Hoppa even een ster van mijn stem afgehaald.
Ik denk dat het de blijdschap van de nieuwe release destijds was, zoals hieronder in mijn eerste recensie is te lezen, maar met het overzicht van de concerten van nu - ik doel dan op deze, Buffalo en Philly; allen complete concerten - moet ik toch constateren dat dit de minste uit de reeks is.

Het verhaal is bekend: de tapes van dit concert is in stukken geknipt in de kluis gevonden en is compleet gemaakt met behulp van een bootleg en een concert uit dezelfde reeks op een eerdere datum.
Dit is ook te merken in het totale concert op de plaat; het klinkt allemaal wat niet-coherent.

Ook valt het publiek te verwijten dat het toch wel het meest gezapige zootje is waar Zappa volgens mij ooit voor heeft gespeeld. Dit heeft duidelijk zijn weerslag op de artiesten op het podium die voor mijn gevoel wat plichtmatig spelen.

Hoe anders is dat op een plaat als Buffalo, wat weliswaar een andere band is, maar vergelijkbaar is in die zin dat het ook een compleet concert bevat. Idem dito voor Philly, waar je dan ook nog eens de bijzondere inbreng van Lady Bianca hebt.

Valt er dan niets te genieten?? Nou, dat wel, al moet je hiervoor wel naar de tweede schijf gaan en dan doorskippen naar schitterende tweeluik op deze plaat Chunga's Revenge en Zoot Allures.

Conclusie: mochten mensen nog twijfelen om een Vaulternative cd aan te schaffen welke een compleet concert bevat, kies dan voor Buffalo - mijn persoonlijk favoriet - of voor Philly en laat deze liggen.

[edit] Ohja, en Bozzio stelt ook teleur. Van de drummers bij Zappa verwacht ik altijd wat extra's, maar Bozzio speelt hier naar mijn smaak veel te veel in dienst van de band.

Het is me even niet helemaal duidelijk waarom ik nog niet op deze plaat heb gestemd. Dit album draai ik namelijk altijd met heel erg veel plezier. Bij de eerste tonen verschijnt er al een grijns die meer dan een uur voortduurt.

De enorme knipoog naar de cheesy doowop is met zoveel liefde gemaakt, dat het nergens echt storend is. Volwassen mannen die zingen alsof hun ballen vast hebben met, om Zappa maar even te quoten, zircon encrusted tweezers - het klinkt aandoenlijk. Neem Fountain of Love pf Jelly Roll Gum Drop, dat is toch geweldig?

4,5* voor deze ode aan doowop.

Ik ben even de tel kwijt de hoeveelste Halloween release dit is, maar er staan een paar zaken bij voorbaat als een paal boven water:
1. Halloween was Zappa zijn favoriete feestdag en dat was voor hem een excuus om uit te pakken.
2. Het publiek in NY, waar hij altijd zijn Halloween shows gaf, bestaat voor het merendeel uit hardcore fans die komen om de show van het jaar te zien.
3. Ondanks de tour van dat moment, wilde Zappa van de Halloween shows iets speciaals maken.

Dat is een recept voor extravaganza en ook deze show stelt in die zin weer niet teleur.

De band van '78 bestaat uit de line-up: Vinnie Colaiuta: Drums, Arthur Barrow & Patrick O'Hearn: Bass, Tommy Mars & Peter Wolf: Keyboards, Denny Walley: Guitar and vocals, Ed Mann: Percussion en L. Shankar: Violin. Die laatste deed voor de gelegenheid mee en voegt met de elektrische viool weer een nieuwe dimensie toe aan de sound van Zappa, zoals Beefheart dat indertijd deed op Hot Rats (Little Pimp).

Deze twee concerten kennen in zichzelf twee gezichten. Er is het deel wat de band gedurende het jaar speelde tijdens de tournee en er zijn de nummers die voor de gelegenheid werden gespeeld voor deze show. En juist daar wordt het echt interessant. Het blokje Suicide Chump, Little House I Used to Live In en Watermelon in Easter Hay duurt bij elkaar bijna drie kwartier en laat precies zien waarom deze band geweldig was: improvisatie afgewisseld met strakke sessies en een onnavolgbare Vinnie Colaiuta die toch echt bewijst dat hij de beste drummer was waar Zappa ooit mee gewerkt heeft.

Als leek kan je je afvragen, heb je nou niet eens genoeg Zappa Halloween gezien? Zolang dit soort releases worden uitgebracht met deze geweldige geluidskwaliteit luidt mijn antwoord 'nee'.

The Present Day Composer Refuses to Die.

Jawel! Eindelijk op MusicMeter: commerciële release #89 van FZ!

Zowel ik als Stalin hebben deze aangeschaft na een avondje Zappa Plays Zappa, afgelopen dinsdag in Hengelo, en sindsdien heb ik deze natuurlijk non-stop mee in de auto.

Wat opvalt is de enorme accuratesse van deze band. Het is volgens mij ook een band van de meester die vrij lang is meegegaan en dat is ook wel te merken; er wordt superstrak gespeeld.

Wat de nummers betreft; het is weer als vanouds een mengelmoes van vaste prikkies (Dancin' Fool, Dinah-Moe Hum. Camarillo Brillo, Bobby Brown en Disco Boy) met verrassend goede uitvoeringen van nummers die we minder vaak op releases zien (Pound For A Brown, Flakes (GENIAAAL!), Watermelon in the Easter Hay) en het 'nieuwe' nummer Terry Firma.

Dit is dus ook precies de release waar fans op zitten te wachten: een top band, een goede balans tussen 'vaker gehoord' en 'top om eindelijk eens live te horen' en drie schijfjes materiaal . Duidelijk een goedmakertje na de onbenullige releases van afgelopen tijd, als Greasy Love Songs en met name Congress Makes No Law.

Al met al drie schijfjes lang heerlijk genieten van het beste wat deze band heeft kunnen bieden.

Een 5.0* (ik kom er toch niet onder uit )

Ik heb deze plaat inmiddels al een tijdje in huis, maar iedere keer als ik hem opzet lijkt ie beter te worden.

De fantastische live nummers met zijn ontzettend goede live band moeten zelfs de grootste Zappa scepticus doen kwijlen van geluk. Ieder nummer is een schot in de roos en een favoriet kiezen lijkt dan ook wel een "Sophies Choice". Vergeleken met een andere big band release van de afgelopen tijd, Wazoo, doet deze bijna niet onder. Al zit bij Wazoo misschien het vernuft in de wat kleinere details, is de setlist wat bekender en heb je natuurlijk 2 cd's met oorstrelend live materiaal

Voor een iedere Zappa fanaat die dit album nog niet mocht hebben; blind kopen dus

5.0*, ik kom er weer niet onder uit.

Een album, wat je naarmate het meer luisterd, steeds beter wordt. Dit is natuurlijk vaker het geval bij albums van de beste man, maar dit is er ook weer zo'n typisch voorbeeld van.

Ik weet nog wel dat ik deze plaat anderhalf jaar terug op vinyl kocht bij mijn lokale platenboer en hem opzette toen ik iets aan het leren was voor school. Ik heb altijd muziek op tijdens het leren, levert een goede cadans op tijdens het spitten door de stof. Dit was destijds het enige album wat me volledig uit mijn concentratie wist te rukken. Compleet onnavolgbare melodiën wisselen mekaar af met 'normale' muziek partijen, waardoor een, op het eerste oor, verwarrend geheel ontstaat. Afijn; album van de speler gegooid, wat milders erop gedaan, en het album een jaar niet meer gedraaid.

In de tussentijd ben ik de rest van Zappa gaan ontdekken. Stukje bij beetje meer en moeilijker, waardoor je steeds meer plezier in en bewondering voor s'mans werk. Zo kreeg ik op een keer de kans deze cd voor 4.95 bij dezelfde lokale platenboer te halen. In acht nemende dat ik hier misschien nu wel klaar voor was, heb ik hem maar gekocht en veel gedraaid in de discman (ja, die heb ik nog en gebruik ik nog steeds altijd; mp3 spelers komen er bij mij voor alsnog niet in).

Een dijk aan Zappa ervaring verder, merkte ik dat ik dit album steeds meer ging waarderen. Nu, weer een half jaar later, kan ik hem met vol recht een 4.0* geven, met potentiele groeimogelijkheden!


Civalization Phase III komt steeds dichterbij...

Redelijk overbodige release. Net als andere users met name besteld om de collectie compleet te houden. In dit geval op onofficieel vinyl (Y). Hoogtepunt is Any Downers?

3,5*

De Wazoo concertreeksen, met grote of kleine band; ik vind het altijd prachtig. Zo ook deze uitvoering.

De beperktere samenstelling van de band ten opzichte van het grote broertje Wazoo doet niets af aan het geluid wat deze band kan produceren. Hoewel nog wat afwachtend en vlak in opener Cosmik Debris, zo swingend gaat het eraan toe in Rollo. Zappa is een meester in het verzamelen van uitstekende sessiemuzikanten, iets wat hij ook op deze plaat bewijst.

Er is echter wel een nadeel aan deze plaat en dat is de beperkte geluidskwaliteit. Soms lijkt het alsof je in een aangrenzend zaaltje door een muur heen staat te luisteren wat er in de kamer ernaast gebeurt. Misschien dat dit te maken heeft met het feit dat deze release tegelijk kwam met Chicago '78 en Meat Light en de echte remastering daardoor een beetje is afgeraffeld. Zonde, want dat er goed gemixt kan worden met een big band, wordt op Wazoo wel bewezen.

4,0*

Deze eerste versie van LSO heb ik al tijden in de kast, maar tot mijn verbazing zag ik dat ik er nog niet eens op had gestemd. Bij dezen dan.

Het is, net als de LSO die hierna komt, niet een extreme hoogvlieger, maar zo op z'n tijd toch lekker om naar te luisteren. Niemand kan natuurlijk beter muzikanten uitzoeken om zijn werk beter te spelen dan Zappa zelf, maar het LSO geeft hier een leuke interpretatie op.

3.5*

Toch helaas een relatief onbekende plaat. Omdat ik hem zelf ook alweer bijna was vergeten, toch maar weer eens opgezet.

Niks geen freaky notenschema's, eigenlijk doodnormale klassieke composities van de man. Dit wil niet zeggen dat de plaat niet interessant is. In tegendeel; ook deze muzikale kant van Zappa is weer eens het beluisteren waard.

Ik hoop dan ook maar dat meer mensen deze plaat eens zullen luister, ipv de 5 die hier een stem op uit hebben gebracht.

Eindelijk dit plaatje op vinyl binnegekregen en ik moet zeggen dat het allemaal niet zo ontoegankelijk was als ik had gedacht. De soms hilarische stukken gesproken tekst worden vlot afgewisseld met hele leuke en luisterbare stukje orchestrale muziek van het electric symphony orchestra. Theme of Lumpy Gravy, begin van het album, is dan ook een leuke en catchy opener, die later nog eens in een heerlijke versie op MAJNH zal verschijnen. Verder staan er nog een paar leuke orchestrale nummers op, die het album zeer compleet maken.

Zeker niet het beste werk van de man, maar al met al is de plaat goed voor een 4.0*

Pfoeh, alleen cd2? Doe mij ze allebei maar, want dit is waarschijnlijk de beste verzameling live nummers van Zappa!

Ik bedoel, neem nou cd1:
Stinkfoot begint met de heerlijk anekdote over Jimmy Swaggert, waarin het geloof maar weer eens lekker door Zappa in een hoekje gedrukt wordt zoals alleen Zappa dat heerlijk sarcastisch kan . De heerlijk losse manier waarop de band vervolgens Stinkfoot speelt is van absolute wereldklasse en getuigd van een band die ontzettend goed op elkaar in is gespeeld. Het gitaargeluid wat in de solo ten gehore wordt gebracht is wel erg 'apart'. Doe mij maar een lekkere ragsolo op zo'n Gibsongitaartje van de beste man . Het oefenen met Ed Mann op het einde is natuurlijk ook weer erg komisch, maar laat tevens het improvisatietalent van de band zien, aangezien Zappa om 3 verschillende uitvoeringen vraagt van het nummer; leuk bedachte overgang naar het volgende nummer trouwens

When Yuppies Go To Hell is meer een geluidscollage, dan een nummer, maar wel een die absoluut op zijn plaats is in dit 'concert' en naar mijn mening ook erg goed is geplaatsd, als 2e nummer op de cd. Ik ben persoonlijk erg fan van alle blazers die Zappa altijd tijdens zijn concerten gebruikt (komt later terug) en de plek die zij in dit nummer krijgen vind ik dan ook geheel niet onverdienstelijk. Natuurlijk is het bekend dat Zappa altijd de creme de la creme gebruikte uit de muziekindustrie, maar man, man, wat wordt dat weer even pijnlijk duidelijk in dit nummer... Wat zeg ik?! Op de hele plaat natuurlijk!
De versnelling in dit nummer is trouwens erg lekker en komt precies op tijd, weer met zo'n heerlijke solo van de blazers, gevolgd door een drumsolo van Chad Wackerman. Niet eens mijn favo Zappa drummer (die eer zou eerder Colaiuta ten goede komen of Bozzio), maar toch wel zeer overtuigend in dit stuk. Uiteraard komt iedereen aan bod in dit nummer, met de meest uiteenlopende achtergrond geluiden, wat het nummer overcompleet maakt.
Ik kan me voorstellen dat je dit als beginnende Zappa luisteraar helemaal niets vind, maar geloof mij, als je meer en meer oor naar Zappa krijgt, wordt dit steeds beter

Fire And Chains is een nummer wat ik laatst pas opmerkte als zijnde los nummer, toen ik weer eens ongestoord dit album opzette. Op de een of andere manier had ik altijd het idee dat het bij When Yuppies Go To Hell hoorde, wat achteraf helemaal niet gek is, omdat Bobby Martin de hele tijd doorraast. Dat ik er dus achter kwam had er waarschijnlijk mee te maken dat ik deze keer eens het cd doosje in mijn handen had en naar de display van mijn speler keek Muzikaal een stuk vloeiender dan When Yuppies Go To Hell met weer een heerlijk (hoe kan het ook anders) gitaarsolo, van onze grote gitaarmeester himself. Juist daar waar When Yuppies Go To Hell af en toe aan melodie ontbreekt, vult dit nummer dat weer helemaal op en daarom is het ook een uitstekende aansluiten op het vorige nummer.

En daar is het dan, het eerste deel van de climax van cd 1. Met Let's Make The Water Turn Black zet Zappa de toon voor een fe-no-me-naal stukje orchestraal werk. Uiteraard kent eenieder de We're Only In It For The Money uitvoering van Let's Make The Water Turn Black, maar deze orchestrale uitvoering is misschien nog wel een tandje gelikter.. Heerlijke afwisseling t.o.v de vorige nummers en wat een ongelofelijk frisheid en kracht zit hierin.

Naadloos hierop volgt, van dezelfde plaat afkomstig, Harry You're A Beast/The Orange County Lumber Truck in een al zo geweldige uitvoering. Wat een klasse, wat een muzikale fituositeit. Ja, beter dan dit kan het haast niet. Ik zou er al het geld van de wereld voor over hebben om terug in de tijd te gaan en dat nog eens live te horen :D. Maar als er eens een keer een orkest naar NL komt die een avond Zappa speelt, neem ik daar ook genoegen mee. Misschien een ideetje voor het lokale jeugdorkest

Oh No is ook weer zo'n heerlijk nummer, die goed aansluit bij de vorige orchestrale nummers. Het geluk houdt maar niet op.. En dat klopt ook, want de uitvoering van Theme From Lumpy Gravy is om je vingers bij af te likken. Zó'n fantastastishe blazerspartij vindt je bijna nergens anders terug op een willekeurig Zappa album.. Oké misschien wel, maar dit meet zich zeker met de allergrootsten! Heerlijk ook is de intro van Zappa met, jawel, 'May you never hear Vloerbedekking again'. Zo fijn dat grootste muzikale meester ook onze taal beheerste Mijn advies: koptelefoon opzetten, en keihard opzetten die handel. Dan komen alle over elkaar spelende geluidslagen pas écht tot zijn recht, want dit is een gecompliceerder stuk dan op het eerste gehoor doet vermoeden.

Eat That Question is een overgansnummer naar het meeste serieuze jazzwerkje op de eerste cd Black Napkins. Ik heb nog even mijn cd's bekeken en kwam tot de conclusie dat dit toch wel mijn meest favoriete uitvoering van dit nummer is. Die solo's!!! Niet met woorden te omschrijven, zó fantastisch goed! Improviseren, gearrangeerd spelen, begeleiden; iedereen die in de band speelde beheerste dit allemaal tot in de pinken. Puur genieten gewoon..

De intro van Big Swifty is gelijk treffend. Uiteraard zijn er vele bekende versies dit nummer (heb nu even geen zin om na te zoeken waar dit nummer allemaal wel niet verschijnt, maar in ieder geval: vaak ), maar dit is eentje van de sterkeren. Een slowtempo begin stuk met een verassende versnelling hierna die in geen andere versie voorkomt. Maar goed, wanneer speelt Zappa een van zijn nummers (los van de opzegversjes als Discoboy of Bobby Brown) 2 keer hetzelfde. Wat zo geweldig is aan deze versie is het jazzsausje wat erover heen is gegooid. Dit komt vooral goed tot zijn recht bij de pianosolo omstreeks de 5e minuut en, uiteraard, door de aanwezigheid van de uitstekende blazers.

Wat voor Big Swifty geldt, geldt eigenlijk ook voor King Kong. Typisch zo'n nummer waar onwijs veel varianten op zijn gemaakt en nooit een keer hetzelfde wordt gespeeld. Ook hier is weer het eerder genoemd jazzsausje van toepassing.

Star Wars Won't Work is een leuk afsluitertje van cd 1, waarin, na al dat jazzgeweld, weer eens lekker wordt geknalt op de gitaar door meneer FZ. Een ware afsluiter van dit legendarische schijfje vol met overweldigende muziek.

Zo, nu is cd 1 ook weer even onder de aandacht gebracht Luisteren dus die handel!... Voor zover niet iedere Zappa fan dat al deed

Klopt, ik vrees dan ook dat dat voor een halve punt aftrek gaat zorgen op een voor de rest puike release!

Ik heb afgelopen week dezelfde herbeleving gehad als aarrtentonny drie jaar geleden. Deze plaat is werkelijk een pareltje tussen al het moois wat de laatste jaren uit de kluis is komen rollen. De extra dynamiek die lady Bianca geeft aan het mannencollectief is werkelijk geweldig. De nummers waarin zij de hoofdrol opeist zijn dan ook om van te smullen. Neem nou het prachtig uitgevoerde What Kind of Girl Do You Think We Are; prachtige bluesy fibe.

Ik hoop echt van harte dat ze dit soort complete concerten blijven uitbrengen, want eerlijk is eerlijk, dit blijven de neusjes van de zalm.

Heb deze maar weer eens opgezet en moet toch concluderen dat deze release eigenlijk alleen interessant is vanwege het ontzettend vet gepimpte geluid. De effecten die bereikt worden door het gebruikt van vijf boxen afzonderlijk zijn toch zeker opmerkelijk te noemen. Dus alleen kopen als je 5.1 (of 7.1) hebt !

Ik sluit me aan bij de recensie van zoppo, met als extra toevoeging dat de geluidskwaliteit het niveau van een bootleg bij vlagen nauwelijks overstijgt. Daarnaast klinkt het mij allemaal wat te ongeïnspireerd helaas. Dat blijft toch een groot manco aan die verrekte Flo en Eddie periode.

Toch zijn er ook leuke opstekers hoor. Met name het oude werk uit de periode 1966 - 1968 is echt wel sterk uitgevoerd, maar het is te weinig om deze release ook maar in de buurt te laten komen van een echt hoge score.

3,5*

Ik mis deze eigenlijk nog op cd, want mijn telefoon is helaas niet uitgerust met een mobiele platenspeler. Als ik hem thuis opzet, dan ga ik er ook meestal even goed voor zitten op te genieten, want de solo's op deze plaat zijn van een dusdanig niveau dat eens en te meer blijkt dat Zappa voor mij de beste gitarist aller tijden is.

Een 4.5* voor deze prachtcompilatie.

Matige compilatie van Ryko die nog even snel geld in het laatje wilde leggen.

2.0* voor de moeite van het compileren.

Zoals deze.

Vroeger vond ik The Adventures... niet zoveel aan. Tegenwoordig vind ik het nummer hilarisch en buitengewoon creatief gecomponeerd. Hierbij komt nog eens dat RDNZL ook briljant is en dat je daarmee al het grootste gedeelte van het album hebt gehad!

Verhoogd naar een 4.0*.

Ik val in herhaling vandaag, door het weer gedeeltelijk met zoppo eens te zijn, namelijk, dat had beter als een bonus-CD kunnen worden uitgebracht bij een remaster van Apostrophe ('). Afijn, (een deel van) de Zappa's moeten ook nog wat verdienen (arme schatten, net het schamele bedrag van $ 5,250,000.00 gevangen voor hun ouderlijk huis) aan de nalatenschap van hun pa.

Hoogtepunt is het tweeluik The Story of “Don’t Eat the Yellow Snow / St. Alphonzo’s Pancake Breakfast wat overgaat in een goede liveversie van Don’t Eat the Yellow Snow / St. Alphonzo’s Pancake Breakfast.

Leuke toevoeging aan de toch al uitpuilende Zappacatalogus, maar verder onder geen beding wereldschokkend.

Ik heb zelf ook de 4-disc versie in huis van deze release. Wat sowieso opvalt, is dat de vier schijven geweldig zijn verpakt. Het bijbehorende boekje, waarin we onder andere kunnen lezen wat Freaking Out! precies is, en de Freak Out Hot Spots! kaart; het maakt het plaatje helemaal compleet.

Het feit dat ik begin met de verpakking zegt misschien ook wel genoeg over deze release. De muziek is namelijk niet eens hetgene wat (per se) centraal staat. Alleen de eerste schijf bevat de originele Stereo Mix van het complete album. Veel meer gaat om de totstandkoming van Freak Out! vanuit meerdere perspectieven bekeken. Het muzikale proces wordt uitgebreid belicht vanuit de verschillende demo's, overdubs en instrumentele stukken, maar ook de bandleden komen aan het woord op de meegeleverd 'documentary schijfjes' over zaken die niet altijd betrekking op de muziek.

Dit alles maakt dat deze release puur voor de liefhebbers is. Het is erg leuk om een keer alle schijven de revue te laten passeren op een regenachtige middag en zo een goed beeld te krijgen van de periode waarin deze plaat is gemaakt. Maar meer dan 2x ga je het gros van deze plaat niet opzetten, op schijf 1 na misschien. Bedenk je daarom wel goed wat je in huis haalt, voordat je vele dollars gaat spenderen aan deze release.

4,0*

Ik! Heb de cd pas geleden via Ebay binnengekregen voor het astronomische bedrag van 2 hele euro (ex verz.ko.) en heb de cd al een paar keer helemaal uitgedraaid.

Die vergelijking die jij maakt met Civalization Phase III kan ik helaas niet maken, maar als dit erbij in de buurt komt, dan moet CPIII wel aardig meevallen dus.

Vooralsnog vind ik dit een hele leuk plaat. Zeker als je de kleine weetjes en feitjes achter de plaat kent. Zappa was natuurlijk al in een vergevorderd stadium richting zijn dood en aangezien hij van mening was dat er geen orkest ter wereld was wat G-Spot Tornado (van JFH) vlekkeloos kon spelen, was hij plezierig verrast toen dat tijdens dit concert wel gebeurde. Voor mij dan ook de absolute climax van de plaat!

4.0*

Zeer apart album van de beste man. ZIjn interpretatie van een Broadway musical. Goede nummers wisselen waardeloze troep af, maar toch wel het beluisteren waard als je het verhaal achter de plaat kent. The Evil Prince is natuurlijk in zijn mooiste uitvoering te vinden op YCDTOSA 3; heerlijke bombastiek!

Heerlijke gitaarsolo's om lekker bij weg te dromen.

Meestal kan ik dit totaal niet verdragen, omdat ik wel wat herkenbaars in een nummer wil, afwisselend met een steengoede gitaarsolo, maar als de stemming goed is, dan is dit werkelijk een topplaat met enkele heerlijke gitaarsolo's van één van de grootste gitaristen aller tijden (iets wat ik niet vaak genoeg kan benadrukken ).

4.0*

Deze cd is zo onwaarschijnlijk goed, dat ik het eigenlijk gewoon moet rekenen bij het beste werk wat er ooit door de beste man is gemaakt. Een gelegenheidsformatie die op een dergelijke manier 8 concerten geeft, onder begeleiding van één van de grootste muzikanten aller tijden, is van absolute wereldklasse. Mooie variatie aan nummers, prachtige composities, waarin de ruimte is gelaten aan de muzikanten om zichzelf te uiten in de vrije ruimte en met grote klasse gemixt door Travers en consorten.

Nee, deze cd is alle euro's stuk voor stuk waard!

Precies Joy, niet te doen Ik sprak dan ook over een heel hypothetische situatie met messen en kelen enzo. Maar waarschijnlijk zal ik de keuze nooit hoeven te maken. Las net op wikipedia net nog wel een leuk stukje over de opbouw van het nummer:



Voor mij is Inca Roads één grote trip. Het vliegt van hot naar her en iedere noot lijkt een rake te zijn. Ik ben geen muzikant, maar ik heb uit verschillende bronnen vernomen dat het ook nog eens een enorm moeilijk nummer is om te spelen. Meesterperfectionist Zappa vereiste daarnaast van zijn bandleden natuurlijk ook een foutloos spel Hoezo de lat hoog leggen?

Edit: de nummers die je verder noemt Joy; inderdaad nummers die meewegen om de titel 'beste' Zappanummer in mijn optiek Waar ik overigens graag de gitaarstukken Watermelons en Zoot Allures aan toe wil voegen. Ik vrees dat je zo nooit uitgesproken raakt

Ricardo, ik sluit me volledig bij je aan. Wat is het toch een verademing om naar deze plaat te luisteren. De nummers zijn even divers als de samenstelling van de bands (wat natuurlijk op alle YCDTOSA's zo is) en alle nummers zijn meer dan het beluisteren waard.

Stem verhoogd naar een 5.0*

Het slotakkoord, de grote finale, die allerlaatste keer dat Zappa in US op het podium stond. Dichterbij Zappa perfectie komt het niet wat mij betreft. Een briljante dwarsdoorsnede van Zappa's oeuvre die alle decennia beslaat met een band die in staat is om werkelijk alles te spelen. Van doo-wop tot klassiek, van rock 'n roll tot de covers van klassiekers die Zappa nog wat beter maakt. Deze plaat heeft alles.

Ook de 'register to vote' opening typeert Zappa; politiek was belangrijk voor hem en hij vond dat iedereen zo laagdrempelig mogelijk moest kunnen participeren door een stem uit te brengen. Een statement waar in de tijden van gerrymandering bij achter de oren gekrabt kan worden. Ik ben blij dat dit statement op de plaat erbij is gezet. Amerikaanse politiek persifleert zichzelf momenteel dagelijks en wat dat betreft denk ik bijna dat Zappa, die al buitengewoon cynisch was over de staat van de binnenlandse politiek toen, blij is dat hij de alledaagse politiek van vandaag niet meer mee kan maken.

Een plaat voor die hard fans, een plaat voor mensen die met Zappa willen kennismaken een plaat die iedere Zappa fan cadeau moet doen op verjaardagen.

De kluis kan wat mij betreft dicht. Beter dan dit wordt het niet.

Het laatste album wat Zappa en zijn moeders hebben gemaakt, was er eentje om te blijven eren. Het experimentele was er weliswaar een beetje af, maar toch is dit een zeer interessant album. Hiernaast is het ook nog eens een zeer luisterbaar album, wat het feest helemaal compleet maakt.

Als laatste stuiptrekking was dit het beste, denk ik, wat ze toen nog konden voortbrengen! Uiteraard niet zo verfrissend en controversieel als de eerste twee, maar gewoon een lekker album om bij weg te dromen!

4,5*

Eens, maar wat mij betreft iets te weinig niveau om echt te blijven boeien.

Een leuke jazz plaat van meneer Freddy Hubbard, waar behoorlijk wat andere grote jazz muzikanten op meespelen. Niet te vergelijken met Blue Train, maar ik doe het toch omdat ik deze het meeste luister de afgelopen tijd, want die is vele malen groter!

3.5*

Hoewel ik Future Islands inmiddels al een paar keer live heb mogen aanschouwen op Best Kept Secret (Uiteraard met de geweldige stage exit nog steeds fris in het geheugen) en altijd erg onder de indruk ben van hun shows, had ik nog nooit studiomateriaal van de band beluisterd. Daar heb ik maar eens verandering in gebracht, door hun meest gelauwerde plaat op te zetten, deze Singles.

Live grunget zanger Samuel T. Herring er bij vlagen op los, dus het eerste wat opvalt bij beluistering van de plaat is dat de zang redelijk binnen de lijntjes is. Dat past eigenlijk ook wat beter bij de voornamelijk ingetogen nummers. Alle bij Fall from Grace gaat hij echt los.

Opener Seasons (Waiting on You) is natuurlijk een knaller van een single. Het niveau van deze track wordt eigenlijk de hele plaat vastgehouden. Dat is knap, want echt spannend of vernieuwend kan Future Islands zeker niet genoemd worden. Het is een combinatie van de new-wave begeleiding en de combinatie van de stem van Herring. Hierdoor wordt een uiterst genietbare plaat afgeleverd.