Als je in de jaren '90 hield van alternatieve muziek zat je snel in een mannenwereldje. Je had nog wel poprock met Alanis Morisette of Meredith Brooks als ik mij kan herinneren. Alternatief had je The Cranberries, Björk, Tori Amos, Garbage, The Breeders en Sinéad O'Connor. Maar de zangeres die er bovenuit stak was voor mij toch PJ Harvey. Het nummer Down by the water leren kennen via De Tijdloze denk ik (al lang geleden) toen er nog meer dan 1 vrouw in stond. Gelukkig ondertussen goedgemaakt met enkele vrouwelijke nieuwkomers, maar helaas geen PJ Harvey meer. Wel in mijn top 100! (Film Pegasus)

Als ik dit hoor krijg ik zin om door zonovergoten oorden te toeren, het liefst doorkruis ik een parelwitte woestijn met opdoemend in de verte een oase, bestaande uit een turkooizen zee. Deze bezwerende, dromerige synthpop parel ademt voor mij als geen ander nummer vrijheid en een bijbehorende vrijbuiters mentaliteit uit. Met al zijn prachtige melodieën en dito zang is het moeilijk om je niet mee te laten nemen naar een nieuwe wereld. (Dance Lover)

Waar Daydreaming een heel persoonlijke single is, lijkt Burn the Witch juist te gaan over de vluchtelingenproblematiek. Het zou niet de eerste keer zijn dat ze een
politieke boodschap uiten in hun muziek, zo verwees de albumtitel Hail to the Thief naar George W. Bush.

Muzikaal gezien valt Burn the Witch op door de overdaad aan strijkers. Die overdaad schaadt in dit geval echter niet. Het jachtige karakter van die strijker sluit mooi aan op het thema van een heksenjacht. De keuze voor weer eens een wat minder elektronisch nummer als leadsingle van A Moon Shaped Pool heeft erg goed uitgepakt: het leverde ze de MuMeAfrekening-bokaal van 2016 op, plus eeuwige roem en een plekje in de MuMe-archieven! (Arrie)

Erg apart nummer met een combinatie van piano en hiphop-beats. Het nummer heeft een zekere spanning en dat maakt het zo aantrekkelijk. (LucM)

Nav een tipspel bekend geworden met deze wereldband (dank, Micha ) en Red Army Blues was het nummer dat mij al vanaf de eerste luisterbeurt in haar macht hield. Zo ijzingwekkend sterk, tekstueel van de bovenste plank (All because Comrade Stalin was scared that we'd become too westernized!), maar vooral zo griezielig goed geproduceerd. Het hypnotiserende drumwerk, de trompet die doet denken aan Taps en zo kan ik ieder instrument langsgaan. Ook nog even een momentje voor het gestoorde outro, met name het wat hardere stukje waar je op de achtergrond iemand, ik neem aan Mike Scott, hoort schreeuwen. Doet me denken aan dezelfde overtuiging waar Fish van Marillion mee kan/kon zingen. (chevy93)

Talk Talk vind ik een briljante band, met een fantastische zanger, prachtige liedjes en inventieve instrumentatie. Heel lang was Life's What You Make It mijn favoriet, waarbij ik mezelf er altijd aan herinnerde dat ik eens wat van m'n leven moet maken en ik er zelf verantwoordelijk ben. Daardoor heb ik wel een band met dat nummer, maar muzikaal gezien ben ik uiteindelijk het meest naar het openingsnummer van The Colour of Spring gaan neigen. Die fantastische intro, dat kinderkoortje in het refrein, die bas, dat instrumentale tussenstukje, en het album is ook zo mooi geproduceerd, met een heel helder geluid. En een lekker sarcastische tekst. (Arrie)

Classic rock van de hoogste plank zoals Fleetwood Mac dat zo goed kon. De rust zelve en onze alternatieve rockers zullen er weinig spanning in vinden. Ik vind het in ieder geval prachtig. (chevy93)

Jolene van Dolly Parton ken ik al ellenlang en het blijft een bijzonder nummer. Mijn vader en moeder zijn fan van dit nummer, als ze Jolene opzetten ben ik beneden in de woonkamer te vinden. Jolene is natuurlijk bekend geworden door het formidabele refrein dat inmiddels iedere beetje muziekliefhebber kent. Maar het is niet alleen dat. Dolly Parton zingt dit nummer op een grootste manier, ze heeft een fraaie stem. (Snoeperd)

Uiteraard heeft Alice Cooper meerdere klassiekers op zijn naam staan, maar pas na het horen van het duistere meesterwerk Halo of Flies wist hij mij daadwerkelijk te overtuigen als artiest. Ditmaal geen simpel refreintje of flauwe teksten, maar een perfect opgebouwd nummer waarbij vooral de ritmische drumpartijen in mijn geheugen gegrift staan. De rauwe stem van Alice Cooper en de geweldige finale maken dit nummer compleet. (Co Jackso)

Muse had z’n tijd nodig bij mij, maar die tijd is het meer dan waard geweest als ik dan inzie hoe weergaloos nummers als Bliss eigenlijk zijn. Een grote bonk energie van de eerste seconde tot de laatste. Zoals wel vaker openend met een stukje (retro) toetsenwerk van Matt en dan komt gelijk die adrenalinerush. Gek hoe het kan lopen, dit nummer zocht ik gelijk op, nadat ik de belachelijk hoge top 250-notering van Origin of Symmetry zag. Bliss en New Born waren het beste beoordeeld, dus zocht ik die op YouTube op. Een rare vallende gast en een bonk herrie, nee deze band zou niks voor mij zijn. En zie nu (chevy93)

()

Oh, wat is dit nummer prachtig! Eerst dat breekbare begin met die door merg en been gaande viool, en dan komt die uitbarsting en dan heb je nog dat geweldige meeschreeuwstukje op het einde. Voor deze jongen is dit zonder twijfel hét meesterwerk van Pearl Jam. Ja, dat las je goed, zelfs Black kan niet op tegen dit nummer in mijn ogen. (ArthurDZ)

Ik heb wel van de naam gehoord, maar ik dacht dat het zo'n oudje was, jaren 70, 80 ofzo. Dat is niet zo. Hij maakte zijn beste albums in de jaren '00. Dit nummer is echt ongelooflijk mooi. Het nummer is prachtig aangekleed met piano en violen. Na 1.08 is er een prachtig stuk met dat getik tussen door. Een detail, heel mooi. Dan heb ik het stemgeluid nog niet besproken. Dat is namelijk loepzuiver. Dat kan ook negatief zijn. Maar in het geval van Rufus Wainwright niet. Ook al zingt hij alles perfect zuiver weet hij toch emotie op te wekken. (Snoeperd)

()

Ghost Town is het eerste nummer dat ik leerde kennen van The Specials en het is voor mij altijd het beste geweest. Deze mix van reggae en wat The Specials maken, ska is uniek en geweldig. Aan de ene kant is Ghost Town best onheilspellend. Maar aan de andere kant ook heel opgewekt en vrolijk, bijvoorbeeld het stukje met die la's. Dit is op vocaal en instrumentaal gebied zeer, zeer hoog niveau. (Snoeperd)

Pet Shop Boys horen wat mij betreft aan de goede kant van de hitparadepop en dance en dit vind ik een onweerstaanbaar nummer met herkenbare ijle zang. (LucM)

Geschreven door Bono en The Edge. Inmiddels alweer een jaar of 20 over zijn hoogtepunt heen. Nog één keer vlammen alvorens hij de eeuwige jachtvelden op zocht. Nog altijd een stem als een nachtegaal. Rustig en kalm, maar tegelijkertijd indringend. (chevy93)

()

Underworld, bekende naam in de dance, niet bij mij. Dit nummer bevalt mij echter geweldig. Die beat is geweldig en gaat maar op hoog tempo door en door. Soms komt het even tot rust om daarna weer heerlijk uit te barsten. Zo moet dance zijn. Tripje als je geconcentreerd met de koptelefoon luistert, ik kan hier helemaal in op gaan. (Snoeperd)

Toch wel mijn favoriete Eels, omwille van de rust die het nummer uitstraalt. De maffe videoclip met E en zijn gemuteerde wortel is een leuke bonus! (ArthurDZ)

En ook de grootste metalklassiekers komen er relatief bekaaid vanaf. Is dit nou zo’n soft metalnummer of is er daadwerkelijk een deel van metal die ik goed vind? Geen overdreven grunts, maar wel opzwepend drumwerk, een heerlijke zanger en uiteraard legendarisch gitaarwerk. Maar dit zal natuurlijk wel weer één van de zachtere nummers op het album zijn, of niet soms? Geef maar geen antwoord, ik ga me laten verrassen. (chevy93)

Tot ook wel een beetje mijn eigen verbazing zijn het niet Frank Zappa of Regina Spektor, maar de IJslanders van Sigur Rós met de meeste noteringen in de top-25. Ny Batterí is hét hoogtepunt van het album Ágætis Byrjun. En dat is vooral dankzij drummer Ágúst Ævar Gunnarsson (die na dat album de groep alweer verliet). Daarbij neem ik maar even aan dat hij ook de rest van de percussie deed. Leuke anekdote: de zeer opvallend klinkende bekken vonden ze ergens op straat en was al meerdere keren overreden door auto's, waardoor het zijn uiteindelijke klank kreeg. (Teunnis)

De wijze waarop Bloc Party tekeer gaat tijdens Banquet hoor ik heel graag. Voortstuwende drums, een geduldige opbouw en een zeer sterk refrein. Daarnaast wordt het nummer niet onnodig gerekt en eindigt het op een knallende wijze. Chapeau! (Co Jackso)

In de kitsch-categorie vinden we Music van John Miles, Worn Down Piano van Mark & Clark Band, maar toch ook zeker Sebastian van Cockney Rebel. Het zijn allemaal geliefde classics die ik ontdekt heb door de Top 2000. Nummers waar je echt voor in de stemming moet zijn. Een hoog strijkergehalte en daar hou ik wel van. Vaak horen kan ik het niet, maar laat hem een tijdje links liggen en je wordt iedere keer weer verrast door de uitstekende sprookjeswereld van Steve Harley & Cockney Rebel (ik dacht toch echt altijd dat Cockney Rebel gewoon de naam van wat later Steve Harley bleek). (chevy93)

Van Wilco ken ik alleen Yankee Hotel Foxtrot, maar als ik dit nummer zo hoor, besef ik me dat ik eens wat meer van ze moet beluisteren. Lekker traag en melancholisch, met subtiele elementen als de spookachtige fluit die een paar keer terugkomt, zo hoor ik muziek graag (Titmeister)

Tot nader order is Bloom van Beach House nog steeds het beste album van dit decennium voor mij. Lazuli kan, als een van de prijsnummers van die plaat, dan ook niet meer stuk hier. Zelden ben ik een nummer tegengekomen dat zo goed de pracht en rust van een winters sneeuwlandschap kan oproepen. Of dat is in ieder geval wat ik ervan maak. Het zou me niets verbazen als andere mensen hier een tropisch strand bij verzinnen of zo. Kortom, een wegdroomnummer van het zuiverste water! (ArthurDZ)

Afkomstig van het album I Am a Bird Now. Het album waarmee Antony naar een grotere groep muziekliefhebbers doorbrak. Misschien dat de diverse gastbijdragen er ook wel een beetje aan bijgedragen hebben. Gastbijdragen van artiesten die helemaal met Antony wegliepen. Van Devendra Banhart tot Lou Reed en van Rufus Wainwright tot Boy George. De laatste zingt samen met Antony het nummer You Are My Sister. Deze androgene kwetsbaarheid is het tegenwicht op de stoere rock met ballen maar mag daardoor net zo powerful genoemd worden. Deze heren durven zich bloot te geven door de hoeveelheid emotie die ze in dit nummer verwerken waardoor ik het zelf als één van de hoogtepunten van het album beschouw. (aERodynamIC)

()

Smaltown Boy kende ik nog niet, dacht ik. Want dit heb ik al eens gehoord, ik zing en neurie het zo mee. Smalltown Boy is erg goed geproduceerd, het kitschsausje wordt beperkt gehouden en onder andere daarom is dit nummer heel erg goed. Deuntje zal wel vaak worden aanbeden, dat vormt namelijk een van de hoogtepunten, al doe je met 'goed deuntje' dit nummer toch te kort. Want het is namelijk een bijna perfect popnummer. (Snoeperd)