Vrolijke pop gewikkeld in een warme gitaardeken. Muziek die je onmogelijk kunt haten en zou anno 2012 zo een hit kunnen worden. Tijdloze muziek zoals ik het graag hoor. Niet gebonden door tijd en omgeving en dat geeft vaak wel kwaliteit aan. Leuke ontdekking. (chevy93)

Al een aantal jaar behoort Smokers Outside the Hospital Doors tot mijn favoriete nummers. Vanaf de eerste tot de laatste minuut knalt dit nummer met de zeer vage titel, onder begeleiding van de drums en de mysterieuze stem van zanger Tom Smith, als een voortrazende trein door de boxen. Er is bijna geen tijd voor berusting tot het moment is aangebroken waarbij de spanning nogmaals wordt opgevoerd voor het schitterende slotakkoord. Naar mijn mening een zeldzaam voorbeeld van een perfect nummer. (Co Jackso)

Als geen ander kan Leonard de ene na de andere geniale tekst uit zijn mouw schudden, en dat al tientallen jaren aan een stuk. Dit is één van zijn eerste liedjes, en meteen ook één van zijn beste. De hippievrouw die aanbeden werd als de Maria van de lokale commune, voor altijd vereeuwigd door deze bijzondere artiest. (ArthurDZ)

No One Knows is een adrenalineshot. Bij de eerste tonen ga ik al uit mijn dak. Dit is de buiten de lijntjes hardrock waar ik van houd. Daarbij is dit fantastische nummers ook prachtig gezongen. Het refrein is echt dermate fantastisch dat ik de lyrics maar even post, en de ahhh daarin beschrijft het voldane gevoel dat ik na dit nummer heb.

And I realize you're mine
Indeed a fool of mine
And I realize you're mine
Indeed a fool and mine
Ahhh (Snoeperd)

Een van de grootste hedendaagse popklassiekers die Nederland kent! Ik ken weinig artiesten die op zo'n doeltreffende manier ( flarden ) gedachtegangen tot ware poëtische kunststukjes om weten te toveren. Ik luister in ieder geval altijd graag naar zijn verhalende liedjes, zeker omdat zijn liedjes muzikaal ook altijd in orde zijn. Sowieso was Spinvis mijn toegangspoort en referentiekader, bij het ontdekken van meer kwalitatieve Nederlandstalige muziek! (Dance Lover)

Hoe bespreek je het beste nummer aller tijden? Een onmogelijke opgave. Laten we allereerst beginnen met het situeren van dit nummer in het oeuvre van Radiohead. Ik denk namelijk dat er geen nummer is dat Radiohead zo veel fans heeft gekost als Idioteque. Na de experimentele poprock, waarmee de band succesvol werd met The Bends en OK Computer, gooiden ze het op Kid A over een compleet andere boeg. Alleen dat gegeven al, met een kneiter van een succes a la OK Computer op zak, verdient complimenten. Op Kid A nam de elektronica de overhand van de gitaren en dat is het duidelijkst te horen op dit nummer. De invloed van Warp-artiesten als Aphex Twin en Autechre is overduidelijk te horen. Echter tilt Radiohead het naar een compleet nieuw level. Pop en electronic was nog nooit zo samengesmolten als op Kid A (en is daarna eigenlijk ook niet echt geëvenaard). En dat is nog niet alles. Muziek draait voor mij om het gevoel dat het uitdraagt. Nou draagt Idioteque voor mijn gevoel alle waanzin van de wereld in zich, alsof de armageddon nabij is en de mensheid vecht voor zijn laatste kans tot overleven. Sommige mensen beweren zelfs dat Radiohead met dit nummer 9/11 hebben voorspeld. Dat lijkt me onzin, maar het zegt wel genoeg over de impact van dit nummer. Dan hoeven we het niet eens te hebben over zulke triviale zaken als de geniale droge ritmesectie of de geweldig gejaagde zang van Thom Yorke. Een nummer van de allerhoogste buitenklasse dit. (Titmeister)

Otis Redding is een legende. Dat wist ik al heel snel. Als je een werkelijk briljant nummer als deze kan maken dan is dat snel gezien. Het is dan ook zo jammer dat hij hier geen gevolg aan heeft kunnen geven. Het is volgens mij zijn laatst geschreven nummer. Daarom is Otis Redding een artiest waarvan je superbenieuwd bent wat hij nog aan mooie muziek had kunnen maken als hij niet dood was gegaan. Een heel album vol met Dock of the Bay's? Sitti'n On the Dock of the Bay is van de intro tot aan het eind een en al hemelsheid, de zang van Otis Redding is buitenaards. En ja jongens, in de Radio 2 Top 2000 van dit jaar staat Otis op nummer 31. Daar kunnen wij nog wat van leren! (Snoeperd)

Neighborhood #3 (Power Out) behoort zonder twijfel tot één van de beste nummers van deze nu al legendarische band. Sowieso hoor ik het veelzijdige Arcade Fire het liefst zoals zij klinken bij dit nummer. Vol passie, een tikkeltje chaotisch en agressief en daarnaast die geniale wijze waarop wordt toegewerkt naar een fantastisch emotioneel slot. (Co Jackso)

Elbow zie ik als een zeer constante stijger de komende jaren. Volgens mij is dit nummer namelijk bezig aan het proces om een klassieker te gaan worden. Daar heeft het namelijk zeker de potentie voor. Het is een zeer eigenzinnig nummer, dat gestuwd worden door een briljant vioolloopje. Daarnaast kan ik geen betere drager van het nummer verzinnen als Guy Harvey, met zijn bereik en passie in zijn stem maakt hij dit nummer nog grootster dan het al is. (Snoeperd)

Het gelijknamige album is me iets te wisselvallig om de volle pot te gunnen.
Maar at the end of the rainbow glittert er toch voldoende goud. De titelsong bijvoorbeeld
zindert als een new wave klassieker par excellence door de speakers. Het nummer kreeg
in 1983 alsnog een extended 12"" release met een remix van I Travel op de andere kant. (dazzler)

Archive is echt zo'n kind van Musicmeter. Invloeden van progrock gecombineerd met triphop van Massive Attack, electronics van Radiohead. Het is niet echt één genre. Ik ken alleen enkele nummers die mij goed bevallen. Nummers als Bullets en het titelnummer van het album zijn prachtig. Deze ken ik wat minder goed, maar herken hem wel. Ik herken de mooie slome melodie die misschien wel iets te lang duurt. Dan komt de "beat" erin en dan wordt het echt genieten. Het nummer is erg gelaagd van dat moment. En sfeer, dat spat er vanaf. Geweldig. (Snoeperd)

A Deal with God heette het nummer oorspronkelijk (maar iets te delicaat).
Kate beschrijft de goddelijke ervaring van het orgasme, maar vraagt de Schepper
of een man het eens als een vrouw mag ervaren en omgekeerd. Kwestie van elkaar wat
beter te leren aanvoelen. Empathie is altijd een sleutelwoord geweest in het werk van Bush. (dazzler)

Het album New Gold Dream (81-82-83-84) wordt over het algemeen beschouwd als het beste album van de Simple Minds. Een hoopvolle heldere ster aan de hemel in een new wave tijdperk, dat werd bepaald door voornamelijk sombere bands. Simple Minds maakte daar eerst ook deel van uit, maar sloeg met dit nummer en album alvast een brug tussen hun (donkere) wave en hun latere jaren '80 en '90 pop.
Ondanks dat het openingsnummer en 3e single van dit album in de charts destijds geen potten kon breken, is er geen ontkennen aan: Someone Somewhere in Summertime blijft één van de meest geliefde songs voor vele fans. Zelfs de wat lichte productie kan dat niet voorkomen. SSiS heeft een groot aantal sterke punten - de dromerige sfeer, glorieuze melodie, en een heerlijke warme, lichte gitaarriff, de haak van de kapstok waarop het gehele nummer werd opgehangen. (Outlaw104)

Als je het over mooie blazers hebt, dan kan je dit nummer zeker noemen. In dit intro spelen de blaasinstrumenten een hoofdrol, en wat voor een! Ze produceren een prachtig geluid. Daarna wordt je overrompeld door de snelle tempowisseling, het echte begin van het nummer. Ineens verandert het na een fijne up-tempo poprocksong. Don't Bang the Drum heeft alles wat een mooi popnummer in zich moet hebben, de intro zorgt ervoor dat je meteen weet over welk nummer het gaat, maar het nummer van de blazers in een tekortdoening. Het refrein bijvoorbeeld, is wonderschoon. (Snoeperd)

Nick Drake raakte mij vanaf de eerste luisterbeurt heel diep. Er zijn weinig liedjes die zo goed de weemoed kunnen vertolken. De tekst is heel mooi en de muziek is heel stemmig. Vooral als de viool er in komt schieten de tranen in mijn ogen. Het gitaarspel van Nick Drake is zeer bepalend voor dit nummer, het is een hele trieste stemming. Een van de mooiste nummers van deze man in zijn meesterlijke oeuvre. (Don Cappuccino)

Ik zal eerlijk zijn, ik als Joy Division fan vind dit niet mijn favoriete nummer. Maar Disorder is wel representatief voor hoe je Joy Division moet beleven. Monotoon, strak en de zware stem van zanger Ian Curtis past daar goed bij. Curtis heeft een enorm aparte manier van overbrengen van muziek. Zeker hij weet als geen ander dat de zanger niet de muziek moet dragen, maar onderdeel is van het radartje. In Disorder komt dat heel erg naar voren, waar Curtis strak en zonder vocale inspanningen zijn stem ontleent aan de muziek. (nclo)

Een onvergetelijke herinnering. Frankrijk, jaar of 5 geleden. Het was snikheet en via een alternatieve radiozender kwam deze hit op. Ik was gelijk verkocht. De power, de strakke drums van Dave Grohl, maar vooral dat in combinatie met de kwetsbare zang van Cobain wat hij net zo makkelijk weet om te toveren tot de geniale vocalen die uiteenspatten in het refrein. Kurt kon zichzelf een verschrikkelijke zanger vinden, wij weten wel beter. Sindsdien gaat er geen dag voorbij of dit nummer galmt door het huis via mijn boxen. Fantastisch! (nclo)

Als je de clip van dit nummer ziet zie je een groots artiest staan, die in zijn nummers probeert jouw ziel binnen te dringen. Dat lukt vaak, althans, bij mij. Dit nummer is een mooie ballad leunend op de piano. Nick Cave zingt fantastisch, het refrein is hemels, zo mooi. Jammer dat deze zo gedaald is (Snoeperd)

Als jullie een blik zullen werpen op mijn top 10, zullen jullie zien dat ik toch Joy Division prefereer boven New Order. Toch hebben deze mannen een paar ijzersterke nummers gemaakt en wisten zij ook na de dood van Curtis hun steentje bij te dragen aan de geschiedenis van de popmuziek. De muziek is toegankelijker en het hele epische sfeertje die de jaren ’80 zo mooi wist te brengen is hier ook volop aanwezig. Nog steeds luister ik liever naar Joy Division, maar New Order hoor ik zeker niet knarsetandend aan. (nclo)

Werkelijk schandalig dat dit sfeervolle meesterwerk van Joy Division in de eindklassering van de MuMeLadder 2012 ver is weggezakt. Ik beschouw dit als een zeer kwetsbaar en openhartig nummer waarbij de slotwoorden ‘Don’t walk away in silence, don’t walk away’, veel indruk op mij hebben gemaakt. De woorden in Atmosphere klinken als de laatste woorden van Ian Curtis, en dat maakt dit nummer voor mij uniek. Het is jammer dat dit nummer nooit op een regulier album van Joy Division is verschenen, niettemin ben ik blij dat het toch is uitgebracht en ik het ontdekt heb via de MuMeLadder. (Co Jackso)

Het mooiste Nederlandstalige nummer aller tijden? Voor mij in ieder geval wel, en volgens de algemene musicmeteropinie dus ook. De wall of sound-benadering doet echt wonderen voor dit nummer, dat bovendien nog eens gezegend is met een heel mooie tekst. (ArthurDZ)

Hier laat Bruce zich van een kwetsbare kant zien, althans zo is zijn stem wel. Het pianodeuntje doet het goed bij mij en de gitaar op de achtergrond is een goede toevoeging. De instrumentatie op zich is al interessant op zich. Bruce leidt je door het nummer heen en sommige zinnen raken mij oprecht. De bridge is schitterend met die blazers, wat een fantastische toevoeging!
Dit is anders dan we tot nu toe van deze man gehoord hebben. En Bruce Springsteen op experimentele tour bevalt mij tot nu toe het meeste van allemaal. Veel beter dan The River.
(Snoeperd)

Gangstarap is een genre dat door veel ‘serieuze’ muziekliefhebbers als inferieur wordt beschouwd, vanwege de schaamteloze zelfverheerlijking en voorliefde voor geweld. Het is echter ook een muzikale uitlaatklep voor een bevolkingsgroep, die voorheen weinig gehoord werd. Zoals political folk vanaf de jaren ’40 het Amerikaanse volk een proteststem en raciale conflicten vanaf de jaren ’60 door de soulzangers werden bezongen, zo kwam vanaf de jaren ’80 het woord van de straat uit de Amerikaanse achterstandswijken door middel van hiphop naar de oren van buitenstaanders. Hoewel het genre (zoals elk genre) een hoop troep heeft voortgebracht, durf ik het een absolute verrijking voor het muzikale spectrum te noemen.

20 jaar waren Havoc en Prodigy toen ze Shook Ones, Pt. II uitbrachten. Niet alleen het beste gangstarap-nummer ooit, maar simpelweg de beste hiphoptrack aller tijden. De combinatie van de directe, rauwe dictie en de op-één-na meest doeltreffende sample in de hiphophistorie (na Still D.R.E.) veegt de vloer aan met elke andere poging om hierbij in de buurt te komen. Helaas hebben de heren hierna hun belofte niet echt meer kunnen waarmaken, maar gerechtigheid is er wel doordat ze na 3x nomineren eindelijk een plek in de lijst hebben veroverd. (Titmeister)

Een leven als een kunstwerk. Een dood als een kunstwerk. De vraag of Lazarus een bewust gepland afscheid was of niet is eigenlijk irrelevant. Wat relevant is, is het kunstwerk dat ontstond met zijn dood en het uitkomen van Lazarus (de man die 4 dagen na zijn dood herrees) als single enkele dagen daarna. Kunst is wat de aanschouwer er in ziet of van maakt. En iedereen zag massaal de herrijzenis van Bowie met het uitkomen van de single Lazarus, en je voelde meteen dat Bowie onsterfelijk was geworden. Het is zoals schrijver Harry Mulisch het ooit omschreef: een kunstenaar maakt met zijn kunstwerk(en) een nieuw lichaam, een lichaam dat de artiest kan overleven, maar hem of haar tegelijkertijd laat doorleven. En zoals dat in 1 klap duidelijk werd met Lazarus: Dat verzin je inderdaad niet, maar dat is het geluk, of liever het talent van het genie... Onbewust datgene doen dat veel verder reikt dan je kan overzien.
En dan ook nog eens met zo'n hartverscheurend mooie track. Bowie's stem heeft meer diepte, fragiliteit en emotie dan ooit tevoren. De muzikale begeleiding is simpel, maar helemaal raak. De ingehouden meerstemmige blazers, gitaarakkoorden die klinken als onheilstijdingen. Een band die qua dynamiek perfect meebeweegt met de zang, en instrumentaal afsluit met een prachtige saxofoonsolo.
Een kunstwerk. (Grafmat)

Debuut single die Dire Straits meteen op de kaart zette.
Werkelijk swingend gitaarwerk op een erg vlotte basis van bas en drums.
Compact en met hitpotentie, iets wat van latere singles niet altijd gezegd kon worden.
Op het eerste album primeerden de songs, later kwam de klemtoon op de gitaarsolo's te liggen. (dazzler)

Een nummer dat stijf staat van de energie, teen spirit en geldingsdrang. Een ronduit indrukwekkende song dat als een pletwals over je heen komt. Adrenaline als liedje. Een moderne klassieker. (ArthurDZ)

Dit beschouw ik ook als één van de beste Interpol-nummers, melodisch vind ik het erg sterk. Ik hou ook van hun melodieuze gitaarwerk die in dit nummer goed naar voren komt. (LucM)

Een (bijna) tien minuten durend epos beginnend als een ‘club’ nummer met diepe beats en daarna via gitaar en synths langzaam overgaand in ouderwetse slow jam R&B. En wat je er ook van vindt, ambitieus is het nummer in ieder geval. De opdeling is verschillende secties doet denken aan nummers als Bohemian Rhapsody en Paranoid Android. Of het ooit dezelfde status bereikt als deze nummers hebben in de Radio 2 respectievelijk MuMe Top 2000 is de vraag maar een heerlijk nummer is het! (Edgar18)

Zelden is wanhoop zo treffend verwoord als Robert Smith doet tijdens het titelnummer van het gelijknamige album Disintegration. Dit effect wordt ook nog eens versterkt doordat de vertwijfeling in de stem van Smith ruim 8 minuten voortduurt. En hoewel ik niet ieder woord in mij opneem, vind ik de tekst gek genoeg wel tot op zekere hoogte herkenbaar. Dit zeer sfeervolle nummer heeft het nu zelfs geschopt tot mijn top 10 aller tijden en met name door deze groeibriljant is mijn mening over The Cure totaal omgeslagen. (Co Jackso)

Al was het maar vanwege die legendarische basrif door het hele nummer. Met een goeie subwoofer kun je dit nummer pas echt beleven. Wave zoals wave hoort te zijn. (chevy93)