Als een komeet patst deze klassieker doorheen de sterrenhemel.
De ultieme climax na een avondje stappen. Dronken van vriendschap en liefde
strompelen we huiswaarts. Als lunatics kussen we de maan en de sterren slaapwel.
Een wall of sound met daarboven, hoog van de toren, een orgie van blazers. (dazzler)

Smooth en zwoel. Klinkt als een soulnummer van Marvin Gaye. Maar ik heb het hier toch echt over de jaren '90 hit Fade Into You van Mazzy Star. Fade Into You is een klasse popnummer met ontzettend veel sfeer. Sfeer die te danken is aan de mooie productie met een duister randje maar zeker en vooral ook aan de zang van Hope Sandoval die geboren is met een nachtegalenstemmetje. Niet voor niets wordt dit nummer in ontzettend veel films en televisieseries gebruikt. (Snoeperd)

Roscoe is het beste popnummer ooit gemaakt. Mag ik dat zeggen? Ja. Dat mag ik. Als je de Trials of Van Occupanther opzet hoor je meteen het beste nummer van het album. En dat is knap met al die geweldigheid die daarna nog komt.
Het opent met een prachtige intro met een aantal instrumenten waar ik niet zo snel van zou weten wat het is. Dan de zanger, een van de beste zangers die er is, hij zingt zuiver en ontzettend breekbaar. Daarna wordt opgebouwd naar het refrein, de opbouw begint met een paar ooh's, die zijn goddelijk gebracht in schitterende samenzangen. Het refrein is misschien wel nog mooier. Midlake maakt zo'n beetje de mooiste refreinen die ik ken:

Thought we were devoid
A change or two
Around this place
When they get back they're all mixed up with no one to stay with

Na het refrein volgt een fraaie bridge, een stukje hemelsheid die na ieder refrein van dit nummer volgt. Op het einde volgens nog allemaal mooie stukjes. Roscoe is zo'n ziek perfect nummer dat je je amper kan voorstellen dat er betere nummers zijn, dat zijn er dan ook maar een paar, maar echt heel weinig. Midlake zijn de giganten van de pop. (Snoeperd)

Tim Buckley schreef het. Een prachtig nummer en dat vonden en vinden veel andere muzikanten ook waardoor er ongelooflijk veel covers van verschenen zijn, de één nog indrukwekkender dan de andere.
De versie van This Mortal Coil is misschien wel de bekendste en wat mij betreft ook de beste. Sterker, ik vind deze versie het origineel ruimschoots overtreffen. De manier waarop Elizabeth Fraser het samen met Robin Guthrie brengt is bloedstollend mooi.
Een muzikaal pareltje om te koesteren en te bewaren voor de eeuwigheid. (aERodynamIC)

Een jaren '80-hit die ik later wist te waarderen, het nummer heeft iets bezwerends, iets mystiek wat mij juist aanspreekt. Apart nummer, nadien niets meer van deze band gehoord. (LucM)

Een nummer wat me na al die jaren nog steeds door merg en been gaat. Automatic for the People is een meesterlijk album en dit is wat mij betreft het mooiste nummer wat er op staat. Destijds me er trouwens wel wat over vebaasd dat je eerst ging 'Nightswimmen' en daarna die rivier nog moest zoeken, maar dat geheel terzijde .
Als puber vond ik het heerlijk om maar mee te zingen ""Nothing is Going My Way"" (Hoewel het ook toen eigenlijk best wel meeviel ) Hoewel ik geen idee had (en heb) waar het volgens R.E.M., gaat het voor mij over je weg vinden in het leven.
Ach, ik kan wel zeggen wat er allemaal klopt aan het nummer, maar simpel gezegd vind ik het hartverscheurend mooi. Dit mag gedraaid worden op mijn begrafenis. (Bonk)

The Chain is het allerbeste Fleetwood Mac-nummer dat er is. Het is een meezinger waarbij je gedwongen wordt iedere lijn mee te zingen. Maar buiten dit steekt deze song uitstekend in elkaar, met een briljante baslijn die dit nummer grotendeels bepaald. Het nummer gaat naar ongekende hoogte in de bridge met diepe bassen die de krijsende climax aankondigen. Perfect popnummer. (Snoeperd)

De hit van de Pixies, waar zij beroemd mee werden. Helaas moest dat wel door The Fight Club komen (wat geen slechte film is overigens). Veel nummers zijn mooi van de Pixies maar bij dit nummer versterken de gitaren perfect de kwetsbare zang van Black Francis. Het nummer kruipt onder je huid en wanneer je haren beginnen terug te trekken en kippenvel zijn intrede doet, merk je pas hoe goed dit nummer is. (nclo)

Er zijn bibliotheken geschreven over classic albums als
Sergant Peppers. Er bestaan ook naslagwerken over één enkel nummer.
Good Vibrations is opgebouwd uit uren, dagen, weken, maanden noeste studioarbeid.
Of hoe een muzikaal genie als Brian Wilson gek werd door het nastreven van de perfectie. (dazzler)

Dit nummer gaat over de invloed van oorlog op jonge knapen die verplicht zijn hun land te dienen ... vooral doelend op WO II
Where have they been? ... Hij vraagt zich af wat er met die jonge kerels in zo'n oorlog is gebeurd ... sommigen gesneuveld, anderen te getraumatiseerd om terug hun plaats te vinden in de gewone wereld. Hun leven voorgoed veranderd door oorlog.
En laten we het dan even hebben over het muzikale gedeelte. Let op die synthesizer! Die wordt van een achtergrondriedeltje meer en meer omgevormd tot een heel aanwezig, bedreigend geluid dat dan weer volledig past bij de heel aparte grafstem van Ian Curtis.
Enkel Joy Division kon/kan dit. Tijdloos zeg ik U! (curufin)

In afwachting van zijn nieuwe album moeten we het nog even doen met zijn vorige werk. En daar ben ik nog wel even zoet mee, want dit was toch wel even de grootste verrassing van de Top 2000. Nou ja, dat het de top 2000 (terecht) haalde, want dit was in 2016 een instant hit voor mij. Het zal vast niemand verbazen dat het opbouwende intro perfect bij mijn smaak past. Als na twee minuten die gitaar invalt kun je mij wegdragen. Over de juiste noot raken gesproken...
Soul en rock, het blijkt wonderwel een prachtige combinatie. In de geest van artiesten als Shuggie Otis en Funkadelic verbindt Michael Kiwanuka hier genres die niet zo vaak met elkaar verweven worden. Het resultaat mag er dan ook zijn. De scheurende gitaren, het zalige koor, de funky bas, de pure stem van hem zelf, Cold Little Heart is niets minder dan een modern meesterwerk. (chevy93)

Een ""Radiohead Grand Cru"" zou ik dit nummer durven noemen.
Er bestaan verschillende meningen over de betekenis van de tekst maar ik sluit me aan bij de volgende.
Het gaat over het monotone dat in ons dagdagelijkse leven kruipt. Het is saai maar langs de andere kant geeft het ons zekerheid en zijn we te laks geworden om er iets aan te veranderen.
Waarom die zekerheid op spel zetten? Dat brengt ons enkel in stressvolle situaties of zoals hij het verwoordt 'no alarms, no surprises ... I'm safe'. (curufin)

De ultieme roadsong, waarin Morrison de veelbetekenende woorden 'Mr. Mojo Risin' schreeuwt. Niet alleen een anagram van ‘Jim Morrison’, maar ook een metafoor voor ‘s mans erectie. Zo krijgt L.A. Woman meteen een extra diepe betekenis. Gotta keep on risin’! (Arno)

Het nummer waarmee ik fan werd van Neil Young. Weliswaar jeugdsentiment maar het is hemelsmooie song: zang en tekst, puur en gevoelig zoals Neil Young dat kan. Dit kan nooit, maar dan ook nooit stuk voor mij. (LucM)

Dit is één van mijn lievelingsnummers van The Smiths. Je kan er de kreet 'kort maar krachtig' op loslaten. Maar ik wil het het liefst hebben over dé kreet. En echte Smiths-liefhebbers weten waar ik het over heb. Want hoe goed het oeuvre van The Smiths ook is, de kreet van Morrissey in dit nummer is wel een van de hoogtepunten van The Smiths. (Snoeperd)

Eigenlijk is dit, en niet Wonderwall, de grootste meezinger van de band. Probeer dat refrein eens niet uit volle borst mee te zingen eenmaal dit nummer je te pakken heeft. Dat gaat gewoon niet! Wat ik ook zo leuk vind aan dit nummer is dat het voor een keer niet gaat over dat je je eigen leven moet leiden, dat je moet feesten, of dat je Oasis cool moet vinden. Één van de weinige Oasis-nummers in zijn soort, denk ik. (ArthurDZ)

Bas, drums en gitaren vormen één okerkleurig conglomeraat op From the Lion's Heart.
De sound van deze postpunk klassieker wordt hoofdzakelijk bepaald door het sublieme spel
van melancholische akkoorden. Licht en hoop worden gedragen door perfect gedoseerde synths
en sijpelen zo tussen de stenen van het isolement. Vervreemding met een open venster. (dazzler)

School is mij één van de weinige bekende klassiekers die ik beschouw als tijdloos. Het was één van de vele ontdekkingen die ik deed tijdens de eerste jaren van die andere Top 2000. Maar waar mijn enthousiasme over die andere ontdekkingen inmiddels behoorlijk is afgezwakt, is mijn waardering voor School onverminderd hoog gebleven. Dit komt voornamelijk door alle schitterende details die afzonderlijk te horen zijn. Maar de werkelijke kracht van het nummer is dat al deze afzonderlijke delen zijn samengevoegd tot een geweldig meeslepend geheel die boeiend blijftot de laatste noot. (Co Jackso)

Super hoe dit nummer rustig opbouwt, en dan volledig losbarst in de laatste minuut. Ronduit indrukwekkend. (ArthurDZ)

The National is de laatste tijd nogal gehypt, maar dat neemt niet weg dat het gewoon een zeer sterke band is, met veel prachtige nummers. Een mooie donkere stem, vergelijkbaar met die van Stuart Staples. Dit nummer leunt helemaal op het pianodeuntje, en het herhalende refrein. Coupletten heeft het eigenlijk niet, maar het nummer bouwt zich langzaam op met steeds meer instrumentatie, en is een geweldige albumopener. Mooie popmuziek met veel sfeer. (Arrie)

Een ode aan Amerika en Engeland. Wat doen ze het toch geweldig in Afghanistan! The Glorious Land is de beste anti-oorlogsong van de laatste jaren. Polly Jean Harvey wilde er maar weinig woorden aan vuil maken; ik tel maar acht verschillende zinnen. De boodschap wordt er niet minder krachtig van. Waar mogen we trots op zijn? Die tienduizenden weeskinderen en verminkten! (Teunnis)

Eén van hun bekendste nummers, werd ook gebruikt voor de serie Tour of Duty. De sitar geeft het nummer meerwaarde maar ook melodisch en vocaal is het erg sterk. (LucM)

Die heerlijk gierende gitaar maakt dit nummer gewoon. Zang, tekst, productie, alles wordt in de schaduw gezet door het meesterlijke gitaarspel. Het blijft maar doorgaan en doorgaan, en toch verveelt dit nummer geen seconde. (ArthurDZ)

Een song bestaande uit twee even sterke delen. In het begin horen we Kim Gordon op haar sensueelst, voordat de song losbarst en Thurston Moore de vocalen overneemt. Ook instrumentaal is dit nummer dik in orde. Dat naast experimenteel en ontoegankelijk werk ook catchy rocksongs als deze kan afleveren, dan is dat een gigantische prestatie en een groot compliment als band. (ArthurDZ)

Eind jaren '80 ging ik me langzaamaan verdiepen in alternatieve muziek. Muziek die niet in de top 40 stond en die je ook niet even van het net kon plukken in die tijd. Het had wel iets spannends. VPRO en Vara deden op de radio goede zaken bij mij. Ook op tv begon het borrelen. Zo was er een tv programma (FA Onrust? Jonge Helden? Ik weet het niet meer) die een geweldige openingstune had: Debaser van Pixies, een bandje met een schreeuwerig dikkertje als zanger maar wat voor eentje! De man krijste de longen uit zijn lijf en ik was verkocht. Er bloeide een korte, heftige liefde op tussen mij en de band en eigenlijk is die nooit helemaal verdwenen.
Een leuk Wiki-weetje: de tekstregel 'Un Chien Andalusia' was oorspronkelijk 'Shed, Apollonia!' verwijzend naar een scene in de Prince-film Purple Rain. Weet u dat ook weer. (aERodynamIC)

Waar grote hit Wuthering Heights me indertijd als klein jongetje betoverde daar was het effect van dit nummer anders. Ik denk ook dat ik het pas later gehoord heb i.t.t. Wuthering Heights. Allebei de nummers staan op het schitterende debuut The Kick Inside en The Man with the Child in His Eyes komt nog emotioneler op me over, warmer wellicht. Een nummer dat ontroert.
Het schijnt dat ze de tekst van dit nummer al op zeer jonge leeftijd schreef (het verhaal doet de ronde dat ze 13 was) en dat het over haar eerste vriendje gaat.
Of het zo is zullen we nooit helemaal zeker weten en dat maakt ook niet uit. Het is en blijft mysterieus en als ook maar één term goed bij deze wonderlijke artiest past is dat het wel.
Absoluut een schitterend en vooral ook tijdloos nummer. (aERodynamIC)

Curtis heeft zich dit jaar inderdaad behoorlijk omhoog bewogen, helaas net niet genoeg om de finale te halen. Dat zou wel een terechte plek zijn voor deze absolute soul/funkklassieker. Curtis Mayfield heeft het vermogen met zijn teksten zowel sterk maatschappijkritisch, als zalvend te zijn. Move On Up valt duidelijk in de tweede categorie, want zeg nou zelf, wie kan er stil blijven zitten bij zo’n heerlijk opstuwend ritme, die fijne trompetten en de geweldige stem van Mayfield? Volgend jaar rechtvaardigheid?! (Titmeister)

Dit is nog altijd een persoonlijke favoriet. Wat mij betreft is dit typisch zo'n nummer die je aandacht moet geven. Staat het op de achtergrond aan dan kabbelt het vrolijk voort maar heeft het zero impact. Lúister ik er echter echt naar, dan word ik simpelweg opgeslokt en meegevoerd door de emotie van Billy en de prachtige instrumentatie. Geen uitspatting, wel die continue spanning. (niels94)

Hun tweede album The Sophtware Slump is zeker een aanrader, dit is het magistrale openingsnummer. De unieke klanken, de sfeer van weidse landschappen en de geweldige uitvoeringen maken dit een topsong. (LucM)