Toen ik twaalf was, had ik een verzamel-cd genaamd België/Nederland, samengesteld door de Belgische radiozender Radio Donna (inmiddels omgedoopt tot MNM). De helft was bagger, de andere helft waren fijne nummers. Deze klassieker van Het Goede Doel behoorde tot die tweede groep. Een mooi popnummer, met een originele, rake tekst. Ik ben doorgaans niet zo te vinden voor Nederlandstalige muziek, maar dit nummer is wel een pareltje. (Arno)

Al vanaf het intro wordt je overrompeld door Placebo. Placebo brengt hier een moddervette sound, de zang past er goed bij, die is namelijk halfvals en vrij rauw, dat matcht goed met de rauwe instrumentatie. Pure Morning vind ik een fantastisch rauw nummer en het staat dus terecht in de top 500. (Snoeperd)

Remain In Light is een plaat met twee kanten, aan de ene kant luister je naar de gedetailleerde composities die werkelijk waar fenomenaal in elkaar zitten en aan de andere kant swing je als een malle mee. De baslijn is zeer funky en de drumpartij/percussie bevat veel Afrikaanse invloeden. Talking Heads nam invloeden van oudere muziek maar keek vooral de toekomst in en werd daarmee zeer invloedrijk, luister maar eens naar een band als LCD Soundsystem. Daar is de invloed van deze groep zeer goed te horen. (Don Cappuccino)

Dè grote doorbraak hit van M83, waarbij ze een hoop nieuwe fans verwierven! Zoals wel meer muziek van M83 klinkt ook Midnight City episch met veel synthesizers. De stad bij nacht wordt op een hartstochtelijke manier bezongen èn laat over de intenties van M83 geen misverstand bestaan: lyrics als ''city is my church'' klinken ronduit oprecht en versterken de epische sfeer van dit nummer alleen maar. Het absolute hoogtepunt is echter als de saxofoon na 3 minuten binnen komt vallen. Het komt de dromerige sfeer die dit nummer wil uitdragen alleen maar ten goede! (Dance Lover)

Postpunk gekoppeld aan een Motown-ritme, dit was hun enige echte hit hier van deze toch wel onderschatte band. Blijft fris, vrolijk en energiek klinken. (LucM)

Als je niet goed naar dit nummer luistert, is het misschien makkelijk om dit af te doen als vervelende jaren ’80 geen-emotie-synthesisermuziek. En dat terwijl er weinig nummers zijn die sfeervoller zijn dan deze hier. De keiharde, blikken sound past perfect bij de tekst over de grootstad als verdorven plaats van moreel verval, en de stem en intonatie van Anne zelf. Een meesterwerk! (ArthurDZ)

Oorspronkelijk geschreven naar aanleiding van de zelfmoord van Tony Hancock, een Britse komediant. Hij zag hem in 1966 en twee jaar later pleegde Hancock zelfmoord. Al wilde echter niet profiteren van iemands dood en bovendien kende toch niemand hem in Amerika. Hij herschreef de tekst (zoals hij wel vaker deed) en zo kwam Year of the Cat eruit rollen.

Inmiddels zal ik het al een keer of 1000 gehoord hebben en nog altijd schreeuw ik mee, kies ik een willekeurig instrument uit wat ik naspeel of zorg ik voor gepaste stilte. Ach, waarom zou ik jullie ook nog vervelen met deze verafgoding. Ik kan nog pagina’s vollullen over dat ik het op mijn begrafenis wil, over de prachtige live-uitvoeringen en over de verschillende nachtelijke ervaringen. Jullie zullen toch nooit kunnen ervaren wat ik hier ervaar. Het houdt het spannend, maar het zorgt ook voor frustratie, want hoe kunnen anderen nou niet horen wat ik hoor? (chevy93)

Ik moet eerlijk bekennen dat ik de artiest wel ken maar het nummer niet. Het refrein komt me wel heel erg bekend voor. Het nummer vind ik boven verwachting goed. Dit swingt als een malle. En Chuck Berry is een meester op zijn gitaar. Hij tovert prachtige klanken uit zijn gitaar. De piano speelt ook een grote en fijne rol in dit nummer. (Snoeperd)

Het 10-minuten durende slot van het voor de rest vrij korte Strange Days is één van mijn eerste ontdekkingen van The Doors, nadat ik op zoek ben gegaan na de standaard klassiekers gehoord te hebben. Daar waar The End vooral een psychedelische trip is met veel emotie, oogt When The Music’s Over wat afstandelijker en killer. Eerder een soort algemene beschouwing. Maar daarom niet minder aangrijpend of saai. (chevy93)

Van hun doorbraak cd The seldom seen kid klinkt dit nummer net iets steviger dan de rest. Grounds for divorce geeft eigenlijk al vroeg zijn geheimen prijs, 1 luisterbeurt lijkt voldoende om dit nummer te doorgronden. Lijkt, want bij een nadere bestudering blijkt Grounds for divorce een muzikale en bittere ondertoon te hebben, waarbij er een belangrijke rol is weggelegd voor de stem van zanger.
De seldom seen kid keert zeer regelmatig terug in dit nummer. Deze seldom seen kid schijnt een vriend van de band te zijn, Bryan Glancy. Deze Bryan is overleden en zijn bijnaam was The seldom seen kid. Het zou kunnen, later op deze cd staat ook een nummer wat gaat over een overleden vriend.
Waar of niet, het geeft het nummer toch extra diepgang en behoort tot 1 van mijn hoogtepunten van de pracht-cd ""The seldom seen kid"" en terecht beloond met een plek in de MuMeladder (cosmic kid)

Faith is een bijzonder spannend nummer met belachelijk lekkere baslijntjes. Dat is het enige lekkere, voor de rest is dit een behoorlijk beklemmende ervaring. De zanger doet z'n best om je niet op je gemak te laten voelen door zijn trieste zang. Het is erg mooi dit werkje van The Cure. (Snoeperd)

Onlangs nog door mijn vriendin verkeerdelijk aanzien als Disintegration op Werchter. Hoewel het nummer voor mij niet diezelfde impact en emotie losweekt als Disintegration is het toch ook één van de betere nummers op het toch al zo goede 'Disintegration'. Het nummer wordt gedragen door een gitaarriedeltje. De tekst klinkt zo droevig en triest alsof er iemand vertrekt waarvan je intens houdt en hoewel je weet dat je die persoon nooit meer zal zien, weet je evenzeer dat je hem/haar nooit ofte nimmer uit je hoofd kan zetten. Een vrij kort, maar o zo mooi popliedje! (dumb_helicopter)

De beste popsong ooit met een klavecimbel in de hoofdrol.
Het thema van Golden Brown ontstond tijdens de Meninblack sessies.
Typisch Strangliaans zijn de spaarzame, maar fraaie gitaarsolo en de de backing vocalen.
Van het matige album La Folie (1981) dat ten onrechte als maatstaf voor hun oeuvre wordt gebruikt. (dazzler)

Pink Floyd is heilige grond. Zeker nummers als Echoes zijn internationaal erfgoed. De ultieme combinatie tussen de psychedelica en het latere mainstream-geluid. Ze hadden er wel wat meer wat die schitterende coupletten in mogen stoppen, maar zelfs in deze vorm is het al (bijna) een 10 waard! Vooral de live-uitvoering van Gilmour (Gdansk) is subliem. Misschien wel mijn favoriete live-optreden aller tijden (zie ook Brothers in Arms, misschien zou ik deze kiezen). Gebrek aan lofuitingen compenseer ik dan wel met het genot van het nummer zelf. Beluister hem nog een keer zou ik zeggen. Iedere keer verbaast de kwaliteit van het nummer. (chevy93)

Ik wist al een hele tijd van de Beach Boys af, God Only Knows eigenlijk alleen. Altijd wel grappig nummer gevonden, maar bij het beluisteren van Pet Sounds viel mij pas echt de briljantie op van dit nummer. Ook deze en Wouldn't It Be Nice sprongen er meteen uit. Het duurde even voordat de rest ook op zijn plaats viel, nu vind ik het een zeer sterk jaren '60 album. Sloop John B is zeker een van de prijsnummers. Het begin is meesterlijk, zoals dat bij God Only Knows ook het geval is. Verder is het technisch een zeer perfect nummer, de samenzangen zijn om je vingers bij af te likken, meezingen met dit nummer is gewoon een must. Geweldig. (Snoeperd)

Ook hier weer een aanstekelijke gitaarriff van The Edge, Bono zingt hier op zijn best en dit nummer is heerlijk zweverig en een tikkeltje mysterieus. (LucM)

Door een vriend heb ik deze band leren kennen. Ik werd helemaal omvergeblazen toen ik dit voor het eerst hoorde. Dit is absoluut een van de beste nummers die ik ken. De kans dat je niet omver wordt geblazen is klein, maakt niet uit of dit op een positieve of negatieve manier is. De begingitaarriff is heel mooi. Dan maken de drums het zeer spannend. Daarna word ik al helemaal gek, vooral als ik dit hard op de stereo draai. Dat metalstukje is energievretend. Dan wordt het afgewisseld met een hemels mooi rustig stukje dat vooral uitblinkt in de samenzang. Voor je het door hebt gaat het al weer vol gas. Grunts hebben voor mij nog nooit zo lekker geklonken.
Het nummer is knotsgek en zal dan ook wel een love/hate verhouding hebben, maar oh, als je dit goed vindt wat is het dan ook lekker hè!
(Snoeperd)

Ice Ice Baby... Het baslooje van Under Pressure kende in 1990 een tweede leven in de wereldhit van de blanke rapper Vanilla Ice. Ik vermoed dat David Bowie anno 1981 zijn handtekening onder zijn overstap van RCA naar EMI kwam plaatsen toen hij op Freddie Mercury tegen de behaarde borst liep. Of de twee megasterren zin hadden in een samenwerking? De heren van Queen zaten al een tijdje mee te luisteren naar de grooves van Chic en de eerste hiphoppers. Een aanstekelijk basis voor een non-album single met een maatschappijkritische ondertoon. Een single die pas in tweede instantie aan het gelijktijdig verschenen Greatest Hits album van Queen zou worden toegevoegd. (dazzler)

()

We keren terug naar het gezegende jaar 1987 en deze toen nog jonge knullen zetten een belangrijke stap in het bestaan van DM. Ze verlieten het electro-pop/new-wave terrein en kozen resoluut voor een meer donkerder bestaan en schuwden ook rock niet meer. Dit zou hun leiden naar hun topplaten 'Violator' en 'Songs Of Faith And Devotion'.
Dit schitterende nummer komt uit het album 'Music For The Masses' en is vooral een livenummer.
Dat werd duidelijk tijdens hun 101-tour. Dave Gahan begon op dit nummer met zijn armen heen en weer te zwaaien en hij werd hierin gevolgd door 60.000 enthousiaste fans. Sinds dat concert is dit een traditie geworden.
En dan hebben we ook nog de unieke clip van Anton Corbijn waarin Dave in een aftands karretje het landschap (Frans?) doorkruist. Genieten! (curufin)

Ontroerende song waarbij Phoebe zich klaarmaakt om te gaan zingen op de begrafenis van een goede vriend ‘one year older than me’. Het minimalistische gitaarspel en de strijkers ondersteunen haar aangrijpende stem. Na Julien Baker is er opnieuw een veelbelovend folktalent gearriveerd. (AstroStart)

Voor mij het topnummer op de banaan. De zware onvrouwelijke stem van Gretchen, klinkt als een extra instrument in dit nummer, simpel maar doeltreffend met een geweldige sfeer maken dit voor mij een all-time favorite. (DjFrankie)

Henk en Henk in hun meest serieuze stand maakte van deze single een van hun meest memorabele nummers. Vooral de live versie (welke vaak veel langer duurde dan de single versie) was van grote klasse. Vooral het outro is prachtig van opbouw. De hoofdrol voor zanger Henk Temming die ook de zeer aanwezige toetspartijen inspeelde. De tekst is eenvoudig maar wel voor heel veel mensen zeer herkenbaar. De hitstatus valt op zich met een 25ste plaats nog best mee maar met terugwerkende kracht kan dit lied toch makkelijk tot het beste van de band gerekend worden. (vigil)

Een melancholiek, wat bevreemdend maar fascinerend nummer door piano gedragen en waarbij die saxofoon regelmatig invalt. (LucM)

Whenyouwalkawaywalkaway ... I will follow. Op het debuut hoorbaar geïnspireerd
door Ian Curtis, die zich ooit afvroeg welke gids hem bij de hand zou nemen, vertelt een piepjonge Bono
hoe zijn te vroeg gestorven moeder hem als kind bij de hand nam. Het jongetje in elke man is het thema
van U2s debuut. Een plaat vol oprechte rock met de onverschrokken onschuld van een kind. (dazzler)

Een vrij luchtig nummer naar SP-maatstaven maar het klinkt toch een beetje dreigend en dat heeft ook wat met de zang van Billy Corgan te maken die waarin ik venijn in hoor. Het ritme en de baslijn vind ik erg aanstekelijk. (LucM)

De diepe rauwe stem van Nick Cave is uniek en hij zingt ook met veel overgave en expressie, hij weet ook goed de sfeer over te brengen zoals dit nummer aantoont. (LucM)

Dit is het Stones-nummer dat ik het vaakst op zet. Gewoon omdat het het altijd goed doet bij mij. Het vrouwenkoor zorgt voor een zeer mooi intro. Maar het draait natuurlijk allemaal om de meesterlijke riff en het fraaie 'laten we met honderduizend man bij een concert meezingen'-refrein, zo'n nummer dus. En een heel erg lekkere. (Snoeperd)

Monumentale song van The Byrds, die zweverige en erg originele gitaarsound, die ijle samenzang, je waant je in hogere sferen ... (LucM)

Een terechte klassieker of alledaagse kitsch? De meningen over November Rain zijn heel erg verdeeld onder de stemmers van de MuMeLadder. Waar andere toppers uit de klassieke Top2000 op meer steun kunnen rekenen geldt dat wat minder voor mijn inziens één van de meesterwerken van deze iconische rockband. November Rain, die met zijn lengte van bijna 9 minuten geen seconde te lang duurt, kent een perfecte opbouw waarbij de ingetogen Axl Rose uitblinkt als zanger. Een andere hoofdrol is er voor Slash die met zijn optreden in de geldverslindende clip zichzelf als rocker voor altijd heeft vereeuwigd.

Zoetsappig en kapot gedraaid zijn termen die in eerste instantie bij mij opkomen wanneer ik denk aan November Rain, maar als ik dit nummer dan hoor tijdens die eindejaarslijstjes, dan gaan mijn herinneringen terug naar de tijd dat ik met een rode zakdoek op mijn hoofd dit nummer naspeelde op keyboard. Als zevenjarige kwam ik er toen al achter dat ik niet bepaald muzikaal ben aangelegd, maar niettemin zijn de herinneringen aan die momenten onuitwisbaar. Hoewel mijn muzikale smaak zich blijft ontwikkelen en ik veel nummers uit het verleden inmiddels vind klinken als niemendalletjes, blijft November Rain voor mij een nummer om te koesteren. (Co Jackso)