijdens het aanhoren van The End. Wow. Was ik daar maar bij.

Mocht een groep een hele reeks aan albums produceren, dan zitten daar twee á drie interessante platen tussen -voor de niet-die-hard fans: hun debuut, hun doorbraak -soms zijn die twee hetzelfde- en hun laatste. The Doors vormen hierop geen uitzondering. The Doors is een klassieker die zo'n beetje mijn beeld van de sixties opsomt. Op muzikaal gebied zeker.

Het woord 'profeet' gebruikte ik zojuist niet lichtzinnig. Er zijn parallellen tussen Jim en Jezus. Beide immens populair, verguisd door de overheid en vroeg gestorven. Maar ook de boodschappen die ze verkondigden en de weerklank die deze hadden op hun volgelingen zijn vergelijkbaar. Beide waren boodschappers van liefde, hoewel dit bij Jim misschien iets meer de nadruk had. Misschien, misschien... zeker weten natuurlijk!*

Maar met tracks als Alabama Song en The End treedt de groep ook in het macabere, wat Christus dan weer niet deed. Daarnaast zijn de teksten van Morrison -en die van Brecht en Dixon plus de citaten van Blake- hoogst persoonlijk. Ook die van andere zangers en dichters, de manier waarop hij ze bracht. Wat een betoverende ervaring moet het zijn geweest om deze band live mee te maken!

Een Top-10 plek is zwaar op zijn plaats. Ik heb het album op vinyl, alleen stoort ie nogal tijdens Light My Fire. Ik kan geen vlekken of markeringen ontdekken met het blote oog maar ik zal hem eens proberen schoon te maken. Kijken of dat helpt.

This

Is

The

Eeeeeeeeeeeeend...

*=Ik ben niet gelovig en wil hiermee niemand beledigen. Bovendien denk ik ook niet dat Jim een reïncarnatie is van Jezus of iets dergelijks.

Wow! Ik kan me honder procent vinden in jouw recensie, Arthur. Maar dan extra in de tweede alinea, beter kun je het album niet beschrijven!

Want het is zo. Misère wordt in het werk van Tom Waits en Kathleen Brennan neergezet als iets gezelligs en nostalgisch. Een penibele situatie wil natuurlijk niet zeggen dat je er niet het beste van kan maken. Of er een prachtig muzikaal portret van schildert. Rioolgeur & Lantaarnschijn, laten we maar zeggen.

Kleine aanmerking op je stukje; dit is geen wereld maar een land. Samen met de rest van zijn oeuvre vormen ze een hele planeet, inderdaad. Plaat Waits !

Ik heb 'm op mijn computer staan met twaalf tracks, maar mijn LP, die ik gisteren heb aangeschaft, bevat er inderdaad maar tien.

Jammer! The Crazies vind ik namelijk een buitengewoon gave song.

Mijn favoriete tracks zijn echter toch wel de eerste twee. Verder moet het album nog een beetje meer indruk maken, daar is het denk ik nu mee bezig. Ik ben echter wel in Gary Numan geïnteresseerd geraakt. Geweldig ook dat ik deze mijlpaal in de elektronische muziek op LP heb ! €2,50, laat je toch niet liggen?? Perfect staat ook nog!

Nu krijgt het album vier punten. Later waarschijnlijk meer.

Ook ik schafte dit album onwetend aan en ging af op de mooie hoes. En het feit dat deze plaat maar een drol en twee of drie stuivers kostte.

Eeuwigheidswaarde heeft Figures verder helaas niet. Typische eighties sound met een stem die verbazingwekkend veel weg heeft van die van John Foxx maar geen indruk weet te maken. Jammer.